Relaties
alle pijlers
kindje van vriendin
dinsdag 20 september 2011 om 21:36
Dag allemaal,
Graag zou ik jullie mening over het volgende willen.
Ik zelf (eind 20) ben alleenstaande moeder. Ik heb een dochter van bijna 8. Zij is een leuke spontane meid en ik krijg van erg veel mensen (die dichtbij staan of mensen die mij/mijn dochter voor het eerst zien) complimentjes over hoe netjes zij opgevoed is. Natuurlijk erg leuk om te horen, maar ik weet ook wel dat niet 1 moeder perfect is, er zijn genoeg dingen die ik ook fout doe.
Ik heb meerdere vriendinnen met kinderen, waarvan 1 vriendin erg dichtbij mij staat. Zij en ik zijn zo'n 9 jaar bevriend en ik hou echt van haar als vriendin.
Het probleem is alleen haar kindje. Haar kindje is net 4 geworden, echt een leuk jochie om te zien alleen een draak in de omgang. Hier kan hij zelf niks aan doen want in mijn ogen worden kinderen "gemaakt/gevormd" door ouders. Voor een deel dan.
Hij wil niet luisteren naar zijn moeder, weet dat hij bij 2 keer jengelen toch zijn zin krijgt en wanneer zij consequent probeert te zijn (heb het idee dat dat alleen gebeurt in mijn bijzijn omdat ze weet dat ik het er niet mee eens ben) gaat hij liggen slaan, schoppen en gillen op de grond. Zo kan ik een hele hoop voorbeelden op noemen maar dat vind ik niet nodig.
Ik stoor me er vreselijk aan en ik ben niet de enige. Meerdere mensen zijn al naar mij toe gekomen met de vraag waarom hij zo jengelig is, hij altijd zijn zin wil en anders meteen begint te huilen enz enz. Willen ook niet meer dat hij bij hun komt.
Niemand durft er wat van te zeggen en dus heb ik zo'n jaar geleden er wat van gezegd. Nu begrijp ik dat niet 1 moeder graag hoort dat anderen haar kind vervelend vinden maar ik vond na alle klachten en vragen naar mij en de hints dat niemand in haar omgeving op haar kind wil passen, dat ik als vriendin er wat van moest zeggen.
Dit werd me natuurlijk niet in dank af genomen, wat ik ook begreep en dus heb ik het laten rusten. Ik kreeg als reactie: ik ben er al maanden mee bezig, jij ziet hem niet zo vaak dus ook geen verandering enz.
Een jaar lang heb ik dus zoveel mogelijk met haar afgesproken op tijden dat haar zoontje niet bij haar was. De laatste weken heb ik hem wel weer wat vaker gezien en ik irriteer me weer mateloos omdat er dus helemaal niks veranderd is.
Dit maakt dat ik steeds minder met haar af wil spreken alleen omdat ik mezelf zo op zit te vreten wat haar zoontje betreft.
Wat vinden jullie? Moet ik nog een keer met haar in gesprek? Of nog meer afstand van haar nemen, wat ik eigenlijk niet wil?
Graag zou ik jullie mening over het volgende willen.
Ik zelf (eind 20) ben alleenstaande moeder. Ik heb een dochter van bijna 8. Zij is een leuke spontane meid en ik krijg van erg veel mensen (die dichtbij staan of mensen die mij/mijn dochter voor het eerst zien) complimentjes over hoe netjes zij opgevoed is. Natuurlijk erg leuk om te horen, maar ik weet ook wel dat niet 1 moeder perfect is, er zijn genoeg dingen die ik ook fout doe.
Ik heb meerdere vriendinnen met kinderen, waarvan 1 vriendin erg dichtbij mij staat. Zij en ik zijn zo'n 9 jaar bevriend en ik hou echt van haar als vriendin.
Het probleem is alleen haar kindje. Haar kindje is net 4 geworden, echt een leuk jochie om te zien alleen een draak in de omgang. Hier kan hij zelf niks aan doen want in mijn ogen worden kinderen "gemaakt/gevormd" door ouders. Voor een deel dan.
Hij wil niet luisteren naar zijn moeder, weet dat hij bij 2 keer jengelen toch zijn zin krijgt en wanneer zij consequent probeert te zijn (heb het idee dat dat alleen gebeurt in mijn bijzijn omdat ze weet dat ik het er niet mee eens ben) gaat hij liggen slaan, schoppen en gillen op de grond. Zo kan ik een hele hoop voorbeelden op noemen maar dat vind ik niet nodig.
Ik stoor me er vreselijk aan en ik ben niet de enige. Meerdere mensen zijn al naar mij toe gekomen met de vraag waarom hij zo jengelig is, hij altijd zijn zin wil en anders meteen begint te huilen enz enz. Willen ook niet meer dat hij bij hun komt.
Niemand durft er wat van te zeggen en dus heb ik zo'n jaar geleden er wat van gezegd. Nu begrijp ik dat niet 1 moeder graag hoort dat anderen haar kind vervelend vinden maar ik vond na alle klachten en vragen naar mij en de hints dat niemand in haar omgeving op haar kind wil passen, dat ik als vriendin er wat van moest zeggen.
Dit werd me natuurlijk niet in dank af genomen, wat ik ook begreep en dus heb ik het laten rusten. Ik kreeg als reactie: ik ben er al maanden mee bezig, jij ziet hem niet zo vaak dus ook geen verandering enz.
Een jaar lang heb ik dus zoveel mogelijk met haar afgesproken op tijden dat haar zoontje niet bij haar was. De laatste weken heb ik hem wel weer wat vaker gezien en ik irriteer me weer mateloos omdat er dus helemaal niks veranderd is.
Dit maakt dat ik steeds minder met haar af wil spreken alleen omdat ik mezelf zo op zit te vreten wat haar zoontje betreft.
Wat vinden jullie? Moet ik nog een keer met haar in gesprek? Of nog meer afstand van haar nemen, wat ik eigenlijk niet wil?
dinsdag 20 september 2011 om 21:39
ik denk dat je geen andere keuze hebt dan te accepteren hoe jouw vriendin met haar zoontje omgaat, als je haar nog als vriendin wil houden. Het is haar kind, haar opvoeding en je kunt het niet eens zijn met haar, maar verder heb je er niks over te zeggen. Spreek zoveel mogelijk met haar af zonder kinderen erbij, iets anders zou ik niet weten.
dinsdag 20 september 2011 om 21:44
Tuurlijk kun je in gesprek gaan met je vriendin. Maar haar aanspreken op het gedrag van haar zoontje lijkt me confronterend. Uit haar eerdere reactie kun je afleiden dat ze het zelf ook ziet en er misschien mee bezig is. Misschien vragen of ze het moeilijk vindt? Waar loopt ze tegenaan?
Als ze het niet zo ziet als jij kun je in het kort vertellen hoe jij het ziet (dus niet hoe het wel zou moeten)
Herkent ze het wel dan heb je een mooi begin van een goed gesprek! Misschien kan jij helpen? Wie kan ze nog meer inschakelen als hulp bij het opvoeden??
Als ze het niet zo ziet als jij kun je in het kort vertellen hoe jij het ziet (dus niet hoe het wel zou moeten)
Herkent ze het wel dan heb je een mooi begin van een goed gesprek! Misschien kan jij helpen? Wie kan ze nog meer inschakelen als hulp bij het opvoeden??
dinsdag 20 september 2011 om 21:51
Fijn deze reacties!!
Ik begrijp dat het voor haar heel erg confronterend is en ik ben het eerste gesprek ook zeker niet aan gegaan met: je moet het zo doen, of mensen klagen tegen mij over.. Ik zou dan denk ik ook meteen in de aanval gaan.
Ze ziet het in, dat weet ik zeker, alleen of ze er wat mee wil of kan doen dat weet ik dus niet. Zo ver is het gesprek nooit gekomen. Misschien kan ik haar dan eerst eens vragen of ze punten heeft die ze moeilijk vind, of dat ik haar ergens bij kan helpen. Daar had ik namelijk nog niet aan gedacht!
*Edit* of ze er mee bezig is betwijfel ik, aangezien hij nog steeds hetzelfde dramatische gedrag vertoont als een jaar geleden. (als voorbeeld) een kind leren dat het geen snoep mag voor het eten, kost geen jaar denk ik. Denk ook niet dat een kind dan nog gaat slaan en schoppen als het al een jaar consequent nee hoort.
Haar alleen zien wanneer haar kind er niet is, zal dan zo'n 1 keer per maand zijn, terwijl wij elkaar normaal wel vaker dan dat zien. Mocht zij mijn advies/hulp/gesprek niet accepteren zit er denk ik toch niks anders op dan met haar af te spreken wanneer zij zonder haar zoontje is.
Bedankt!!
Ik begrijp dat het voor haar heel erg confronterend is en ik ben het eerste gesprek ook zeker niet aan gegaan met: je moet het zo doen, of mensen klagen tegen mij over.. Ik zou dan denk ik ook meteen in de aanval gaan.
Ze ziet het in, dat weet ik zeker, alleen of ze er wat mee wil of kan doen dat weet ik dus niet. Zo ver is het gesprek nooit gekomen. Misschien kan ik haar dan eerst eens vragen of ze punten heeft die ze moeilijk vind, of dat ik haar ergens bij kan helpen. Daar had ik namelijk nog niet aan gedacht!
*Edit* of ze er mee bezig is betwijfel ik, aangezien hij nog steeds hetzelfde dramatische gedrag vertoont als een jaar geleden. (als voorbeeld) een kind leren dat het geen snoep mag voor het eten, kost geen jaar denk ik. Denk ook niet dat een kind dan nog gaat slaan en schoppen als het al een jaar consequent nee hoort.
Haar alleen zien wanneer haar kind er niet is, zal dan zo'n 1 keer per maand zijn, terwijl wij elkaar normaal wel vaker dan dat zien. Mocht zij mijn advies/hulp/gesprek niet accepteren zit er denk ik toch niks anders op dan met haar af te spreken wanneer zij zonder haar zoontje is.
Bedankt!!
dinsdag 20 september 2011 om 21:57
Nou, ik denk niet dat je als ouder zo'n enorme invloed op het gedrag van je kind kan hebben. Het kind van je vriendin is nog heel jong en een jongetje. Als je van haar accepteert dat ze haar best doet en dat haar zoontje best een pittig temperament kan hebben zal dat heel wat schelen in hoe ze jou welgemeende adviezen opvat.
dinsdag 20 september 2011 om 21:59
Rozenstruikje, ik accepteer haar en heb haar zoontje ook heel lang geaccepteerd. Ik merk alleen dat het voor mij vreselijk vermoeiend is om een dag (of paar uur) met hem te zijn, omdat ik steeds maar moet slikken en slikken. Het is een leuk kind, die gewoon wat meer duidelijke regels nodig heeft. That's all. Nu is mijn vraag niet of ik haar en haar kind moet accepteren maar of ik met haar een gesprek moet aan gaan (mede over blijvende klachten van buitenstaanders naar mij toe) of dat ik afstand moet nemen.
Esmoreit, ik hou 9 van de 10 keer mijn mond dicht omdat ik haar niet wil kwetsen en me vooral niet met haar opvoeding wil bemoeien. Het is geen "probleem kind", geen kind met adhd of wat dan ook. Hij vraagt gewoon heel duidelijk om structuur, regels en duidelijkheid, maar die krijgt hij niet.
Esmoreit, ik hou 9 van de 10 keer mijn mond dicht omdat ik haar niet wil kwetsen en me vooral niet met haar opvoeding wil bemoeien. Het is geen "probleem kind", geen kind met adhd of wat dan ook. Hij vraagt gewoon heel duidelijk om structuur, regels en duidelijkheid, maar die krijgt hij niet.
dinsdag 20 september 2011 om 21:59
Ik heb ook zo'n zoon. En ik neem hem niet meer overal mee naartoe. Kan wel zijn dat ik de opvoeding bepaal ( en zijn papa natuurlijk), maar ik vind dat geschreeuw, gegil en gekrijs zélf ook irritant, helemaal als het mijn eigen kind is.
Sommige kinderen zijn gewoon niet te sturen, het is al minder geworden toen hij naar de speelzaal ging. Ik hoop dan ook dat het op school ( volgend voorjaar) weer wat beter gaat.
Het kan niet zo zijn dat hij er voor zorgt dat ik geen sociale omgang meer kan hebben, dus ik kies ervoor om hem soms thuis te laten. Zo'n bezoek heb je dan toch niks aan, omdat je constant aan het corrigeren bent. Want dat doe ik wel, áltijd, maar dat interesseert meneer helemaal niks.
Je kunt misschien beter zeggen dat je zelf problemen er mee hebt en wat dat met jou doet. Bied ook aan om samen een oplossing te zoeken, eentje waarbij zij zich niet aangevallen voelt. Stel bijv. elke zoveel tijd een geen kinderen dag in. Doe ik ook en dan kun je ook je volledige aandacht aan haar geven, want als goede vriendin is ze dat waard.
Succes!
Sommige kinderen zijn gewoon niet te sturen, het is al minder geworden toen hij naar de speelzaal ging. Ik hoop dan ook dat het op school ( volgend voorjaar) weer wat beter gaat.
Het kan niet zo zijn dat hij er voor zorgt dat ik geen sociale omgang meer kan hebben, dus ik kies ervoor om hem soms thuis te laten. Zo'n bezoek heb je dan toch niks aan, omdat je constant aan het corrigeren bent. Want dat doe ik wel, áltijd, maar dat interesseert meneer helemaal niks.
Je kunt misschien beter zeggen dat je zelf problemen er mee hebt en wat dat met jou doet. Bied ook aan om samen een oplossing te zoeken, eentje waarbij zij zich niet aangevallen voelt. Stel bijv. elke zoveel tijd een geen kinderen dag in. Doe ik ook en dan kun je ook je volledige aandacht aan haar geven, want als goede vriendin is ze dat waard.
Succes!
dinsdag 20 september 2011 om 22:01
Ik heb drie best heel wel opgevoede kinderen waar ik trots op ben. Ze luisteren, eten goed, slapen goed, zijn af en toe draakjes maar altijd te corrigeren bla bla bla.
Ik heb een vriendin waar het wat minder goed af gaat. Ze zit wat minder lekker in haar vel, haar kinderen zijn wat lastiger van karakter en dat wil nog wel eens in conflict komen met elkaar.
Maar geen haar op mijn hoofd die denkt dat ik het allemaal wel beter zou doen (zit ik in haar situatie? Nee) laat staan haar kinderen ontwijken.
Het enige wat ik doe is mijn grenzen in mijn huis aangeven. Ik kan oppassen als het haar wat teveel wordt, ze kan bij me klagen als ze overloopt en haar op de juiste momenten vertellen hoe ik iets zou doen. En andersom gebeurd dat ook. Het voelt teveel alsof jij jezelf beter acht en blijkbaar lul je ook achter haar rug om met anderen.
Ik heb een vriendin waar het wat minder goed af gaat. Ze zit wat minder lekker in haar vel, haar kinderen zijn wat lastiger van karakter en dat wil nog wel eens in conflict komen met elkaar.
Maar geen haar op mijn hoofd die denkt dat ik het allemaal wel beter zou doen (zit ik in haar situatie? Nee) laat staan haar kinderen ontwijken.
Het enige wat ik doe is mijn grenzen in mijn huis aangeven. Ik kan oppassen als het haar wat teveel wordt, ze kan bij me klagen als ze overloopt en haar op de juiste momenten vertellen hoe ik iets zou doen. En andersom gebeurd dat ook. Het voelt teveel alsof jij jezelf beter acht en blijkbaar lul je ook achter haar rug om met anderen.
dinsdag 20 september 2011 om 22:02
Het zal gerust dat haar zoon niet leuk is, maar er kan van alles aan ten grondslag liggen. Van onzekerheid van de moeder tot gedragsstoornissen van het kind. Wellicht is de irritatie en het oordeel dus wat tekort door de bocht.
Als anderen er iets over zeggen, geef dan aan dat jij de moeder niet bent en dat ze het met haar moeten bespreken. Wat jij zelf met haar bespreekt is aan jou, maar als je wat gaat bespreken doe het dan met respect voor haar, ook als moeder. Ze zal gerust haar best doen en waarschijnlijk ook graag een goed luisterend kind willen.
Als anderen er iets over zeggen, geef dan aan dat jij de moeder niet bent en dat ze het met haar moeten bespreken. Wat jij zelf met haar bespreekt is aan jou, maar als je wat gaat bespreken doe het dan met respect voor haar, ook als moeder. Ze zal gerust haar best doen en waarschijnlijk ook graag een goed luisterend kind willen.
dinsdag 20 september 2011 om 22:04
Het ventje heeft waarschijnlijk een gezonde dosis testosteron. Natuurlijk zijn regels belangrijk. Maar vooral regels aangaande bescherming van zowel zijn fysiek als zijn geeselijke welzijn. Alleen in een samenleving waar jongetjes niet meer mogen klieren, rennen en druk zijn wil dat nog wel eens tot problemen leiden als je deze kinderen wil 'temmen'.
dinsdag 20 september 2011 om 22:10
Rozenstruikje, ik heb nooit gezegd dat ik het beter doe. Misschien kom ik zo over maar dat is totaal niet mijn bedoeling. Zij doet andere dingen veel beter dan ik dus nee ik zal haar nooit een slechte moeder of vrouw noemen. Ik weet ook dat het bij haar niet altijd even lekker loopt in haar leven, bij mij net zo goed niet. Maar vriendinnen zijn er om elkaar te helpen en steunen vind ik.
Roddelen doe ik niet achter haar rug om want als mensen naar mij toe komen met commentaar over haar kind verwijs ik ze zeker door naar haar. Hier kom ik alleen meningen vragen.
Wifra, bedankt voor je reactie. Misschien kan ik met haar ook zo'n soort vaste dag inplannen of zo.
Wat mij denk ik het meest stoort is dat haar zoon mijn regels en grenzen in mijn huis niet accepteerd en zij hem daar niet op aan spreekt. Als vriendin wil ik dan ook niet meteen mijn mond open trekken maar het is wel mijn huis met mijn regels.
Het rare is ook dat zij iets meer dan een jaar geleden een aantal weken bij mij heeft gelogeerd met haar zoontje. Op het moment dat ik alleen met haar zoontje was, ging het prima. Dan accepteerd hij mijn regels wel, schopt hij geen drama en is het gewoon een ontzettend leuk kind.
Ik denk dat ik toch nog heel voorzichtig met haar een gesprek aan ga. Maar dan op een andere manier als ik de eerste keer heb gedaan. Werkt dat niet en blijf ik me aan zijn gedrag storen zal ik toch iets meer afstand moeten nemen.
Roddelen doe ik niet achter haar rug om want als mensen naar mij toe komen met commentaar over haar kind verwijs ik ze zeker door naar haar. Hier kom ik alleen meningen vragen.
Wifra, bedankt voor je reactie. Misschien kan ik met haar ook zo'n soort vaste dag inplannen of zo.
Wat mij denk ik het meest stoort is dat haar zoon mijn regels en grenzen in mijn huis niet accepteerd en zij hem daar niet op aan spreekt. Als vriendin wil ik dan ook niet meteen mijn mond open trekken maar het is wel mijn huis met mijn regels.
Het rare is ook dat zij iets meer dan een jaar geleden een aantal weken bij mij heeft gelogeerd met haar zoontje. Op het moment dat ik alleen met haar zoontje was, ging het prima. Dan accepteerd hij mijn regels wel, schopt hij geen drama en is het gewoon een ontzettend leuk kind.
Ik denk dat ik toch nog heel voorzichtig met haar een gesprek aan ga. Maar dan op een andere manier als ik de eerste keer heb gedaan. Werkt dat niet en blijf ik me aan zijn gedrag storen zal ik toch iets meer afstand moeten nemen.
dinsdag 20 september 2011 om 22:11
dinsdag 20 september 2011 om 22:12
Sorry, ik vind je niet aardig overkomen, een beetje achterbaks eigenlijk. Waarom komen bijvoorbeeld anderen naar jou toe om te roddelen over het kindje van je vriendin? Geef jij ze daar aanleiding toe? Dat gevoel krijg ik een beetje door je opmerkingen. Anderen durven volgens jou niks te zeggen tegen jouw vriendin, maar hebben schijnbaar wel met jou gepraat over het ventje?
Ik vind je ook een beetje hoog van de toren blazen over je eigen kunnen. Ik geloof direct dat je dochter een schat is. Maar zijn meisjes niet standaard heel anders (rustiger) dan jongens? Ik zie het bijvoorbeeld bij een vriendin: haar dochter is een rustig, lief meisje en haar zoon net zo'n wildebras als jij beschrijft over het zoontje van je vriendin. En dat terwijl ze beide kinderen hetzelfde opvoedt.
Kortom: ik zou proberen er overheen te stappen. Het zijn jouw zaken niet. En die roddelende vriendinnen hoor je af te kappen.
Ik vind je ook een beetje hoog van de toren blazen over je eigen kunnen. Ik geloof direct dat je dochter een schat is. Maar zijn meisjes niet standaard heel anders (rustiger) dan jongens? Ik zie het bijvoorbeeld bij een vriendin: haar dochter is een rustig, lief meisje en haar zoon net zo'n wildebras als jij beschrijft over het zoontje van je vriendin. En dat terwijl ze beide kinderen hetzelfde opvoedt.
Kortom: ik zou proberen er overheen te stappen. Het zijn jouw zaken niet. En die roddelende vriendinnen hoor je af te kappen.
dinsdag 20 september 2011 om 22:14
quote:kyhtje schreef op 20 september 2011 @ 22:12:
Nicks, ik weet niet waarom. Waarschijnlijk omdat er van mij verwacht word dat ik er wat mee doe omdat ik zo dichtbij haar sta? Geen idee! Maar heb dus wel elke keer aan gegeven dat ze met dat soort dingen niet bij mij moeten zijn/Ah, hier is mijn antwoord al. Dat lijkt me ook de enige juiste reactie en de opmerking 'meerderen vinden het' gaat dan ook niet meer op. Altijd bij jezelf blijven.
Nicks, ik weet niet waarom. Waarschijnlijk omdat er van mij verwacht word dat ik er wat mee doe omdat ik zo dichtbij haar sta? Geen idee! Maar heb dus wel elke keer aan gegeven dat ze met dat soort dingen niet bij mij moeten zijn/Ah, hier is mijn antwoord al. Dat lijkt me ook de enige juiste reactie en de opmerking 'meerderen vinden het' gaat dan ook niet meer op. Altijd bij jezelf blijven.
dinsdag 20 september 2011 om 22:14
nrzoveel, dat heb ik dus meerdere keren gedaan.
Bijvoorbeeld wanneer hij met mijn dochter in haar kamer speelt. Prima, maar de regel bij ons is: samen spelen, samen opruimen. Haar zoon begint te schreeuwen en schoppen wanneer ik hem dat meerdere keren uit probeer te leggen en zij zegt: ach dan heeft jouw dochter wat extra's te doen vanavond :S
Bijvoorbeeld wanneer hij met mijn dochter in haar kamer speelt. Prima, maar de regel bij ons is: samen spelen, samen opruimen. Haar zoon begint te schreeuwen en schoppen wanneer ik hem dat meerdere keren uit probeer te leggen en zij zegt: ach dan heeft jouw dochter wat extra's te doen vanavond :S
dinsdag 20 september 2011 om 22:16
dinsdag 20 september 2011 om 22:20
Je bent zo bezig met dat zoontje van je vriendin, dat je er veel te veel op gaat letten. En blijkbaar sta je open voor mensen om dat soort shit tegen je uit te kramen, anders zouden ze dat niet zo doen (meerderen, blijkbaar)
Hou je eigen grenzen aan in je eigen huis, en laat haar op haar manier haar kind opvoeden.
Als het kind veilig is, als het kind geliefd is, als hij naar school gaat etc etc, komt het heus wel goed met em. ZELFS al heeft hij niet dezelfde opvoeding genoten als jouw kinderen.
Hou je eigen grenzen aan in je eigen huis, en laat haar op haar manier haar kind opvoeden.
Als het kind veilig is, als het kind geliefd is, als hij naar school gaat etc etc, komt het heus wel goed met em. ZELFS al heeft hij niet dezelfde opvoeding genoten als jouw kinderen.
dinsdag 20 september 2011 om 22:20
quote:kyhtje schreef op 20 september 2011 @ 22:14:
nrzoveel, dat heb ik dus meerdere keren gedaan.
Bijvoorbeeld wanneer hij met mijn dochter in haar kamer speelt. Prima, maar de regel bij ons is: samen spelen, samen opruimen. Haar zoon begint te schreeuwen en schoppen wanneer ik hem dat meerdere keren uit probeer te leggen en zij zegt: ach dan heeft jouw dochter wat extra's te doen vanavond :S
Oei dit lijkt mij ook heel frusterend! Dan zou ik op dat moment toch tegen haar zeggen dat je dit ( deze situatie) niet leuk vindt. B.v. door te zeggen: Meen je dat nou? En dan te zeggen dat jij het echt samen opgeruimd wilt hebben.
Wat je ook kan proberen, is wanneer zij zelf dingen zegt over haar zoontje en de opvoeding, gedrag, dat je dan bijvoorbeeld zegt: Ik kan me voorstellen dat dat lastig is, moet wel heel vermoeiend zijn. Waarschijnlijk zal je vriendin dan verder uit gaan weiden over het hoe en wat en dan kun je voorzichtig wat tips geven, maar hou het dan wel bij jezelf. Door bijvoorbeeld te zeggen: In zo'n situatie doe ik altijd dit en dat werkt etc.
Het zijn maar wat tips........
nrzoveel, dat heb ik dus meerdere keren gedaan.
Bijvoorbeeld wanneer hij met mijn dochter in haar kamer speelt. Prima, maar de regel bij ons is: samen spelen, samen opruimen. Haar zoon begint te schreeuwen en schoppen wanneer ik hem dat meerdere keren uit probeer te leggen en zij zegt: ach dan heeft jouw dochter wat extra's te doen vanavond :S
Oei dit lijkt mij ook heel frusterend! Dan zou ik op dat moment toch tegen haar zeggen dat je dit ( deze situatie) niet leuk vindt. B.v. door te zeggen: Meen je dat nou? En dan te zeggen dat jij het echt samen opgeruimd wilt hebben.
Wat je ook kan proberen, is wanneer zij zelf dingen zegt over haar zoontje en de opvoeding, gedrag, dat je dan bijvoorbeeld zegt: Ik kan me voorstellen dat dat lastig is, moet wel heel vermoeiend zijn. Waarschijnlijk zal je vriendin dan verder uit gaan weiden over het hoe en wat en dan kun je voorzichtig wat tips geven, maar hou het dan wel bij jezelf. Door bijvoorbeeld te zeggen: In zo'n situatie doe ik altijd dit en dat werkt etc.
Het zijn maar wat tips........