Relaties
alle pijlers
kindje van vriendin
dinsdag 20 september 2011 om 21:36
Dag allemaal,
Graag zou ik jullie mening over het volgende willen.
Ik zelf (eind 20) ben alleenstaande moeder. Ik heb een dochter van bijna 8. Zij is een leuke spontane meid en ik krijg van erg veel mensen (die dichtbij staan of mensen die mij/mijn dochter voor het eerst zien) complimentjes over hoe netjes zij opgevoed is. Natuurlijk erg leuk om te horen, maar ik weet ook wel dat niet 1 moeder perfect is, er zijn genoeg dingen die ik ook fout doe.
Ik heb meerdere vriendinnen met kinderen, waarvan 1 vriendin erg dichtbij mij staat. Zij en ik zijn zo'n 9 jaar bevriend en ik hou echt van haar als vriendin.
Het probleem is alleen haar kindje. Haar kindje is net 4 geworden, echt een leuk jochie om te zien alleen een draak in de omgang. Hier kan hij zelf niks aan doen want in mijn ogen worden kinderen "gemaakt/gevormd" door ouders. Voor een deel dan.
Hij wil niet luisteren naar zijn moeder, weet dat hij bij 2 keer jengelen toch zijn zin krijgt en wanneer zij consequent probeert te zijn (heb het idee dat dat alleen gebeurt in mijn bijzijn omdat ze weet dat ik het er niet mee eens ben) gaat hij liggen slaan, schoppen en gillen op de grond. Zo kan ik een hele hoop voorbeelden op noemen maar dat vind ik niet nodig.
Ik stoor me er vreselijk aan en ik ben niet de enige. Meerdere mensen zijn al naar mij toe gekomen met de vraag waarom hij zo jengelig is, hij altijd zijn zin wil en anders meteen begint te huilen enz enz. Willen ook niet meer dat hij bij hun komt.
Niemand durft er wat van te zeggen en dus heb ik zo'n jaar geleden er wat van gezegd. Nu begrijp ik dat niet 1 moeder graag hoort dat anderen haar kind vervelend vinden maar ik vond na alle klachten en vragen naar mij en de hints dat niemand in haar omgeving op haar kind wil passen, dat ik als vriendin er wat van moest zeggen.
Dit werd me natuurlijk niet in dank af genomen, wat ik ook begreep en dus heb ik het laten rusten. Ik kreeg als reactie: ik ben er al maanden mee bezig, jij ziet hem niet zo vaak dus ook geen verandering enz.
Een jaar lang heb ik dus zoveel mogelijk met haar afgesproken op tijden dat haar zoontje niet bij haar was. De laatste weken heb ik hem wel weer wat vaker gezien en ik irriteer me weer mateloos omdat er dus helemaal niks veranderd is.
Dit maakt dat ik steeds minder met haar af wil spreken alleen omdat ik mezelf zo op zit te vreten wat haar zoontje betreft.
Wat vinden jullie? Moet ik nog een keer met haar in gesprek? Of nog meer afstand van haar nemen, wat ik eigenlijk niet wil?
Graag zou ik jullie mening over het volgende willen.
Ik zelf (eind 20) ben alleenstaande moeder. Ik heb een dochter van bijna 8. Zij is een leuke spontane meid en ik krijg van erg veel mensen (die dichtbij staan of mensen die mij/mijn dochter voor het eerst zien) complimentjes over hoe netjes zij opgevoed is. Natuurlijk erg leuk om te horen, maar ik weet ook wel dat niet 1 moeder perfect is, er zijn genoeg dingen die ik ook fout doe.
Ik heb meerdere vriendinnen met kinderen, waarvan 1 vriendin erg dichtbij mij staat. Zij en ik zijn zo'n 9 jaar bevriend en ik hou echt van haar als vriendin.
Het probleem is alleen haar kindje. Haar kindje is net 4 geworden, echt een leuk jochie om te zien alleen een draak in de omgang. Hier kan hij zelf niks aan doen want in mijn ogen worden kinderen "gemaakt/gevormd" door ouders. Voor een deel dan.
Hij wil niet luisteren naar zijn moeder, weet dat hij bij 2 keer jengelen toch zijn zin krijgt en wanneer zij consequent probeert te zijn (heb het idee dat dat alleen gebeurt in mijn bijzijn omdat ze weet dat ik het er niet mee eens ben) gaat hij liggen slaan, schoppen en gillen op de grond. Zo kan ik een hele hoop voorbeelden op noemen maar dat vind ik niet nodig.
Ik stoor me er vreselijk aan en ik ben niet de enige. Meerdere mensen zijn al naar mij toe gekomen met de vraag waarom hij zo jengelig is, hij altijd zijn zin wil en anders meteen begint te huilen enz enz. Willen ook niet meer dat hij bij hun komt.
Niemand durft er wat van te zeggen en dus heb ik zo'n jaar geleden er wat van gezegd. Nu begrijp ik dat niet 1 moeder graag hoort dat anderen haar kind vervelend vinden maar ik vond na alle klachten en vragen naar mij en de hints dat niemand in haar omgeving op haar kind wil passen, dat ik als vriendin er wat van moest zeggen.
Dit werd me natuurlijk niet in dank af genomen, wat ik ook begreep en dus heb ik het laten rusten. Ik kreeg als reactie: ik ben er al maanden mee bezig, jij ziet hem niet zo vaak dus ook geen verandering enz.
Een jaar lang heb ik dus zoveel mogelijk met haar afgesproken op tijden dat haar zoontje niet bij haar was. De laatste weken heb ik hem wel weer wat vaker gezien en ik irriteer me weer mateloos omdat er dus helemaal niks veranderd is.
Dit maakt dat ik steeds minder met haar af wil spreken alleen omdat ik mezelf zo op zit te vreten wat haar zoontje betreft.
Wat vinden jullie? Moet ik nog een keer met haar in gesprek? Of nog meer afstand van haar nemen, wat ik eigenlijk niet wil?
dinsdag 20 september 2011 om 22:21
Waarom ga je achteraf over het opruimen in discussie? Gewoon vooraf afspraken maken over wat de bedoeling is (en ook vragen of dat begrepen is) en ze daaraan herinneren als het opruimtijd is. En als je vriendin er wat van zegt, dan geef je ook bij haar aan dat de regels duidelijk waren en dat jij dat zo in jouw huis wilt. Doet ze dwars, dan geef je de keer daarop aan dat er helaas niet gespeeld kan worden omdat zoontje zich niet aan de regels wil houden.
dinsdag 20 september 2011 om 22:21
quote:kyhtje schreef op 20 september 2011 @ 22:14:
nrzoveel, dat heb ik dus meerdere keren gedaan.
Bijvoorbeeld wanneer hij met mijn dochter in haar kamer speelt. Prima, maar de regel bij ons is: samen spelen, samen opruimen. Haar zoon begint te schreeuwen en schoppen wanneer ik hem dat meerdere keren uit probeer te leggen en zij zegt: ach dan heeft jouw dochter wat extra's te doen vanavond :S
Dat is dan iets tussen jou en je vriendin. Daar heeft dat kereltje niets mee te maken.
Je verwijt je vriendin dat ze over zich heen laat lopen door haar kind, maar in feite doe je dus precies hetzelfde.
nrzoveel, dat heb ik dus meerdere keren gedaan.
Bijvoorbeeld wanneer hij met mijn dochter in haar kamer speelt. Prima, maar de regel bij ons is: samen spelen, samen opruimen. Haar zoon begint te schreeuwen en schoppen wanneer ik hem dat meerdere keren uit probeer te leggen en zij zegt: ach dan heeft jouw dochter wat extra's te doen vanavond :S
Dat is dan iets tussen jou en je vriendin. Daar heeft dat kereltje niets mee te maken.
Je verwijt je vriendin dat ze over zich heen laat lopen door haar kind, maar in feite doe je dus precies hetzelfde.
dinsdag 20 september 2011 om 22:22
quote:nummerzoveel schreef op 20 september 2011 @ 22:21:
Waarom ga je achteraf over het opruimen in discussie? Gewoon vooraf afspraken maken over wat de bedoeling is (en ook vragen of dat begrepen is) en ze daaraan herinneren als het opruimtijd is. En als je vriendin er wat van zegt, dan geef je ook bij haar aan dat de regels duidelijk waren en dat jij dat zo in jouw huis wilt. Doet ze dwars, dan geef je de keer daarop aan dat er helaas niet gespeeld kan worden omdat zoontje zich niet aan de regels wil houden.Zoals TO niet haar grenzen durft te stellen naar haar vriendin, zo durft vriendin dat blijkbaar niet naar haar kind. Ze kunnen nog een hoop van elkaar leren
Waarom ga je achteraf over het opruimen in discussie? Gewoon vooraf afspraken maken over wat de bedoeling is (en ook vragen of dat begrepen is) en ze daaraan herinneren als het opruimtijd is. En als je vriendin er wat van zegt, dan geef je ook bij haar aan dat de regels duidelijk waren en dat jij dat zo in jouw huis wilt. Doet ze dwars, dan geef je de keer daarop aan dat er helaas niet gespeeld kan worden omdat zoontje zich niet aan de regels wil houden.Zoals TO niet haar grenzen durft te stellen naar haar vriendin, zo durft vriendin dat blijkbaar niet naar haar kind. Ze kunnen nog een hoop van elkaar leren
dinsdag 20 september 2011 om 22:22
Ik heb ook een jongetje in de vriendenkring waar ik niet zo heel erg gecharmeerd van ben. Dat jochie is niet alleen heel erg druk en drammerig, hij is ook nog eens een treiterkop. Mijn zoon was op een gegeven moment bang van dit jongetje en mijn dochter is een keer van een bunker in het bos geduwd door het jochie.
Toen mijn zoon ging huilen toen jochie met zijn moeder aan kwam bij ons thuis, was ik al niet zo blij. Toen jochie mijn zoon in een hoek dreef met zijn loopfiets en tegelijkertijd een autootje naar het hoofd van mijn zoon gooide en zijn moeder niet ingreep, kreeg ik een soort rode waas voor mijn ogen en heb ik de moeder haarfijn uitgelegd wat ik van haar zoon en van haar belabberde opvoedmethode vond.
Dat had ik natuurlijk nooit moeten doen. Het viel uiteraard volkomen verkeerd en alhoewel we het later hebben geprobeerd uit te praten, is de band tussen moeder van jochie
en mij nooit meer goed gekomen. Toen dochterlief een jaar of twee later door jochie van een bunker van twee meter hoog werd geduwd (we waren aan het wandelen in een bos) en jochie hierop niet werd aangesproken door zijn ouders, ben ik voorgoed afgehaakt. Vader is een zeer goede vriend van mijn man, en die twee zien elkaar nog, maar ik hoef de familie niet meer te zien. Ik kijk zo anders tegen opvoeden aan, dat matched gewoon echt niet.
Maar goed, mijn moraal. Praat er een keer over met je vriendin. En dan niet als je je net weer kapot zit te ergeren, want dan escaleert de boel en komt het nooit meer goed met de vriendschap. Bovendien helpt dat niet, want je zal niet serieus genomen worden. Maar maak het wel bespreekbaar. En dan eerder in de trant van 'trek je het alemaal wel en kan ik je helpen', en niet 'je doet het helemaal fout'.
Overigens, mijn dochter is een loeder en vergt een hoop meer opvoedkunde dan mijn zoon. Bij mijn zoon dacht ik ook dat opvoeden in essentie heel simpel is. En dat is het ook als je een kind hebt dat van nature erg volgzaam en zoet is (al brengt dat weer andere nadelen zoals grote onzekerheid en meeloopgedrag met zich mee, ook niet ideaal). Maar als je een kind hebt met een enorm sterke wil, dan is opvoeden en stuk lastiger. En nu heeft dochterlief nooit krijsend op de grond gelegen, maar Loedertje is nog steeds uitstekend in staat een enorm luidruchtig huildrama te creëren als het even niet gaat zoals zij het in haar hoofd heeft. En opvoedt me suf, maar dit gedrag is erg hardnekkig.
Toen mijn zoon ging huilen toen jochie met zijn moeder aan kwam bij ons thuis, was ik al niet zo blij. Toen jochie mijn zoon in een hoek dreef met zijn loopfiets en tegelijkertijd een autootje naar het hoofd van mijn zoon gooide en zijn moeder niet ingreep, kreeg ik een soort rode waas voor mijn ogen en heb ik de moeder haarfijn uitgelegd wat ik van haar zoon en van haar belabberde opvoedmethode vond.
Dat had ik natuurlijk nooit moeten doen. Het viel uiteraard volkomen verkeerd en alhoewel we het later hebben geprobeerd uit te praten, is de band tussen moeder van jochie
en mij nooit meer goed gekomen. Toen dochterlief een jaar of twee later door jochie van een bunker van twee meter hoog werd geduwd (we waren aan het wandelen in een bos) en jochie hierop niet werd aangesproken door zijn ouders, ben ik voorgoed afgehaakt. Vader is een zeer goede vriend van mijn man, en die twee zien elkaar nog, maar ik hoef de familie niet meer te zien. Ik kijk zo anders tegen opvoeden aan, dat matched gewoon echt niet.
Maar goed, mijn moraal. Praat er een keer over met je vriendin. En dan niet als je je net weer kapot zit te ergeren, want dan escaleert de boel en komt het nooit meer goed met de vriendschap. Bovendien helpt dat niet, want je zal niet serieus genomen worden. Maar maak het wel bespreekbaar. En dan eerder in de trant van 'trek je het alemaal wel en kan ik je helpen', en niet 'je doet het helemaal fout'.
Overigens, mijn dochter is een loeder en vergt een hoop meer opvoedkunde dan mijn zoon. Bij mijn zoon dacht ik ook dat opvoeden in essentie heel simpel is. En dat is het ook als je een kind hebt dat van nature erg volgzaam en zoet is (al brengt dat weer andere nadelen zoals grote onzekerheid en meeloopgedrag met zich mee, ook niet ideaal). Maar als je een kind hebt met een enorm sterke wil, dan is opvoeden en stuk lastiger. En nu heeft dochterlief nooit krijsend op de grond gelegen, maar Loedertje is nog steeds uitstekend in staat een enorm luidruchtig huildrama te creëren als het even niet gaat zoals zij het in haar hoofd heeft. En opvoedt me suf, maar dit gedrag is erg hardnekkig.
dinsdag 20 september 2011 om 22:23
quote:GeorgetteDansLeTabac schreef op 20 september 2011 @ 22:12:
Sorry, ik vind je niet aardig overkomen, een beetje achterbaks eigenlijk. Waarom komen bijvoorbeeld anderen naar jou toe om te roddelen over het kindje van je vriendin? Geef jij ze daar aanleiding toe? Dat gevoel krijg ik een beetje door je opmerkingen. Anderen durven volgens jou niks te zeggen tegen jouw vriendin, maar hebben schijnbaar wel met jou gepraat over het ventje?
Ik vind je ook een beetje hoog van de toren blazen over je eigen kunnen. Ik geloof direct dat je dochter een schat is. Maar zijn meisjes niet standaard heel anders (rustiger) dan jongens? Ik zie het bijvoorbeeld bij een vriendin: haar dochter is een rustig, lief meisje en haar zoon net zo'n wildebras als jij beschrijft over het zoontje van je vriendin. En dat terwijl ze beide kinderen hetzelfde opvoedt.
Kortom: ik zou proberen er overheen te stappen. Het zijn jouw zaken niet. En die roddelende vriendinnen hoor je af te kappen.
Absoluut niet
Ik heb 3 meiden, alle drie geweldig maar ook alle drie een compleet ander karakter. Waarbij de oudste een gigantisch heftige stuiterbal kan zijn itt tot haar jongste zusje die (zoals het nu uitziet) vaak de rust zelve is
Sorry, ik vind je niet aardig overkomen, een beetje achterbaks eigenlijk. Waarom komen bijvoorbeeld anderen naar jou toe om te roddelen over het kindje van je vriendin? Geef jij ze daar aanleiding toe? Dat gevoel krijg ik een beetje door je opmerkingen. Anderen durven volgens jou niks te zeggen tegen jouw vriendin, maar hebben schijnbaar wel met jou gepraat over het ventje?
Ik vind je ook een beetje hoog van de toren blazen over je eigen kunnen. Ik geloof direct dat je dochter een schat is. Maar zijn meisjes niet standaard heel anders (rustiger) dan jongens? Ik zie het bijvoorbeeld bij een vriendin: haar dochter is een rustig, lief meisje en haar zoon net zo'n wildebras als jij beschrijft over het zoontje van je vriendin. En dat terwijl ze beide kinderen hetzelfde opvoedt.
Kortom: ik zou proberen er overheen te stappen. Het zijn jouw zaken niet. En die roddelende vriendinnen hoor je af te kappen.
Absoluut niet
Ik heb 3 meiden, alle drie geweldig maar ook alle drie een compleet ander karakter. Waarbij de oudste een gigantisch heftige stuiterbal kan zijn itt tot haar jongste zusje die (zoals het nu uitziet) vaak de rust zelve is
dinsdag 20 september 2011 om 22:27
quote:geitje44 schreef op 20 september 2011 @ 22:23:
[...]
Absoluut niet
Ik heb 3 meiden, alle drie geweldig maar ook alle drie een compleet ander karakter. Waarbij de oudste een gigantisch heftige stuiterbal kan zijn itt tot haar jongste zusje die (zoals het nu uitziet) vaak de rust zelve is Okee, dan heb ik niks gezegd. Het is mijn ervaring wel, maar ik ken alleen maar meiden met een jonger broertje. Niet geheel objectief dus.
[...]
Absoluut niet
Ik heb 3 meiden, alle drie geweldig maar ook alle drie een compleet ander karakter. Waarbij de oudste een gigantisch heftige stuiterbal kan zijn itt tot haar jongste zusje die (zoals het nu uitziet) vaak de rust zelve is Okee, dan heb ik niks gezegd. Het is mijn ervaring wel, maar ik ken alleen maar meiden met een jonger broertje. Niet geheel objectief dus.
dinsdag 20 september 2011 om 22:31
quote:kyhtje schreef op 20 september 2011 @ 21:36:
Hier kan hij zelf niks aan doen want in mijn ogen worden kinderen "gemaakt/gevormd" door ouders. Voor een deel dan.
Met deze uitspraak moet je ZO oppassen. Kinderen kunnen ontzettend van karakter (en daardoor gedrag) verschillen.
Zelf heb ik twee dochters, en even heel generaliserend gezegd: De ene is een draak en de ander is een engel. Beide dezelfde genen, dezelfde consequente opvoeding, maar WAT een verschil in gedrag.
Vroeger toen ik nog geen kinderen had, en ik zag wel eens van die etters, dan dacht ik: Puh, dat kind zou zich onder mijn regime véél beter gedragen.
Maar nu ondervind ik dus aan den lijve dat het ene kind veel makkelijker, meegaander geboren wordt dan het andere. En dat goede opvoeding geen garantie is voor sociaal wenselijk gedrag.
Het kan dus best dat jij gewoon boft met het karakter van jouw kind en dat je vriendin het wat minder getroffen heeft met de hare. Wellicht had het jongetje, als jij hem had opgevoed, nog steeds hetzelfde vervelende gedrag vertoond en zat jij ook met je handen in het haar.
En geloof me, dan was jij ook vréselijk verdrietig geworden omdat je naast alle afkeurende blikken in het openbaar, ook nog eens kritiek van je beste vriendin kreeg.
Hier kan hij zelf niks aan doen want in mijn ogen worden kinderen "gemaakt/gevormd" door ouders. Voor een deel dan.
Met deze uitspraak moet je ZO oppassen. Kinderen kunnen ontzettend van karakter (en daardoor gedrag) verschillen.
Zelf heb ik twee dochters, en even heel generaliserend gezegd: De ene is een draak en de ander is een engel. Beide dezelfde genen, dezelfde consequente opvoeding, maar WAT een verschil in gedrag.
Vroeger toen ik nog geen kinderen had, en ik zag wel eens van die etters, dan dacht ik: Puh, dat kind zou zich onder mijn regime véél beter gedragen.
Maar nu ondervind ik dus aan den lijve dat het ene kind veel makkelijker, meegaander geboren wordt dan het andere. En dat goede opvoeding geen garantie is voor sociaal wenselijk gedrag.
Het kan dus best dat jij gewoon boft met het karakter van jouw kind en dat je vriendin het wat minder getroffen heeft met de hare. Wellicht had het jongetje, als jij hem had opgevoed, nog steeds hetzelfde vervelende gedrag vertoond en zat jij ook met je handen in het haar.
En geloof me, dan was jij ook vréselijk verdrietig geworden omdat je naast alle afkeurende blikken in het openbaar, ook nog eens kritiek van je beste vriendin kreeg.
dinsdag 20 september 2011 om 22:37
Ik zie er wel wat in, dat zij en ik nog een hoop van elkaar te leren hebben. Ik zie nu namelijk wel dat ik mijn eigen grenzen niet duidelijk aan haar aan geef.
Wat het voorgaande voorbeeld betreft, ik had echt heel duidelijk van te voren aan gegeven: samen spelen samen opruimen. Waar mee gespeeld word, word ook samen opgeruimd. Dus ik was in mijn ogen erg duidelijk, maar toen ik die reactie van moeder kreeg stond ik met mijn mond vol tanden. Ik had op dat moment duidelijker tegen moeder moeten zijn.
Ik wil hier zeker niet gaan verkopen dat mijn dochter o zo perfect is want dat is ze niet. Ik kan genoeg opnoemen wat mijn kind betreft maar ik weet wel dat ze zich (bij anderen) aan regels houd. Het is in ieder geval zeker niet mijn bedoeling om te laten zien hoe goed ik mijn kind op voed en hoe slecht zij het doet.
Het gaat mij er om dat ik me irriteer aan het gebrek van regels en mezelf er op betrap steeds minder met haar af te willen spreken wanneer haar zoontje bij haar is.
Het vorige gesprek is wel begonnen nadat ik me flink had zitten irriteren. Ik had het idee dat ik het heel voorzichtig en netjes heb gebracht maar het is zeker een idee om dit gesprek op een ander tijdstip te voeren.
Wat het voorgaande voorbeeld betreft, ik had echt heel duidelijk van te voren aan gegeven: samen spelen samen opruimen. Waar mee gespeeld word, word ook samen opgeruimd. Dus ik was in mijn ogen erg duidelijk, maar toen ik die reactie van moeder kreeg stond ik met mijn mond vol tanden. Ik had op dat moment duidelijker tegen moeder moeten zijn.
Ik wil hier zeker niet gaan verkopen dat mijn dochter o zo perfect is want dat is ze niet. Ik kan genoeg opnoemen wat mijn kind betreft maar ik weet wel dat ze zich (bij anderen) aan regels houd. Het is in ieder geval zeker niet mijn bedoeling om te laten zien hoe goed ik mijn kind op voed en hoe slecht zij het doet.
Het gaat mij er om dat ik me irriteer aan het gebrek van regels en mezelf er op betrap steeds minder met haar af te willen spreken wanneer haar zoontje bij haar is.
Het vorige gesprek is wel begonnen nadat ik me flink had zitten irriteren. Ik had het idee dat ik het heel voorzichtig en netjes heb gebracht maar het is zeker een idee om dit gesprek op een ander tijdstip te voeren.
dinsdag 20 september 2011 om 22:38
Misschien voelt jou vriendin wanneer jij er bent het aan dat jij je irriteert, en op zoontje let. Misschien wordt ze hierdoor wat onzeker/ongemakkelijk, krijgt schaamtegevoelens en voelt haar zoontje dit ook weer aan. Misschien ontstaat daardoor zijn gedrag,
Want je geeft zelf ook aan, dat jij het idee hebt,dat zij ineens consequenter gaat doen wanneer jij erbij bent. Dus ze doet ineens anders, en geloof me zo'n kindje voelt dat.
Voor mij is het wel herkenbaar. Mijn zoontje van 2 is ook zo nu en dan een draakje( en gelukkig maar, kinderen hoeven niet altijd perfect te zijn) En ik merk dat wanneer ik bij mensen kom die zich hieraan storen/ raar vinden, hij helemaal strontvervelend wordt.
1 "vriendin" kan dan hem ook heel irritant verbaasd gaan aanstaren, en ik merk dan dat ze erop let hoe ik hem corrigeer. Doodzenuwachtig wordt ik daarvan, en daar reageert mijn zoontje op. Hij moet verders ook niks van haar weten.
Wanneer ik met hem bij mensen ben in een relaxe omgeving, en er niet op hem gelet wordt, is er vaak niks aan de hand.
Hij is gezellig en lief, af en toe ondeugend, en omdat er daardoor niet zo'n spanning hangt, omdat men er niet op let, is er niks aan de hand
Jij krijgt complimentjes van veel mensen over de opvoeding?
Maken zij dat dagelijks mee dan?, of kan het gewoon zo zijn dat jou dochter een rustig en lief karakter heeft.
Ik hoop dat dat zo blijft voor je, want al doe je het nog zo goed, dat zegt echt niks.
Ze gaat op een gegeven moment ook puberen, en wie weet ga jij het ineens zwaar krijgen, en jou vriendin heeft het relax, want haar zoontje is dan super braaf.
Want je geeft zelf ook aan, dat jij het idee hebt,dat zij ineens consequenter gaat doen wanneer jij erbij bent. Dus ze doet ineens anders, en geloof me zo'n kindje voelt dat.
Voor mij is het wel herkenbaar. Mijn zoontje van 2 is ook zo nu en dan een draakje( en gelukkig maar, kinderen hoeven niet altijd perfect te zijn) En ik merk dat wanneer ik bij mensen kom die zich hieraan storen/ raar vinden, hij helemaal strontvervelend wordt.
1 "vriendin" kan dan hem ook heel irritant verbaasd gaan aanstaren, en ik merk dan dat ze erop let hoe ik hem corrigeer. Doodzenuwachtig wordt ik daarvan, en daar reageert mijn zoontje op. Hij moet verders ook niks van haar weten.
Wanneer ik met hem bij mensen ben in een relaxe omgeving, en er niet op hem gelet wordt, is er vaak niks aan de hand.
Hij is gezellig en lief, af en toe ondeugend, en omdat er daardoor niet zo'n spanning hangt, omdat men er niet op let, is er niks aan de hand
Jij krijgt complimentjes van veel mensen over de opvoeding?
Maken zij dat dagelijks mee dan?, of kan het gewoon zo zijn dat jou dochter een rustig en lief karakter heeft.
Ik hoop dat dat zo blijft voor je, want al doe je het nog zo goed, dat zegt echt niks.
Ze gaat op een gegeven moment ook puberen, en wie weet ga jij het ineens zwaar krijgen, en jou vriendin heeft het relax, want haar zoontje is dan super braaf.
dinsdag 20 september 2011 om 22:39
dinsdag 20 september 2011 om 22:40
Ik heb niet alle posts gelezen, wellicht dus mosterd of volledig de plank misslaand
Mijn allerliefste vriendin heeft kinderen waar ik niet mee overweg kan, ook niet met mijn engelengeduld. en dat is grotendeels opvoeding (5x nee zeggen en de 6de x is ja bijv)
Al vanaf jongs af aan, meiden zijn nu (pre0pubers).
Ongeschoft gedrag naar haar, naar mij (en anderen), gezeik met eten (gruwelijk als ik heb gekookt, bijv)
Grof taalgebruik, niet luisteren etc
Ze is mijn liefste vriendin, en we zijn paar keer samen op vakantie geweest. Ik trok het nauwelijks, het waren mijn kinderen die een halt toe riepen.
Jarenlang ben ik jet gesprekmet haar aangegaan, subtiel, minder subtiel. In vakanties heb ik die kinderen ook wel eens aangesproken (terwijl ik dat een redelijk nogo vind), maar alles zonder succes.
en echt, ik heb een engelengeduld maar hun gedrag gaat echt ver boven mijn geduld, letterlijk onbeschoft
In de laatste vak is het tot een enorme clash gekomen wat gevolgen had voor de vriendschap. Ook logisch
Ze had toen net een nwe partner en na enige tijd kwamen dezelfde issues omhoog, ook met zijn en haar kinderen.
Na verloop van tijd herstelde die vriendschap wel weer, maar zonder kinderen
Als ik kijk nu, met nog een jong kind: waar klikt het? Met ouders die er een beetje hetzelfde instaan.
De vriendschap met mijn vriendin is wel weer ok, de gezamelijke kinderen hebben we los gelaten.
Ik vond het heel lastig, net alsof i de wijsheid in pacht had, wist hoe het moest maar soms gaat gedrag echt te ver, end at was dit, telkens weer en er was niet te sturen.
Ik weet de problemen van mijn vriendin waardoor dit speelt, daar wil ik er voor zijn en soms zie ik haar kinderen wel maar niet meer echt vaak gezamelijke dingen en samen op vak al helemaal niet
Jongetjesn en meisjes kunnen erg verschillen, staar je daar niet op blind maar er moet wel een klik zijn ergens
Mijn allerliefste vriendin heeft kinderen waar ik niet mee overweg kan, ook niet met mijn engelengeduld. en dat is grotendeels opvoeding (5x nee zeggen en de 6de x is ja bijv)
Al vanaf jongs af aan, meiden zijn nu (pre0pubers).
Ongeschoft gedrag naar haar, naar mij (en anderen), gezeik met eten (gruwelijk als ik heb gekookt, bijv)
Grof taalgebruik, niet luisteren etc
Ze is mijn liefste vriendin, en we zijn paar keer samen op vakantie geweest. Ik trok het nauwelijks, het waren mijn kinderen die een halt toe riepen.
Jarenlang ben ik jet gesprekmet haar aangegaan, subtiel, minder subtiel. In vakanties heb ik die kinderen ook wel eens aangesproken (terwijl ik dat een redelijk nogo vind), maar alles zonder succes.
en echt, ik heb een engelengeduld maar hun gedrag gaat echt ver boven mijn geduld, letterlijk onbeschoft
In de laatste vak is het tot een enorme clash gekomen wat gevolgen had voor de vriendschap. Ook logisch
Ze had toen net een nwe partner en na enige tijd kwamen dezelfde issues omhoog, ook met zijn en haar kinderen.
Na verloop van tijd herstelde die vriendschap wel weer, maar zonder kinderen
Als ik kijk nu, met nog een jong kind: waar klikt het? Met ouders die er een beetje hetzelfde instaan.
De vriendschap met mijn vriendin is wel weer ok, de gezamelijke kinderen hebben we los gelaten.
Ik vond het heel lastig, net alsof i de wijsheid in pacht had, wist hoe het moest maar soms gaat gedrag echt te ver, end at was dit, telkens weer en er was niet te sturen.
Ik weet de problemen van mijn vriendin waardoor dit speelt, daar wil ik er voor zijn en soms zie ik haar kinderen wel maar niet meer echt vaak gezamelijke dingen en samen op vak al helemaal niet
Jongetjesn en meisjes kunnen erg verschillen, staar je daar niet op blind maar er moet wel een klik zijn ergens
Je bent zelf een theepot
dinsdag 20 september 2011 om 22:42
quote:nummerzoveel schreef op 20 september 2011 @ 22:21:
Waarom ga je achteraf over het opruimen in discussie? Gewoon vooraf afspraken maken over wat de bedoeling is (en ook vragen of dat begrepen is) en ze daaraan herinneren als het opruimtijd is. En als je vriendin er wat van zegt, dan geef je ook bij haar aan dat de regels duidelijk waren en dat jij dat zo in jouw huis wilt. Doet ze dwars, dan geef je de keer daarop aan dat er helaas niet gespeeld kan worden omdat zoontje zich niet aan de regels wil houden.Dit.
Waarom ga je achteraf over het opruimen in discussie? Gewoon vooraf afspraken maken over wat de bedoeling is (en ook vragen of dat begrepen is) en ze daaraan herinneren als het opruimtijd is. En als je vriendin er wat van zegt, dan geef je ook bij haar aan dat de regels duidelijk waren en dat jij dat zo in jouw huis wilt. Doet ze dwars, dan geef je de keer daarop aan dat er helaas niet gespeeld kan worden omdat zoontje zich niet aan de regels wil houden.Dit.
dinsdag 20 september 2011 om 22:46
quote:valentinamaria schreef op 20 september 2011 @ 22:23:
een 8 jarig meisje en een 4 jarig jochie zijn ook geen combi.
ze probeert hem waarsch te overheersen en dan moet hij ook nog opruimen.....
wat is dat nou weer voor aanname
Het blijkt maar weer dat men erg weinig kan hebben als het om kinderen gaat. De topic starter zegt toch al dat gedrag van kinderen dééls door opvoeding komt.
Ik denk dat het inderdaad goed is om te vragen hoe het gaat, met het opvoeden, of ze het nog vohoudt, of ze tips nodig heeft. Als daar niks uitkomt dan inderdaad zonder kinderen afspreken. Misschien nog wel benadrukken dat in jouw huis jouw regels gelden (maar dan wat subtieler gezegd)
een 8 jarig meisje en een 4 jarig jochie zijn ook geen combi.
ze probeert hem waarsch te overheersen en dan moet hij ook nog opruimen.....
wat is dat nou weer voor aanname
Het blijkt maar weer dat men erg weinig kan hebben als het om kinderen gaat. De topic starter zegt toch al dat gedrag van kinderen dééls door opvoeding komt.
Ik denk dat het inderdaad goed is om te vragen hoe het gaat, met het opvoeden, of ze het nog vohoudt, of ze tips nodig heeft. Als daar niks uitkomt dan inderdaad zonder kinderen afspreken. Misschien nog wel benadrukken dat in jouw huis jouw regels gelden (maar dan wat subtieler gezegd)
Im the root of all thats evil but you can call me cookie
dinsdag 20 september 2011 om 23:11
Is jouw vriendin mijn vriendin?
Zit ook niet lekker in dr vel en kan haar zoo van 4 geen duidelijkheid en grenzen geven. Ik kan me er ook vreselijk aan irriteren, niet aan het kind, aan haar! Ze vraagt tips maar doet er niets mee. Als kind hier is gast t prima, zodra moeder haar hoofd laat zien keert hij als een blad aan de boom om.
Ik zeg er niet meer van, het is haar kind en als ze er niet uitkomt geef ik haar de tip met jeugdzorg te praten, die zijn al betrokken nl.
Moeilijk maar zelf laten uitzoeken!
Zit ook niet lekker in dr vel en kan haar zoo van 4 geen duidelijkheid en grenzen geven. Ik kan me er ook vreselijk aan irriteren, niet aan het kind, aan haar! Ze vraagt tips maar doet er niets mee. Als kind hier is gast t prima, zodra moeder haar hoofd laat zien keert hij als een blad aan de boom om.
Ik zeg er niet meer van, het is haar kind en als ze er niet uitkomt geef ik haar de tip met jeugdzorg te praten, die zijn al betrokken nl.
Moeilijk maar zelf laten uitzoeken!
dinsdag 20 september 2011 om 23:33
kinderen begeleiden is mijn werk. Zelf een best heel keurig luisterende zoon. Maar mn dochter is een ander verhaal , die luistert gewoon niet en die voed ik toch echt op met dezelfde consequente benadering.. Mensen komen naar jou toe zeg je? Om hoeveel mensen gaat dan dan? En jij wijst die mensen consequent af maar ze blijven gewoon komen? Sorry, maar vind dat erg moeilijk om dat serieus te nemen. Riekt meer naar geroddel achter de rug van jouw vriendin om. Knijp je handjes dicht met je goed luisterende zoon en houd je kritiek voor je. Ben blij dat jij mijn vriendin niet bent, wat flauw dit zeg. Trek gewoon je mond open als hij jouw huisregels overtreedt, dan weet hij waar hij aan toe is en houd je mond tegen anderen over je 'vriendin'
dinsdag 20 september 2011 om 23:34
Lastige situatie, maar eerlijk gezegd denk ik dat je je er niet teveel mee moet bemoeien. Ik heb zelf een kennis die het altijd beter weet als het om kinderen en opvoeden gaat en ik kan je vertellen dat dat bloed-irritant is. Mijn zoon is nog maar 10 maanden en best braaf, dus over hem heeft ze (nog) niet veel te zeggen. Maar een andere vriendin van haar heeft een nogal lastig zoontje van 5 jaar en daarvan weet ze haarfijn te vertellen wat er allemaal mis gaat in de opvoeding. Ze vindt ook dat ze dat gewoon kan zeggen tegen z'n moeder, terwijl dat arme mens op haar tandvlees loopt aangezien ze ook nog een jongere tweeling rond heeft lopen. Gevolg is dat ze haar soms weken/maanden niet spreekt. Niet echt handig, als je een vriendschap wilt behouden, denk ik zo.
Als ik jou was, zou ik proberen er niet te erg over te oordelen. Je weet immers niet precies wat er ten grondslag ligt aan het gedrag van dat jochie. Je kunt er het jouwe van denken, maar een andere moeder aanspreken op haar opvoed methodes is je op glad ijs begeven.
Wel vind ik dat in jouw huis jouw regels moeten worden nageleefd en als je vriendin en haar zoontje dat stelselmatig aan hun laars lappen, zou ik zorgen dat ik voortaan bij hen langs ging, of ergens buitenshuis afsprak. Heb je dat gedoe ook niet.
Als ik jou was, zou ik proberen er niet te erg over te oordelen. Je weet immers niet precies wat er ten grondslag ligt aan het gedrag van dat jochie. Je kunt er het jouwe van denken, maar een andere moeder aanspreken op haar opvoed methodes is je op glad ijs begeven.
Wel vind ik dat in jouw huis jouw regels moeten worden nageleefd en als je vriendin en haar zoontje dat stelselmatig aan hun laars lappen, zou ik zorgen dat ik voortaan bij hen langs ging, of ergens buitenshuis afsprak. Heb je dat gedoe ook niet.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?