Relaties
alle pijlers
Last van de scheiding?
donderdag 23 februari 2012 om 23:27
Hallo Dames,
Ik wil vooral even m'n hart luchten, en hoop dat ik er wat goede tips van jullie aan overhoud.
Ik heb sinds vier jaar een hele lieve vriend. De afgelopen vier jaar hebben we een fijne relatie opgebouwd waarin we zowel hele leuke dingen als hele verdrietige dingen hebben meegemaakt.
Een van deze verdrietige dingen was de scheiding van mijn ouders, in het begin van onze relatie. Mijn vader bleek een totaal andere man te zijn dan ik altijd dacht. De vader die al die jaren voor me had gezorgd en waar ik ontzettend mee kon lachen bleek onbetrouwbaar. Na verschillende minnaressen besloot hij er bij eentje te blijven, en ons te verlaten. Ik heb het hier destijds best moeilijk mee gehad, voornamelijk ook omdat ik zag hoeveel pijn hij mijn familie deed.
Nu, na een woordenwisseling met mijn vriend besef ik dat ik mijn gevoel jegens mijn vader op hem projecteer. De man die meer dan 20 jaar de belangrijkste man in mijn leven was, bleek heel iemand anders te zijn. Waarom zou mijn vriend mij niet hetzelfde flikken?
Ik ben niet bang dat mijn vriend vreemdgaat. Toch heeft hij het gevoel dat ik hem niet 100% vertrouw. Ik heb het gevoel dat ik mezelf moet blijven beschermen met de gedachte dat ik het alleen moet kunnen en me niet helemaal aan hem moet overgeven om pijn te voorkomen. Ik vind dit niet eerlijk van mezelf, omdat mijn vriend me echt nog nooit iets misdaan heeft.. Ik snap dat dit niet het goede uitgangspunt is voor een relatie, en daarom wil ik er graag iets aan doen. Ik hou echt ontzettend veel van mijn vriend, en zou met niemand anders een toekomst willen opbouwen dan met hem. Ik heb alleen wel het gevoel dat ik hier overheen moet, om te zorgen dat onze relatie voor onze allebei helemaal goed voelt.
Sorry voor het lange verhaal, maar ik hoop dat iemand zich herkent in mijn verhaal, of iemand tips heeft om me hier overheen te zetten. Ik ben (nog) niet bereid om naar een psycholoog oid te gaan, ik wil er eerst zelf alles aan gedaan hebben.
Ik wil vooral even m'n hart luchten, en hoop dat ik er wat goede tips van jullie aan overhoud.
Ik heb sinds vier jaar een hele lieve vriend. De afgelopen vier jaar hebben we een fijne relatie opgebouwd waarin we zowel hele leuke dingen als hele verdrietige dingen hebben meegemaakt.
Een van deze verdrietige dingen was de scheiding van mijn ouders, in het begin van onze relatie. Mijn vader bleek een totaal andere man te zijn dan ik altijd dacht. De vader die al die jaren voor me had gezorgd en waar ik ontzettend mee kon lachen bleek onbetrouwbaar. Na verschillende minnaressen besloot hij er bij eentje te blijven, en ons te verlaten. Ik heb het hier destijds best moeilijk mee gehad, voornamelijk ook omdat ik zag hoeveel pijn hij mijn familie deed.
Nu, na een woordenwisseling met mijn vriend besef ik dat ik mijn gevoel jegens mijn vader op hem projecteer. De man die meer dan 20 jaar de belangrijkste man in mijn leven was, bleek heel iemand anders te zijn. Waarom zou mijn vriend mij niet hetzelfde flikken?
Ik ben niet bang dat mijn vriend vreemdgaat. Toch heeft hij het gevoel dat ik hem niet 100% vertrouw. Ik heb het gevoel dat ik mezelf moet blijven beschermen met de gedachte dat ik het alleen moet kunnen en me niet helemaal aan hem moet overgeven om pijn te voorkomen. Ik vind dit niet eerlijk van mezelf, omdat mijn vriend me echt nog nooit iets misdaan heeft.. Ik snap dat dit niet het goede uitgangspunt is voor een relatie, en daarom wil ik er graag iets aan doen. Ik hou echt ontzettend veel van mijn vriend, en zou met niemand anders een toekomst willen opbouwen dan met hem. Ik heb alleen wel het gevoel dat ik hier overheen moet, om te zorgen dat onze relatie voor onze allebei helemaal goed voelt.
Sorry voor het lange verhaal, maar ik hoop dat iemand zich herkent in mijn verhaal, of iemand tips heeft om me hier overheen te zetten. Ik ben (nog) niet bereid om naar een psycholoog oid te gaan, ik wil er eerst zelf alles aan gedaan hebben.
donderdag 23 februari 2012 om 23:40
Je bent geschrokken dat je vader een andere man was,dan je dacht. De kans is echter aanwezig dat je vader in de jaren verandert is. Dan kan ook met jezelf of met je partner gebeuren. Dingen weet je van te voren gewoon niet. Je vriend, maar ook jij kan altijd vreemd gaan in de toekomst.
Mijn zwager wiens ouders ook gescheiden zijn, heeft van de eerste dag aangegeven dat hij nooit zou gaan scheiden. Die heeft nu al 5 jaar een relatie met mijn zus. Die relatie is gewoon helemaal op.
Duidelijk is dat scheidingen een enorme invloed hebben op kinderen en hun relaties. Nu kan je volgens mij 10 keer naar een psycholoog oid, maar ik denk niet dat dat helpt.
Je moet zelf de stap zetten, door je vriend te vertrouwen op dit moment. Verder moet je er toch rekening mee houden dat je relatie ooit zal eindigen. 1 op de 3 relaties eindigt volgens mij vroegtijdig. Soms lees je zelf 1 op de 2. Je moet als vrouw of man zijnde nooit financieel afhankelijk worden, dus altijd blijven werken al is het in deeltijd.
Het moet echter geen obsessie gaan worden, geniet van het leven en geniet van je vriend.
Mijn zwager wiens ouders ook gescheiden zijn, heeft van de eerste dag aangegeven dat hij nooit zou gaan scheiden. Die heeft nu al 5 jaar een relatie met mijn zus. Die relatie is gewoon helemaal op.
Duidelijk is dat scheidingen een enorme invloed hebben op kinderen en hun relaties. Nu kan je volgens mij 10 keer naar een psycholoog oid, maar ik denk niet dat dat helpt.
Je moet zelf de stap zetten, door je vriend te vertrouwen op dit moment. Verder moet je er toch rekening mee houden dat je relatie ooit zal eindigen. 1 op de 3 relaties eindigt volgens mij vroegtijdig. Soms lees je zelf 1 op de 2. Je moet als vrouw of man zijnde nooit financieel afhankelijk worden, dus altijd blijven werken al is het in deeltijd.
Het moet echter geen obsessie gaan worden, geniet van het leven en geniet van je vriend.
donderdag 23 februari 2012 om 23:42
Ik denk dat veel mensen de angst hebben om ongelukkig te zijn.
Weet ook niet of dat nou direct samenhangt met de scheiding van je ouder.
Misschien wel, misschien niet. Ik denk niet dat je moet proberen alles te herleiden tot iets, daarmee kun je de dingen ook groter en belangrijker maken dan ze zijn.
Ik snap je wel, maar probeer je relatie los te zien van je vader.
Weet ook niet of dat nou direct samenhangt met de scheiding van je ouder.
Misschien wel, misschien niet. Ik denk niet dat je moet proberen alles te herleiden tot iets, daarmee kun je de dingen ook groter en belangrijker maken dan ze zijn.
Ik snap je wel, maar probeer je relatie los te zien van je vader.
donderdag 23 februari 2012 om 23:44
De gedachte dat je ook voor jezelf moet kunnen zorgen vind ik eigenlijk niet zo vreemd.
Vind ik meer met verstand dan met vertrouwen te maken hebben.
Je weet nooit hoe de toekomst gaat lopen, ook al vertrouw je je vriend. Er kunnen altijd onverwachte dingen gebeuren, dus het lijkt mij juist verstandig dat je ook voor jezelf zou kunnen zorgen in dat geval, dat je niet 100% afhankelijk van iemand anders bent.
Vind ik meer met verstand dan met vertrouwen te maken hebben.
Je weet nooit hoe de toekomst gaat lopen, ook al vertrouw je je vriend. Er kunnen altijd onverwachte dingen gebeuren, dus het lijkt mij juist verstandig dat je ook voor jezelf zou kunnen zorgen in dat geval, dat je niet 100% afhankelijk van iemand anders bent.
donderdag 23 februari 2012 om 23:50
Bedankt voor jullie reacties
Ik ben ook zeker van plan ook onafhankelijk te blijven. Ik wil zeker blijven werken en zal het altijd belangrijk blijven vinden dat ik voor mezelf kan zorgen.
Ik kan in ieder geval wel wat met jullie reacties, en ben blij dat ik m'n verhaal even kwijt kon. Bedankt dus. Ik vind m'n gedachtegang ook niet eens vreemd ofzo, 't is alleen dat ik er veel te veel mee bezig ben, en mijn focus te vaak bij 'hij zal vast ook een keer vreemdgaan' ligt.
Ik ga het proberen los van elkaar te zien. Mijn vriend heeft gezien hoeveel pijn mijn vader veroorzaakt heeft, dus eigenlijk is het stom om te denken dat hij mij dit ook aan zou doen.. Toch blijft 't spoken, maar ik ga proberen het los te laten ^_^
Ik ben ook zeker van plan ook onafhankelijk te blijven. Ik wil zeker blijven werken en zal het altijd belangrijk blijven vinden dat ik voor mezelf kan zorgen.
Ik kan in ieder geval wel wat met jullie reacties, en ben blij dat ik m'n verhaal even kwijt kon. Bedankt dus. Ik vind m'n gedachtegang ook niet eens vreemd ofzo, 't is alleen dat ik er veel te veel mee bezig ben, en mijn focus te vaak bij 'hij zal vast ook een keer vreemdgaan' ligt.
Ik ga het proberen los van elkaar te zien. Mijn vriend heeft gezien hoeveel pijn mijn vader veroorzaakt heeft, dus eigenlijk is het stom om te denken dat hij mij dit ook aan zou doen.. Toch blijft 't spoken, maar ik ga proberen het los te laten ^_^
zaterdag 25 februari 2012 om 15:15
Hoi
Mijn ouders zijn een paar jaar geleden ook gescheiden omdat mijn vader een 'ander' had. En dat na bijna 40 jaar huwelijk!
Jouw verhaal is herkenbaar. Je boosheid naar je vader toe en je vertrouwen in relaties is beschaamd. Maar no worry: het komt goed hoor!
Allereerst moet je jezelf eens gaan voorhouden dat je vader niet JOU heeft verlaten maar JE moeder. Je bent gewoon nog heel erg teleurgesteld in je vader. Hij is van zijn voetstuk gevallen waar jij hem als kind op hebt gezet. Maar quess what: je vader is ook maar een mens met zijn gebreken. Accepteer dat. En zorg dat je moeder niet te veel bij jou uithuilt en moppert. En zorg ervoor dat je je bezoekjes afweegt. Net zoveel naar papa en mama. Zo laat je zien dat je geen partij kiest.
Ik herken je teleurstellende gevoel maar het is jouw vaders leven en bovendien kun je de schuld ook niet helemaal bij je vader leggen.
En natuurlijk heb je het moeilijk. Dat had ik ook. Ik heb heel wat afgehuild en mijn rotsvaste geloof in relaties heeft ook een behoorlijke deuk gehad. Ik heb zelf een hele goede liefdevolle relatie met mijn man (bijna 20 jaar samen) maar ben hierdoor wel in gaan zien dat het mogelijk is dat relaties niet voor ALTIJD zijn. Voorheen was dat de ver-van-mijn-bed-show. Nu is dat realiteit geworden. En een scheiding is niet leuk voor de kinderen, hoe oud je ook bent, dat maakt niets uit. En ik herken je boosheid naar je vader toe, heb ik ook gehad. Relatie was ook even slecht door mijn teleurstelling maar ben reeël en blijf niet boos. Hij is namelijk je vader. Even wat moeite voor doen!
Ik denk dus dat je eerst eens wat aan je relatie met je vader moet gaan werken, want daar zit het nog scheef. En ik denk dat jouw gevoelens horen bij het verwerken van een echtscheiding van je ouders terwijl je zelf volwassen bent. Denk erover na. Zeg niet tegen je vriend dat je hem niet vertrouwd maar zeg gewoon eerlijk dat jouw forever-together idee even om zeep is geholpen door die echtscheiding. Het vertrouwen in relaties terugkrijgen heeft wat tijd nodig.
Het komt wel terug hoor!
Succes ermee.
Mijn ouders zijn een paar jaar geleden ook gescheiden omdat mijn vader een 'ander' had. En dat na bijna 40 jaar huwelijk!
Jouw verhaal is herkenbaar. Je boosheid naar je vader toe en je vertrouwen in relaties is beschaamd. Maar no worry: het komt goed hoor!
Allereerst moet je jezelf eens gaan voorhouden dat je vader niet JOU heeft verlaten maar JE moeder. Je bent gewoon nog heel erg teleurgesteld in je vader. Hij is van zijn voetstuk gevallen waar jij hem als kind op hebt gezet. Maar quess what: je vader is ook maar een mens met zijn gebreken. Accepteer dat. En zorg dat je moeder niet te veel bij jou uithuilt en moppert. En zorg ervoor dat je je bezoekjes afweegt. Net zoveel naar papa en mama. Zo laat je zien dat je geen partij kiest.
Ik herken je teleurstellende gevoel maar het is jouw vaders leven en bovendien kun je de schuld ook niet helemaal bij je vader leggen.
En natuurlijk heb je het moeilijk. Dat had ik ook. Ik heb heel wat afgehuild en mijn rotsvaste geloof in relaties heeft ook een behoorlijke deuk gehad. Ik heb zelf een hele goede liefdevolle relatie met mijn man (bijna 20 jaar samen) maar ben hierdoor wel in gaan zien dat het mogelijk is dat relaties niet voor ALTIJD zijn. Voorheen was dat de ver-van-mijn-bed-show. Nu is dat realiteit geworden. En een scheiding is niet leuk voor de kinderen, hoe oud je ook bent, dat maakt niets uit. En ik herken je boosheid naar je vader toe, heb ik ook gehad. Relatie was ook even slecht door mijn teleurstelling maar ben reeël en blijf niet boos. Hij is namelijk je vader. Even wat moeite voor doen!
Ik denk dus dat je eerst eens wat aan je relatie met je vader moet gaan werken, want daar zit het nog scheef. En ik denk dat jouw gevoelens horen bij het verwerken van een echtscheiding van je ouders terwijl je zelf volwassen bent. Denk erover na. Zeg niet tegen je vriend dat je hem niet vertrouwd maar zeg gewoon eerlijk dat jouw forever-together idee even om zeep is geholpen door die echtscheiding. Het vertrouwen in relaties terugkrijgen heeft wat tijd nodig.
Het komt wel terug hoor!
Succes ermee.
zaterdag 25 februari 2012 om 16:30
Wat erg voor je vader dat jij zo over hem spreekt.
Newsflash: Hij is een mens, met wensen en behoeften. Daar heeft hij zonder meer mee geworsteld en uiteindelijk de keuze gemaakt weg te gaan bij jouw moeder.
Zodat hij gelukkig kan zijn, gun hem dat.
Dat heeft niks, maar dan ook niks met jou te maken.
Newsflash: Hij is een mens, met wensen en behoeften. Daar heeft hij zonder meer mee geworsteld en uiteindelijk de keuze gemaakt weg te gaan bij jouw moeder.
Zodat hij gelukkig kan zijn, gun hem dat.
Dat heeft niks, maar dan ook niks met jou te maken.
zaterdag 25 februari 2012 om 16:30
quote:poezziana schreef op 23 februari 2012 @ 23:35:
wat een aanstelleritus
erg kinderachtig degene die zich aan steld dat ben jijzelf
linda89 het helpt ook om er met een maatschappelijkwerker erover te praten dat heeft mij na de scheiding van mijn ouders erg geholpen.en besef het komt wel weer goed.
wat een aanstelleritus
erg kinderachtig degene die zich aan steld dat ben jijzelf
linda89 het helpt ook om er met een maatschappelijkwerker erover te praten dat heeft mij na de scheiding van mijn ouders erg geholpen.en besef het komt wel weer goed.
Bedenk niet wat je wilt hebben, maar geniet van wat je hebt
zondag 26 februari 2012 om 00:14
Je vader is bij zijn vrouw weg gegaan, wat jouw moeder is. Hij is niet bij jou weg gegaan, hij zal altijd je vader blijven.
Praat het een keer uit met hem, natuurlijk mag je zeggen dat je boos bent om wat hij gedaan heeft, maar doe niet alsof hij niet de vader is die je altijd gekend hebt.
De relatie van jouw vader en moeder was niet goed(meer), daar konden alleen hun 2 wat aan doen. Het is altijd makkelijk om de vreemdganger alle schuld te geven,maar dat is vaak niet de enige schuldige.
Jouw vriend kan er verder ook niks aan doen wat er met jouw ouders is gebeurd, het is oneerlijk om hem hierdoor te wantrouwen.
Het enige wat je kan doen is hem vertrouwen en jezelf zo goed mogelijk in te zetten voor jullie relatie.
Mijn ouders zijn ook gescheiden, dit heeft vast wel iets met me gedaan, maar ik ben een heel ander mens die zelf na kan denken en mijn vriend ook, dus nee, ik heb wat dat betreft geen last van de scheiding van mijn ouders.
Praat het een keer uit met hem, natuurlijk mag je zeggen dat je boos bent om wat hij gedaan heeft, maar doe niet alsof hij niet de vader is die je altijd gekend hebt.
De relatie van jouw vader en moeder was niet goed(meer), daar konden alleen hun 2 wat aan doen. Het is altijd makkelijk om de vreemdganger alle schuld te geven,maar dat is vaak niet de enige schuldige.
Jouw vriend kan er verder ook niks aan doen wat er met jouw ouders is gebeurd, het is oneerlijk om hem hierdoor te wantrouwen.
Het enige wat je kan doen is hem vertrouwen en jezelf zo goed mogelijk in te zetten voor jullie relatie.
Mijn ouders zijn ook gescheiden, dit heeft vast wel iets met me gedaan, maar ik ben een heel ander mens die zelf na kan denken en mijn vriend ook, dus nee, ik heb wat dat betreft geen last van de scheiding van mijn ouders.
zondag 26 februari 2012 om 00:23
quote:dubiootje schreef op 23 februari 2012 @ 23:31:
Juist als je weet dat je het alleen kunt redden, kun je jezelf overgeven? Weet je dat en kun je dat?
Inderdaad, hoe beter je beseft dat je het ook alleen kunt redden, hoe volwaardiger je als partner kunt zijn.
Mijn vraag is dan ook wie hier nou precies een probleem maakt, van die zelfredzaamheid. Ben jij dat, of is dat je partner.
Waarom zou je jezelf je zelfstandigheid kwalijk nemen? Dat is nergens voor nodig.
Waarom zou je partner je je zelfstandigheid kwalijk nemen? Als hij het is die een probleem hiervan maakt, dan heb je pas echt een probleem.
En dat is dan niet je zelfstandigheid, maar het feit dat je partner een deel van jou zijn afwijst.
Juist als je weet dat je het alleen kunt redden, kun je jezelf overgeven? Weet je dat en kun je dat?
Inderdaad, hoe beter je beseft dat je het ook alleen kunt redden, hoe volwaardiger je als partner kunt zijn.
Mijn vraag is dan ook wie hier nou precies een probleem maakt, van die zelfredzaamheid. Ben jij dat, of is dat je partner.
Waarom zou je jezelf je zelfstandigheid kwalijk nemen? Dat is nergens voor nodig.
Waarom zou je partner je je zelfstandigheid kwalijk nemen? Als hij het is die een probleem hiervan maakt, dan heb je pas echt een probleem.
En dat is dan niet je zelfstandigheid, maar het feit dat je partner een deel van jou zijn afwijst.