Relaties
alle pijlers
**LDR deel 14**
dinsdag 30 maart 2010 om 11:24
Ik ken in elk geval ook geen voorbeelden van mensen die elkaar leerden kennen, dachten "ja je bent wel leuk maar mijn carriere is leuker", dan casual contact hebben, en dan zo na vijf jaar carriere denken "ok nu is er wel ruimte voor jou in mijn leven" en dan het meest romantische en liefdevolste stelletje ooit worden.
dinsdag 30 maart 2010 om 11:25
Mmm, ik kan niet jouw gevoel voelen, maar ik denk dat ik momenteel behoorlijk head over heels ben. Ik sta soms idioot vroeg op om te bellen. Ik stap voor die man in een vliegtuig om hem een paar dagen te zien.
Maar ik heb ook wel eens geen zin. Geen zin om te bellen. Even geen zin om die brief te schrijven en versturen. Gewoon even geen zin in hem. Of gewoon even te druk. En ik denk niet de hele dag aan hem, als ik met de honden bezig ben of aan het studeren ben is Bassist volledig weg uit mijn hoofd.
Maar ik heb ook wel eens geen zin. Geen zin om te bellen. Even geen zin om die brief te schrijven en versturen. Gewoon even geen zin in hem. Of gewoon even te druk. En ik denk niet de hele dag aan hem, als ik met de honden bezig ben of aan het studeren ben is Bassist volledig weg uit mijn hoofd.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 30 maart 2010 om 11:27
quote:Margaretha2 schreef op 30 maart 2010 @ 11:24:
Ik ken in elk geval ook geen voorbeelden van mensen die elkaar leerden kennen, dachten "ja je bent wel leuk maar mijn carriere is leuker", dan casual contact hebben, en dan zo na vijf jaar carriere denken "ok nu is er wel ruimte voor jou in mijn leven" en dan het meest romantische en liefdevolste stelletje ooit worden.
Tja... geen idee. Maar mn studie gaat nu écht voor. Zonder papiertje zet ik geen intercontinentale verhuizing in gang. Dan maar geen romeo en julia. Maar ik geloof niet dat het zo alles-of-niets is.
Je kan het ook anders zien: als het écht is en sterk, kan het ook die tijd overleven die eerst nodig is voor andere dingen zoals studie/carriere op de rit krijgen.
Ik ken in elk geval ook geen voorbeelden van mensen die elkaar leerden kennen, dachten "ja je bent wel leuk maar mijn carriere is leuker", dan casual contact hebben, en dan zo na vijf jaar carriere denken "ok nu is er wel ruimte voor jou in mijn leven" en dan het meest romantische en liefdevolste stelletje ooit worden.
Tja... geen idee. Maar mn studie gaat nu écht voor. Zonder papiertje zet ik geen intercontinentale verhuizing in gang. Dan maar geen romeo en julia. Maar ik geloof niet dat het zo alles-of-niets is.
Je kan het ook anders zien: als het écht is en sterk, kan het ook die tijd overleven die eerst nodig is voor andere dingen zoals studie/carriere op de rit krijgen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 30 maart 2010 om 11:32
Het hoeft niet creepy te zijn, tenminste dat vind ik dan, als een man duidelijk tijd voor je vrij maakt. En dan bedoel ik niet je 24 uur per dag als een hondje volgen of met psycho-ogen je aanstaart als je praat, maar wel dat als hij je leuk vindt, dat hij je bv. mee uit eten neemt, en dat hij zich dan leuk aangekleed heeft, en op tijd komt.
En als het gezellig was, dat hij je dan daarna weer belt (ondanks dat hij ook een baan en een leven heeft). En dat hij je dan mee uit neemt en dat hij dan niet baalt dat hij niet met zijn maten in de kroeg hangt, en dat hij ook niet rondkijkt of er nog een andere knappere, interessantere vrouw is toevallig. Die is er niet want dat weet hij al.
Ikzelf vind dat eigenlijk gewoon basis respect en ik zou er niet over piekeren uit te gaan met een kerel die me het gevoel geeft dat er nog een miljoen dingen leuker zijn dan met mij uitgaan, en dat hij wel twintig plekken kan verzinnen waar hij nog liever zou zijn dan met mij.
Toen ik net verliefd werd op mijn vriend kon ik zelf in elk geval heus geen leukere dingen verzinnen dan tijd met hem doorbrengen, ik dacht er constant aan en vond het heeeeeeeerlijk. Ik wilde hem leren kennen en erachter komen hoe hij dacht over allerlei zaken, en wat hij leuk vond en wat niet, enzovoort enzovoort enzovoort. Natuurlijk had ik in die tijd ook heus nog wel tijd voor mijn vriendinnen (familie woonde aan de andere kant van de oceaan dus dat was makkelijk ) en had ik daar ook lol in, maar dan keek ik alweer uit tot ik met hem was.
En zelfs nu ik hem al zeven jaar ken denk ik vaak genoeg "zo hey, er is niets wat me leuker lijkt dan vanavond met je te gaan dansen / te eten / naar de film te gaan". En na zeven jaar heeft hij nog steeds alleen maar oog voor mij en ik voor hem.
En als het gezellig was, dat hij je dan daarna weer belt (ondanks dat hij ook een baan en een leven heeft). En dat hij je dan mee uit neemt en dat hij dan niet baalt dat hij niet met zijn maten in de kroeg hangt, en dat hij ook niet rondkijkt of er nog een andere knappere, interessantere vrouw is toevallig. Die is er niet want dat weet hij al.
Ikzelf vind dat eigenlijk gewoon basis respect en ik zou er niet over piekeren uit te gaan met een kerel die me het gevoel geeft dat er nog een miljoen dingen leuker zijn dan met mij uitgaan, en dat hij wel twintig plekken kan verzinnen waar hij nog liever zou zijn dan met mij.
Toen ik net verliefd werd op mijn vriend kon ik zelf in elk geval heus geen leukere dingen verzinnen dan tijd met hem doorbrengen, ik dacht er constant aan en vond het heeeeeeeerlijk. Ik wilde hem leren kennen en erachter komen hoe hij dacht over allerlei zaken, en wat hij leuk vond en wat niet, enzovoort enzovoort enzovoort. Natuurlijk had ik in die tijd ook heus nog wel tijd voor mijn vriendinnen (familie woonde aan de andere kant van de oceaan dus dat was makkelijk ) en had ik daar ook lol in, maar dan keek ik alweer uit tot ik met hem was.
En zelfs nu ik hem al zeven jaar ken denk ik vaak genoeg "zo hey, er is niets wat me leuker lijkt dan vanavond met je te gaan dansen / te eten / naar de film te gaan". En na zeven jaar heeft hij nog steeds alleen maar oog voor mij en ik voor hem.
dinsdag 30 maart 2010 om 11:37
quote:Spijker schreef op 30 maart 2010 @ 11:25:
Mmm, ik kan niet jouw gevoel voelen, maar ik denk dat ik momenteel behoorlijk head over heels ben. Ik sta soms idioot vroeg op om te bellen. Ik stap voor die man in een vliegtuig om hem een paar dagen te zien.
Maar ik heb ook wel eens geen zin. Geen zin om te bellen. Even geen zin om die brief te schrijven en versturen. Gewoon even geen zin in hem. Of gewoon even te druk. En ik denk niet de hele dag aan hem, als ik met de honden bezig ben of aan het studeren ben is Bassist volledig weg uit mijn hoofd.
Uiteraard. Dat lijkt me heel erg normaal. Behalve als dat 'geen zin' of 'niet aan hem denken' vaker zou zijn dan wel, dan denk ik dat je hem niet zo leuk vindt. (en ik denk dat het de eerste paar weken niet normaal is, dat je dan wel de hele tijd aan hem denkt etc. en dan denk ik ook nog dat de afstand ook wel voor een soort van 'bekoeling' zorgt omdat je elkaar tóch niet kan zien en dat al weet).
En dat je niet een transatlantische verhuizing in werking zet... ik heb al in één van mijn eerste posts gezegd dat afstand wel dé reden is om elkaar niet zo vaak te zien als je eigenlijk zou willen. Ik heb zelf ook eerst mijn studie afgemaakt en mijn vriend wil nu ook niet weg hier voor dat zo ver is. Maar dat zijn niet echt dingen die spelen bij Nemo's aanbidders geloof ik.
Mmm, ik kan niet jouw gevoel voelen, maar ik denk dat ik momenteel behoorlijk head over heels ben. Ik sta soms idioot vroeg op om te bellen. Ik stap voor die man in een vliegtuig om hem een paar dagen te zien.
Maar ik heb ook wel eens geen zin. Geen zin om te bellen. Even geen zin om die brief te schrijven en versturen. Gewoon even geen zin in hem. Of gewoon even te druk. En ik denk niet de hele dag aan hem, als ik met de honden bezig ben of aan het studeren ben is Bassist volledig weg uit mijn hoofd.
Uiteraard. Dat lijkt me heel erg normaal. Behalve als dat 'geen zin' of 'niet aan hem denken' vaker zou zijn dan wel, dan denk ik dat je hem niet zo leuk vindt. (en ik denk dat het de eerste paar weken niet normaal is, dat je dan wel de hele tijd aan hem denkt etc. en dan denk ik ook nog dat de afstand ook wel voor een soort van 'bekoeling' zorgt omdat je elkaar tóch niet kan zien en dat al weet).
En dat je niet een transatlantische verhuizing in werking zet... ik heb al in één van mijn eerste posts gezegd dat afstand wel dé reden is om elkaar niet zo vaak te zien als je eigenlijk zou willen. Ik heb zelf ook eerst mijn studie afgemaakt en mijn vriend wil nu ook niet weg hier voor dat zo ver is. Maar dat zijn niet echt dingen die spelen bij Nemo's aanbidders geloof ik.
dinsdag 30 maart 2010 om 11:46
Ik ben er ook niet zo van hoor.
Wel van een man die moeite doet, maar het moet er ook weer niet te dik boven op liggen.
Het zal voor iedereen anders zijn, dat is zeker.
Maar: hij moet wel iets van interesse tonen anders houdt het zeker op. En als hij dat in het begin al niet doet dan denk ook niet dat dat later nog komt.
Jij, Marg, hebt met jouw vriend ook een "andere" relatie dan de meeste van ons hier. Of je moet mooie gouden oorbellen meerekenen Het is gewoon voor iedereen anders. En als we zouden switchen met onze mannen dan zou er niemand lang een relatie hebben denk ik
Wel van een man die moeite doet, maar het moet er ook weer niet te dik boven op liggen.
Het zal voor iedereen anders zijn, dat is zeker.
Maar: hij moet wel iets van interesse tonen anders houdt het zeker op. En als hij dat in het begin al niet doet dan denk ook niet dat dat later nog komt.
Jij, Marg, hebt met jouw vriend ook een "andere" relatie dan de meeste van ons hier. Of je moet mooie gouden oorbellen meerekenen Het is gewoon voor iedereen anders. En als we zouden switchen met onze mannen dan zou er niemand lang een relatie hebben denk ik
dinsdag 30 maart 2010 om 11:53
ha dat denk ik ook! Maar hoezo een 'andere relatie dan de meeste van ons'?
Zelf denk ik dat het grootste verschil is met de meesten dat wij eerst een 'normale' short distance relatie gehad hebben met de 'normale' dates, stappen, fases, etc. voordat we uit elkaar gingen wonen.
Als ik zo om me heen kijk is mijn vriend wel heel attent, maar niet extreem veel attenter dan de andere mannen die ik ken (trouwens ook niet heel veel attenter dan bv. mijn broertjes of mijn vroegere vriendjes!)
Ik heb één keer een vriendje gehad (op de middelbare school) die me aan het lijntje hield en ik vond er geen lol aan!
Als je iemand al niet zo leuk vindt is het al snel creepy als hij 'romantische' dingen doet.
Zelf denk ik dat het grootste verschil is met de meesten dat wij eerst een 'normale' short distance relatie gehad hebben met de 'normale' dates, stappen, fases, etc. voordat we uit elkaar gingen wonen.
Als ik zo om me heen kijk is mijn vriend wel heel attent, maar niet extreem veel attenter dan de andere mannen die ik ken (trouwens ook niet heel veel attenter dan bv. mijn broertjes of mijn vroegere vriendjes!)
Ik heb één keer een vriendje gehad (op de middelbare school) die me aan het lijntje hield en ik vond er geen lol aan!
Als je iemand al niet zo leuk vindt is het al snel creepy als hij 'romantische' dingen doet.
Zo bedoel ik het meer
dinsdag 30 maart 2010 om 12:46
Ja ok maar dat deed hij ook niet toen hij me versierde en we net gingen daten hoor. Toen heeft hij me alleen op Valentijnsdag een cadeautje gegeven. De rest kostte alleen maar tijd (geen geld).
Pas toen we echt 'verkering' kregen begon hij uit te pakken. Soms zeg ik nog "jeetje, waarom spendeer je zoveel geld aan mij" en dan zegt hij terecht "aan wie zou ik het anders spenderen". Tja daar moet ik hem dan gelijk in geven (als ik soms iets aan heb wat hij niet kent zegt hij "van wie heb je dat gekregen?" net of ik nog meer mensen in mijn leven heb die zo gek zijn dat ze me behangen met kleding en sieraden)
Gister maakte ik toevallig een opmerking over dat ik zoveel kleren van hem heb gekregen en toen zei hij heel schattig "je vindt het wel mooi toch? Het is toch wel je stijl?"
Pas toen we echt 'verkering' kregen begon hij uit te pakken. Soms zeg ik nog "jeetje, waarom spendeer je zoveel geld aan mij" en dan zegt hij terecht "aan wie zou ik het anders spenderen". Tja daar moet ik hem dan gelijk in geven (als ik soms iets aan heb wat hij niet kent zegt hij "van wie heb je dat gekregen?" net of ik nog meer mensen in mijn leven heb die zo gek zijn dat ze me behangen met kleding en sieraden)
Gister maakte ik toevallig een opmerking over dat ik zoveel kleren van hem heb gekregen en toen zei hij heel schattig "je vindt het wel mooi toch? Het is toch wel je stijl?"
dinsdag 30 maart 2010 om 14:35
quote:Margaretha2 schreef op 30 maart 2010 @ 09:48:
Dat waren wel heel veel accenten zeg.
Heejhallo, je hebt ook van die klamboe-hoeden, die wilde ik eens voor de gein voor mijn broertje kopen met sinterklaas (die wordt altijd gestoken) echt té lollig!
Jaja, maak er maar grapjes over...
Het is helaas noodzaak. Veldwerk is gewoon een grote oefening in ijdeleheid opzij zetten. Erg zen hoor. Het ziet er alleen niet uit, haha.
Maar goed, MZ, ik ben het wel eens met gewoon ook je eigen toekomst plannen. Ik snap helemaal waar de onzekerheid vandaan komt, want liefje hier weet ook nog niet of hij straks voor een jaar naar de maan Australie vertrekt. Is toch weer verder weg dan nu. Ondertussen zit je er natuurlijk wel maar mooi mee
.
Dat waren wel heel veel accenten zeg.
Heejhallo, je hebt ook van die klamboe-hoeden, die wilde ik eens voor de gein voor mijn broertje kopen met sinterklaas (die wordt altijd gestoken) echt té lollig!
Jaja, maak er maar grapjes over...
Het is helaas noodzaak. Veldwerk is gewoon een grote oefening in ijdeleheid opzij zetten. Erg zen hoor. Het ziet er alleen niet uit, haha.Maar goed, MZ, ik ben het wel eens met gewoon ook je eigen toekomst plannen. Ik snap helemaal waar de onzekerheid vandaan komt, want liefje hier weet ook nog niet of hij straks voor een jaar naar de maan Australie vertrekt. Is toch weer verder weg dan nu. Ondertussen zit je er natuurlijk wel maar mooi mee
.
dinsdag 30 maart 2010 om 14:43
Wat twijfelen betreft heb je denk ik verschillende vormen van twijfelen. Bij elke nieuwe verandering in je lev en horen denk ik momenten van reflectie waarbij je jezelf afvraagt: Is dit wat ik wil? Ook merkte ik de afgelopen jaren, dat ik minder snel me ergens in stortte dan toen ik 20 was. Niet omdat ik nou zo veeleisend ben, maar meer omdat ik toch het idee had dat ik minder tijd kreeg voor iets 'vrijblijvends', vergeleken met toen ik 18 was. Heb geen zin om nu 5 jaar aan iemand te hangen waarmee ik vannaf het begin niet het idee heb dat het serieuzer kan worden. Dus ja, de afgelopen jaren 'twijfelde' (weet niet of dat het goede woord is) ik wel meer als ik een leuk iemand tegen kwam.
Verder, je kan iemand wel heel leuk vinden, en er moeite voor willen doen, maar sommige mensen zijn wat persoonlijkheid beterft veel voortvarender dan anderen. Ik hou wel van voortvarend, dus dat kwam allemaal mooi uit tussen mij en huidig liefje. Maar niet iedereen is zo.
Verder, je kan iemand wel heel leuk vinden, en er moeite voor willen doen, maar sommige mensen zijn wat persoonlijkheid beterft veel voortvarender dan anderen. Ik hou wel van voortvarend, dus dat kwam allemaal mooi uit tussen mij en huidig liefje. Maar niet iedereen is zo.
dinsdag 30 maart 2010 om 14:58
Verder interresante discussie over wat nou wel en niet iets voor de ander over hebben is.
Dit klinkt een beetje sneu, maar mijn werk is echt wel belangrijk voor me. En dat is ook een van de dingen die hij leuk aan me vindt, dat ik hier mee bezig ben, en het ook leuk vind om te doen. Ik ga deze baan nu niet opgeven. Het is een belangrijke carriere stap hier te zijn, ik vind het een fantastisch leuk project en eerlijk is eerlijk, het streelt mijn ego en trots dat ik hier bij dit instituut werken mag. En wellicht heb ik wel helemaal de verkeerde prioriteiten volgens anderen, dit is belangrijk voor me. En dat weet hij.
Andersom ook. Zijn werk is een van zijn groete liefdes. En hoewel hij wel eens grapjes maakt ("Ik zeg mijn baan op, en kom morgen naar je toe"), verwacht ik dat echt niet van hem, dat hij zijn baan zomaar aan de wilgen hangt. (Andersom vraagt hij ook wel eens: "Kom toch hierheen, ik wil je nu zo graag zien". Dan zeg ik: "Ja, daar kom je mooi laat mee, er zijn geen vluchten meer vandaag" en lachen we allebei.) Ook hebben we pas eens voor de grap meegedaan met de loterij, om 41 miljoen pond te winnen zodat we onze banen konden opzeggen . We hebben het er ook wel serieus over hoor, niet alleen maar grapjes. Maar we weten van elkaar dat ons werk gewoon belangrijk is. Dat zegt niks over mijn gevoel voor hem of die van hem voor mij.
Wat ik wel verwacht is dat we over twee jaar, als ik hier klaar ben samen gaan kijken naar een plek waar we allebei onze carriere kunnen voortzetten.
Dit klinkt een beetje sneu, maar mijn werk is echt wel belangrijk voor me. En dat is ook een van de dingen die hij leuk aan me vindt, dat ik hier mee bezig ben, en het ook leuk vind om te doen. Ik ga deze baan nu niet opgeven. Het is een belangrijke carriere stap hier te zijn, ik vind het een fantastisch leuk project en eerlijk is eerlijk, het streelt mijn ego en trots dat ik hier bij dit instituut werken mag. En wellicht heb ik wel helemaal de verkeerde prioriteiten volgens anderen, dit is belangrijk voor me. En dat weet hij.
Andersom ook. Zijn werk is een van zijn groete liefdes. En hoewel hij wel eens grapjes maakt ("Ik zeg mijn baan op, en kom morgen naar je toe"), verwacht ik dat echt niet van hem, dat hij zijn baan zomaar aan de wilgen hangt. (Andersom vraagt hij ook wel eens: "Kom toch hierheen, ik wil je nu zo graag zien". Dan zeg ik: "Ja, daar kom je mooi laat mee, er zijn geen vluchten meer vandaag" en lachen we allebei.) Ook hebben we pas eens voor de grap meegedaan met de loterij, om 41 miljoen pond te winnen zodat we onze banen konden opzeggen . We hebben het er ook wel serieus over hoor, niet alleen maar grapjes. Maar we weten van elkaar dat ons werk gewoon belangrijk is. Dat zegt niks over mijn gevoel voor hem of die van hem voor mij.
Wat ik wel verwacht is dat we over twee jaar, als ik hier klaar ben samen gaan kijken naar een plek waar we allebei onze carriere kunnen voortzetten.
dinsdag 30 maart 2010 om 15:02
Heejhallo, maar ik denk ook dat je dat elkaar gunt als je gek op elkaar bent. Ik snap het nooit als heel succesvolle mensen iemand ls partner thuis hebben zitten die nog geen e-mail kan verzenden. Hoe kan dat interessant zijn? En daarnaast, je wilt toch voor die ander ook dat die zich ontwikkelt (want dat is iets wat je zelf belangrijk vindt, anders deed je het niet)?
dinsdag 30 maart 2010 om 15:30
quote:Margaretha2 schreef op 30 maart 2010 @ 15:02:
Heejhallo, maar ik denk ook dat je dat elkaar gunt als je gek op elkaar bent. Ik snap het nooit als heel succesvolle mensen iemand ls partner thuis hebben zitten die nog geen e-mail kan verzenden. Hoe kan dat interessant zijn? En daarnaast, je wilt toch voor die ander ook dat die zich ontwikkelt (want dat is iets wat je zelf belangrijk vindt, anders deed je het niet)?Ja, mij lijkt dat ook niks. Toch zijn er redelijk wat relaties volgens mij waarbij de een duidelijk meer de volger is en de ander 'de baas'. En dat kan zowel m/v als v/m (of m/m, v/v) zijn. Mij lijkt het niks, voor anderen werkt het.
Heejhallo, maar ik denk ook dat je dat elkaar gunt als je gek op elkaar bent. Ik snap het nooit als heel succesvolle mensen iemand ls partner thuis hebben zitten die nog geen e-mail kan verzenden. Hoe kan dat interessant zijn? En daarnaast, je wilt toch voor die ander ook dat die zich ontwikkelt (want dat is iets wat je zelf belangrijk vindt, anders deed je het niet)?Ja, mij lijkt dat ook niks. Toch zijn er redelijk wat relaties volgens mij waarbij de een duidelijk meer de volger is en de ander 'de baas'. En dat kan zowel m/v als v/m (of m/m, v/v) zijn. Mij lijkt het niks, voor anderen werkt het.
dinsdag 30 maart 2010 om 15:56
dinsdag 30 maart 2010 om 16:19
quote:Margaretha2 schreef op 30 maart 2010 @ 10:44:
En dat nog even los van dat ik niet weet of Mevrouwtje Z. wel zo afwachtend is, alleen zo kwam het over in haar post.
Hmm, ik afwachtend? Dat is wel een eye-opener dat ik zo overkom. Zo ken ik mezelf eigenlijk niet helemaal. Bijvoorbeeld, ik had ook nu terug kunnen gaan naar Australie voor de studie. Daar ee plekje zoeken om een thesis te schrijven. Maar ik heb eigenlijk bewust gekozen omdat niet te doen en puur te kiezen voor de opdracht. En het is heel erg k*t dat hij nu nog daar zit en ik hier, maar dat was iets wat we wisten toen we eraan begonnen. Dat ik niet mijn tweede thesis daar ging doen.
En nu is het meer zo ik straks, na afloop van de studie werk moet vinden. En het werk wat ik wil doen, kan volgens zijn beredening ook wel daar waar hij is. Meer in de trant dat hij cariere-technisch al meer gebonden is, dan dat ik nu ben. Maar ja, ik zou dat werk liever in Europa doen dan daar om verschillende redenenen (financieel, familie etc), maar ja ik wil ook graag bij hem zijn en een leven samen opbouwen en dat hij het ook leuk heeft in zijn werk. Maar goed, ik zoek ook gewoon naar werk en hij ook en dan zien we wel hoe het gaat. We hebben het er ook wel over gehad, dat ik niet zie zitten om naar hem toe te gaan en daar geen werk te hebben, zoals veel vrouwen die dat doen als een hun vent een baan ergens anders heeft. Dat zie ik gewoon niet zitten, want ik wil ook cariere
En die twijfel, het is gewoon meer dat ik lange periodes niet kan overzien. 1 jaar lukt nog wel, maar 3jaar vooruit kijken? Kunnen jullie dat?
En over die mannen die geen moeite voor je doen? Ik denk dat je uiteindelijk wel aanvoelt, dat het dan niet goed zit. Maar soms als je een crush op iemand hebt he, dan slik je gewoon alles. Alle stomme smoezen en excuusjes. Rationeel denken is er gewoon niet meer bij. Ook al is het een grote eikel. Dat besef komt misschien later. Of bij sommige wel gewoon nooit.
Zelf ben ik wel blij dat we eerst een tijdje in dezelfde stad hebben gewoond.Zelf een tijdje samengewoond. En dat hij me echt heeft moeten veroveren Want heel eerlijk gezegd weet ik niet hoe leuk ik het allemaal zou vinden om alles te doen via skype en elkaar zo lang niet te zien, zonder elkaar al te kennen. Ondanks dat ik harstikke gek op hem ben, heb er een heel heel heel heel heel grote hekel aan om alleen maar te communiceren via skype/mail en dat we door dat tijdverschil soms een beetje langs elkaar heen leven. Als we bellen, is het bij mij lunch en zit hij aan de wijn. En ik zie er elke keer zeker naar uit om hem te zien en de dingen met hem te delen die me bezig houden. Maar als we elkaar dan spreken, dan komt dat er niet uit en is het gewoon niet zoals met elkaar in het echie praten en dan voel ik me toch wel een klein beetje teleurgesteld. Hoe is dat eigenlijk bij jullie?
En dat nog even los van dat ik niet weet of Mevrouwtje Z. wel zo afwachtend is, alleen zo kwam het over in haar post.
Hmm, ik afwachtend? Dat is wel een eye-opener dat ik zo overkom. Zo ken ik mezelf eigenlijk niet helemaal. Bijvoorbeeld, ik had ook nu terug kunnen gaan naar Australie voor de studie. Daar ee plekje zoeken om een thesis te schrijven. Maar ik heb eigenlijk bewust gekozen omdat niet te doen en puur te kiezen voor de opdracht. En het is heel erg k*t dat hij nu nog daar zit en ik hier, maar dat was iets wat we wisten toen we eraan begonnen. Dat ik niet mijn tweede thesis daar ging doen.
En nu is het meer zo ik straks, na afloop van de studie werk moet vinden. En het werk wat ik wil doen, kan volgens zijn beredening ook wel daar waar hij is. Meer in de trant dat hij cariere-technisch al meer gebonden is, dan dat ik nu ben. Maar ja, ik zou dat werk liever in Europa doen dan daar om verschillende redenenen (financieel, familie etc), maar ja ik wil ook graag bij hem zijn en een leven samen opbouwen en dat hij het ook leuk heeft in zijn werk. Maar goed, ik zoek ook gewoon naar werk en hij ook en dan zien we wel hoe het gaat. We hebben het er ook wel over gehad, dat ik niet zie zitten om naar hem toe te gaan en daar geen werk te hebben, zoals veel vrouwen die dat doen als een hun vent een baan ergens anders heeft. Dat zie ik gewoon niet zitten, want ik wil ook cariere
En die twijfel, het is gewoon meer dat ik lange periodes niet kan overzien. 1 jaar lukt nog wel, maar 3jaar vooruit kijken? Kunnen jullie dat?
En over die mannen die geen moeite voor je doen? Ik denk dat je uiteindelijk wel aanvoelt, dat het dan niet goed zit. Maar soms als je een crush op iemand hebt he, dan slik je gewoon alles. Alle stomme smoezen en excuusjes. Rationeel denken is er gewoon niet meer bij. Ook al is het een grote eikel. Dat besef komt misschien later. Of bij sommige wel gewoon nooit.
Zelf ben ik wel blij dat we eerst een tijdje in dezelfde stad hebben gewoond.Zelf een tijdje samengewoond. En dat hij me echt heeft moeten veroveren Want heel eerlijk gezegd weet ik niet hoe leuk ik het allemaal zou vinden om alles te doen via skype en elkaar zo lang niet te zien, zonder elkaar al te kennen. Ondanks dat ik harstikke gek op hem ben, heb er een heel heel heel heel heel grote hekel aan om alleen maar te communiceren via skype/mail en dat we door dat tijdverschil soms een beetje langs elkaar heen leven. Als we bellen, is het bij mij lunch en zit hij aan de wijn. En ik zie er elke keer zeker naar uit om hem te zien en de dingen met hem te delen die me bezig houden. Maar als we elkaar dan spreken, dan komt dat er niet uit en is het gewoon niet zoals met elkaar in het echie praten en dan voel ik me toch wel een klein beetje teleurgesteld. Hoe is dat eigenlijk bij jullie?
dinsdag 30 maart 2010 om 17:17
dinsdag 30 maart 2010 om 17:47
Ik ken het wel een beetje. Maar ik kan er beter mee omgaan als ik hem niet de verantwoordelijkheid geef om mij beter te laten voelen. Klinkt misschien een beetje vaag, maar ik merkte een keer tijdens een gesprek dat het eingelijk nooit 'goed' was. Dit klinkt wat dramatischer dan ik het bedoel hoor. Ik bedoel dat als je niet oppast, of tenminste, zo werkt dat bij mij, dat ik steeds meer wil horen. Steeds meer bevsestiging dat hij me echt wel leuk vind. Daardoor luisterde ik eigenlijk helemaal niet meer naar wat hij wel zei. Ik was vooral bezig met hoe ik vond dat het gesprek moest gaan (had er ook een ideaal beeld van) in plaats van gewoon relaxed te kletsen. En te accepteren dat ik soms ook niet veel interessants te melden heb. Of dat hij een beetje haast heeft etc. Dus nu probeer ik vooral zonder verwachtingen te communiceren.
Hmm, zo terug lezend klinkt het allemaal wel vaag..hahaha
Wat 'diepere' dingen zeg ik overigens liever op papier en dat vnd hij ook altijd leuk om te krijgen, dus voor het eerst in 29 jaar van mijn leven schrijf ik liefdesbrieven
Hmm, zo terug lezend klinkt het allemaal wel vaag..hahaha
Wat 'diepere' dingen zeg ik overigens liever op papier en dat vnd hij ook altijd leuk om te krijgen, dus voor het eerst in 29 jaar van mijn leven schrijf ik liefdesbrieven
dinsdag 30 maart 2010 om 18:23
Eventjes: ik ben zó lekker aan het koken! Aardappeltjes uit de oven, allerlei verse groentjes gewokt en een lekkere salade erbij gemaakt. Dat na een hele dag werken, ik ben trots op mij! En het huis is schoon en aan kant, en het huiswerk is waar het zou moeten zijn, en er ligt geen stapel was. De keuken is alweer schoon, muziekje aan, ik open er net een biertje bij en ik kan bijna aan tafel zo. Hoe kan het dat alles opeens op orde is? Heb ik dat gedaan?
Ik ga gewoon tijd hebben vanavond om even lekker een uurtje met een boekje op de bank te gaan zitten, zónder schuldgevoel!
Of die liefdesbrief schrijven, ook wel een goeie voor vanavond.
Ik ga gewoon tijd hebben vanavond om even lekker een uurtje met een boekje op de bank te gaan zitten, zónder schuldgevoel!
Of die liefdesbrief schrijven, ook wel een goeie voor vanavond.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 30 maart 2010 om 19:33
quote:heejhallo schreef op 30 maart 2010 @ 17:47:
Steeds meer bevsestiging dat hij me echt wel leuk vind. Daardoor luisterde ik eigenlijk helemaal niet meer naar wat hij wel zei. Ik was vooral bezig met hoe ik vond dat het gesprek moest gaan (had er ook een ideaal beeld van) in plaats van gewoon relaxed te kletsen. En te accepteren dat ik soms ook niet veel interessants te melden heb. Of dat hij een beetje haast heeft etc. Dus nu probeer ik vooral zonder verwachtingen te communiceren.
Klinkt als een goede instelling! Denk dat ik dat ook zo maar eens ga proberen. Ik heb soms gewoon niets sprakelends te melden, maar goed het is ook gewoon leuk al om elkaar aan te gapen via de webcam
Steeds meer bevsestiging dat hij me echt wel leuk vind. Daardoor luisterde ik eigenlijk helemaal niet meer naar wat hij wel zei. Ik was vooral bezig met hoe ik vond dat het gesprek moest gaan (had er ook een ideaal beeld van) in plaats van gewoon relaxed te kletsen. En te accepteren dat ik soms ook niet veel interessants te melden heb. Of dat hij een beetje haast heeft etc. Dus nu probeer ik vooral zonder verwachtingen te communiceren.
Klinkt als een goede instelling! Denk dat ik dat ook zo maar eens ga proberen. Ik heb soms gewoon niets sprakelends te melden, maar goed het is ook gewoon leuk al om elkaar aan te gapen via de webcam
dinsdag 30 maart 2010 om 20:09
quote:mevrouwtjezonneschijn schreef op 30 maart 2010 @ 16:19:
[...]
Hmm, ik afwachtend? Dat is wel een eye-opener dat ik zo overkom. (...). Maar goed, ik zoek ook gewoon naar werk en hij ook en dan zien we wel hoe het gaat. We hebben het er ook wel over gehad, dat ik niet zie zitten om naar hem toe te gaan en daar geen werk te hebben, zoals veel vrouwen die dat doen als een hun vent een baan ergens anders heeft. Dat zie ik gewoon niet zitten, want ik wil ook cariere
Nou je komt zo niet echt over nu maar het leek idd. alsof jij werk ging zoeken waar hij ging werken. Dat snap ik wel, ikzelf ben bv. naar Spanje gegaan met het idee van "ik kan overal werken" en hij kan nou eenmaal niet overal wonen / studeren helaas. Soms helpt het een beetje om zelf ook leuke dingen te zoeken voor 'dan' en soms helpt dat ook niet omdat je dan helemaal blij wordt over leuke mogelijkheden in Sydney en dan gaat hij straks toch naar North Carolina en is dat eigenlijk een tegenvaller
quote:En die twijfel, het is gewoon meer dat ik lange periodes niet kan overzien. 1 jaar lukt nog wel, maar 3jaar vooruit kijken? Kunnen jullie dat?
Jazeker, zo wist ik bijvoorbeeld toen ik begon met studeren dat ik zeker nog 4 jaar bezig zou zijn. Jij niet?
Toen mijn vriend naar Spanje kon wist ik dat ik in het september jaar x erheen kon, eerder niet. Hoewel zo'n tijd uit elkaar voor de relatie niet het allerbeste is (vind ik) vond ik dat toch wel een miljoen keer prettiger dan toen hij nog in Midden Amerika woonde en ik geen flauw idee had wanneer we elkaar weer zouden zien, of hij überhaupt ooit naar Europa zou mogen komen en of hij een kans zou kunnen krijgen zijn dromen waar te maken.
Ook omdat ik toen gewoon wist, ok, het is dan, en niet eerder en later, dus die tijd tot dan kan ik invullen zoals ik zelf wil, zonder steeds rekening te houden met "misschien zit ik dan al daar" etc. (ik heb bv. een jaar bestuur afgeslagen van mijn studentenvereniging omdat ik toen nog dacht dat ik wellicht het jaar niet vol kon maken omdat ik misschien dan al in Spanje zou zitten. Daar heb ik écht spijt van!).
Maar het is natuurlijk wel een iets minder luxe positie dan een vriendje in een ontwikkeld land ik denk dat de meesten het wel met me eens zullen zijn dat als je vriend in een land woont waar moord en doodslag no big deal is, je God op je blote knietjes dankt als hij naar Europa kan, zelfs als dat inhoudt dat je pas over drie jaar samen kan zijn (en to be honest, zelfs als dat in zou houden dat je nooit samen kan zijn en de relatie eraan zou gaan had ik dat nog gewild, ik kan nog gruwen als ik aan die tijd denk!).
Oh, hoe het met de relatie zou gaan had ik dan ook wel min of meer losgelaten (of probeerde dat), je kan dat niet vooruit bezien, ook niet 1 jaar (vind ik) dus dat zie je tzt wel.
[...]
Hmm, ik afwachtend? Dat is wel een eye-opener dat ik zo overkom. (...). Maar goed, ik zoek ook gewoon naar werk en hij ook en dan zien we wel hoe het gaat. We hebben het er ook wel over gehad, dat ik niet zie zitten om naar hem toe te gaan en daar geen werk te hebben, zoals veel vrouwen die dat doen als een hun vent een baan ergens anders heeft. Dat zie ik gewoon niet zitten, want ik wil ook cariere
Nou je komt zo niet echt over nu maar het leek idd. alsof jij werk ging zoeken waar hij ging werken. Dat snap ik wel, ikzelf ben bv. naar Spanje gegaan met het idee van "ik kan overal werken" en hij kan nou eenmaal niet overal wonen / studeren helaas. Soms helpt het een beetje om zelf ook leuke dingen te zoeken voor 'dan' en soms helpt dat ook niet omdat je dan helemaal blij wordt over leuke mogelijkheden in Sydney en dan gaat hij straks toch naar North Carolina en is dat eigenlijk een tegenvaller
quote:En die twijfel, het is gewoon meer dat ik lange periodes niet kan overzien. 1 jaar lukt nog wel, maar 3jaar vooruit kijken? Kunnen jullie dat?
Jazeker, zo wist ik bijvoorbeeld toen ik begon met studeren dat ik zeker nog 4 jaar bezig zou zijn. Jij niet?
Toen mijn vriend naar Spanje kon wist ik dat ik in het september jaar x erheen kon, eerder niet. Hoewel zo'n tijd uit elkaar voor de relatie niet het allerbeste is (vind ik) vond ik dat toch wel een miljoen keer prettiger dan toen hij nog in Midden Amerika woonde en ik geen flauw idee had wanneer we elkaar weer zouden zien, of hij überhaupt ooit naar Europa zou mogen komen en of hij een kans zou kunnen krijgen zijn dromen waar te maken.
Ook omdat ik toen gewoon wist, ok, het is dan, en niet eerder en later, dus die tijd tot dan kan ik invullen zoals ik zelf wil, zonder steeds rekening te houden met "misschien zit ik dan al daar" etc. (ik heb bv. een jaar bestuur afgeslagen van mijn studentenvereniging omdat ik toen nog dacht dat ik wellicht het jaar niet vol kon maken omdat ik misschien dan al in Spanje zou zitten. Daar heb ik écht spijt van!).
Maar het is natuurlijk wel een iets minder luxe positie dan een vriendje in een ontwikkeld land ik denk dat de meesten het wel met me eens zullen zijn dat als je vriend in een land woont waar moord en doodslag no big deal is, je God op je blote knietjes dankt als hij naar Europa kan, zelfs als dat inhoudt dat je pas over drie jaar samen kan zijn (en to be honest, zelfs als dat in zou houden dat je nooit samen kan zijn en de relatie eraan zou gaan had ik dat nog gewild, ik kan nog gruwen als ik aan die tijd denk!).
Oh, hoe het met de relatie zou gaan had ik dan ook wel min of meer losgelaten (of probeerde dat), je kan dat niet vooruit bezien, ook niet 1 jaar (vind ik) dus dat zie je tzt wel.
