Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet... :(
zaterdag 18 april 2020 om 09:07
Hoe gaan jullie om met liefdesverdriet? Mijn relatie van 5 jaar is op een pijnlijke manier afgelopen... diep van binnen weet ik dat ik beter verdien en het niet oké was hoe hij mij behandelde, maar ergens geef ik mezelf toch nog zoveel schuld van alles. Ik zit in zoveel verdriet en pijn... het ene moment gaat het beter als de andere... ik probeer me sterk te houden, maar hoe verder de dagen gaan hoe moeilijker het wordt. Ik krijg geen hap door mijn keel, het enige wat ik wil is liggen in mijn bed. Ik sta op met tranen en slaap met tranen. Alle gevoelige dingen die ik zie of hoor doen mij zoveel pijn. Ik ben gewoon in ongeloof dat hij zo hard is. Ik kan nauwelijks de deur uit nu en voel me zo hopeloos en kapot gaan. Ik weet dat ze zeggen tijd heelt... maar zo voelt het gewoon niet 
! Het lijkt alsof ik de liefde van mijn leven ben verloren en het mijn eigen schuld is en ik meer had moeten doen en bijna iedereen zegt dat het niet zo is... en dat denk ik van binnen ook.. toch mis ik hem nu zo erg en doet de gedachte dat het nooit meer goedkomt zoveel pijn. Ergens hoop ik dat nog. Ik kan alleen maar denken aan de leuke momenten. Het lijkt alsof het nooit meer goedkomt met mij en mijn hart huilt . Hoe kwamen jullie hier stap voor stap vanaf? En kom ik er wel vanaf zo .
! Het lijkt alsof ik de liefde van mijn leven ben verloren en het mijn eigen schuld is en ik meer had moeten doen en bijna iedereen zegt dat het niet zo is... en dat denk ik van binnen ook.. toch mis ik hem nu zo erg en doet de gedachte dat het nooit meer goedkomt zoveel pijn. Ergens hoop ik dat nog. Ik kan alleen maar denken aan de leuke momenten. Het lijkt alsof het nooit meer goedkomt met mij en mijn hart huilt . Hoe kwamen jullie hier stap voor stap vanaf? En kom ik er wel vanaf zo .
zaterdag 18 april 2020 om 09:34
Allereerst wil ik je sterkte wensen. Liefdesverdriet is heel naar en heel pijnlijk.
Ik denk eerlijk gezegd dat er twee dingen aan de hand zijn. Aan de ene kant heb je liefdesverdriet om een relatie die ten einde is gekomen en aan de andere kant kom je over alsof je weinig zelfcompassie hebt.
Jezelf de schuld van alles geven heb ik nooit begrepen. Je bent vast prima hoe je bent en persoonlijk vind ik het altijd belangrijk om lief te zijn voor jezelf en te houden van jezelf. In de meest moeilijke tijden van het leven is het belangrijk om op jezelf te kunnen en mogen vertrouwen.
Liefdesverdriet is verschrikkelijk en het is oke om je vreselijk verdrietig te voelen. Ik ken de pijn waarbij het voelt alsof het echt nooit meer goed komt. De leegte dat dit voor altijd is. Het voelt zo overheersend dat je je geen voorstelling kan maken dat het beter wordt. Hoe heftig en bijna niet te bevatten deze gevoelens zijn, hoort het toch bij liefdesverdriet. Ik vind het een fijne gedachte dat deze gevoelens niet erg zijn en erbij horen. Daarnaast helpt het voor mij om mijn verdriet te accepteren. Ik ga erin mee zeg maar. Ik huil, huil en huil nog meer. Ik accepteer de rouwperiode waarin ik in zit. De verslagenheid.
Ik denk dat het goed is om jezelf te tijd te geven om door deze moeilijke periode heen te gaan en niet zoveel te moeten van jezelf. Je rouwt en dat is oke. Gun jezelf die tijd.
Tot slot wil ik je op het hart drukken om je eens te verdiepen in wat zelfcompassie. Jezelf de schuld geven van situaties daar wordt niemand beter van. Zeker jezelf niet. Dat geldt niet alleen in de liefde, maar voor alle pijlers in het leven.
Met veel pijn en tijd zul je uiteindelijk opstaan en verdergaan.
Het is oke om je zo te voelen.
Ik denk eerlijk gezegd dat er twee dingen aan de hand zijn. Aan de ene kant heb je liefdesverdriet om een relatie die ten einde is gekomen en aan de andere kant kom je over alsof je weinig zelfcompassie hebt.
Jezelf de schuld van alles geven heb ik nooit begrepen. Je bent vast prima hoe je bent en persoonlijk vind ik het altijd belangrijk om lief te zijn voor jezelf en te houden van jezelf. In de meest moeilijke tijden van het leven is het belangrijk om op jezelf te kunnen en mogen vertrouwen.
Liefdesverdriet is verschrikkelijk en het is oke om je vreselijk verdrietig te voelen. Ik ken de pijn waarbij het voelt alsof het echt nooit meer goed komt. De leegte dat dit voor altijd is. Het voelt zo overheersend dat je je geen voorstelling kan maken dat het beter wordt. Hoe heftig en bijna niet te bevatten deze gevoelens zijn, hoort het toch bij liefdesverdriet. Ik vind het een fijne gedachte dat deze gevoelens niet erg zijn en erbij horen. Daarnaast helpt het voor mij om mijn verdriet te accepteren. Ik ga erin mee zeg maar. Ik huil, huil en huil nog meer. Ik accepteer de rouwperiode waarin ik in zit. De verslagenheid.
Ik denk dat het goed is om jezelf te tijd te geven om door deze moeilijke periode heen te gaan en niet zoveel te moeten van jezelf. Je rouwt en dat is oke. Gun jezelf die tijd.
Tot slot wil ik je op het hart drukken om je eens te verdiepen in wat zelfcompassie. Jezelf de schuld geven van situaties daar wordt niemand beter van. Zeker jezelf niet. Dat geldt niet alleen in de liefde, maar voor alle pijlers in het leven.
Met veel pijn en tijd zul je uiteindelijk opstaan en verdergaan.
Het is oke om je zo te voelen.
Emboldened by the flame of ambition
zaterdag 18 april 2020 om 09:37
Oh lieverd, dit is zo herkenbaar. Een dikke knuffel. Mijn relatie is na een aantal jaar nu ook uit en heb er af en toe een flinke kluif aan nog.
Maar als hij je op een pijnlijke manier laat zitten, dan is het toch een lullo? Je moet jezelf nu niet onder hem plaatsen of jezelf minder vinden. Ongeacht het verdriet wat je hebt, dat moet je echt niet doen! Je gevoelens zijn echt herkenbaar, maar weet dat het alleen maar beter wordt vanaf het moment dat je hier bovenop bent. Je weet dat je beter verdient, dus vanaf nu ga je ook echt niet meer voor minder. Ga lief zijn voor jezelf en van jezelf houden.
En het wordt echt echt echt beter. En ja, ik heb af en toe nog verdriet, maar zelfs in tijden van corona merk ik dat het minder wordt. Een maand geleden jankte ik de hele dag door, nu zijn er vooral dagen waarop ik helemaal niet meer hoef te huilen. Het helpt mij heel erg om te wandelen, te bellen met vrienden, iets te doen waarbij ik echt moet concentreren. Leer gitaar spelen, of een nieuwe taal bijvoorbeeld. En ik probeer zo nu en dan toch iets van sport te doen, hardlopen of yoga. Dat is bewezen, het helpt echt.
Maar als hij je op een pijnlijke manier laat zitten, dan is het toch een lullo? Je moet jezelf nu niet onder hem plaatsen of jezelf minder vinden. Ongeacht het verdriet wat je hebt, dat moet je echt niet doen! Je gevoelens zijn echt herkenbaar, maar weet dat het alleen maar beter wordt vanaf het moment dat je hier bovenop bent. Je weet dat je beter verdient, dus vanaf nu ga je ook echt niet meer voor minder. Ga lief zijn voor jezelf en van jezelf houden.
En het wordt echt echt echt beter. En ja, ik heb af en toe nog verdriet, maar zelfs in tijden van corona merk ik dat het minder wordt. Een maand geleden jankte ik de hele dag door, nu zijn er vooral dagen waarop ik helemaal niet meer hoef te huilen. Het helpt mij heel erg om te wandelen, te bellen met vrienden, iets te doen waarbij ik echt moet concentreren. Leer gitaar spelen, of een nieuwe taal bijvoorbeeld. En ik probeer zo nu en dan toch iets van sport te doen, hardlopen of yoga. Dat is bewezen, het helpt echt.
zaterdag 18 april 2020 om 09:44
Nou, ik denk dat dat niet te leren valt op school. Mij was bijvoorbeeld vaak genoeg gezegd dat hij niet van me hield, anderen zagen het wel maar ik was helemaal blind. Sommige dingen leer je alleen door je neus te stoten.
zaterdag 18 april 2020 om 09:49
Dat komt omdat een verliefde persoon blind wil zijn. Hij wil toegeven aan zijn fantasie over iemand want dan ziet het leven er gewoon minder eenzaam en moeilijk uit. Je bent alleen maar gefocust op iemand anders, en niet meer op je eigen leven, en dat is toch het enige wat je enigszins kan controleren. Andermans liefde voor jou niet.
Ik denk dat er veel mensenkennis te onderwijzen valt. Zowel theoretisch (algemeenheden) als in de praktijk (door persoonlijke vragen te stellen aan anderen in een beschermde omgeving).
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 18 april 2020 om 09:50
zaterdag 18 april 2020 om 10:00
Iets meer dan twee weken geleden had ik ook een topic geopend omdat mijn relatie na 12 jaar eindigde en mijn ex al met een ander in bed dook en dat op Instagram had gezet (joepieee). Ik was echt een gebroken man. Kon niet eten en niet slapen.
Vanzelf wordt het verdriet minder. Ik had van iemand anders de tip gekregen om op Youtube wat filmpjes over "how the dumper behaves" te zoeken. Dat, samen met wat andere reacties op mijn topic, hebben me wel geholpen.
Verder moest ik weer even zelfvertrouwen krijgen. En me realiseren dat het maar beter is zo, en dat ik beter verdien. En vergeet niet dat een relatie niet alleen uit leuke momenten bestaat, er zijn ook veel negatieve momenten en eigenschappen van je ex. Probeer die niet te vergeten. En dat moet jij waarschijnlijk ook even doen.
Toen ik eenmaal weer kon eten en slapen kreeg ik weer structuur door werk en sport. Ik denk nog elke dag aan haar en ons, en het doet nog steeds pijn, maar het houdt mij persoonlijk op de been dat ik gewoon vooruit ga en deze tijd niet gebruik om te gaan rondneuken maar om 'beter' te worden. En beter betekent voor mij heel veel dingen; weer in contact komen met familie en oude vrienden, een boek open slaan, sporten en gezonder eten, weer focussen op mijn werk, wat dingen in het huis veranderen.
Jij staat jezelf nu toe om pijn/verdriet te hebben en volgens mij is dat de goede eerste stap. Anders ga je vluchten.
Vanzelf wordt het verdriet minder. Ik had van iemand anders de tip gekregen om op Youtube wat filmpjes over "how the dumper behaves" te zoeken. Dat, samen met wat andere reacties op mijn topic, hebben me wel geholpen.
Verder moest ik weer even zelfvertrouwen krijgen. En me realiseren dat het maar beter is zo, en dat ik beter verdien. En vergeet niet dat een relatie niet alleen uit leuke momenten bestaat, er zijn ook veel negatieve momenten en eigenschappen van je ex. Probeer die niet te vergeten. En dat moet jij waarschijnlijk ook even doen.
Toen ik eenmaal weer kon eten en slapen kreeg ik weer structuur door werk en sport. Ik denk nog elke dag aan haar en ons, en het doet nog steeds pijn, maar het houdt mij persoonlijk op de been dat ik gewoon vooruit ga en deze tijd niet gebruik om te gaan rondneuken maar om 'beter' te worden. En beter betekent voor mij heel veel dingen; weer in contact komen met familie en oude vrienden, een boek open slaan, sporten en gezonder eten, weer focussen op mijn werk, wat dingen in het huis veranderen.
Jij staat jezelf nu toe om pijn/verdriet te hebben en volgens mij is dat de goede eerste stap. Anders ga je vluchten.
zaterdag 18 april 2020 om 10:40
Hartstikke bedankt voor jullie sterke en motiverende woorden... ik moet inderdaad uitzoeken waar het vandaan komt, waarom ik mezelf de schuld geef... ik hou vast aan de gedachte dat ik van hem hou en het beste wilde.. een toekomst en het de liefde van mijn leven was.. al weet ik wel dat ik niet verder kan meer en heb ik er een punt achter gezet met heel veel moeite en pijn. Ik moet aan mezelf werken.. Nu het zover is lijkt het makkelijker gedaan als dat het is. De ene dag voel ik me sterk en de andere dag lukt niks meer. Hij gaat in mijn ogen zo easy verder... en geeft mij natuurlijk de schuld van alles. Mede om die rede is het gestopt. Als ik ergens over wilde praten of het ergens niet mee eens was, werd ik genegeerd of werd er niet opgenomen of liep ik ervan weg.. er werd altijd naar mij gewezen.. als ik een goedemorgen vergat kwamen er spanningen wat ik raar vond. Het gaat om niks. Als ik het niet eens was met zijn politieke mening, dan was ik dom of een schaapje. Waardoor ik de discussie wilde stoppen of er geen zin meer in had. Maar dat was allemaal mijn schuld. Als ik andere schoenen aan wilde doen voor bijvoorbeeld een verjaardag had hij op en aanmerkingen. Ik dacht alleen maar hallo? Het gaat om de gezelligheid en ik moet me fijn voelen. Als ik aangaf dat ik geen maatje was, maar zijn vriendin van 5 jaar en met liefde en respect behandeld wil worden en met liefdevolle worden zo nu en dan, dan stelde ik mezelf aan. Hoorde ik pffff als we elkaar zag of werd ik opgehangen. Als ik goed advies voor bepaalde dingen gaf en er voor hem wilde zijn, dan was ik vervelend en wist ik van niks af. Ik hield vast aan iemand die ik 3,5 jaar geleden kenden, maar in 1,5 jaar tijd is hij heel erg veranderd. Ik moest maar veranderen, ik was altijd fout. En ik besef nu wel dat ik het zelf ook zover heb laten gaan... ik kan alleen niet begrijpen dat iemand zogenaamd zoveel om je geeft en zo hard kan zijn. Mentaal ben ik er gesloopt door. Hoor geen excuses helemaal niks.. nooit. En zo zijn het zoveel meer dingen. Ik hoop inderdaad dat tijd heelt.. het is nu wat lastiger de deur uit te gaan, afleiding te hebben. Ik sluit me soms ook dicht voor de rest... de ene dag minder als de andere.. ik ga de tips van jullie ook meenemen.. ik werk gelukkig thuis en heb mijn familie en vriendinnen wel, maar ik wil nooit echt de mensen om mij heen teveel ‘lastig vallen’.. Ik los graag alles zelf op, maar ik merk dat dit niet kan.. sporten en andere dingen doen zijn nu wat lastig.. ik wou gewoon dat het anders was.. Pijn doet het wel echt .
.
anoniem_397284 wijzigde dit bericht op 18-04-2020 10:45
Reden: Meer informatie
Reden: Meer informatie
6.67% gewijzigd
zaterdag 18 april 2020 om 11:02
Bij mij vorig jaar ook een pijnlijke breuk na een relatie van 5 jaar... de miment dat ik pas écht kapot ging was wanneer zij een nieuwe vriend had, dus hou daar mss ook rekening mee de komende tijd... Nu 10 maanden later is het bij mij beter, maar heel moeizaam, vannacht heb ik nog over haar gedroomd 
Het gemis en schuldgevoel begint te minderen maar is zeker nog niet weg.
Het gemis en schuldgevoel begint te minderen maar is zeker nog niet weg.
zaterdag 18 april 2020 om 11:07
Ik denk dat mensen zich in de praktijk heel vaak als deurmat laten gebruiken, althans dat zie ik best wel voorbij komen.
Je had een relatie en dat wilde je laten werken. Je hebt er verwachtingen van. Die zijn niet uitgekomen.
Excuses ga je waarschijnlijk niet krijgen. Als je ex niet inziet dat het bovenstaande gedrag niet door de beugel kan, dan gaat hij dat niet ineens magisch nu wel inzien. Wat je wel kan doen is zorgen dat jij het inziet. Het is niet oke om je zo te laten behandelen. Dit is geestelijke mishandeling. Het is belangrijk dat je in gaat zien dat dit gedrag gewoon absoluut niet kan en dat je ervoor waakt dat dit ooit weer gaat gebeuren.
Voor nu is het denk ik belangrijk dat je rouwt.
Om heel eerlijk te zijn klinkt deze vent eerder als iemand die je liever kwijt dan rijk bent. Kom op zeg, beetje zelfvertrouwen. Waarom zou je oud willen worden met iemand die je zo behandelt? Dat is geen gelijkwaardige en fijne relatie..
Je had een relatie en dat wilde je laten werken. Je hebt er verwachtingen van. Die zijn niet uitgekomen.
Excuses ga je waarschijnlijk niet krijgen. Als je ex niet inziet dat het bovenstaande gedrag niet door de beugel kan, dan gaat hij dat niet ineens magisch nu wel inzien. Wat je wel kan doen is zorgen dat jij het inziet. Het is niet oke om je zo te laten behandelen. Dit is geestelijke mishandeling. Het is belangrijk dat je in gaat zien dat dit gedrag gewoon absoluut niet kan en dat je ervoor waakt dat dit ooit weer gaat gebeuren.
Voor nu is het denk ik belangrijk dat je rouwt.
Om heel eerlijk te zijn klinkt deze vent eerder als iemand die je liever kwijt dan rijk bent. Kom op zeg, beetje zelfvertrouwen. Waarom zou je oud willen worden met iemand die je zo behandelt? Dat is geen gelijkwaardige en fijne relatie..
Emboldened by the flame of ambition
zaterdag 18 april 2020 om 13:50
Het komt echt wel weer in orde hoor. Nu lijkt het of niks nog mooi kan zijn, nergens kan je nog van genieten, alles is zo banaal en irrelevant. Na een paar weken of maanden is de pijn draaglijk of zelfs weg. Ga hem nu vooral niet opzoeken, op welke manier dan ook. Op een dag geniet je weer van het leven, ben je een happy single en sta je weer open voor nieuwe vriendschappen en een nieuwe liefde. Liefdesverdriet is verschrikkelijk en we moeten er allemaal eens doorheen. Gelukkig kan je er veel van leren en kijk je er later glimlachend op terug. Omdat je weet dat het veel beter is zo. Laat het verdriet nu even toe. Op een dag sta je op en geniet je van een prachtige zonsopgang zonder 1 seconde aan hem te denken, echt! Ik wens je veel sterkte toe.
allemaal
zaterdag 18 april 2020 om 14:26
Dat is echt heel naar, maar geef het de tijd. Het duurt misschien maanden of een jaar maar je komt hier sterker uit. Diep van binnen weet je dat het beter is zo, probeer daaraan vast te houden. Het is normaal dat je dit voelt nu. Je hebt immers gehouden van iemand die nu ineens weg valt. Sterkte!
Groetjes!
zaterdag 18 april 2020 om 14:28
Heel veel sterkte gewenst. Tijd heelt echt, maar het is mijn inziens ook belangrijk om zelf actief er iets aan te doen.
Mijn meest recente liefdesverdriet speelde zich af eind vorig jaar in een veel minder serieuze situatie. Desalnietemin heb ik er veel last van (gehad). Het liefdesverdriet alleen is al heel zwaar maar in combinatie met schuld gevoel (dan wel terecht of onterecht) is echt een terror gevoel wat jezelf echt helemaal kapot kan maken.
Ik ben kilo's afgevallen, gestart met therapie, op werk en studie is het extreem slecht gegaan, ruzies gehad met familie die er voor mij probeerde te zijn, begonnen met roken, op vakantie gegaan, veel stomme dates, en mijn gevoel leidde zelfs tot asociaal rijgedrag en een hoop boetes ten gevolg. Niks maakte mij meer uit, en ik werd een soort junkie op zoek naar dingen die de pijn zouden verzachten.
Ik denk niet dat je in de verleiding komt dezelfde fouten te maken, maar toch wilde ik je er voor waarschuwen dat je gedrag dusdanig beinvloedt kan worden zonder dat je het echt zelf in de gaten hebt.
Wat uiteindelijk bij mij wel hielp was gezonder eten, goed slapen, meer sporten, en toch wel op zoek naar diepgaander contact met familie en vrienden.
Je valt je vrienden en familie niet onnodig lastig, zij geven om jou en willen je helpen. Juist in dit soort situaties is het belangrijk die mogelijkheid te hebben.
Mijn meest recente liefdesverdriet speelde zich af eind vorig jaar in een veel minder serieuze situatie. Desalnietemin heb ik er veel last van (gehad). Het liefdesverdriet alleen is al heel zwaar maar in combinatie met schuld gevoel (dan wel terecht of onterecht) is echt een terror gevoel wat jezelf echt helemaal kapot kan maken.
Ik ben kilo's afgevallen, gestart met therapie, op werk en studie is het extreem slecht gegaan, ruzies gehad met familie die er voor mij probeerde te zijn, begonnen met roken, op vakantie gegaan, veel stomme dates, en mijn gevoel leidde zelfs tot asociaal rijgedrag en een hoop boetes ten gevolg. Niks maakte mij meer uit, en ik werd een soort junkie op zoek naar dingen die de pijn zouden verzachten.
Ik denk niet dat je in de verleiding komt dezelfde fouten te maken, maar toch wilde ik je er voor waarschuwen dat je gedrag dusdanig beinvloedt kan worden zonder dat je het echt zelf in de gaten hebt.
Wat uiteindelijk bij mij wel hielp was gezonder eten, goed slapen, meer sporten, en toch wel op zoek naar diepgaander contact met familie en vrienden.
Je valt je vrienden en familie niet onnodig lastig, zij geven om jou en willen je helpen. Juist in dit soort situaties is het belangrijk die mogelijkheid te hebben.
