Relaties
alle pijlers
Midlife
vrijdag 1 februari 2019 om 22:21
Hallo allemaal,
Hopeloze 50-er hier die advies nodig heeft. Huisje, boompje, beestje dus getrouwd enzo en een kind. En dan ineens kantoortje verderop zit daar een blonde dame van 20 jaar jonger, goddelijke verschijning, intelligent, single en.... nou ja. Kort samengevat: ik ben helemaal hoteldebotel. Maar het kan dus niet, het is zo het bekende verhaal. Het forum staat er vol mee dus we weten al hoe dit afloopt. Ander werk zoeken gaat niet dus de vraag is: hoe kom ik hier overheen? Iemand ervaring of tips? Help. Please?
Hopeloze 50-er hier die advies nodig heeft. Huisje, boompje, beestje dus getrouwd enzo en een kind. En dan ineens kantoortje verderop zit daar een blonde dame van 20 jaar jonger, goddelijke verschijning, intelligent, single en.... nou ja. Kort samengevat: ik ben helemaal hoteldebotel. Maar het kan dus niet, het is zo het bekende verhaal. Het forum staat er vol mee dus we weten al hoe dit afloopt. Ander werk zoeken gaat niet dus de vraag is: hoe kom ik hier overheen? Iemand ervaring of tips? Help. Please?
dinsdag 4 juni 2019 om 21:55
Hoi Ziels!Zielsverwant schreef: ↑04-06-2019 16:26Hoi KoningKoos201,
Hoe gaat?
Ben je over je gevoel voor je collega heen?
Hoe gaat het thuis?
Ben de afgelopen maanden door een soort hel gegaan. Uit reakties van andere dames lijkt het alleen maar of het vervelend is voor de dame in kwestie, ik kan je vertellen dat het voor een man met een knallende verliefdheid ook niet echt heel prettig is. Ik heb niemand aangeraakt, in een hoek gedrukt of betast dus ik hoop dat mijn gedoe niet al te veel overlast heeft veroorzaakt voor mijn crush-tegen-wil-en-dank.
Ik heb in het begin wel gedacht werk en dat verliefde gevoel te kunnen scheiden, dat blijkt moeilijker te zijn in de werkelijkheid. Omdat er nogal samenwerking nodig is af en toe is dat best lastig. Er waren momenten dat ik compleet dichtsloeg als de dame in kwestie aan mijn buro stond. Dan wist ik de meest simpele dingen niet meer van de stress.
Ik heb nog steeds wel een crush op deze dame, maar deze week gaat het voor het eerst weer een beetje normaal. Met crush bedoel ik dan dat ik denk dat ze altijd wel leuk en speciaal zal blijven. Maar de roze bril is wel af nu en ik kan weer helder nadenken. Dat ik nu voor het eerst weer aan dezelfde tafel durf te lunchen zonder dat het gesprek heel raar gaat of ik er met een rotgevoel vandaan kom. Een uitje met de afdeling of een borrel ofzo zit er wat mij betreft nog niet in.
Het vervelendste is dat je in elk vriendelijk gebaar of elke getoonde interesse een bevestiging meent te zien van de wederzijdsheid van je verliefdheid. Helder nadenken is er niet meer bij. Op een gegeven moment wat het zelfs zo erg dat ze me een langzame en pijnlijke dood had kunnen wensen en dan had ik het nog positief uitgelegd als liefdesverklaring. Jullie (een hoop dames hier op het forum) hebben echt geen idee.
Thuis gaat het wel okee. Blijft moeilijk en ik weet niet of het allemaal ooit echt goedkomt. Er is een dikke barst ontstaan en het vertrouwen moet weer groeien. Van mijn kant heb ik het idee dat ik altijd te makkelijk en meegaand ben geweest, mezelf tekort heb gedaan. Dat is wel beter nu, maar vrouwlief vreest nog steeds bij elk verschil van mening bang dat ik meteen de deur uitren. We moeten kijken hoe groot de verschillen zijn en of er nog wat van te maken is.
Mocht dit nog een keer gebeuren zoek ik denk meteen ander werk of een kantoor een paar verdiepingen hoger. Niet te doen dit. En vooral: nooit, maar dan ook nooit opbiechten aan wie dan ook. Mond houden en wachten tot het over is.
Dusssssssss......
Als je meer wilt weten, Ziels, dan hoor ik het wel. Wel tof dat je er nog naar vraagt.
Verder zie ik wel of ik nog digitaal gestenigd wordt ofzo
Koos
dinsdag 4 juni 2019 om 22:44
dinsdag 4 juni 2019 om 22:58
hoezo? denk je dat we dan hadden gezegd: ooooooh leuk zeg, vertel het hem?
natuurlijk niet
idioterie
dinsdag 4 juni 2019 om 23:05
Ik heb niet alles gelezen maar kan wel voorspellen hoe dit topic is verlopen. Maar ik herken het wel, het kan je overkomen, die verliefdheid. En dan kun je wel blablabla alles relativeren, maar als je echt verliefd bent, dan wil je alleen maar bij diegene zijn, en dan ook alleen maar bij diegene. Kut als je dan getrouwd bent en een goed huwelijk hebt. In dat geval zou ik mijn mond houden tegenover mijn partner en hopen dat het over gaat. Ik hoop ook dat je relatie zo goed is dat je met je verstand weet dat het je huwelijk niet waard is. Het is altijd fijn oordelen als je vanuit een goed huwelijk (waar ik nu goddank ook in zit) maar we zijn maar mensen.
dinsdag 4 juni 2019 om 23:49
Ik veroordeel volgens mij de verliefdheid op zichzelf niet. Ik ben ook stapel tot achter mijn oren verliefd geweest. Ik herken alleen niet dat ik overal een bevestiging in zie. Voor mezelf ten minste niet, want verliefdheid maakt me door de bank genomen verlegener en onzekerder en veroorzaakt zeker geen grootheidswaan dat de ander mij ook zeker wel ziet zitten. Ik ervaar het dus wel van mannen die als een kwijlende hond achter me aanlopen, terwijl ik niks anders doe dan gewoon vriendelijk of belangstellend te zijn. Vreselijk irritant.
Je mond houden is niet mijn advies. Maar weet aan wie je je verhaal doet. Je kunt het prima met een goede vriend bespreken. Of op een forum of iemand anders die dichtbij staat. Maar betrek niet de mensen erin bij wie dit last gaat opleveren. En ik zou ook niet zeggen dat je dit niet met je partner moet delen. Ik denk juist wel. Als de crush niet vanzelf over gaat en zo hevig blijft, is het juist wel goed om dit met je partner te bespreken. Ja, dat doet pijn en dat is vreselijk naar. Maar het geeft je allebei wel kansen om eens goed te kijken naar wat de relatie helemaal waard is. En misschien kom je beiden tot de conclusie dat je meer in elkaar moet investeren. Of dat je jezelf verwaarloosd hebt en meer tijd voor jezelf moet maken of wat dan ook. Maar een goede waardevolle relatie verdient wat mij betreft wel de kans om te groeien en door dit voor jezelf te houden, ontneem je je partner en jezelf de kans op groei.
Je mond houden is niet mijn advies. Maar weet aan wie je je verhaal doet. Je kunt het prima met een goede vriend bespreken. Of op een forum of iemand anders die dichtbij staat. Maar betrek niet de mensen erin bij wie dit last gaat opleveren. En ik zou ook niet zeggen dat je dit niet met je partner moet delen. Ik denk juist wel. Als de crush niet vanzelf over gaat en zo hevig blijft, is het juist wel goed om dit met je partner te bespreken. Ja, dat doet pijn en dat is vreselijk naar. Maar het geeft je allebei wel kansen om eens goed te kijken naar wat de relatie helemaal waard is. En misschien kom je beiden tot de conclusie dat je meer in elkaar moet investeren. Of dat je jezelf verwaarloosd hebt en meer tijd voor jezelf moet maken of wat dan ook. Maar een goede waardevolle relatie verdient wat mij betreft wel de kans om te groeien en door dit voor jezelf te houden, ontneem je je partner en jezelf de kans op groei.
dinsdag 4 juni 2019 om 23:51
woensdag 5 juni 2019 om 00:37
Beste KoningKoos201,KoningKoos201 schreef: ↑04-06-2019 21:55Hoi Ziels!
Ben de afgelopen maanden door een soort hel gegaan. Uit reakties van andere dames lijkt het alleen maar of het vervelend is voor de dame in kwestie, ik kan je vertellen dat het voor een man met een knallende verliefdheid ook niet echt heel prettig is. Ik heb niemand aangeraakt, in een hoek gedrukt of betast dus ik hoop dat mijn gedoe niet al te veel overlast heeft veroorzaakt voor mijn crush-tegen-wil-en-dank.
Ik heb in het begin wel gedacht werk en dat verliefde gevoel te kunnen scheiden, dat blijkt moeilijker te zijn in de werkelijkheid. Omdat er nogal samenwerking nodig is af en toe is dat best lastig. Er waren momenten dat ik compleet dichtsloeg als de dame in kwestie aan mijn buro stond. Dan wist ik de meest simpele dingen niet meer van de stress.
Ik heb nog steeds wel een crush op deze dame, maar deze week gaat het voor het eerst weer een beetje normaal. Met crush bedoel ik dan dat ik denk dat ze altijd wel leuk en speciaal zal blijven. Maar de roze bril is wel af nu en ik kan weer helder nadenken. Dat ik nu voor het eerst weer aan dezelfde tafel durf te lunchen zonder dat het gesprek heel raar gaat of ik er met een rotgevoel vandaan kom. Een uitje met de afdeling of een borrel ofzo zit er wat mij betreft nog niet in.
Het vervelendste is dat je in elk vriendelijk gebaar of elke getoonde interesse een bevestiging meent te zien van de wederzijdsheid van je verliefdheid. Helder nadenken is er niet meer bij. Op een gegeven moment wat het zelfs zo erg dat ze me een langzame en pijnlijke dood had kunnen wensen en dan had ik het nog positief uitgelegd als liefdesverklaring. Jullie (een hoop dames hier op het forum) hebben echt geen idee.
Thuis gaat het wel okee. Blijft moeilijk en ik weet niet of het allemaal ooit echt goedkomt. Er is een dikke barst ontstaan en het vertrouwen moet weer groeien. Van mijn kant heb ik het idee dat ik altijd te makkelijk en meegaand ben geweest, mezelf tekort heb gedaan. Dat is wel beter nu, maar vrouwlief vreest nog steeds bij elk verschil van mening bang dat ik meteen de deur uitren. We moeten kijken hoe groot de verschillen zijn en of er nog wat van te maken is.
Mocht dit nog een keer gebeuren zoek ik denk meteen ander werk of een kantoor een paar verdiepingen hoger. Niet te doen dit. En vooral: nooit, maar dan ook nooit opbiechten aan wie dan ook. Mond houden en wachten tot het over is.
Dusssssssss......
Als je meer wilt weten, Ziels, dan hoor ik het wel. Wel tof dat je er nog naar vraagt.
Verder zie ik wel of ik nog digitaal gestenigd wordt ofzo
Koos
Dank je voor je update.
Ik ben niet van plan je te veroordelen.
Wel een spiegel voor je neus te zetten en je verder laten nadenken. Ik ben namelijk van mening dat deze situatie niet uit de lucht komt vallen en dat jij degenen bent die het kan veranderen, als jij weet wat je wil en wat belangrijk voor je is.
Wat moeilijk voor je dat je nog met je gevoelens voor je collega blijft worstelen en nog niet over je gevoel heen bent.
Hoe reageert je collega op jouw gedrag?
Of andere collega's? Ik kan me niet voorstellen dat ze niets door hebben.
In je verhaal over je huwelijk klink je als je weinig vertrouwen hebt in het goedkomen tussen je vrouw en jou.
Je klinkt zoals je spijt hebt dat je getrouwd bent oftewel dat je in deze situatie zit.
Klopt dat?
Als het klopt dan waarom eigenlijk?
Vind je dat je een goed huwelijk hebt?
Hoe goed kan jij je gedachten, ideeën en je gevoelens met je vrouw open en eerlijk delen? Of hou je dit allemaal voor jezelf?
Weet je als je niet open en eerlijk je gedachten en gevoelens met je vrouw deelt en heeel veel voor jezelf houdt dan kan ze misschien dit voelen. Dit kan haar erg onzeker en achterdochtig maken. En het gevoel geven dat ze niet weet waar ze aan toe is.
En als jij haar hetzelfde gevoel geeft als ik hier lees over je twijfels, je spijt dan kan ik me voorstellen dat zij dit ook voelt en dat dat haar onzeker maakt.
Realiseer jij je dat jij erg makkelijk verliefd wordt op je collega's en dat dat feit je een erg onbetrouwbare partner maakt?
Dat je houding in je huwelijk de aanleiding kan zijn voor het gedrag van je vrouw en de toestanden in je huwelijk?
Veel sterkte!
Ben benieuwd naar je reactie.
Groet,
Zielsverwant
woensdag 5 juni 2019 om 09:18
Hoi Ziels,
Met mijn hoofd heb ik voor mijn vrouw gekozen, eigenlijk al op de dag van het openen van het topic of iets daarvoor. Het verwarrende is dat het hart bij die crush op het werk lag. Probeer dan maar eens voor jezelf de juiste keuze te maken en die ook geloofwaardig uit te stralen.
Daarbij heb kan mijn vrouw nogal dominant zijn of heeft ze minstens een sterke wil Op zich niks mis mee, maar als me dat een beetje de lol in het leven gaat kosten dan is er wel iets aan de hand. Biertje op koningsdag "mocht" laatste jaren al niet meer want ik moest braaf mee naar huis bijvoorbeeld. Dit jaar dus lekker eens alle trossen los gegooid. Samen. Dat heeft niks te maken met vertrouwen of geloof in je relatie, dat gaat denk ik om elkaar een beetje vrij laten en eens uit je comfortzone stappen. Dat gaat wel beter maar we zijn er nog niet. Zij houdt van de Toppers bijvoorbeeld, moet ze lekker doen maar zonder mij. Ben een keer meegeweest, mijn ding is het niet. Maar ik ga haar niet verbieden te gaan.
Kortom: er is wel wat werk aan de winkel. We zijn er nog niet. Ik ben mezelf aan het herontdekken en mijn grenzen opnieuw aan het verkennen. Geen idee of het werkt en wat daaruit komt.
Mijn eerste zorg is (was) weer zonder beven naar het werk. Of een andere baan, op dit moment geloof ik niet dat dat nodig is. Dan even lekker op vakantie met vrouw en kind. Even de tijd nemen. Zien we daarna wel weer verder.
Wat dat praten betreft, ik vind het niet (meer) okee om te snel te praten. Ik ben danig in de war en wat er dan aan gesprek uitkomt.... ik weet zelf niet eens of het is wat ik op lange termijn wil. Moet ik dan al die warrige flarden van een wazig verhaal bij mijn vrouw op tafel gooien? Ik ga er voorlopig vanuit dat het vechten helpt en dat we samen verder kunnen. Misschien niet helemaal voor 100% overtuigend, maar meer kan ik er niet van maken op dit moment......
Wel fijn dat je me op neutrale manier en met een luisterend oor een spiegel voorhoudt, daar heb ik heel veel aan. Je bent een tof mens. Verder ben ik heel blij met de opbouwende en troostende woorden van PeggyP.
De collega waarmee ik het besprak gaf aan helemaal niets gemerkt te hebben. Ik geloof daar eigenlijk weinig van. Mijn gedrag moet op zijn minst "merkwaardig" geweest zijn.
Nou ja, tot zo ver even. Mocht me nog iets te binnen schieten dan hoor je het wel.
Koos
Met mijn hoofd heb ik voor mijn vrouw gekozen, eigenlijk al op de dag van het openen van het topic of iets daarvoor. Het verwarrende is dat het hart bij die crush op het werk lag. Probeer dan maar eens voor jezelf de juiste keuze te maken en die ook geloofwaardig uit te stralen.
Daarbij heb kan mijn vrouw nogal dominant zijn of heeft ze minstens een sterke wil
Op zich niks mis mee, maar als me dat een beetje de lol in het leven gaat kosten dan is er wel iets aan de hand. Biertje op koningsdag "mocht" laatste jaren al niet meer want ik moest braaf mee naar huis bijvoorbeeld. Dit jaar dus lekker eens alle trossen los gegooid. Samen. Dat heeft niks te maken met vertrouwen of geloof in je relatie, dat gaat denk ik om elkaar een beetje vrij laten en eens uit je comfortzone stappen. Dat gaat wel beter maar we zijn er nog niet. Zij houdt van de Toppers bijvoorbeeld, moet ze lekker doen maar zonder mij. Ben een keer meegeweest, mijn ding is het niet. Maar ik ga haar niet verbieden te gaan.Kortom: er is wel wat werk aan de winkel. We zijn er nog niet. Ik ben mezelf aan het herontdekken en mijn grenzen opnieuw aan het verkennen. Geen idee of het werkt en wat daaruit komt.
Mijn eerste zorg is (was) weer zonder beven naar het werk. Of een andere baan, op dit moment geloof ik niet dat dat nodig is. Dan even lekker op vakantie met vrouw en kind. Even de tijd nemen. Zien we daarna wel weer verder.
Wat dat praten betreft, ik vind het niet (meer) okee om te snel te praten. Ik ben danig in de war en wat er dan aan gesprek uitkomt.... ik weet zelf niet eens of het is wat ik op lange termijn wil. Moet ik dan al die warrige flarden van een wazig verhaal bij mijn vrouw op tafel gooien? Ik ga er voorlopig vanuit dat het vechten helpt en dat we samen verder kunnen. Misschien niet helemaal voor 100% overtuigend, maar meer kan ik er niet van maken op dit moment......
Wel fijn dat je me op neutrale manier en met een luisterend oor een spiegel voorhoudt, daar heb ik heel veel aan. Je bent een tof mens. Verder ben ik heel blij met de opbouwende en troostende woorden van PeggyP.
De collega waarmee ik het besprak gaf aan helemaal niets gemerkt te hebben. Ik geloof daar eigenlijk weinig van. Mijn gedrag moet op zijn minst "merkwaardig" geweest zijn.
Nou ja, tot zo ver even. Mocht me nog iets te binnen schieten dan hoor je het wel.
Koos
woensdag 5 juni 2019 om 10:47
KoningKoos201,
Mijn reactie op je schrijven.
Veel sterkte.
Laat weer iets van je horen!
Zielsverwant
Mijn reactie op je schrijven.
Fijn dat je je hart lucht. Een uitlaatklep hebben in zulke toestanden is erg belangrijk.KoningKoos201 schreef: ↑05-06-2019 09:18Hoi Ziels,
Met mijn hoofd heb ik voor mijn vrouw gekozen, eigenlijk al op de dag van het openen van het topic of iets daarvoor. Weet je dat nog waarom je voor je vrouw hebt gekozen? Heb jij dit voor jezelf goed in beeld?
Het verwarrende is dat het hart bij die crush op het werk lag. Probeer dan maar eens voor jezelf de juiste keuze te maken en die ook geloofwaardig uit te stralen.
Als ik je iets kan aanraden is zoek hulp om alles voor jezelf op een rij te zetten van een psycholoog. Een specialist kan je helpen om inzichten te krijgen en antwoorden. En je uit je verwarde situatie helpen uit te komen. Want je verwarring heeft geen positieve invloed op je relatie. Je hebt gekozen voor je vrouw om e.e.a. redenen (misschien omdat je ooit meer van haar houdt dan nu) en door je verwarring ben je het vergeten. Het uitzoeken wat voor bindende factoren zijn in jullie relatie kan je helpen positiever over je relatie te worden en wel door je ongenoegen heen te kijken.
Daarbij heb kan mijn vrouw nogal dominant zijn of heeft ze minstens een sterke wil
En daar kan jij met je open en eerlijke houding wel iets mee. Je kunt eerlijk en open met je vrouw praten hoe jij dit ziet en hoe het bij jou voelt en wat haar houding met je doet. Je open en eerlijke houding is je kwaliteit! Gewoon je vrouw durven vertellen en zeker je mening niet wegcijferen oftewel zoals je het zelf noemt te erg meegaand zijn. Zulke houding houdt je nooit lang vol. Dit is ook niet eerlijk naar elkaar toe. Zulke houding laat bij een gevoelige meevoelende vrouw altijd een twijfelachtige gedachten achter.
Kortom: er is wel wat werk aan de winkel. We zijn er nog niet. Ik ben mezelf aan het herontdekken en mijn grenzen opnieuw aan het verkennen. Geen idee of het werkt en wat daaruit komt.
Mijn eerste zorg is (was) weer zonder beven naar het werk. Of een andere baan, op dit moment geloof ik niet dat dat nodig is. Dan even lekker op vakantie met vrouw en kind. Even de tijd nemen. Zien we daarna wel weer verder.
Wat dat praten betreft, ik vind het niet (meer) okee om te snel te praten. Ik ben danig in de war en wat er dan aan gesprek uitkomt.... ik weet zelf niet eens of het is wat ik op lange termijn wil. Moet ik dan al die warrige flarden van een wazig verhaal bij mijn vrouw op tafel gooien? Ik ga er voorlopig vanuit dat het vechten helpt en dat we samen verder kunnen. Misschien niet helemaal voor 100% overtuigend, maar meer kan ik er niet van maken op dit moment...…
KoningKoos201 in zulke toestand is inderdaad niet erg goed om over je twijfels en gedachten met je vrouw te praten. Maar met een psycholoog wel! Die kan je op de specialistische manier helpen alles weer op een rij te zetten. Wachten tot het beter gaat helpt niet!
Wel fijn dat je me op neutrale manier en met een luisterend oor een spiegel voorhoudt, daar heb ik heel veel aan. Je bent een tof mens. Verder ben ik heel blij met de opbouwende en troostende woorden van PeggyP.
De collega waarmee ik het besprak gaf aan helemaal niets gemerkt te hebben. Ik geloof daar eigenlijk weinig van. Mijn gedrag moet op zijn minst "merkwaardig" geweest zijn.
Dan is jouw collega gewoon niet eerlijk naar jou toe. Wie weet wat ze wel zegt tegen andere collega's. Op het werk hoeft je niet met je collega's serieuze om te gaan.
Nou ja, tot zo ver even. Mocht me nog iets te binnen schieten dan hoor je het wel.
Koos
Veel sterkte.
Laat weer iets van je horen!
Zielsverwant
vrijdag 7 juni 2019 om 10:31
Alle trossen los? Herontdekken? Je vrouw de schuld geven van je onvrede terwijl je je jarenlang zonder morren geschikt hebt, of erger nog, het allemaal wel prima vond?KoningKoos201 schreef: ↑05-06-2019 09:18Hoi Ziels,
Met mijn hoofd heb ik voor mijn vrouw gekozen, eigenlijk al op de dag van het openen van het topic of iets daarvoor. Het verwarrende is dat het hart bij die crush op het werk lag. Probeer dan maar eens voor jezelf de juiste keuze te maken en die ook geloofwaardig uit te stralen.
Daarbij heb kan mijn vrouw nogal dominant zijn of heeft ze minstens een sterke wil
Ooow dus eigenlijk is het de schuld van jouw vrouw?
Op zich niks mis mee, maar als me dat een beetje de lol in het leven gaat kosten dan is er wel iets aan de hand. Biertje op koningsdag "mocht" laatste jaren al niet meer want ik moest braaf mee naar huis bijvoorbeeld.
Zette ze een pistool op je hoofd of zo? Sorry hoor, maar je had ook gewoon tegengas kunnen geven.
Dit jaar dus lekker eens alle trossen los gegooid. Samen. Dat heeft niks te maken met vertrouwen of geloof in je relatie, dat gaat denk ik om elkaar een beetje vrij laten en eens uit je comfortzone stappen.
Uit je comfort zone als je een biertje gaat drinken op koningsdag? of omdat je je vrouw tegenspreekt? WTF?
Dat gaat wel beter maar we zijn er nog niet. Zij houdt van de Toppers bijvoorbeeld, moet ze lekker doen maar zonder mij. Ben een keer meegeweest, mijn ding is het niet. Maar ik ga haar niet verbieden te gaan.
Nee dat zou wel heel raar zijn hè, verbieden.
Kortom: er is wel wat werk aan de winkel. We zijn er nog niet. Ik ben mezelf aan het herontdekken en mijn grenzen opnieuw aan het verkennen. Geen idee of het werkt en wat daaruit komt.
Mijn eerste zorg is (was) weer zonder beven naar het werk. Of een andere baan, op dit moment geloof ik niet dat dat nodig is. Dan even lekker op vakantie met vrouw en kind. Even de tijd nemen. Zien we daarna wel weer verder.
Wat dat praten betreft, ik vind het niet (meer) okee om te snel te praten. Ik ben danig in de war en wat er dan aan gesprek uitkomt.... ik weet zelf niet eens of het is wat ik op lange termijn wil. Moet ik dan al die warrige flarden van een wazig verhaal bij mijn vrouw op tafel gooien? Ik ga er voorlopig vanuit dat het vechten helpt en dat we samen verder kunnen. Misschien niet helemaal voor 100% overtuigend, maar meer kan ik er niet van maken op dit moment......
Wel fijn dat je me op neutrale manier en met een luisterend oor een spiegel voorhoudt, daar heb ik heel veel aan. Je bent een tof mens. Verder ben ik heel blij met de opbouwende en troostende woorden van PeggyP.
De collega waarmee ik het besprak gaf aan helemaal niets gemerkt te hebben. Ik geloof daar eigenlijk weinig van. Mijn gedrag moet op zijn minst "merkwaardig" geweest zijn.
Nou ja, tot zo ver even. Mocht me nog iets te binnen schieten dan hoor je het wel.
Koos
Heb je je vrouw al eens gevraagd hoe zij zich voelt op dit moment?
vrijdag 7 juni 2019 om 18:18
Ik zal jou even wat tegengas geven. Kom even met iets opbouwends ofzo joh. En doe niet zo verontwaardigd.
vrijdag 7 juni 2019 om 18:25
Ze stelt goede vragen. Dat zou je zien als je je ego wat minder liet domineren koning koos.KoningKoos201 schreef: ↑07-06-2019 18:18Ik zal jou even wat tegengas geven. Kom even met iets opbouwends ofzo joh. En doe niet zo verontwaardigd.
vrijdag 7 juni 2019 om 19:39
Koningkoos, Yaga komt met iets opbouwends. Ze vraagt je nl. heel relevante vragen. Het stukje over dominante vrouw en biertje drinken verbaasd mij ook nl. Daar ben je toch zelf bij geweest dat je dit hebt goed gevonden? Als mijn (ex)man mij zou verbieden om een biertje te drinken op koningsdag, zou ik 'm hebben aangekeken en waarschijnlijk heel hard hebben moeten lachen. Dat is me wel een meningsverschil waard hoor. Waarom heb jij dat niet gedaan?
Tuurlijk zal je vrouw best haar onhebbelijkheden hebben. Maar we zijn er zelf bij of we die onhebbelijkheden ons ons leven laten voorschrijven of niet. En wat is de reden van dat verbieden? Daar zit vast meer achter dan het simpelweg 'mag niet'. Kan zijn dat het haar doet denken aan een alcoholische ouder, kan zijn dat ze zelf niet met drank kan omgaan en van jou hulp verwachtte. Hoe dan ook, daar kun je het dan met elkaar over hebben. Kan zijn dat je dan elkaar tegemoet komt. Dat de een aangeeft: joh, ik vind een drankje drinken fijn. Ik snap dat het bij jou oud zeer losmaakt. Dus heb een beetje vertrouwen. Ik drink 1 a 2 biertjes en ga daarna gewoon redelijk nuchter met je mee terug naar huis.
Je bent er zelf bij in een relatie. Ik heb ook een dominante ex gehad op bepaalde vlakken en heb tegengas gegeven. Zelf ben ik ook dominant op weer andere vlakken en daar heeft mijn ex tegengas tegen gegeven. Maar dat verwijten we elkaar niet naderhand. We zijn meestal man en vrouw genoeg geweest om daarmee om te gaan. En als niet op het moment zelf en dat we zonder dat we het hebben gemerkt toch grenzen zijn overgegaan, dan heeft dat ruzie opgeleverd en hebben we het in later stadium uitgepraat.
Je kunt niet jarenlang gedrag slikken en niks zeggen, om daarna als een verwijtend kind de ander te beschuldigen. Waar was je dan al die jaren? Misschien heeft je vrouw niet eens geweten dat het voor jou een ding was om een biertje te drinken. En stel dat ze dit wel geweten heeft, omdat je het meermaals hebt aangegeven, waarom heb je dan geaccepteerd dat ze over je grenzen heenwalste? Daar had je toen voor jezelf moeten opkomen en zeggen "Truus, ik hou van je, maar je kunt het dak op met je verbod, want dat bepaal ik nog altijd zelf".
Heb zoiets in dergelijke strekking ook wel eens tegen mijn ex gezegd hoor.
Tuurlijk zal je vrouw best haar onhebbelijkheden hebben. Maar we zijn er zelf bij of we die onhebbelijkheden ons ons leven laten voorschrijven of niet. En wat is de reden van dat verbieden? Daar zit vast meer achter dan het simpelweg 'mag niet'. Kan zijn dat het haar doet denken aan een alcoholische ouder, kan zijn dat ze zelf niet met drank kan omgaan en van jou hulp verwachtte. Hoe dan ook, daar kun je het dan met elkaar over hebben. Kan zijn dat je dan elkaar tegemoet komt. Dat de een aangeeft: joh, ik vind een drankje drinken fijn. Ik snap dat het bij jou oud zeer losmaakt. Dus heb een beetje vertrouwen. Ik drink 1 a 2 biertjes en ga daarna gewoon redelijk nuchter met je mee terug naar huis.
Je bent er zelf bij in een relatie. Ik heb ook een dominante ex gehad op bepaalde vlakken en heb tegengas gegeven. Zelf ben ik ook dominant op weer andere vlakken en daar heeft mijn ex tegengas tegen gegeven. Maar dat verwijten we elkaar niet naderhand. We zijn meestal man en vrouw genoeg geweest om daarmee om te gaan. En als niet op het moment zelf en dat we zonder dat we het hebben gemerkt toch grenzen zijn overgegaan, dan heeft dat ruzie opgeleverd en hebben we het in later stadium uitgepraat.
Je kunt niet jarenlang gedrag slikken en niks zeggen, om daarna als een verwijtend kind de ander te beschuldigen. Waar was je dan al die jaren? Misschien heeft je vrouw niet eens geweten dat het voor jou een ding was om een biertje te drinken. En stel dat ze dit wel geweten heeft, omdat je het meermaals hebt aangegeven, waarom heb je dan geaccepteerd dat ze over je grenzen heenwalste? Daar had je toen voor jezelf moeten opkomen en zeggen "Truus, ik hou van je, maar je kunt het dak op met je verbod, want dat bepaal ik nog altijd zelf".
Heb zoiets in dergelijke strekking ook wel eens tegen mijn ex gezegd hoor.
anoniem_354676 wijzigde dit bericht op 07-06-2019 22:36
0.44% gewijzigd
vrijdag 7 juni 2019 om 21:55
Als zij bang is dat je wegrent, dan wil ze dus met jou door.KoningKoos201 schreef: ↑04-06-2019 21:55
Thuis gaat het wel okee. Blijft moeilijk en ik weet niet of het allemaal ooit echt goedkomt. Er is een dikke barst ontstaan en het vertrouwen moet weer groeien. Van mijn kant heb ik het idee dat ik altijd te makkelijk en meegaand ben geweest, mezelf tekort heb gedaan. Dat is wel beter nu, maar vrouwlief vreest nog steeds bij elk verschil van mening bang dat ik meteen de deur uitren. We moeten kijken hoe groot de verschillen zijn en of er nog wat van te maken is.
Jij daarentegen weet niet of je verder wilt met haar. Je wil meer ruimte.
Klopt dat?
Dan lijjt me dat
a. rot voor je vrouw
b. geen beste basis voor een doorstart en
c. jouw verliefdheid niet zoveel te maken heeft met je vrouw en de relatie met haar maar alles met jouzelf. Blijkbaar heb je jezelf beknot en tekort gedaan. Geef je vrouw dan daar niet de schuld van. Jij was er zelf bij, jij dronk dat biertje niet.
Ik vind het sneu voor je vrouw dat je nu nog steeds niet helemaal voor haar gaat.
zaterdag 8 juni 2019 om 07:31
Het lijken mij anders zeer relevante vragen. Als jij al 20+ jaar zwaar onder de plak zit thuis en je oren naar je vrouw laat hangen, heb je dat toch echt zelf laten ontstaan. Je was er zelf bij en je was niet ontevreden blijkbaar.KoningKoos201 schreef: ↑07-06-2019 18:18Ik zal jou even wat tegengas geven. Kom even met iets opbouwends ofzo joh. En doe niet zo verontwaardigd.
En wat is er niet opbouwend aan de vraag of je ooit aan je vrouw gevraagd hebt hoe zij zich voelt op dit moment? Dat je daar niet over na wil denken verbaast me dan weer niets.
zaterdag 8 juni 2019 om 11:55
Beste KoningKoos201,
Je krijgt hier veel stof om over na te denken. Stof tot nadenken/ meningen/ reacties die je kunt gebruiken om e.e.a. voor jezelf duidelijk te maken.
Wat doe jij hiermee?
Je lijkt confrontatie te mijden zowel hier als thuis. Zeer selectief omgaan met reacties die niet in jouw straatje liggen.
Doe jij dit met alles in je leven?
Deze houding lijkt voor me ook een erg dominante houding en bepalend in een relatie. Of het een relatie met je vrouw is of met een nieuw liefje. In alle nieuwe relaties is in het begin alles leuk, juist omdat het nieuw is. Op langere termijn gaat deze houding ook wringen en je komt jezelf weer tegen.
Wordt het dan weer een nieuwe liefje of ben jij dan bereid om aan jezelf te werken en je relatie?
Weet wel dat als jij deze weg gaat bewandelen je een spoor aan vernielingen bij vrouwen en kinderen achterlaat. Hoop verdriet pijn en misschien trauma's achter. Zeker als de wisselingen van liefdes op een egoïstische manier verlopen. Je lijkt ook vooral met jezelf bezig te zijn zonder zich in een ander te willen verdiepen.
Klopt dat? Dat de gevoelens, gedachten en belangen van je naaste je niet interesseren?
Is dat wat je wil?
Zielsverwant
Je krijgt hier veel stof om over na te denken. Stof tot nadenken/ meningen/ reacties die je kunt gebruiken om e.e.a. voor jezelf duidelijk te maken.
Wat doe jij hiermee?
Je lijkt confrontatie te mijden zowel hier als thuis. Zeer selectief omgaan met reacties die niet in jouw straatje liggen.
Doe jij dit met alles in je leven?
Deze houding lijkt voor me ook een erg dominante houding en bepalend in een relatie. Of het een relatie met je vrouw is of met een nieuw liefje. In alle nieuwe relaties is in het begin alles leuk, juist omdat het nieuw is. Op langere termijn gaat deze houding ook wringen en je komt jezelf weer tegen.
Wordt het dan weer een nieuwe liefje of ben jij dan bereid om aan jezelf te werken en je relatie?
Weet wel dat als jij deze weg gaat bewandelen je een spoor aan vernielingen bij vrouwen en kinderen achterlaat. Hoop verdriet pijn en misschien trauma's achter. Zeker als de wisselingen van liefdes op een egoïstische manier verlopen. Je lijkt ook vooral met jezelf bezig te zijn zonder zich in een ander te willen verdiepen.
Klopt dat? Dat de gevoelens, gedachten en belangen van je naaste je niet interesseren?
Is dat wat je wil?
Zielsverwant
zondag 9 juni 2019 om 14:11
Jeetje Ziels, wat een berg info en veronderstellingen zet je zo even neer. Ik zie mezelf anders, maar ik moet er even over malen. Je gaat wel tot op het bot nuZielsverwant schreef: ↑08-06-2019 11:55Beste KoningKoos201,
Je krijgt hier veel stof om over na te denken. Stof tot nadenken/ meningen/ reacties die je kunt gebruiken om e.e.a. voor jezelf duidelijk te maken.
Wat doe jij hiermee?
Je lijkt confrontatie te mijden zowel hier als thuis. Zeer selectief omgaan met reacties die niet in jouw straatje liggen.
Doe jij dit met alles in je leven?
Deze houding lijkt voor me ook een erg dominante houding en bepalend in een relatie. Of het een relatie met je vrouw is of met een nieuw liefje. In alle nieuwe relaties is in het begin alles leuk, juist omdat het nieuw is. Op langere termijn gaat deze houding ook wringen en je komt jezelf weer tegen.
Wordt het dan weer een nieuwe liefje of ben jij dan bereid om aan jezelf te werken en je relatie?
Weet wel dat als jij deze weg gaat bewandelen je een spoor aan vernielingen bij vrouwen en kinderen achterlaat. Hoop verdriet pijn en misschien trauma's achter. Zeker als de wisselingen van liefdes op een egoïstische manier verlopen. Je lijkt ook vooral met jezelf bezig te zijn zonder zich in een ander te willen verdiepen.
Klopt dat? Dat de gevoelens, gedachten en belangen van je naaste je niet interesseren?
Is dat wat je wil?
Zielsverwant
Ik reageer later nog wel uitgebreid, voor nu wil ik even niet meer kwijt dan dat ik het idee heb dat ik al een jaar of 49 mezelf tekort doe door alles en iedereen te pleasen en dat ik nu aan het wakker worden ben. Maar ik kan het mis hebben hoor.
Wordt vervolgd.
Koos
zondag 9 juni 2019 om 14:23
maandag 10 juni 2019 om 11:54
[quote=KoningKoos201 post_id=30027969 time=1560082313 user_id=383337]
Jeetje Ziels, wat een berg info en veronderstellingen zet je zo even neer. Ik zie mezelf anders, maar ik moet er even over malen. Je gaat wel tot op het bot nu
Ik reageer later nog wel uitgebreid, voor nu wil ik even niet meer kwijt dan dat ik het idee heb dat ik al een jaar of 49 mezelf tekort doe door alles en iedereen te pleasen en dat ik nu aan het wakker worden ben. Maar ik kan het mis hebben hoor.
Beste KoningKoos201,
Ik kan me voorstellen dat je je "pleasen"houding niet bevalt en het idee heeft dat het nu tijd is jezelf te leren kennen.
Vind je dat je tot nu toe ook goede beslissingen hebt genomen?
Ben je tevreden met het resultaat tot nu toe?
Heb jij je vrouw weleens gevraagd hoe zij jou ziet?
Misschien kan jij uit verschillende reacties verschillende uitspraken krijgen wat niet hoeft te betekenen dat jij zo bent. Maar wel hoe jij bij anderen overkomt.
Nog een paar vragen:
Neem je deze houding aan in alle situaties?
Weet jij welke gedachten/ gevoelens/ patronen daarachter zitten?
Dat kan (maar hoeft niet) iets met je jeugd te maken hebben.
Nogmaals, het is beter als jij de verdieping en de zoektocht naar jezelf en zelfkennis alsmede "de waarom" vragen met de specialist gaat oplossen.
Veel sterkte!
Koos ik ben bewust van mijn confronterende uitspraken. Dit is iets hoe jouw uitspraken bij me overkomen. Maak je voordeel daarvan en wat je niet nodig hebt gooi het weg, maar sta effe bij jezelf stil hoe het zit.
Zielsverwant
Jeetje Ziels, wat een berg info en veronderstellingen zet je zo even neer. Ik zie mezelf anders, maar ik moet er even over malen. Je gaat wel tot op het bot nu
Ik reageer later nog wel uitgebreid, voor nu wil ik even niet meer kwijt dan dat ik het idee heb dat ik al een jaar of 49 mezelf tekort doe door alles en iedereen te pleasen en dat ik nu aan het wakker worden ben. Maar ik kan het mis hebben hoor.
Beste KoningKoos201,
Ik kan me voorstellen dat je je "pleasen"houding niet bevalt en het idee heeft dat het nu tijd is jezelf te leren kennen.
Vind je dat je tot nu toe ook goede beslissingen hebt genomen?
Ben je tevreden met het resultaat tot nu toe?
Heb jij je vrouw weleens gevraagd hoe zij jou ziet?
Misschien kan jij uit verschillende reacties verschillende uitspraken krijgen wat niet hoeft te betekenen dat jij zo bent. Maar wel hoe jij bij anderen overkomt.
Nog een paar vragen:
Neem je deze houding aan in alle situaties?
Weet jij welke gedachten/ gevoelens/ patronen daarachter zitten?
Dat kan (maar hoeft niet) iets met je jeugd te maken hebben.
Nogmaals, het is beter als jij de verdieping en de zoektocht naar jezelf en zelfkennis alsmede "de waarom" vragen met de specialist gaat oplossen.
Veel sterkte!
Koos ik ben bewust van mijn confronterende uitspraken. Dit is iets hoe jouw uitspraken bij me overkomen. Maak je voordeel daarvan en wat je niet nodig hebt gooi het weg, maar sta effe bij jezelf stil hoe het zit.
Zielsverwant
anoniem_326375 wijzigde dit bericht op 11-06-2019 09:09
34.91% gewijzigd
maandag 10 juni 2019 om 12:32
Waarschijnlijk veel van hetzelfde. Dat zou iig mijn reactie zijn.
Ik vraag me wel of hoe verschillend er gereageerd zou worden op deze twee scenarios op een mannenforum.
maandag 10 juni 2019 om 17:03
Anton uit GTST zei precies hetzelfde... en die is na zijn jeugdige neukie weer terug bij zijn vrouw. Ik weet het, fictie, maar het ligt niet ver van de waarheid.KoningKoos201 schreef: ↑09-06-2019 14:11Jeetje Ziels, wat een berg info en veronderstellingen zet je zo even neer. Ik zie mezelf anders, maar ik moet er even over malen. Je gaat wel tot op het bot nu
Ik reageer later nog wel uitgebreid, voor nu wil ik even niet meer kwijt dan dat ik het idee heb dat ik al een jaar of 49 mezelf tekort doe door alles en iedereen te pleasen en dat ik nu aan het wakker worden ben. Maar ik kan het mis hebben hoor.
Wordt vervolgd.
Koos
