mijn man heeft een NAH

hoezo loopt het dan meteen uit de hand?

Wat maakt het precies zwaar, wat moet ik mij er bij voorstellen?

Heel vervelend Maze, ik kan me voorstellen dat het je wel eens teveel wordt.

Is het een idee om een PGB aan te vragen, zodat jullie hulp kunnen inhuren zodat jij wat ontlast wordt?

Heb je ook contact met Cerebraal? Dat is de patiëntenvereniging voor mensen met NAH.



Mijn vader heeft (inmiddels 13 jaar geleden alweer) NAH gekregen als gevolg van een hersenbloeding. Hij is veranderd qua karakter, en dat is zeker wel wennen geweest. Met name voor mijn moeder, die was ineens met een andere man getrouwd als het ware.



En hoewel je man er niks aan kan doen dat hij het gekregen heeft (ik neem aan dat hij niet de veroorzaker van het ongeval was), kan hij er natuurlijk wel het nodige aan doen om ook rekening proberen te houden met jou. Jíj hebt ook het nodige meegemaakt, eerst de zorgen om hem en zijn gezondheid, nu de zorgen om alles er omheen. Het feit dat jij na 6 jaar nog wel hulp krijgt om zaken te verwerken, vind ik wel tekenend eigenlijk. Heb je dit ook bij hem aangegeven? Of kan hij daar niet mee omgaan?

De normale lastige situaties vallen vrees ik niet op te lossen, maar ben je voldoende ontlast door (op zijn naam/indicatie) een persoonlijk begeleider of een dagbesteding voor hem, anywhere?



Hij kan niet schakelen, maar heeft hij een vermogen om bepaalde lastige situaties te voorzien en overprikkeling te voorkomen door die situaties zoveel mogelijk te vermijden? Zou hij hierop nog getraind kunnen worden?

Ik kan me voorstellen dat je niet teveel informatie prijs wil geven i.v.m. privacy, maar als je iets specifieker bent zul je waarschijnlijk veel gerichtere tips en handvaten krijgen.



Zelf heb ik bijv. ook NAH, en mijn man ook. Maar allebei iets totaal anders, het NAH uit zich anders en levert voor ons allebei heel andere beperkingen op. Ik herken wel iets in wat je schrijft, maar mogelijke oplossingen vallen of staan met wat je man nog wel of niet meer kan en dat wordt (heel begrijpelijk hoor) niet duidelijk uit wat je tot nog toe geschreven hebt.

Ik kan me heel goed voorstellen dat het moeilijk is om met zo'n veranderde man om te gaan. Ik zou als ik jou was eens onderzoeken of je man in aanmerking komt voor een plek op een dagactiviteitencentrum. Daar kan hij zich ontplooien naar zijn vermogen, sociale contacten opdoen en jij hebt even de handen vrij. Er zijn diverse organisaties waar je hulp en advies kunt krijgen, o.a. MEE. En Interakt Contour is een organisatie die gespecialiseerd is in dagbesteding aan mensen met NAH.

Goh wat herkenbaar, het tafereel dat jij schetst!!



Ken je het boek "Het brein de baas" van Frits Winter? Die heeft ook het boek "De pijn de baas" geschreven. In de revalidatiekliniek heb ik beide boeken doorgewerkt samen met een therapeut.

"Het brein de baas" is vooral gericht op mensen die niet (echt) iets mankeren maar geeft heel goed inzicht in hoe het brein werkt en hoe het al dan niet te foppen is. "De pijn de baas" geeft inzicht in hoe je zenuwstelsel met pijn omgaat en hoe je daar mee om kunt gaan. Beide boeken samen hebben man en mij, tesamen met onze diagnoses, heel veel handvatten gegeven. Als je weet waar een probleem ontstaat, gaat het ondervangen van het probleem makkelijker "vanzelf".



Kun je achteraf trouwens wel met je man praten over wat er fout ging, uitleggen hoe dingen bedoeld zijn bijvoorbeeld? Of sluit hij zich daarvoor af, of kan hij dat niet bevatten?

Mijn vader heeft een Nah, en krijg nu tranen in mijn ogen van jouw verhaal. Brengt gewoon een hoop naar boven. Waar ik als kind veel moeite meegehad heb: is dat ie toch niet meer de ouwe was, soms kon ik mijn vinger er niet op leggen (vaak wel hoor). En vooral die woede van hem, die woede om niets, daar heb ik het meeste moeite mee gehad en nog.



En ik woon niet eens meer met hem samen, ik wil je wel het allerbeste en al het goede wensen voor nu en de toekomst.



Ik houd trouwens nog steeds veel van hem, en kan het met de jaren wel meer relativeren, maar het blijft lastig, ook voor hem.

Bij mij was het wel te zien, want hij heeft een zwaar ongeluk gehad, waarbij er zoveel verbrijzeld was in zijn lijf dat ie tot op de dag van vandaag,slecht loopt. Plus zijn stem is veranderd, is meer monotoon geworden (zei vroeger emotieloos, maar was puber toen mijn vader dit overkwam).



Nu is hij over de zestig en je gaat het nu meer zien dan bijv 10 jaar terug.

quote:maze schreef op 23 maart 2010 @ 20:29:Ruim zes jaar geleden heeft mijn man een ongeluk gehad waar bij hij hersenletsel heeft opgelopen. (Niet Aangeboren Hersenletsel)

Op zich is hij er heel goed van afgekomen en gaat het eigenlijk best goed met hem, mij en ons samen. Maar af en toe wordt ik er zooooo moe van. Dan trek ik het gewoon niet meer. Het vervelendste is dan eigenlijk dat hij er niks aan kan doen want: ja hij is degene met een gebrek. Inmiddels krijgt hij geen behandeling meer maar ik ga nog steeds naar een sociaal psychologisch verpleegkundige. En waar het keer op keer op neerkomt is dat ik de regisseur ben. Maar af en toe wil ik niet meer de regisseur zijn maar gewoon een kleine bijrol ofzo. Als ik een steekje laat vallen dan kan het meteen helemaal uit de hand lopen.

Ben benieuwd of er hier ook mensen zijn die een partner met nah hebben en hoe zij er mee omgaan.





Lief al die reacties!

Misschien heb ik nu een heel verkeerd beeld geschetst maar het valt eigenlijk heel erg mee. Hij doet nog hetzelfde werk als voor het ongeluk. Welliswaar aangepast maar toch. Lichamelijk kan hij gewoon ook alles nog. Dus een PGB of een dagactiviteitencentrum oid zijn allemaal niet aan de orde. Het zijn eigenlijk juist hele kleine dingetjes waar ik zo moe van wordt. Zijn stemmingswisselingen, concentratieverlies en geheugenverlies. Het alles letterlijk opvatten en het niet kunnen schakelen.



Voorbeeld:

Ik zit in de auto met mijn kinderen op weg naar huis. Het is een drukke dag geweest en de kinderen en ik zijn het zat. Hij is thuis aan het koken. Mijn oudste vraagt of hij thuis een geroosterde boterham mag. Ik zeg meteen dat dat goed is want hij eet heel vaak iets anders dan wij. Ik kom binnen en zie dat mijn man het echt gezellig heeft gemaakt: lekker eten, kaarsjes aan, wijn ingeschonken en een muziekje op de achtergrond. Ik zeg:" aah wat ziet het er allemaal gezellig en lekker uit! Geef hem een zoen en zeg:"ik doe nog even snel een boterham voor kind in het broodrooster"

En BAM: sfeer compleet weg. Man woest: wijn wordt weg gespoeld, kaarsen uitgeblazen en het eten wordt op het bord gekwakt.

Vervolgens een hele tirade: ik verwen kind veel te veel, ik had moeten overleggen, wat mankeert er aan zijn eten enz enz.



Dan maak ik dus als "regisseur" de fout om niet te overleggen en teveel info in 1 keer te verstrekken (zeggen dat het er goed uitziet, zoen, jas uitdoen en brood in het rooster)



Nu zijn we in vergelijking met een aantal jaar geleden al heel erg goed bezig. We plannen veel, overleggen veel en ik weet wat en hoe ik de dingen het beste kan brengen.

Het "gevaar"sluipt er nu in dat als het zo goed gaat ik die dingen soms weer vergeet. En dan valt het juist weer zo tegen als het na zo'n lange periode dat het heel goed is gegaan weer compleet uit de hand loopt. Door een "foutje" van mij.





Wat ik zie is dat je jezelf veel tegenspreekt. Jij wil geen regisseur spelen maar toch doe je dat zelf in de situaties waar het naar mijn mening totaal niet nodig is.



Ja jij hebt een boterham voor je kind belooft, maar jouw man heeft ook zijn best voor JOUW gedaan. En dan sta je voor een keuze, dus wie krijgt de voorrang? En als antwoord daar op krijgt hij het gevoel dat jouw kind voor jouw belangrijker is dan hij. Denk daar over na. Het is echt zo.



Weet je wat ook grappig is. Heb net aan mijn man en zijn vriend deze situatie omschreven en gevraagd hoe zij daar op zouden reageren.



En beiden hebben gezegd dat ze zich heel teleurgesteld zouden voelen en zou denken dat ik het kind te veel verwen.



Vind jij het niet grappig, bijna dezelfde worden als van jouw eigen man.



Misschien hebben veel situaties en jouw ontevredenheid in relatie niet zo zeer met zijn ongeluk te makken maar meer met hoe jij jezelf in de relatie opstelt.



Wil je een bijrol hebben en geen regisseur zijn? Doe dat dan, al heb je een een boterham nog geen 15 min. geleden beloofd. Geef regie letterlijk uit handen aan jouw man over. En laat hem beslissen of het kind een boterham krijgt of niet.



Want jij moet natuurlijk niet zeggen dat je één ding heel graag wil en in het vervolg heel "bewust" tegenovergestelde gaan doen.



Laat "alle" touwtjes los en kijk wat er dan gebeurt. Heb jij dat wel eens geprobeerd?



Echt alles aan jouw man over laten. En kijken of jij dat een week lang vol kan houden, en kijken hoe dat voelt, en of hij als regisseur goed zijn werk kan doen.



Want nu door regie constant in eigen handen te hebben zeg je tegen hem eigenlijk dat hij als regisseur niet deugt.



En hoe vaker hij z'n gevoel van jouw krijgt hoe vaker hij het ook aan jouw over zou laten, maar diep van binnen zou hij heel gefrustreerd voelen en dan zou hij de wijn weg spoellen, kaarsen uitblazen en het eten op het bord kwakken. Hij probeert daar mee, jouw onvertrouwen in hem als regisseur, aan jouw te laten zien.



Laat hem regisseren al is het kind een boterham beloofd.

Ik vind het een hele mooie post Elizey. En ik denk dat je best weleens gelijk kunt hebben Niks ten nadele aan TO want zoiets sluipt erin...



Sterkte..Het komt allemaal wel goed

Mss is zijn reactie iets extremer, heeft hij iets minder 'rem' op zijn reacties, maar ik zou ook zwaar boos zijn om dat boterham verhaal! Sta je daar te koken, ook nog alles leuk aan te kleden, krijgt kind een boterham! Vind het ook verwennerij! Mijn kids eten van kleins af aan maar wat de pot schaft, en hoewel ze heeeeeeeeeel soms iets niet lusten, eten ze eigenlijk alles.



Ik kan me dus voorstellen dat hij door zn NAH iets minder genuanceerd reageert dan een ander, maar ik vind wel dat hij gelijk heeft!

Het gaat idd maar om een boterham en oke misschien hebben jullie afgesproken dat de kids niet altijd mee eet, maar ik kan me toch wel zijn reactie voorstellen...Hij heeft iets lekkers gemaakt, in zijn ogen misschien ook wat de kids lekker vinden, en dan komen jullie thuis en dan geef je na een compliment het kind een boterham, ipv misschien eerst te kijken wat er wordt voorgesschoteld en of kind het lust of een beetje en evt daarna nog een boterham krijgt.

Ik vind ook dat zijn reactie niet alleen te maken heeft met zijn NAH maar ook met jou inlevingsvermogen op dat moment door nog even te wachten met die boterham te geven, omdat er een verassing is en misschien lust kind het wel...



Ik kan me ook voorstellen dat het voor jou moeilijk is allemaal, dat je rekening met dingen moet houden e.d. maar het is over en weer...Als jij je niet genoeg inleeft in het gevoel van je man kan de bom barsten en andersom ook natuurlijk...



En geef hem 'kleine opdrachten/taken' en laat hem lekker 'aankloten' zonder dat je je er mee bemoeit. Misschien gaat het niet helemaal goed of zoals jij het wilt maar hij merkt dan wel dat jij vertrouwen heb in zijn kunnen en mogelijkheden en niet gelijk dingen over neemt. Wat lastig is, dat heb ik zelfs ook als ik zie dat iets niet gaat zoals ik wil



Ik bedoel dit allemaal niet als verwijt oid. Ik vind juist heel goed dat je wilt kijken waar de schoen wringt. Ik denk bij jullie beide..Er zijn altijd 2 schuldige...soms jij meer en de andere keer jij...om het zwart wit te zeggen.



Maar door op deze manier naar de situatie te kijken vind ik echt dat je goed op weg bent.



Suc6 met het overdenken van alles!

Ik zou het zeker niet waarderen als ik zo mijn best gedaan zou hebben op een etentje voor mijn gezin met alles erop en eraan. Voor het eten een geroosterde boterham maken voor kind zou ik raar van op kijken en zeker discussie daarover aangaan met partner. Maar iedereen doet dat anders, bij mij thuis eten de kinderen wat de pot schaft en anders maar niet. Ik heb 4 kinderen en vind het onzin om voor alle 4 apart te koken, al zouden ze dat zelf wel willen. Maar dat doen ze maar als ze op zichzelf wonen. Kunnen ze apart voor zichzelf koken. Kwestie van opvoedingsverschillen m.i. Kinderen die dit van jongs af aan gewend zijn dat er apart voor ze gekookt wordt krijg je ook niet zo makkelijk weer op het normale pad. Maar dit is een andere discussie , toch kan ik de irritatie van de man van TO goed begrijpen. Ouders doen dit omdat ze dit altijd al zo doen, maar het kan wel onderhuids flink irriteren.



Daarbij lijkt het mij niet handig om iemand met NAH alle regie in handen te geven zoals hierboven werd geopperd. Bij mannen zonder NAH zeer goed idee, maar niet bij mannen/vrouwen met NAH.

Je stelt dat het een hele tijd goed ging, zoon merkte dit ook op (wat is een hele tijd, twee dagen, drie weken?) en nu ineens twee uitbarstingen.

Het lijkt me zinvoller dat je dan samen met man op zoek gaat naar de reden achter die uitbarstingen. Moet hij ineens meer, maakt hij zich ergens druk over, zit er dus teveel in zijn kop en heeft dat als gevolg dat rationeel reageren wat moeilijker is?



Ik denk ook dat je een enorme denkfout maakt als je stelt dat die uitbarstingen 'jouw schuld' zijn. Dit soort lulligheden als wel of niet een boterham kun je niet voor zijn. Je hele natuurlijke gedrag gaat naar de haaien en dat kan en mag niet de bedoeling zijn, als het even kan.



Eerder zou ik voorstellen dat jullie gezamenlijk afspreken hoe je met onverwachte situaties om gaat. Want die komen er, punt. En die maken de persoon met NAH ernstig van zijn padje af. Welke mogelijkheden heeft hij of kan hij ontwikkelen om uit een voor hem nare situatie te stappen? En welke reele mogelijkheden heb jij om voor hem nare situaties te voorkomen? Een dagschema maken waarlangs je de huisregels vastlegt zodat zoveel mogelijk voorspelbaar is en een timeout route voor hem opstellen. Met die twee dingen kom je imho een heel eind. (ik spreek vanuit een -lichte- ontwikkelingsstoornis).