Relaties
alle pijlers
mijn man heeft een NAH
dinsdag 23 maart 2010 om 16:14
Ruim zes jaar geleden heeft mijn man een ongeluk gehad waar bij hij hersenletsel heeft opgelopen. (Niet Aangeboren Hersenletsel)
Op zich is hij er heel goed van afgekomen en gaat het eigenlijk best goed met hem, mij en ons samen. Maar af en toe wordt ik er zooooo moe van. Dan trek ik het gewoon niet meer. Het vervelendste is dan eigenlijk dat hij er niks aan kan doen want: ja hij is degene met een gebrek. Inmiddels krijgt hij geen behandeling meer maar ik ga nog steeds naar een sociaal psychologisch verpleegkundige. En waar het keer op keer op neerkomt is dat ik de regisseur ben. Maar af en toe wil ik niet meer de regisseur zijn maar gewoon een kleine bijrol ofzo. Als ik een steekje laat vallen dan kan het meteen helemaal uit de hand lopen.
Ben benieuwd of er hier ook mensen zijn die een partner met nah hebben en hoe zij er mee omgaan.
Op zich is hij er heel goed van afgekomen en gaat het eigenlijk best goed met hem, mij en ons samen. Maar af en toe wordt ik er zooooo moe van. Dan trek ik het gewoon niet meer. Het vervelendste is dan eigenlijk dat hij er niks aan kan doen want: ja hij is degene met een gebrek. Inmiddels krijgt hij geen behandeling meer maar ik ga nog steeds naar een sociaal psychologisch verpleegkundige. En waar het keer op keer op neerkomt is dat ik de regisseur ben. Maar af en toe wil ik niet meer de regisseur zijn maar gewoon een kleine bijrol ofzo. Als ik een steekje laat vallen dan kan het meteen helemaal uit de hand lopen.
Ben benieuwd of er hier ook mensen zijn die een partner met nah hebben en hoe zij er mee omgaan.
woensdag 24 maart 2010 om 09:46
Maar ze zegt toch zelf dat man het normaal wel goed vindt dat de kinderen wat anders krijgen en dat het zelfs bij hem vandaan komt? Dan lijkt de reactie mij toch wat overdreven, hij heeft ook niet van te voren gezegd dat hij zoveel moeite zou doen voor het eten.
Hem alle controle geven zou ik ook niet doen, dat lijkt me niet voor iemand met NAH.
Wat je wel zou kunnen doen is jezelf wat minder had vallen als je een fout maakt. Je zegt dat het meestal door een fout van jou komt. Ergens is dat misschien zo, als jij iets anders had gedaan was het misschien niet gebeurd, maar niemand kan altijd opletten en altijd het juiste zeggen. Zo het helpen als je zelf probeert het niet zo zwaar te zien als het mis gaat?
Ik kan me verder heel goed voorstellen dat je het met name voor de kinderen ook erg vervelend vindt. Hier kan ik helemaal geen goede oplossing voor bedenken, helaas. Praten jullie er wel open over? Ook man met kinderen? Ik denk dat dat in ieder geval wel duidelijkheid kan geven, dat de kinderen ook goed weten dat het niet aan hen ligt.
Hem alle controle geven zou ik ook niet doen, dat lijkt me niet voor iemand met NAH.
Wat je wel zou kunnen doen is jezelf wat minder had vallen als je een fout maakt. Je zegt dat het meestal door een fout van jou komt. Ergens is dat misschien zo, als jij iets anders had gedaan was het misschien niet gebeurd, maar niemand kan altijd opletten en altijd het juiste zeggen. Zo het helpen als je zelf probeert het niet zo zwaar te zien als het mis gaat?
Ik kan me verder heel goed voorstellen dat je het met name voor de kinderen ook erg vervelend vindt. Hier kan ik helemaal geen goede oplossing voor bedenken, helaas. Praten jullie er wel open over? Ook man met kinderen? Ik denk dat dat in ieder geval wel duidelijkheid kan geven, dat de kinderen ook goed weten dat het niet aan hen ligt.
Het is zoals het is
woensdag 24 maart 2010 om 09:54
Ik kan me de reacties op het boterham-verhaal wel voorstellen, maar ik begrijp TO ook heel goed.
Bij iemand met NAH (zullen we voor 't gemak daar even NAH-er van maken? Schrijft makkelijker ) ben je steeds aan het anticiperen, je voelsprieten staat continue "aan", je bent steeds op je qui-vive.
Maar! Als een NAH-er een goede dag heeft, kan de reactie weer heel anders zijn als je gewend bent. Kan soms zelfs een reactie naar boven komen van vóór het NAH. En los van het NAH, reageert iedereen wel eens verschillend op situaties die hetzelfde zijn, dat een reactie niet te voorspellen is.
Het wordt pas complex als de NAH-er anders reageert als voorzien, dat roept weer een reactie op van de ander, waarop de NAH-er weer reageert. Zie het als zo'n invulschema: als ja dan naar vraag 6, als nee naar vraag 7. Alleen moet je als niet-NAH-er al van te voren weten wat het antwoord op vraag 5 is en dus of je naar vraag 6 of 7 moet, maar ook wat de antwoorden op de volgende vragen gaan zijn en waar je uiteindelijk na 10 vragen op uit gaat komen. Als de NAH-er dan ergens bij vraag 8 een ander antwoord geeft als je verwacht had, moet je zelf ook weer terug naar vraag 8 terwijl je al aan het anticiperen was op vraag 10.
Wat de NAH-er minder snel schakelt, moet de ander juist extra snel kunnen schakelen.
Daarnaast zijn er kinderen in de vragenlijst, die hun invloed hebben op de antwoorden.
Maar je moet niet alleen extra snel schakelen voor de NAH-er, je moet ook extra snel schakelen voor de kinderen. Die kunnen het schakelen ook niet bijbenen, omdat ze nog kind zijn. Je wil de kinderen daar niet mee belasten, het gebeurt al zovaak dat de kinderen wèl ineens sneller moeten schakelen, dat wil je zoveel mogelijk voorkomen.
Met al die mogelijke antwoorden waar je zover van tevoren op moet anticiperen, is het af en toe een godswonder dat er niet veel en veel vaker conflicten zijn. Maar dat komt ook doordat je toch op elkaar ingespeeld raakt met z'n allen. Dat gaat alleen veel moeizamer dan in een "gewone" gezinsdynamiek omdat A) de NAH-er onvoorspelbaar kan reageren en
de NAH-er zelf nog moet wennen aan de eigen manier van reageren. Veel mensen vergeten dat zij zelf al hun hele leven hebben kunnen wennen aan hun eigen manier van reageren. Als NAH-er zit je "opeens" in een lichaam dat niet alleen niet meer altijd doet wat je wil, maar ook emotioneel/psychisch compleet anders kan reageren als vroeger. En daar ben je niet in 1 of 2 jaartjes aan gewend. Je moet namelijk ook "afscheid" nemen van je eigen vroegere ik, van je eigen vroegere manier van reageren, en daarbij ook nog wennen aan je nieuwe ik, je nieuwe manier van reageren.
Echt, het is veel complexer dan wel of niet die boterham aanbieden, wel of niet je kind verwennen. Ik weet wel dat de mensen die hier reageerden dat ook wel zien, het niet willen bagatelliseren, maar geloof me: het is nòg complexer als julie denken. Helaas.
Bij iemand met NAH (zullen we voor 't gemak daar even NAH-er van maken? Schrijft makkelijker ) ben je steeds aan het anticiperen, je voelsprieten staat continue "aan", je bent steeds op je qui-vive.
Maar! Als een NAH-er een goede dag heeft, kan de reactie weer heel anders zijn als je gewend bent. Kan soms zelfs een reactie naar boven komen van vóór het NAH. En los van het NAH, reageert iedereen wel eens verschillend op situaties die hetzelfde zijn, dat een reactie niet te voorspellen is.
Het wordt pas complex als de NAH-er anders reageert als voorzien, dat roept weer een reactie op van de ander, waarop de NAH-er weer reageert. Zie het als zo'n invulschema: als ja dan naar vraag 6, als nee naar vraag 7. Alleen moet je als niet-NAH-er al van te voren weten wat het antwoord op vraag 5 is en dus of je naar vraag 6 of 7 moet, maar ook wat de antwoorden op de volgende vragen gaan zijn en waar je uiteindelijk na 10 vragen op uit gaat komen. Als de NAH-er dan ergens bij vraag 8 een ander antwoord geeft als je verwacht had, moet je zelf ook weer terug naar vraag 8 terwijl je al aan het anticiperen was op vraag 10.
Wat de NAH-er minder snel schakelt, moet de ander juist extra snel kunnen schakelen.
Daarnaast zijn er kinderen in de vragenlijst, die hun invloed hebben op de antwoorden.
Maar je moet niet alleen extra snel schakelen voor de NAH-er, je moet ook extra snel schakelen voor de kinderen. Die kunnen het schakelen ook niet bijbenen, omdat ze nog kind zijn. Je wil de kinderen daar niet mee belasten, het gebeurt al zovaak dat de kinderen wèl ineens sneller moeten schakelen, dat wil je zoveel mogelijk voorkomen.
Met al die mogelijke antwoorden waar je zover van tevoren op moet anticiperen, is het af en toe een godswonder dat er niet veel en veel vaker conflicten zijn. Maar dat komt ook doordat je toch op elkaar ingespeeld raakt met z'n allen. Dat gaat alleen veel moeizamer dan in een "gewone" gezinsdynamiek omdat A) de NAH-er onvoorspelbaar kan reageren en
de NAH-er zelf nog moet wennen aan de eigen manier van reageren. Veel mensen vergeten dat zij zelf al hun hele leven hebben kunnen wennen aan hun eigen manier van reageren. Als NAH-er zit je "opeens" in een lichaam dat niet alleen niet meer altijd doet wat je wil, maar ook emotioneel/psychisch compleet anders kan reageren als vroeger. En daar ben je niet in 1 of 2 jaartjes aan gewend. Je moet namelijk ook "afscheid" nemen van je eigen vroegere ik, van je eigen vroegere manier van reageren, en daarbij ook nog wennen aan je nieuwe ik, je nieuwe manier van reageren.Echt, het is veel complexer dan wel of niet die boterham aanbieden, wel of niet je kind verwennen. Ik weet wel dat de mensen die hier reageerden dat ook wel zien, het niet willen bagatelliseren, maar geloof me: het is nòg complexer als julie denken. Helaas.
Iets anders
woensdag 24 maart 2010 om 09:55
Ik voel jouw frustratie over wat er gebeurt is, en jij hebt gelijk het is maar een boterham.
Aan de andere kant "ruzies" gaan vaak niet over het onderwerp zelf (in dit geval een boterham), maar meestal over totaal iets anders waar men niet durft of wil over te spreken of weet niet hoe te benoemen wat er speelt.
En uit jouw verhaal heb ik z'n gevoel. Dat het niet over boterham gaat. En niet over wat kinderen wel of niet eten.
Het is heel kort door de bocht wat ik nu ga schrijven want anders wordt het een ellenlange verhaal en als jij niet wil hoeft jij dit ook niet te lezen.
Jij hebt zelf aan gegeven dat jij het leuk zou vinden als jij soms een andere rol heb dan een regisseur.
Als jij zou kunnen kiezen, wat vind je leuker als jij alles regelt en leiding neemt in jullie intieme relatie, of als jouw partner dat zou doen?
Daar mee bedoel ik, vind jij het leuker als hij jouw vraagt - schat het is weekend, wat wil je doen? - en jij beslist (in de meeste gevallen ).
Of vind jij het leuker als hij met plannen komt.( in de meeste gevallen )
Wil jij hem (meestal) benaderen voor seks, of vind jij het leuker als hij jouw meestal benadert en jij hem soms?
Alle dat soort kleine dingen kunnen weg geven wat jij leuker vind om doen, te "leiden" of te "volgen" in de intieme relatie. (ik heb het echt puur over intieme relatie en niet over andere dingen zoals vrienden of werk.)
Heel grof gezegd meeste mensen willen of leiden of volgen in de meeste gevallen in de intiem relatie.
Natuurlijk vinden de "leiders" ook wel eens leuk om te kunnen volgen, maar in het gros van de tijd echt niet.
En als jij met een man getrouwd bent, die het leuker vind om leiding te nemen in de meeste gevallen in de situaties zoals - zelf achter het stuur zitten (als jullie op vakantie gaan of niet), jouw voor een zaterdag avond date vragen, of de gene zijn die initiatief tot seks neemt etc. etc. ,dan ben je met een man die het leuker vind om leiding te nemen in de intieme relatie en als hij daar weinig kansen voor krijgt zou hij gefrustreerd raken.
Hij wordt er van gefrustreerd omdat zijn drang om "leider" te zijn wordt niet door de "groep" ondersteunt.
Een leider is iemand die de rest kan vertrouwen. En als hij steeds een gevoel krijgt dat hij niet te vertrouwen is dan voelt hij zich in zijn "rol" gevalt.
Hij voelt zich dan steeds gevalt in de ogen van de "betere leider"
Het is heel zwart wit en heel kort door de bocht ik weet het.
Maar een intieme relatie (waar seks en passie gewenst zijn) kan werken allen als er één leider is en één volger. Heb je van een van de twee twee van dan gaat dat botsen of er wordt niks in de relatie besloten.
En natuurlijk zoals ik al zei - en de leider en de volger hebben soms behoefte om de rollen om te drieën, maar het zou meer een uitzondering zijn dan de regel.
"Dat hele idee van dat de kinderen vaak iets anders eten komt zelfs bij hem vandaan."
Als dat zo is dan laat hem ook het gevoel hebben dat het zijn idee is.
Want misschien heeft hij ooit gezegd dat het "goed" idee is als kids wat anders eten, maar omdat jij "steeds" degen bent die het uitvoert heeft hij het gevoel dat jij de leiding heb en niet hij.
Jij hoeft helemaal geen onderdanige huisvrouwtje te zijn om hem het gevoel van een leider te geven.
Als jij bijvoorbeeld tegen hem gezegd had - ik heb aan de kids dit en dat beloofd, maar wat denk jij, wat is het beste ?
Met dit simpele zien laat je het eind beslissing aan hem over. En als hij behoefte in leiderschap heeft, zou hij het vertrouwen van jouw in hem dat hij de beste beslissing kan makken, heel veel waarderen.
En je hebt zelfs de kans dat hij zelf die boterhammen ging makken.
Aan de andere kant "ruzies" gaan vaak niet over het onderwerp zelf (in dit geval een boterham), maar meestal over totaal iets anders waar men niet durft of wil over te spreken of weet niet hoe te benoemen wat er speelt.
En uit jouw verhaal heb ik z'n gevoel. Dat het niet over boterham gaat. En niet over wat kinderen wel of niet eten.
Het is heel kort door de bocht wat ik nu ga schrijven want anders wordt het een ellenlange verhaal en als jij niet wil hoeft jij dit ook niet te lezen.
Jij hebt zelf aan gegeven dat jij het leuk zou vinden als jij soms een andere rol heb dan een regisseur.
Als jij zou kunnen kiezen, wat vind je leuker als jij alles regelt en leiding neemt in jullie intieme relatie, of als jouw partner dat zou doen?
Daar mee bedoel ik, vind jij het leuker als hij jouw vraagt - schat het is weekend, wat wil je doen? - en jij beslist (in de meeste gevallen ).
Of vind jij het leuker als hij met plannen komt.( in de meeste gevallen )
Wil jij hem (meestal) benaderen voor seks, of vind jij het leuker als hij jouw meestal benadert en jij hem soms?
Alle dat soort kleine dingen kunnen weg geven wat jij leuker vind om doen, te "leiden" of te "volgen" in de intieme relatie. (ik heb het echt puur over intieme relatie en niet over andere dingen zoals vrienden of werk.)
Heel grof gezegd meeste mensen willen of leiden of volgen in de meeste gevallen in de intiem relatie.
Natuurlijk vinden de "leiders" ook wel eens leuk om te kunnen volgen, maar in het gros van de tijd echt niet.
En als jij met een man getrouwd bent, die het leuker vind om leiding te nemen in de meeste gevallen in de situaties zoals - zelf achter het stuur zitten (als jullie op vakantie gaan of niet), jouw voor een zaterdag avond date vragen, of de gene zijn die initiatief tot seks neemt etc. etc. ,dan ben je met een man die het leuker vind om leiding te nemen in de intieme relatie en als hij daar weinig kansen voor krijgt zou hij gefrustreerd raken.
Hij wordt er van gefrustreerd omdat zijn drang om "leider" te zijn wordt niet door de "groep" ondersteunt.
Een leider is iemand die de rest kan vertrouwen. En als hij steeds een gevoel krijgt dat hij niet te vertrouwen is dan voelt hij zich in zijn "rol" gevalt.
Hij voelt zich dan steeds gevalt in de ogen van de "betere leider"
Het is heel zwart wit en heel kort door de bocht ik weet het.
Maar een intieme relatie (waar seks en passie gewenst zijn) kan werken allen als er één leider is en één volger. Heb je van een van de twee twee van dan gaat dat botsen of er wordt niks in de relatie besloten.
En natuurlijk zoals ik al zei - en de leider en de volger hebben soms behoefte om de rollen om te drieën, maar het zou meer een uitzondering zijn dan de regel.
"Dat hele idee van dat de kinderen vaak iets anders eten komt zelfs bij hem vandaan."
Als dat zo is dan laat hem ook het gevoel hebben dat het zijn idee is.
Want misschien heeft hij ooit gezegd dat het "goed" idee is als kids wat anders eten, maar omdat jij "steeds" degen bent die het uitvoert heeft hij het gevoel dat jij de leiding heb en niet hij.
Jij hoeft helemaal geen onderdanige huisvrouwtje te zijn om hem het gevoel van een leider te geven.
Als jij bijvoorbeeld tegen hem gezegd had - ik heb aan de kids dit en dat beloofd, maar wat denk jij, wat is het beste ?
Met dit simpele zien laat je het eind beslissing aan hem over. En als hij behoefte in leiderschap heeft, zou hij het vertrouwen van jouw in hem dat hij de beste beslissing kan makken, heel veel waarderen.
En je hebt zelfs de kans dat hij zelf die boterhammen ging makken.
woensdag 24 maart 2010 om 10:01
Ik vind het stukje van 'het schakelen overdragen naar de gezonde partner' wel begrijpelijk, maar eigenlijk niet haalbaar. In die zin zou ik Maze voorstellen om haar verhaal te vergelijken met dat van iemand die aangeboren problematiek heeft zoals bijvoorbeeld in het autistisch spectrum. Ook dan gaat het schakelen van de patient de ene dag beter dan de andere. Zoveel mogelijk schakelsituaties voorkomen dus, voor zover dat haalbaar is in een gezin.
Hoe dan ook moet de aandacht naar het schakelen en naar voorspelbaarheid, Maze vergist zich als ze denkt dat ze ten allen tijde kan voorkomen dat er iets mis gaat. Man ook trouwens. Het is zwaar om in de steek gelaten te zijn door je eigen lichaam (of dat nu aangeboren is of door een ongeluk) maar dat gewicht mag niet volledig bij een partner of kinderen neergelegd worden. Rekening ermee houden lijkt me wel vanzelfsprekend.
Hoe dan ook moet de aandacht naar het schakelen en naar voorspelbaarheid, Maze vergist zich als ze denkt dat ze ten allen tijde kan voorkomen dat er iets mis gaat. Man ook trouwens. Het is zwaar om in de steek gelaten te zijn door je eigen lichaam (of dat nu aangeboren is of door een ongeluk) maar dat gewicht mag niet volledig bij een partner of kinderen neergelegd worden. Rekening ermee houden lijkt me wel vanzelfsprekend.
woensdag 24 maart 2010 om 10:03
woensdag 24 maart 2010 om 10:10
Elizy ik snap de strekking van je post en je adviezen zijn zeker bruikbaar in een relatie tussen een gezonde man en een gezonde vrouw. Maar TO heeft een relatie met een man met NAH en dat ligt toch vele malen gecompliceerder ( zie de erg goede post van Babsjuh) het probleem in de post van TO is niet de boterham het is de NAH van haar man waarin zij een weg probeert te vinden met die NAH om te gaan.
Natuurlijk wil TO graag de regie zo nu en dan uit handen geven dit aan haar man overlaten het probleem is bij mensen met NAH dat dat niet kan. De man van TO zal daarentegen nog steeds gevoelens van leiderschap ervaren en dat willen uiten zoals voor de NAH maar TO realiseert zich dat dat niet meer kan. Dat is denk ik de hele moeilijke kwestie waar TO nu mee loopt. Haar man zal dit soms in bepaalde situaties ( zoals etentje maken) wel kunnen maar het zal altijd onzeker blijven wat haar man wel of niet aankan. En helaas ziet iemand met NAH dat zelf vaak niet in.
Natuurlijk wil TO graag de regie zo nu en dan uit handen geven dit aan haar man overlaten het probleem is bij mensen met NAH dat dat niet kan. De man van TO zal daarentegen nog steeds gevoelens van leiderschap ervaren en dat willen uiten zoals voor de NAH maar TO realiseert zich dat dat niet meer kan. Dat is denk ik de hele moeilijke kwestie waar TO nu mee loopt. Haar man zal dit soms in bepaalde situaties ( zoals etentje maken) wel kunnen maar het zal altijd onzeker blijven wat haar man wel of niet aankan. En helaas ziet iemand met NAH dat zelf vaak niet in.
woensdag 24 maart 2010 om 10:11
quote:mamzelle schreef op 24 maart 2010 @ 10:01:
Ik vind het stukje van 'het schakelen overdragen naar de gezonde partner' wel begrijpelijk, maar eigenlijk niet haalbaar. In die zin zou ik Maze voorstellen om haar verhaal te vergelijken met dat van iemand die aangeboren problematiek heeft zoals bijvoorbeeld in het autistisch spectrum. Ook dan gaat het schakelen van de patient de ene dag beter dan de andere. Zoveel mogelijk schakelsituaties voorkomen dus, voor zover dat haalbaar is in een gezin.
Hoe dan ook moet de aandacht naar het schakelen en naar voorspelbaarheid, Maze vergist zich als ze denkt dat ze ten allen tijde kan voorkomen dat er iets mis gaat. Man ook trouwens. Het is zwaar om in de steek gelaten te zijn door je eigen lichaam (of dat nu aangeboren is of door een ongeluk) maar dat gewicht mag niet volledig bij een partner of kinderen neergelegd worden. Rekening ermee houden lijkt me wel vanzelfsprekend.
Ik ben het helemaal met je eens mamzelle! Het is ook niet haalbaar, niet in die zin dat je het op die manier doet en het dus altijd goed gaat. Maar het is wel zoals het zich in de praktijk vaak afspeelt en waar mensen op vast lopen c.q. zich helemaal in vast bijten. "Als ik maar genoeg anticipeer komt alles in orde". Helaas, was het maar zo'n feest.
Ik snap best dat TO heel erg bang is om het los te laten, jeugdzorg is een station wat we allemaal voor willen zijn. Niet omdat jeugdzorg per definitie slecht is of je diskwalificeert als ouder of wat dan ook. Maar we hebben toch allemaal de droom dat we zelf onze kinderen "af kunnen leveren" als goed in hun vel stekende volwassenen, dat we daar die hulp van jeugdzorg of andere instanties niet bij nodig hebben? In die zin snap ik die angst dus zeker wel.
Maar lieve TO: de meeste mensen hebben al zo'n moeite met hun eigen leven op de rit te houden, is het dan reëel om van jezelf te verwachten dat je dat van je man ook nog erbij kunt doen? Nee toch?
Je wil van alles, heel begrijpelijke dingen, je wil geen dingen die we met z'n allen niet óók willen. Maar tussen wat je wil en wat mogelijk is zit soms zo'n groot verschil. Bij jou nu ook. Probeer uit te gaan van de mogelijkheden, en laat je man zelf aangeven wat de mogelijkheden zijn. Wat dat betreft ben je misschien inderdaad wat teveel blijven zitten in de rol van regisseur. Dat was ongetwijfeld nodig vlak nadat het ongeluk gebeurd was. Maar je man heeft veel geleerd, je kinderen leren ook nog iedere dag. Probeer je wat meer op te stellen als trouble-shooter in plaats van als regisseur. Kleine stapjes, af en toe proberen, het zal met vallen en opstaan gaan. Maar dat is met alles zo.
Ik vind het stukje van 'het schakelen overdragen naar de gezonde partner' wel begrijpelijk, maar eigenlijk niet haalbaar. In die zin zou ik Maze voorstellen om haar verhaal te vergelijken met dat van iemand die aangeboren problematiek heeft zoals bijvoorbeeld in het autistisch spectrum. Ook dan gaat het schakelen van de patient de ene dag beter dan de andere. Zoveel mogelijk schakelsituaties voorkomen dus, voor zover dat haalbaar is in een gezin.
Hoe dan ook moet de aandacht naar het schakelen en naar voorspelbaarheid, Maze vergist zich als ze denkt dat ze ten allen tijde kan voorkomen dat er iets mis gaat. Man ook trouwens. Het is zwaar om in de steek gelaten te zijn door je eigen lichaam (of dat nu aangeboren is of door een ongeluk) maar dat gewicht mag niet volledig bij een partner of kinderen neergelegd worden. Rekening ermee houden lijkt me wel vanzelfsprekend.
Ik ben het helemaal met je eens mamzelle! Het is ook niet haalbaar, niet in die zin dat je het op die manier doet en het dus altijd goed gaat. Maar het is wel zoals het zich in de praktijk vaak afspeelt en waar mensen op vast lopen c.q. zich helemaal in vast bijten. "Als ik maar genoeg anticipeer komt alles in orde". Helaas, was het maar zo'n feest.
Ik snap best dat TO heel erg bang is om het los te laten, jeugdzorg is een station wat we allemaal voor willen zijn. Niet omdat jeugdzorg per definitie slecht is of je diskwalificeert als ouder of wat dan ook. Maar we hebben toch allemaal de droom dat we zelf onze kinderen "af kunnen leveren" als goed in hun vel stekende volwassenen, dat we daar die hulp van jeugdzorg of andere instanties niet bij nodig hebben? In die zin snap ik die angst dus zeker wel.
Maar lieve TO: de meeste mensen hebben al zo'n moeite met hun eigen leven op de rit te houden, is het dan reëel om van jezelf te verwachten dat je dat van je man ook nog erbij kunt doen? Nee toch?
Je wil van alles, heel begrijpelijke dingen, je wil geen dingen die we met z'n allen niet óók willen. Maar tussen wat je wil en wat mogelijk is zit soms zo'n groot verschil. Bij jou nu ook. Probeer uit te gaan van de mogelijkheden, en laat je man zelf aangeven wat de mogelijkheden zijn. Wat dat betreft ben je misschien inderdaad wat teveel blijven zitten in de rol van regisseur. Dat was ongetwijfeld nodig vlak nadat het ongeluk gebeurd was. Maar je man heeft veel geleerd, je kinderen leren ook nog iedere dag. Probeer je wat meer op te stellen als trouble-shooter in plaats van als regisseur. Kleine stapjes, af en toe proberen, het zal met vallen en opstaan gaan. Maar dat is met alles zo.
Iets anders
woensdag 24 maart 2010 om 10:36
Jullie hebben helemaal gelijk het is een bijzondere situatie en vraagt een bijzondere aandacht.
Tegelijk tijd misschien is de volgende heel interessant om na te kijken:
quote:maze schreef op 23 maart 2010 @ 20:29:
Lief al die reacties!
Misschien heb ik nu een heel verkeerd beeld geschetst maar het valt eigenlijk heel erg mee. Hij doet nog hetzelfde werk als voor het ongeluk.
Als zijn baas het vertrouwen in hem heeft dat zijn werk af komt waarom zijn vrouw het niet kunnen.
Heb hier een stukje uit een boek van Dale Carnegie (Zo makt u vrienden en goede relaties):
Het toepassen van lof (in dit geval vertrouwen ) in plaats van kritiek (onvertrouwen) vormt de hoeksteen van de psychologie van B.F.Skinner. Deze vooraanstaande eigentijdse psycholoog heeft door zijn experimenten met mensen en dieren aangetoond dat, indien er zo weinig mogelijk kritiek wordt geleverd en de nadruk wordt gelegd op het toekennen van lof, mensen ertoe worden aangemoedigd om alles zo goed mogelijk te doen, terwijl de slechter of zwakkere elementen uit hu gedrag zullen atrofiëren, eenvoudig omdat er geen aandacht aan wordt geschonken.
De man van Maze is niet achterlijk of met ernstige hersens beschadiging. Hij kan nog steeds zijn werk doen. Wellicht aangepast maar nog steeds.
Ik geloof er echt in dat hoe meer vertrouwen in hem getoond wordt hoe meer hij zou ontspannen en minder last zou hebben van de "bijwerkingen" van de ongeluk zoals onverwachte stemwisselingen.
Tegelijk tijd misschien is de volgende heel interessant om na te kijken:
quote:maze schreef op 23 maart 2010 @ 20:29:
Lief al die reacties!
Misschien heb ik nu een heel verkeerd beeld geschetst maar het valt eigenlijk heel erg mee. Hij doet nog hetzelfde werk als voor het ongeluk.
Als zijn baas het vertrouwen in hem heeft dat zijn werk af komt waarom zijn vrouw het niet kunnen.
Heb hier een stukje uit een boek van Dale Carnegie (Zo makt u vrienden en goede relaties):
Het toepassen van lof (in dit geval vertrouwen ) in plaats van kritiek (onvertrouwen) vormt de hoeksteen van de psychologie van B.F.Skinner. Deze vooraanstaande eigentijdse psycholoog heeft door zijn experimenten met mensen en dieren aangetoond dat, indien er zo weinig mogelijk kritiek wordt geleverd en de nadruk wordt gelegd op het toekennen van lof, mensen ertoe worden aangemoedigd om alles zo goed mogelijk te doen, terwijl de slechter of zwakkere elementen uit hu gedrag zullen atrofiëren, eenvoudig omdat er geen aandacht aan wordt geschonken.
De man van Maze is niet achterlijk of met ernstige hersens beschadiging. Hij kan nog steeds zijn werk doen. Wellicht aangepast maar nog steeds.
Ik geloof er echt in dat hoe meer vertrouwen in hem getoond wordt hoe meer hij zou ontspannen en minder last zou hebben van de "bijwerkingen" van de ongeluk zoals onverwachte stemwisselingen.
woensdag 24 maart 2010 om 11:25
quote:Elizey schreef op 24 maart 2010 @ 10:36:
Heb hier een stukje uit een boek van Dale Carnegie (Zo makt u vrienden en goede relaties):
Het toepassen van lof (in dit geval vertrouwen ) in plaats van kritiek (onvertrouwen) vormt de hoeksteen van de psychologie van B.F.Skinner. Deze vooraanstaande eigentijdse psycholoog heeft door zijn experimenten met mensen en dieren aangetoond dat, indien er zo weinig mogelijk kritiek wordt geleverd en de nadruk wordt gelegd op het toekennen van lof, mensen ertoe worden aangemoedigd om alles zo goed mogelijk te doen, terwijl de slechter of zwakkere elementen uit hu gedrag zullen atrofiëren, eenvoudig omdat er geen aandacht aan wordt geschonken.
Mooi in theorie, maar in de praktijk is dat nou precies waar het bij NAH om gaat. Er is iets stuk ergens waardoor dat proces verstoord is geraakt. En in welke mate is bij iedere NAH-er anders.
quote:De man van Maze is niet achterlijk of met ernstige hersens beschadiging. Hij kan nog steeds zijn werk doen. Wellicht aangepast maar nog steeds.Maar als dat werk dag in dag uit hetzelfde is, de man van Maze op z'n werk niet hoef te anticiperen of reageren op veranderingen, dan kan daar heel goed de oorzaak in zitten dat het op het werk wèl goed gaat. Ligt dus meer aan de aard van het werk dan aan wat anders.
Heb hier een stukje uit een boek van Dale Carnegie (Zo makt u vrienden en goede relaties):
Het toepassen van lof (in dit geval vertrouwen ) in plaats van kritiek (onvertrouwen) vormt de hoeksteen van de psychologie van B.F.Skinner. Deze vooraanstaande eigentijdse psycholoog heeft door zijn experimenten met mensen en dieren aangetoond dat, indien er zo weinig mogelijk kritiek wordt geleverd en de nadruk wordt gelegd op het toekennen van lof, mensen ertoe worden aangemoedigd om alles zo goed mogelijk te doen, terwijl de slechter of zwakkere elementen uit hu gedrag zullen atrofiëren, eenvoudig omdat er geen aandacht aan wordt geschonken.
Mooi in theorie, maar in de praktijk is dat nou precies waar het bij NAH om gaat. Er is iets stuk ergens waardoor dat proces verstoord is geraakt. En in welke mate is bij iedere NAH-er anders.
quote:De man van Maze is niet achterlijk of met ernstige hersens beschadiging. Hij kan nog steeds zijn werk doen. Wellicht aangepast maar nog steeds.Maar als dat werk dag in dag uit hetzelfde is, de man van Maze op z'n werk niet hoef te anticiperen of reageren op veranderingen, dan kan daar heel goed de oorzaak in zitten dat het op het werk wèl goed gaat. Ligt dus meer aan de aard van het werk dan aan wat anders.
Iets anders
woensdag 24 maart 2010 om 11:44
quote:Babsjuh schreef op 24 maart 2010 @ 11:25:
[...]
Mooi in theorie, maar in de praktijk is dat nou precies waar het bij NAH om gaat. Er is iets stuk ergens waardoor dat proces verstoord is geraakt. En in welke mate is bij iedere NAH-er anders.
[...]
Maar als dat werk dag in dag uit hetzelfde is, de man van Maze op z'n werk niet hoef te anticiperen of reageren op veranderingen, dan kan daar heel goed de oorzaak in zitten dat het op het werk wèl goed gaat. Ligt dus meer aan de aard van het werk dan aan wat anders.
Babsjuh, jij hebt helemaal gelijk. Bijzondere situaties vragen bijzondere aandacht.
En als wij na de ruzie over de boterham kijken. Wat denk jij zou gebeuren als Maze tegen haar man zei - zus en zo , maar wat denk jij ? - is dat een gevaarlijk moment om regie uit handen te geven ? Nee, toch!? En hij zou tegelijk tijd en gevoel hebben dat hij te vertrouwen is.
Jij heb helemaal gelijk dat bijzondere situaties zijn niet altijd even makkelijk. En misschien met bijzondere aanpak worden bijzondere situaties makkelijke en er zou minder ruzies komen.
[...]
Mooi in theorie, maar in de praktijk is dat nou precies waar het bij NAH om gaat. Er is iets stuk ergens waardoor dat proces verstoord is geraakt. En in welke mate is bij iedere NAH-er anders.
[...]
Maar als dat werk dag in dag uit hetzelfde is, de man van Maze op z'n werk niet hoef te anticiperen of reageren op veranderingen, dan kan daar heel goed de oorzaak in zitten dat het op het werk wèl goed gaat. Ligt dus meer aan de aard van het werk dan aan wat anders.
Babsjuh, jij hebt helemaal gelijk. Bijzondere situaties vragen bijzondere aandacht.
En als wij na de ruzie over de boterham kijken. Wat denk jij zou gebeuren als Maze tegen haar man zei - zus en zo , maar wat denk jij ? - is dat een gevaarlijk moment om regie uit handen te geven ? Nee, toch!? En hij zou tegelijk tijd en gevoel hebben dat hij te vertrouwen is.
Jij heb helemaal gelijk dat bijzondere situaties zijn niet altijd even makkelijk. En misschien met bijzondere aanpak worden bijzondere situaties makkelijke en er zou minder ruzies komen.
woensdag 24 maart 2010 om 12:01
quote:Elizey schreef op 24 maart 2010 @ 11:44:
[...]
Babsjuh, jij hebt helemaal gelijk. Bijzondere situaties vragen bijzondere aandacht.
En als wij na de ruzie over de boterham kijken. Wat denk jij zou gebeuren als Maze tegen haar man zei - zus en zo , maar wat denk jij ? - is dat een gevaarlijk moment om regie uit handen te geven ? Nee, toch!? En hij zou tegelijk tijd en gevoel hebben dat hij te vertrouwen is.
Ik weet niet of dat een gevaarlijk moment is om de regie uit handen te geven. Natuurlijk niet gevaarlijk in die zin dat er ongetwijfeld geen bloed zal vloeien en er geen doden zullen vallen.
Maar een NAH-er die net, uit eigen beweging, zo'n etentje in elkaar gedraaid heeft en de tafel heeft gedekt, die heeft er al een partij werk opzitten zeg. Het begint met het plannen op welke dag dat etentje kan, vanwege de plannen van de rest van het gezin. Als de dag is uitgekozen moeten de gerechten bedacht worden. Daar moeten inkopen voor gedaan worden (wat hebben we nog in huis, wat moet ik nog kopen?), de gerechten moeten worden bereid (ga voor jezelf eens na welke handelingen je tegelijkertijd moet uitvoeren om groente,aardappelen en vlees tegelijk op tafel te krijgen, hoe je dat moet timen), de tafel gedekt, de sfeer gecreëerd. En daar bovenop nog de spanning van hoe de ander het gaat vinden (want ook al is die spanning leuke spanning, 't IS er wel). De gemiddelde NAH-er (als je daar al van kunt spreken) is waarschijnlijk uitgeput tegen de tijd dat het eten op tafel staat. En dan hoeft er maar dàt te gebeuren en het evenwicht is weg.
TO heeft daar waarschijnlijk op willen anticiperen, instinctief, ervaringen uit het verleden en zo, en haar man niet óók nog met het boterhamvraagstuk willen belasten. Dus niet dat haar man dat niet MAG beslissen.
Helaas werkte dat in dit geval niet zo. Maar wellicht, als TO haar man die beslissing wel had laten nemen, was hij ook "ontploft" omdat hij dan voor een niet van tevoren bedachte situatie kwam te staan.
Ik zeg overigens niet dat TO het perfect aanpakt en dat alles aan haar man of aan de situatie te wijten is. Ik probeer alleen duidelijk te maken dat bij NAH heel veel dingen die vanzelf spreken, of bij niet-NAH-ers wèl werken, gewoonweg niet meer van toepassing zijn.
Feit blijft dat TO er erg mee zit, en het haar ook erg belast. En dan gaat er ergens inderdaad iets niet goed. Wellicht dat stukje bij beetje de verantwoording over sommige dingen terugleggen bij haar man een oplossing kan zijn. Misschien is TO teveel blijven hangen in haar rol van regisseur. Maar dat zal de praktijk uit moeten wijzen.
[...]
Babsjuh, jij hebt helemaal gelijk. Bijzondere situaties vragen bijzondere aandacht.
En als wij na de ruzie over de boterham kijken. Wat denk jij zou gebeuren als Maze tegen haar man zei - zus en zo , maar wat denk jij ? - is dat een gevaarlijk moment om regie uit handen te geven ? Nee, toch!? En hij zou tegelijk tijd en gevoel hebben dat hij te vertrouwen is.
Ik weet niet of dat een gevaarlijk moment is om de regie uit handen te geven. Natuurlijk niet gevaarlijk in die zin dat er ongetwijfeld geen bloed zal vloeien en er geen doden zullen vallen.
Maar een NAH-er die net, uit eigen beweging, zo'n etentje in elkaar gedraaid heeft en de tafel heeft gedekt, die heeft er al een partij werk opzitten zeg. Het begint met het plannen op welke dag dat etentje kan, vanwege de plannen van de rest van het gezin. Als de dag is uitgekozen moeten de gerechten bedacht worden. Daar moeten inkopen voor gedaan worden (wat hebben we nog in huis, wat moet ik nog kopen?), de gerechten moeten worden bereid (ga voor jezelf eens na welke handelingen je tegelijkertijd moet uitvoeren om groente,aardappelen en vlees tegelijk op tafel te krijgen, hoe je dat moet timen), de tafel gedekt, de sfeer gecreëerd. En daar bovenop nog de spanning van hoe de ander het gaat vinden (want ook al is die spanning leuke spanning, 't IS er wel). De gemiddelde NAH-er (als je daar al van kunt spreken) is waarschijnlijk uitgeput tegen de tijd dat het eten op tafel staat. En dan hoeft er maar dàt te gebeuren en het evenwicht is weg.
TO heeft daar waarschijnlijk op willen anticiperen, instinctief, ervaringen uit het verleden en zo, en haar man niet óók nog met het boterhamvraagstuk willen belasten. Dus niet dat haar man dat niet MAG beslissen.
Helaas werkte dat in dit geval niet zo. Maar wellicht, als TO haar man die beslissing wel had laten nemen, was hij ook "ontploft" omdat hij dan voor een niet van tevoren bedachte situatie kwam te staan.
Ik zeg overigens niet dat TO het perfect aanpakt en dat alles aan haar man of aan de situatie te wijten is. Ik probeer alleen duidelijk te maken dat bij NAH heel veel dingen die vanzelf spreken, of bij niet-NAH-ers wèl werken, gewoonweg niet meer van toepassing zijn.
Feit blijft dat TO er erg mee zit, en het haar ook erg belast. En dan gaat er ergens inderdaad iets niet goed. Wellicht dat stukje bij beetje de verantwoording over sommige dingen terugleggen bij haar man een oplossing kan zijn. Misschien is TO teveel blijven hangen in haar rol van regisseur. Maar dat zal de praktijk uit moeten wijzen.
Iets anders
woensdag 24 maart 2010 om 12:45
Wederom weer bedankt voor de reacties. Ik pik er even een paar uit.quote:mamzelle schreef op 24 maa
rt 2010 @ 09:44:
Je stelt dat het een hele tijd goed ging, zoon merkte dit ook op (wat is een hele tijd, twee dagen, drie weken?) en nu ineens twee uitbarstingen.
Het lijkt me zinvoller dat je dan samen met man op zoek gaat naar de reden achter die uitbarstingen. Moet hij ineens meer, maakt hij zich ergens druk over, zit er dus teveel in zijn kop en heeft dat als gevolg dat rationeel reageren wat moeilijker is?
Er kan inderdaad vanalles achter zitten. Maar dat is voor mij altijd heel moeilijk te achterhalen omdat mijn man ook niet zo'n grote prater is. Helemaal niet als er echt wat speelt. Later komt het er meestal wel uit.
Ik denk ook dat je een enorme denkfout maakt als je stelt dat die uitbarstingen 'jouw schuld' zijn. Dit soort lulligheden als wel of niet een boterham kun je niet voor zijn. Je hele natuurlijke gedrag gaat naar de haaien en dat kan en mag niet de bedoeling zijn, als het even kan.
Dit soort dingen kan ik inderdaad niet voor zijn. Maar mijn actie geeft de reactie. Niet dat het per se mijn schuld is maar het is dan wel de oorzaak van het gevolg. Vaak denk ik, als hij zo verschrikkelijk onredelijk doet: bekijk jij het maar even lekker. Ik laat hem dan even met rust en na een tijdje is het weer ok. Maar soms, zoals gister, word ik het opeens zoooo zat. En dan overvalt me een soort van intense vermoeidheid.
Eerder zou ik voorstellen dat jullie gezamenlijk afspreken hoe je met onverwachte situaties om gaat. Want die komen er, punt. En die maken de persoon met NAH ernstig van zijn padje af. Welke mogelijkheden heeft hij of kan hij ontwikkelen om uit een voor hem nare situatie te stappen? En welke reele mogelijkheden heb jij om voor hem nare situaties te voorkomen? Een dagschema maken waarlangs je de huisregels vastlegt zodat zoveel mogelijk voorspelbaar is en een timeout route voor hem opstellen. Met die twee dingen kom je imho een heel eind. (ik spreek vanuit een -lichte- ontwikkelingsstoornis).Wat jij nu beschrijft bedoel ik eigenlijk met regiseren. Meestal gaat het op deze manier heel goed. Zo goed dat ik het ook wel eens vergeet dat hij iets heeft. Maar dan valt het weer extra tegen als het weer eens helemaal mis gaat. En dan heb ik het niet over een kleine ruzie of over een woordenwisseling want die horen er gewoon bij. Maar de uitbarstingen gaan ook gepaard met agressie: gooien, schreeuwen en dreigende taal.
rt 2010 @ 09:44:
Je stelt dat het een hele tijd goed ging, zoon merkte dit ook op (wat is een hele tijd, twee dagen, drie weken?) en nu ineens twee uitbarstingen.
Het lijkt me zinvoller dat je dan samen met man op zoek gaat naar de reden achter die uitbarstingen. Moet hij ineens meer, maakt hij zich ergens druk over, zit er dus teveel in zijn kop en heeft dat als gevolg dat rationeel reageren wat moeilijker is?
Er kan inderdaad vanalles achter zitten. Maar dat is voor mij altijd heel moeilijk te achterhalen omdat mijn man ook niet zo'n grote prater is. Helemaal niet als er echt wat speelt. Later komt het er meestal wel uit.
Ik denk ook dat je een enorme denkfout maakt als je stelt dat die uitbarstingen 'jouw schuld' zijn. Dit soort lulligheden als wel of niet een boterham kun je niet voor zijn. Je hele natuurlijke gedrag gaat naar de haaien en dat kan en mag niet de bedoeling zijn, als het even kan.
Dit soort dingen kan ik inderdaad niet voor zijn. Maar mijn actie geeft de reactie. Niet dat het per se mijn schuld is maar het is dan wel de oorzaak van het gevolg. Vaak denk ik, als hij zo verschrikkelijk onredelijk doet: bekijk jij het maar even lekker. Ik laat hem dan even met rust en na een tijdje is het weer ok. Maar soms, zoals gister, word ik het opeens zoooo zat. En dan overvalt me een soort van intense vermoeidheid.
Eerder zou ik voorstellen dat jullie gezamenlijk afspreken hoe je met onverwachte situaties om gaat. Want die komen er, punt. En die maken de persoon met NAH ernstig van zijn padje af. Welke mogelijkheden heeft hij of kan hij ontwikkelen om uit een voor hem nare situatie te stappen? En welke reele mogelijkheden heb jij om voor hem nare situaties te voorkomen? Een dagschema maken waarlangs je de huisregels vastlegt zodat zoveel mogelijk voorspelbaar is en een timeout route voor hem opstellen. Met die twee dingen kom je imho een heel eind. (ik spreek vanuit een -lichte- ontwikkelingsstoornis).Wat jij nu beschrijft bedoel ik eigenlijk met regiseren. Meestal gaat het op deze manier heel goed. Zo goed dat ik het ook wel eens vergeet dat hij iets heeft. Maar dan valt het weer extra tegen als het weer eens helemaal mis gaat. En dan heb ik het niet over een kleine ruzie of over een woordenwisseling want die horen er gewoon bij. Maar de uitbarstingen gaan ook gepaard met agressie: gooien, schreeuwen en dreigende taal.
woensdag 24 maart 2010 om 12:48
quote:Stoeptegel schreef op 24 maart 2010 @ 09:32:
Ik zou het zeker niet waarderen als ik zo mijn best gedaan zou hebben op een etentje voor mijn gezin met alles erop en eraan. Voor het eten een geroosterde boterham maken voor kind zou ik raar van op kijken en zeker discussie daarover aangaan met partner. Maar iedereen doet dat anders, bij mij thuis eten de kinderen wat de pot schaft en anders maar niet. Ik heb 4 kinderen en vind het onzin om voor alle 4 apart te koken, al zouden ze dat zelf wel willen. Maar dat doen ze maar als ze op zichzelf wonen. Kunnen ze apart voor zichzelf koken. Kwestie van opvoedingsverschillen m.i. Kinderen die dit van jongs af aan gewend zijn dat er apart voor ze gekookt wordt krijg je ook niet zo makkelijk weer op het normale pad. Maar dit is een andere discussie , toch kan ik de irritatie van de man van TO goed begrijpen. Ouders doen dit omdat ze dit altijd al zo doen, maar het kan wel onderhuids flink irriteren.
Hier gaat het eigenlijk niet om. Het was maar een voorbeeld. En het ging mij om de in mijn ogen extreme verandering in een paar secondes. Op een ander moment draait hij zijn hand er niet voor om Het is altijd dat onverwachtse wat het zo lastig maakt.
Ik zou het zeker niet waarderen als ik zo mijn best gedaan zou hebben op een etentje voor mijn gezin met alles erop en eraan. Voor het eten een geroosterde boterham maken voor kind zou ik raar van op kijken en zeker discussie daarover aangaan met partner. Maar iedereen doet dat anders, bij mij thuis eten de kinderen wat de pot schaft en anders maar niet. Ik heb 4 kinderen en vind het onzin om voor alle 4 apart te koken, al zouden ze dat zelf wel willen. Maar dat doen ze maar als ze op zichzelf wonen. Kunnen ze apart voor zichzelf koken. Kwestie van opvoedingsverschillen m.i. Kinderen die dit van jongs af aan gewend zijn dat er apart voor ze gekookt wordt krijg je ook niet zo makkelijk weer op het normale pad. Maar dit is een andere discussie , toch kan ik de irritatie van de man van TO goed begrijpen. Ouders doen dit omdat ze dit altijd al zo doen, maar het kan wel onderhuids flink irriteren.
Hier gaat het eigenlijk niet om. Het was maar een voorbeeld. En het ging mij om de in mijn ogen extreme verandering in een paar secondes. Op een ander moment draait hij zijn hand er niet voor om Het is altijd dat onverwachtse wat het zo lastig maakt.
woensdag 24 maart 2010 om 12:51
quote:Youk79 schreef op 24 maart 2010 @ 09:46:
Ik kan me verder heel goed voorstellen dat je het met name voor de kinderen ook erg vervelend vindt. Hier kan ik helemaal geen goede oplossing voor bedenken, helaas. Praten jullie er wel open over? Ook man met kinderen? Ik denk dat dat in ieder geval wel duidelijkheid kan geven, dat de kinderen ook goed weten dat het niet aan hen ligt.We kunnen er heel goed over praten en als je onze situatie vergelijkt met een aantal jaar geleden mogen we ook echt niet klagen. Hiervoor hebben we alle twee keihard geknokt. Vooral de oudste heeft er veel van meegemaakt en weet ook goed dat papa een ongeluk heeft gehad en hoe we daar mee omgaan.
Ik kan me verder heel goed voorstellen dat je het met name voor de kinderen ook erg vervelend vindt. Hier kan ik helemaal geen goede oplossing voor bedenken, helaas. Praten jullie er wel open over? Ook man met kinderen? Ik denk dat dat in ieder geval wel duidelijkheid kan geven, dat de kinderen ook goed weten dat het niet aan hen ligt.We kunnen er heel goed over praten en als je onze situatie vergelijkt met een aantal jaar geleden mogen we ook echt niet klagen. Hiervoor hebben we alle twee keihard geknokt. Vooral de oudste heeft er veel van meegemaakt en weet ook goed dat papa een ongeluk heeft gehad en hoe we daar mee omgaan.
woensdag 24 maart 2010 om 12:55
@Elizey: het is niet zo dat ik altijd alles regel en bepaal maar wel ben ik vaak verantwoordelijk voor het verloop van iets. Moeilijk uit te leggen maar de posts van Babsjuh kloppen erg goed. Ik ben vaak op mijn hoede en heb mijn voelsprieten aan. Als het dan is misgaat en ik bespreek/overdenk het later is het vaak zo dat mijn sensoren om wat voor reden dan ook, even uit waren.
Nou kan dat wel eens gebeuren en een uitbarsting is nou ook weer niet zo heeeeel erg maar soms kan ik er gewoon even niet meer tegen!
Nou kan dat wel eens gebeuren en een uitbarsting is nou ook weer niet zo heeeeel erg maar soms kan ik er gewoon even niet meer tegen!
woensdag 24 maart 2010 om 12:57
@babsjuh: vooral in het begin was ik vnl regisseur. Nu zorg ik alleen voor de grote lijnen, het overzicht. Dit gaat opzich heel goed.
Je kan wel merken dat je een ervaringsdeskundige bent.
@mamzelle: ik denk weleeens bij mezelf: het lijkt wel of hij asperger heeft/is! Er zijn veel overeenkomsten.
Alleen zou ik nooit met hem getrouwd zijn als hij zo was toen ik hem leerde kennen.
Je kan wel merken dat je een ervaringsdeskundige bent.
@mamzelle: ik denk weleeens bij mezelf: het lijkt wel of hij asperger heeft/is! Er zijn veel overeenkomsten.
Alleen zou ik nooit met hem getrouwd zijn als hij zo was toen ik hem leerde kennen.
woensdag 24 maart 2010 om 13:30
@ Maze: het werd door iemand anders al geopperd, maar misschien toch eens gaan kijken bij cerebraal.nl? Ik heb net even zitten neuzen, en ze doen ook veel (heel veel volgens mij) aan lotgenotencontact. Ook voor partners! Dan kun je met mensen die in hetzelfde schuitje zitten ervaringen uitwisselen zonder dat je alles uit hoeft te leggen. Met alles uitleggen is helemaal niks mis, maar soms wil je gewoon even flink uit je dak gaan (om een boterham bijvoorbeeld ) zonder dat je daarna uit moet leggen dat je toch echt om je partner geeft en echt wel begrijpt dat het voor hem ook niet makkelijk is.
Iets anders
woensdag 24 maart 2010 om 13:51
Maze: volgens mij doe je het ongelofelijk goed. Dat het je af en toe wat te veel wordt kan ik me levendig voorstellen. Wat je schrijft over dat je niet met hem getrouwd zou zijn als hij toen al zo was geweest, raakt me. Het lijkt me heel moeilijk om er mee om te gaan als je partner zo verandert en ik heb echt bewondering voor hoe jij het doet.
Het is zoals het is
woensdag 24 maart 2010 om 15:44
@babsjuh: ik heb er wel eerder over gehoord en ook wel eens op gekeken. Maar naar mijn idee zijn daar alleen maar mensen die er veel erger aan toe zijn. Dan vind ik mezelf al snel een zeikerd en prijs ik mezelf gelukkig dat het bij ons nog wel meevalt. Maar ik ga er toch weer eens op kijken.
@Youk: dank je! We hebben er samen hard voor gevochten en zijn er uiteindelijk goed uitgekomen. Na twee jaar heb ik heel bewust de keuze gemaakt om bij hem te blijven en dus te accepteren hoe hij nu is en niet meer telkens "vroeger"erbij te halen.
@Youk: dank je! We hebben er samen hard voor gevochten en zijn er uiteindelijk goed uitgekomen. Na twee jaar heb ik heel bewust de keuze gemaakt om bij hem te blijven en dus te accepteren hoe hij nu is en niet meer telkens "vroeger"erbij te halen.
woensdag 24 maart 2010 om 15:52
quote:Elizey schreef op 24 maart 2010 @ 10:36:[/b
Als zijn baas het vertrouwen in hem heeft dat zijn werk af komt waarom zijn vrouw het niet kunnen.
Ik wil toch nog even hierop reageren. Het vertrouwen van zijn baas is niet te vergelijken met een gezinsleven met twee jonge kinderen. Zijn werk is trouwens niet moeilijk en juist de "hapklare porties"zijn heel goed voor hem. Toch moet hij op zijn werk alle zeilen bijzetten waardoor thuis juist de ontlading komt en we dus, op advies van de ergotherapeut, alles zo simpel mogelijk moeten houden. Zo moet hij bv uit zijn werk eerst een half uur op bed gaan liggen.
De man van Maze is niet achterlijk of met ernstige hersens beschadiging. Hij kan nog steeds zijn werk doen. Wellicht aangepast maar nog steeds.
Ik geloof er echt in dat hoe meer vertrouwen in hem getoond wordt hoe meer hij zou ontspannen en minder last zou hebben van de "bijwerkingen" van de ongeluk zoals onverwachte stemwisselingen.Ik heb ook wel vertrouwen in hem en hij doet ook heel veel goed. Maar helaas heeft dat geen effect op onverwachte stemmingswisselingen. Ik wou dat het waar was! Ik ga ook wel met hem om op een volwassen niveau en ik doe niet alsof ik het tegen een kind heb. Dus in die zin zie ik hem wel als gelijkwaardig.
Als zijn baas het vertrouwen in hem heeft dat zijn werk af komt waarom zijn vrouw het niet kunnen.
Ik wil toch nog even hierop reageren. Het vertrouwen van zijn baas is niet te vergelijken met een gezinsleven met twee jonge kinderen. Zijn werk is trouwens niet moeilijk en juist de "hapklare porties"zijn heel goed voor hem. Toch moet hij op zijn werk alle zeilen bijzetten waardoor thuis juist de ontlading komt en we dus, op advies van de ergotherapeut, alles zo simpel mogelijk moeten houden. Zo moet hij bv uit zijn werk eerst een half uur op bed gaan liggen.
De man van Maze is niet achterlijk of met ernstige hersens beschadiging. Hij kan nog steeds zijn werk doen. Wellicht aangepast maar nog steeds.
Ik geloof er echt in dat hoe meer vertrouwen in hem getoond wordt hoe meer hij zou ontspannen en minder last zou hebben van de "bijwerkingen" van de ongeluk zoals onverwachte stemwisselingen.Ik heb ook wel vertrouwen in hem en hij doet ook heel veel goed. Maar helaas heeft dat geen effect op onverwachte stemmingswisselingen. Ik wou dat het waar was! Ik ga ook wel met hem om op een volwassen niveau en ik doe niet alsof ik het tegen een kind heb. Dus in die zin zie ik hem wel als gelijkwaardig.
woensdag 24 maart 2010 om 19:38
quote:maze schreef op 24 maart 2010 @ 15:44:
@babsjuh: ik heb er wel eerder over gehoord en ook wel eens op gekeken. Maar naar mijn idee zijn daar alleen maar mensen die er veel erger aan toe zijn. Dan vind ik mezelf al snel een zeikerd en prijs ik mezelf gelukkig dat het bij ons nog wel meevalt. Maar ik ga er toch weer eens op kijken.
Ja zeg, brand is erger natuurlijk
Ik snap je wel, maar je creëert zo voor jezelf een enorme valkuil. Voor alle problemen zijn er wel mensen te vinden die het erger hebben. Maar dat een ander het erger heeft, wil niet zeggen dat jij het er niet moeilijk mee mag hebben! Dat het bij jullie meevalt wil niet zeggen dat je dus maar altijd fluitend door het leven moet gaan.
Al komt het doordat je je teen hebt gestoten, op het moment dat je behoefte hebt aan begrip, luisterend oor of gewoonweg ongegeneerd van je af tetteren hoe vervelend die dag nou weer was, dat heeft iedereen toch af en toe nodig? Wie heeft er bepaald dat jij dat niet mag, niet nodig hebt? De boog kan nou eenmaal niet altijd gespannen zijn. En bij lotgenotencontact, al is het merendeel van de lotgenoten er erger aan toe, kun je juist lekker ongegeneerd van je af tetteren. Omdat ze je snappen vanuit hun eigen situatie. En dat de anderen er erger aan toe zijn wil nog niet zeggen dat ze geen zinvolle tips kunnen hebben. Dingen die bij hun misschien niet gewerkt hebben omdàt ze er erger aan toe zijn, werken bij jullie misschien net wel.
@babsjuh: ik heb er wel eerder over gehoord en ook wel eens op gekeken. Maar naar mijn idee zijn daar alleen maar mensen die er veel erger aan toe zijn. Dan vind ik mezelf al snel een zeikerd en prijs ik mezelf gelukkig dat het bij ons nog wel meevalt. Maar ik ga er toch weer eens op kijken.
Ja zeg, brand is erger natuurlijk
Ik snap je wel, maar je creëert zo voor jezelf een enorme valkuil. Voor alle problemen zijn er wel mensen te vinden die het erger hebben. Maar dat een ander het erger heeft, wil niet zeggen dat jij het er niet moeilijk mee mag hebben! Dat het bij jullie meevalt wil niet zeggen dat je dus maar altijd fluitend door het leven moet gaan.
Al komt het doordat je je teen hebt gestoten, op het moment dat je behoefte hebt aan begrip, luisterend oor of gewoonweg ongegeneerd van je af tetteren hoe vervelend die dag nou weer was, dat heeft iedereen toch af en toe nodig? Wie heeft er bepaald dat jij dat niet mag, niet nodig hebt? De boog kan nou eenmaal niet altijd gespannen zijn. En bij lotgenotencontact, al is het merendeel van de lotgenoten er erger aan toe, kun je juist lekker ongegeneerd van je af tetteren. Omdat ze je snappen vanuit hun eigen situatie. En dat de anderen er erger aan toe zijn wil nog niet zeggen dat ze geen zinvolle tips kunnen hebben. Dingen die bij hun misschien niet gewerkt hebben omdàt ze er erger aan toe zijn, werken bij jullie misschien net wel.
Iets anders
dinsdag 3 augustus 2010 om 15:31
Hey,
ik lees net uw berichtje over uw man die nah heeft..Ik kom net uit een relatie met iemand die nah heeft en alles was ik hier lees is net hetzelfde als uit mijn relatie geweest..Ik heb hem leren kennen 3,5 jaar geleden en zijn ongeluk is 6 jaar geleden nu..hij heeft het nog altijd zeer moeilijk en heeft dan ook idd bij 't minste dat verkeerd loopt buien of agressieve uitbarstingen..na de laatste agressieve uitbarsting heb ik mijn gerief gepakt en ben ik opgestapt..Daar heb ik natuurlijk nu veel spijt van maar ik was ook op..echt!!! Nu probeer ik hem te helpen maar hij laat het niet echt toe:s
ik lees net uw berichtje over uw man die nah heeft..Ik kom net uit een relatie met iemand die nah heeft en alles was ik hier lees is net hetzelfde als uit mijn relatie geweest..Ik heb hem leren kennen 3,5 jaar geleden en zijn ongeluk is 6 jaar geleden nu..hij heeft het nog altijd zeer moeilijk en heeft dan ook idd bij 't minste dat verkeerd loopt buien of agressieve uitbarstingen..na de laatste agressieve uitbarsting heb ik mijn gerief gepakt en ben ik opgestapt..Daar heb ik natuurlijk nu veel spijt van maar ik was ook op..echt!!! Nu probeer ik hem te helpen maar hij laat het niet echt toe:s
maandag 2 april 2012 om 23:18
quote:maze schreef op 24 maart 2010 @ 12:57:
@mamzelle: ik denk weleeens bij mezelf: het lijkt wel of hij asperger heeft/is! Er zijn veel overeenkomsten.
Alleen zou ik nooit met hem getrouwd zijn als hij zo was toen ik hem leerde kennen.
Ik heb jouw posts gelezen en ik moet zeggen dat je nogal liefdeloos overkomt.
Jouw laatste zin van de quote zegt het eigenlijk al: Je bent niet meer blij met de man die hij nu is.
Je praat vooral over hem als zijnde een patiënt.
Ik kan het wel begrijpen, mijn moeder is na 2 herseninfarcten erg veranderd. Dus ik kan de impact van het ongeluk van jouw man snappen.
Maar eerlijk gezegd: jouw relatie klinkt alsof het een uitputtingsslag is geworden in plaats van een liefdes relatie.
Je voelt je de regisseur, loopt soms op je tenen, enz.
Wil je dit eigenlijk uberhaupt nog wel op den lange duur?
@mamzelle: ik denk weleeens bij mezelf: het lijkt wel of hij asperger heeft/is! Er zijn veel overeenkomsten.
Alleen zou ik nooit met hem getrouwd zijn als hij zo was toen ik hem leerde kennen.
Ik heb jouw posts gelezen en ik moet zeggen dat je nogal liefdeloos overkomt.
Jouw laatste zin van de quote zegt het eigenlijk al: Je bent niet meer blij met de man die hij nu is.
Je praat vooral over hem als zijnde een patiënt.
Ik kan het wel begrijpen, mijn moeder is na 2 herseninfarcten erg veranderd. Dus ik kan de impact van het ongeluk van jouw man snappen.
Maar eerlijk gezegd: jouw relatie klinkt alsof het een uitputtingsslag is geworden in plaats van een liefdes relatie.
Je voelt je de regisseur, loopt soms op je tenen, enz.
Wil je dit eigenlijk uberhaupt nog wel op den lange duur?