Relaties
alle pijlers
mijn man heeft een NAH
dinsdag 23 maart 2010 om 16:14
Ruim zes jaar geleden heeft mijn man een ongeluk gehad waar bij hij hersenletsel heeft opgelopen. (Niet Aangeboren Hersenletsel)
Op zich is hij er heel goed van afgekomen en gaat het eigenlijk best goed met hem, mij en ons samen. Maar af en toe wordt ik er zooooo moe van. Dan trek ik het gewoon niet meer. Het vervelendste is dan eigenlijk dat hij er niks aan kan doen want: ja hij is degene met een gebrek. Inmiddels krijgt hij geen behandeling meer maar ik ga nog steeds naar een sociaal psychologisch verpleegkundige. En waar het keer op keer op neerkomt is dat ik de regisseur ben. Maar af en toe wil ik niet meer de regisseur zijn maar gewoon een kleine bijrol ofzo. Als ik een steekje laat vallen dan kan het meteen helemaal uit de hand lopen.
Ben benieuwd of er hier ook mensen zijn die een partner met nah hebben en hoe zij er mee omgaan.
Op zich is hij er heel goed van afgekomen en gaat het eigenlijk best goed met hem, mij en ons samen. Maar af en toe wordt ik er zooooo moe van. Dan trek ik het gewoon niet meer. Het vervelendste is dan eigenlijk dat hij er niks aan kan doen want: ja hij is degene met een gebrek. Inmiddels krijgt hij geen behandeling meer maar ik ga nog steeds naar een sociaal psychologisch verpleegkundige. En waar het keer op keer op neerkomt is dat ik de regisseur ben. Maar af en toe wil ik niet meer de regisseur zijn maar gewoon een kleine bijrol ofzo. Als ik een steekje laat vallen dan kan het meteen helemaal uit de hand lopen.
Ben benieuwd of er hier ook mensen zijn die een partner met nah hebben en hoe zij er mee omgaan.
maandag 2 april 2012 om 23:28
Ik begrijp jou heel goed.
Hij zal er toch zelf ook wat mee moeten, want een relatie gaat om 2 personen en niet om 1.
Hij kan wel NAH hebben, en hierdoor ineens flippen, maar daar kun jij ook nog heel veel last van krijgen.
Je wil ook niet bang voor hem worden, en zelf helemaal veranderen in iemand die je helemaal niet bent, omdat een ander je hiertoe onbewust dwingt.
En niet eens slecht bedoelt naar je man toe, maar het is eigenlijk voor jou net zo erg om nu onder druk te leven, als voor hem.
Ik hoop dat hij er zelf mee om leert gaan.
Zodat jullie weer gelijkwaardig zijn, en jij niet zo op je tenen hoeft te lopen.
Hij zal er toch zelf ook wat mee moeten, want een relatie gaat om 2 personen en niet om 1.
Hij kan wel NAH hebben, en hierdoor ineens flippen, maar daar kun jij ook nog heel veel last van krijgen.
Je wil ook niet bang voor hem worden, en zelf helemaal veranderen in iemand die je helemaal niet bent, omdat een ander je hiertoe onbewust dwingt.
En niet eens slecht bedoelt naar je man toe, maar het is eigenlijk voor jou net zo erg om nu onder druk te leven, als voor hem.
Ik hoop dat hij er zelf mee om leert gaan.
Zodat jullie weer gelijkwaardig zijn, en jij niet zo op je tenen hoeft te lopen.
dinsdag 3 april 2012 om 09:51
Zolang jij hem als patient blijft behandelen zal er nooit een gelijkwaardige relatie zijn.
Je kunt rekening houden met zijn NAH, maar je moet niet de regie gaan overnemen. En je mag hem best aanspreken op zijn gedrag.
Ik heb zelf NAH opgelopen na een traumatisvhe bevalling van mijn jongste dochter. Dit uit zich voornamelijk in concentratieverlies, geheugenverlies (korte termijn) gebrek aan initiatief en chaos.
Het huishouden is een ramp, en manlief ergert zich daar ook aan, maar dan doet hij het maar zelf. Ik weet hoe hij ervan baalt. Het lukt me gewoon niet er structuur in aan te brengen.
Hij probeert me wel te helpen door lijstjes te maken en te bespreken hoe het beter kan lopen.
Ik kan mijn werk (advocaat) nog gewoon doen (zij het voor 20 uur)
Daar moet ik ook hard aan trekken om er structuur in aan te brengen en daar word ik erg moe van. Dus ik slaap veel. Ook een irritatiepunt ja.
Bespreek met je man hoe je eea beter kan laten verlopen ipv boos te zijn om zijn reactie. Vraag wat hij nodig heeft.
Hij kan er ook niets aan doen dat hij NAH heeft, wel kan hij samen met jou een werkwijze opzetten die beter werkt voor jullie beiden. Daarin moet ook hij zijn verantwoordelijkheid nemen.
Je kunt rekening houden met zijn NAH, maar je moet niet de regie gaan overnemen. En je mag hem best aanspreken op zijn gedrag.
Ik heb zelf NAH opgelopen na een traumatisvhe bevalling van mijn jongste dochter. Dit uit zich voornamelijk in concentratieverlies, geheugenverlies (korte termijn) gebrek aan initiatief en chaos.
Het huishouden is een ramp, en manlief ergert zich daar ook aan, maar dan doet hij het maar zelf. Ik weet hoe hij ervan baalt. Het lukt me gewoon niet er structuur in aan te brengen.
Hij probeert me wel te helpen door lijstjes te maken en te bespreken hoe het beter kan lopen.
Ik kan mijn werk (advocaat) nog gewoon doen (zij het voor 20 uur)
Daar moet ik ook hard aan trekken om er structuur in aan te brengen en daar word ik erg moe van. Dus ik slaap veel. Ook een irritatiepunt ja.
Bespreek met je man hoe je eea beter kan laten verlopen ipv boos te zijn om zijn reactie. Vraag wat hij nodig heeft.
Hij kan er ook niets aan doen dat hij NAH heeft, wel kan hij samen met jou een werkwijze opzetten die beter werkt voor jullie beiden. Daarin moet ook hij zijn verantwoordelijkheid nemen.