Relaties
alle pijlers
Mijn moeder is lesbi
woensdag 6 april 2011 om 14:12
Mijn ouders waren 'gelukkig' 32 jaar getrouwd.
Sinds mijn moeder begin sep '09 een nieuwe baan had gevonden heeft ze nieuwe collega's. Hiervoor werkte ze bij de thuiszorg dus altijd 1 op 1.
Bij haar nieuwe baan leerde ze een vrouw kennen die lesbisch is. En ging ze vaak ineens uit met haar vriendinnen ( mijn moeder is 50). Niet dat het zo erg is. Maar wij waren het totaal niet gewend dat ze zaterdagnacht dronken thuis kwam. En mijn vader vergat. Wat overigens onwijs sneu was voor mijn vader die alleen zat op zaterdag avond.
Maanden lang heeft ze stiekem gedaan, wij wisten allemaal nog van niks dat ze op vrouwen viel, zelfs mijn vader niet. Dag en nacht gesms en achter de pc. Als er wat verteld werd luisterden ze niet en reageerden ze (als ze dat deed) 10 min later. Mijn ouders hebben maanden lang ruzie gemaakt omdat mijn vader het gedrag van mijn moeder niet accepteerden.
In mei '10 met moederdag vertelde mijn moeder aan mn vader na een gezellige dag, dat ze op vrouwen valt. Ons heeft ze begin julie verteld dat de liefde voor mijn vader voorbij is. Maar ze had nog niet verteld dat ze lesbisch is. Dat heb ik van mijn vader gehoort. Ze zegt dat zij niet is vreemd gegaan. Maar lijkt mij sterk als je na 32 jaar huwelijk ineens op vrouwen valt.
Sinds dec. '10 is ze het huis uit en woont ze alleen in een appartement.
Nu doet ze nog steeds onwijs stiekem als ik haar vraag of ze nou wel of geen vriendin heeft. En als er haar gevraagd word of het goed met dr gaat 'schirkt' ze van die vraag.
En ze is nog zo vaag. Het is zo onwijs zielig voor mijn vader ook dat hij alleen is. Hij loopt zelfs bij een psycholoog om een beter gevoel te krijgen.
Maar waar het uiteindelijk omgaat is dat ik door haar gedrag, echt een hekel aan haar krijg. Ze praat er steeds omheen als i het verhaal wil weten. Het is niet zo dat ik er op tegen ben dat ze op vrouwen valt, absoluut niet. Maar de manier waarop ze daarmee is om gegaan. En dat ze mijn vader en haar kinderen is vergeten en alleen aan dr zelf denkt, dat neem ik haar zoo kwalijk.
Ik weet echt niet hoe ik er mee om moet gaan!
Sinds mijn moeder begin sep '09 een nieuwe baan had gevonden heeft ze nieuwe collega's. Hiervoor werkte ze bij de thuiszorg dus altijd 1 op 1.
Bij haar nieuwe baan leerde ze een vrouw kennen die lesbisch is. En ging ze vaak ineens uit met haar vriendinnen ( mijn moeder is 50). Niet dat het zo erg is. Maar wij waren het totaal niet gewend dat ze zaterdagnacht dronken thuis kwam. En mijn vader vergat. Wat overigens onwijs sneu was voor mijn vader die alleen zat op zaterdag avond.
Maanden lang heeft ze stiekem gedaan, wij wisten allemaal nog van niks dat ze op vrouwen viel, zelfs mijn vader niet. Dag en nacht gesms en achter de pc. Als er wat verteld werd luisterden ze niet en reageerden ze (als ze dat deed) 10 min later. Mijn ouders hebben maanden lang ruzie gemaakt omdat mijn vader het gedrag van mijn moeder niet accepteerden.
In mei '10 met moederdag vertelde mijn moeder aan mn vader na een gezellige dag, dat ze op vrouwen valt. Ons heeft ze begin julie verteld dat de liefde voor mijn vader voorbij is. Maar ze had nog niet verteld dat ze lesbisch is. Dat heb ik van mijn vader gehoort. Ze zegt dat zij niet is vreemd gegaan. Maar lijkt mij sterk als je na 32 jaar huwelijk ineens op vrouwen valt.
Sinds dec. '10 is ze het huis uit en woont ze alleen in een appartement.
Nu doet ze nog steeds onwijs stiekem als ik haar vraag of ze nou wel of geen vriendin heeft. En als er haar gevraagd word of het goed met dr gaat 'schirkt' ze van die vraag.
En ze is nog zo vaag. Het is zo onwijs zielig voor mijn vader ook dat hij alleen is. Hij loopt zelfs bij een psycholoog om een beter gevoel te krijgen.
Maar waar het uiteindelijk omgaat is dat ik door haar gedrag, echt een hekel aan haar krijg. Ze praat er steeds omheen als i het verhaal wil weten. Het is niet zo dat ik er op tegen ben dat ze op vrouwen valt, absoluut niet. Maar de manier waarop ze daarmee is om gegaan. En dat ze mijn vader en haar kinderen is vergeten en alleen aan dr zelf denkt, dat neem ik haar zoo kwalijk.
Ik weet echt niet hoe ik er mee om moet gaan!
woensdag 6 april 2011 om 14:53
Meid je zit in een moeilijk situatie. Maar je moeder heeft na jaren voor haar gezin gekozen te hebben, voor haar zelf gekozen. Dat moet haar veel moeite hebben gekost, het heeft niet voor niet zolang geduurd. Ze heeft alle steun nodig die ze kan krijgen. Geef haar wat tijd.
Voor je vader ook verschrikkelijk, maar ook voor je moeder. Probeer onpartijdig te zijn en er voor beide te zijn. Het zijn je ouders, in goede tijden en slechten tijden
Voor je vader ook verschrikkelijk, maar ook voor je moeder. Probeer onpartijdig te zijn en er voor beide te zijn. Het zijn je ouders, in goede tijden en slechten tijden
woensdag 6 april 2011 om 14:57
Ik begrijp die loyaliteit naar je vader toe wel. Hij is degene die het prima had gevonden als alles bleef zoals het was, had dit waarschijnlijk niet aan zien komen.
En die zaterdag alleen op de bank: mogelijk had hij op zaterdagavond geen hobby's of vrienden gepland omdat die avond van hun samen was.
Dan is t toch wennen als moeder ineens alleen op stap gaat.
Ik ben het met je eens dat je je als kind zulke dingen toch aantrekt. Heb wel eens idee dat 'de norm' op Viva is om vooral je ouders alles zelf te laten uitzoeken, maar niet in alle gezinnen werkt dat zo.
En die zaterdag alleen op de bank: mogelijk had hij op zaterdagavond geen hobby's of vrienden gepland omdat die avond van hun samen was.
Dan is t toch wennen als moeder ineens alleen op stap gaat.
Ik ben het met je eens dat je je als kind zulke dingen toch aantrekt. Heb wel eens idee dat 'de norm' op Viva is om vooral je ouders alles zelf te laten uitzoeken, maar niet in alle gezinnen werkt dat zo.
woensdag 6 april 2011 om 14:58
quote:Ksenija schreef op 06 april 2011 @ 14:48:
Ik denk dat zij naar de psycholoog moet en niet je vader.
Ik denk dat ze totaal in de war is.
Ik zou z.v.m. je vader steunen en ja het blijft je moeder. Zou haar een beetje met rust laten, misschien dat ze wat helder wordt. Jij kunt er niks aan doen, maar kan me voorstellen dat het verschrikkelijk is.
Eens!
Makkelijk gezegd dat het iets is tussen je ouders, je zou al je emoties uit moeten schakelen om daar niets bij te voelen.
Kan me voorstellen dat je je "buiten spel" gezet voelt als je moeder er niet over wilt praten met je. Desnoods zou ze kunnen zeggen "Ik ben zelf erg in de war, ik heb even tijd nodig".
Sterkte.
Ik denk dat zij naar de psycholoog moet en niet je vader.
Ik denk dat ze totaal in de war is.
Ik zou z.v.m. je vader steunen en ja het blijft je moeder. Zou haar een beetje met rust laten, misschien dat ze wat helder wordt. Jij kunt er niks aan doen, maar kan me voorstellen dat het verschrikkelijk is.
Eens!
Makkelijk gezegd dat het iets is tussen je ouders, je zou al je emoties uit moeten schakelen om daar niets bij te voelen.
Kan me voorstellen dat je je "buiten spel" gezet voelt als je moeder er niet over wilt praten met je. Desnoods zou ze kunnen zeggen "Ik ben zelf erg in de war, ik heb even tijd nodig".
Sterkte.
woensdag 6 april 2011 om 14:58
Ik snap je wel Roompje. Je voelt je ineens net zo "bedrogen" als je vader lijkt me. Het gezin is uiteen gevallen, en is niet meer zoals al die jaren is geweest. Een veilige haven was toch niet zoals het leek. Zowel voor je vader als voor de rest van het gezin.
Het initiatief van de breuk kwam van je moeder. Logisch dat je het haar kwalijk neemt, ook al wil je dat eigenlijk niet. Tuurlijk weet je ook wel dat ze dit niet bewust heeft gedaan. Als ze nu ook nog eens niet open is over de hele situatie kan ik me voorstellen dat het behoorlijk frustrerend is en dat je boos bent.
Echte tips heb ik niet, maar raad je wel aan om zelf open en eerlijk te zijn over je gevoel. Praat met elkaar, met je moeder, maar ook met je vader. Vertel haar dat je graag wilt weten hoe de vork in de steel zit, en vraag waarom ze niet open is erover als ze niets wil vertellen. Door rustig en kalm met elkaar te praten bereik je vaak het meest!
Het initiatief van de breuk kwam van je moeder. Logisch dat je het haar kwalijk neemt, ook al wil je dat eigenlijk niet. Tuurlijk weet je ook wel dat ze dit niet bewust heeft gedaan. Als ze nu ook nog eens niet open is over de hele situatie kan ik me voorstellen dat het behoorlijk frustrerend is en dat je boos bent.
Echte tips heb ik niet, maar raad je wel aan om zelf open en eerlijk te zijn over je gevoel. Praat met elkaar, met je moeder, maar ook met je vader. Vertel haar dat je graag wilt weten hoe de vork in de steel zit, en vraag waarom ze niet open is erover als ze niets wil vertellen. Door rustig en kalm met elkaar te praten bereik je vaak het meest!
woensdag 6 april 2011 om 15:00
Hoe ik het zou vinden als mijn moeder op vrouwen zegt te vallen i.p.v. op vrouwen? Ik zou eraan moeten wennen, maar haar haten om de situatie? Nee, absoluut niet. Ik zal blij zijn dat ze voor haar gevoelens uitkomt.
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
woensdag 6 april 2011 om 15:02
quote:bommi schreef op 06 april 2011 @ 15:00:
Hoe ik het zou vinden als mijn moeder op vrouwen zegt te vallen i.p.v. op vrouwen? Ik zou eraan moeten wennen, maar haar haten om de situatie? Nee, absoluut niet. Ik zal blij zijn dat ze voor haar gevoelens uitkomt.
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
Het zou jou dus helemaal niks doen als je vader zijn leven in duigen ziet vallen?
Je hebt alleen begrip voor de situatie van je moeder?
Hoe ik het zou vinden als mijn moeder op vrouwen zegt te vallen i.p.v. op vrouwen? Ik zou eraan moeten wennen, maar haar haten om de situatie? Nee, absoluut niet. Ik zal blij zijn dat ze voor haar gevoelens uitkomt.
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
Het zou jou dus helemaal niks doen als je vader zijn leven in duigen ziet vallen?
Je hebt alleen begrip voor de situatie van je moeder?
woensdag 6 april 2011 om 15:03
quote:bommi schreef op 06 april 2011 @ 15:00:
Hoe ik het zou vinden als mijn moeder op vrouwen zegt te vallen i.p.v. op vrouwen? Ik zou eraan moeten wennen, maar haar haten om de situatie? Nee, absoluut niet. Ik zal blij zijn dat ze voor haar gevoelens uitkomt.
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
Eensch met bovenstaande.
En misschien blijkt je moeder toch niet lesbisch te zijn. Dat kan ook. Maar het is haar recht om dat voor haarzelf te ontdekken.
Hoe ik het zou vinden als mijn moeder op vrouwen zegt te vallen i.p.v. op vrouwen? Ik zou eraan moeten wennen, maar haar haten om de situatie? Nee, absoluut niet. Ik zal blij zijn dat ze voor haar gevoelens uitkomt.
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
Eensch met bovenstaande.
En misschien blijkt je moeder toch niet lesbisch te zijn. Dat kan ook. Maar het is haar recht om dat voor haarzelf te ontdekken.
woensdag 6 april 2011 om 15:09
quote:bommi schreef op 06 april 2011 @ 15:00:
Hoe ik het zou vinden als mijn moeder op vrouwen zegt te vallen i.p.v. op vrouwen? Ik zou eraan moeten wennen, maar haar haten om de situatie? Nee, absoluut niet. Ik zal blij zijn dat ze voor haar gevoelens uitkomt.
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
Ik zie ook niet staan dat TO haatgevoelens heeft (al zou ik dat ook kunnen begrijpen)
Ik kan me er dus NIKS bij voorstellen dat je na 30 jaar (weet het exact niet meer) huwelijk en kinderen opeens op vrouwen valt.
Hoe ik het zou vinden als mijn moeder op vrouwen zegt te vallen i.p.v. op vrouwen? Ik zou eraan moeten wennen, maar haar haten om de situatie? Nee, absoluut niet. Ik zal blij zijn dat ze voor haar gevoelens uitkomt.
Want Ksenija, hoe zou jij je voelen als je lang bij een man bent, terwijl je liever bij een vrouw bent? Denk eens in hoe ongelukkig een mens daarvan kan zijn. Dus Ksenija, beetje makkelijk praten...
Ik zie ook niet staan dat TO haatgevoelens heeft (al zou ik dat ook kunnen begrijpen)
Ik kan me er dus NIKS bij voorstellen dat je na 30 jaar (weet het exact niet meer) huwelijk en kinderen opeens op vrouwen valt.
woensdag 6 april 2011 om 15:15
Het is ook zo als ik met mn moeder over de situatie wil praten praat ze eromheen. Ze heeft namelijk een collega op dr werk van 23 ongeveer. En als ik erover wil praten is het steeds, : ohh Merel is zn schatje echt een leuke meid en ik kan zooo goed met dr praten. Dat heb ik nou zoo vaak gehoort.
Dr gedrag is ECHT verandert is niet meer de moeder die ik had. Waar ik lekker mee kon lachen en goed mee kon praten. Want het gaat alleen maar over haar nu.
Dr gedrag is ECHT verandert is niet meer de moeder die ik had. Waar ik lekker mee kon lachen en goed mee kon praten. Want het gaat alleen maar over haar nu.
woensdag 6 april 2011 om 15:16
Ik kan me er dus NIKS bij voorstellen dat je na 30 jaar (weet het exact niet meer) huwelijk en kinderen opeens op vrouwen valt.
denk niet dat het opeens is.
mijn mama heeft hetzelfde gedaan alleen wij (de kinderen) waren heel wat jonger dan dat jij nu bent.
en we praten er wel eens over en het was bij haar heel duidelijk dat het er altijd wel was maar dat het er niet de tijd voor was om uit de kast te komen en ook uberhaupt was er geen ruimte voor gevoelens of er open over praten.
denk niet dat het opeens is.
mijn mama heeft hetzelfde gedaan alleen wij (de kinderen) waren heel wat jonger dan dat jij nu bent.
en we praten er wel eens over en het was bij haar heel duidelijk dat het er altijd wel was maar dat het er niet de tijd voor was om uit de kast te komen en ook uberhaupt was er geen ruimte voor gevoelens of er open over praten.
woensdag 6 april 2011 om 15:35
Je moeder is nu de party-pooper en dat weet ze zelf best. Maar zoiets als uit de kast komen, als iemand erin zit komt 'ie er vroeg of laat uit. Ook over een jaar en over vijf of tien jaar zou je vader teleurgesteld zijn geweest. Wel had je moeder dit met wat meer moed tactvoller kunnen aanpakken. 'k Vind d'r wel een beetje een schijterd. Ook schijnt ze me nogal gedesorienteerd en verkrampt toe, ja.
woensdag 6 april 2011 om 15:40
woensdag 6 april 2011 om 15:41
Echtscheidingen zijn altijd naar, ook voor kinderen die al wat ouder zijn. Ben jij al het huis uit?
Je ouders zijn zelfstandige individuen die ook recht hebben op hun fouten en privéleven. Je moeder heeft misschien wel 30 jaar iets gemist (ze is 50 en 32 jaar getrouwd geweest met je vader, dus erg jong getrouwd). Nu vindt ze dat het tijd is voor haar persoonlijke ontwikkeling. (Als vrouw-van en moeder-van is daar vast tientallen jaren weinig gelegenheid voor geweest.) Dat moet je respecteren, ook al is het natuurlijk niet makkelijk als je ouders in jouw ogen zich opeens heel anders gedragen. Veel sterkte bij het verwerkings- en gewenningsproces!
Je ouders zijn zelfstandige individuen die ook recht hebben op hun fouten en privéleven. Je moeder heeft misschien wel 30 jaar iets gemist (ze is 50 en 32 jaar getrouwd geweest met je vader, dus erg jong getrouwd). Nu vindt ze dat het tijd is voor haar persoonlijke ontwikkeling. (Als vrouw-van en moeder-van is daar vast tientallen jaren weinig gelegenheid voor geweest.) Dat moet je respecteren, ook al is het natuurlijk niet makkelijk als je ouders in jouw ogen zich opeens heel anders gedragen. Veel sterkte bij het verwerkings- en gewenningsproces!
woensdag 6 april 2011 om 17:33
Ik vind het ook niet zo raar dat je moeder niet met jou praat; ze voelt jouw onbegrip.en verwijten vast wel aan. Misschien wil ze het niet erger maken voor je, misschien weet ze het ook allemaal niet en voelt ze zich heel schuldig dat ze alles voor iedereen overhoop heeft gegooid. Dat praat ook niet makkelijk. Kun je niet bij je moeder aangeven dat je jullie gesprekken mist?
woensdag 6 april 2011 om 17:39
Het leven van je pa valt in duigen. Maar hoe zit het met je moeder? Is ze altijd al lesbisch geweest? (ik neem aan van wel). Maar de omstandigheden dwongen haar ertoe te voldoen aan de maatschappelijke eisen en niet te doen waar ze zelf gelukkiger zou zijn geweest. En nu heeft ze je vader ook mede ongelukkig gemaakt. MAar ze heeft misschien slechts gedaan wat haar omgeving van haar eiste.
Nu zijn jullie volwassen en misschien kan ze het niet langer onderdrukken.
Vergeet niet dat homoseksualiteit niet iets is waar je voor kiest. Je bent het gewoon. Waarom vraag je niet aan je moeder hoe het huwelijk voor haar geweest is en waarom ze toch getrouwd is>? Onderschat haar situatie niet.
Mensen zetten hun leven en dat van hun gezin zo niet voor hun lol op z'n kop.
Nu zijn jullie volwassen en misschien kan ze het niet langer onderdrukken.
Vergeet niet dat homoseksualiteit niet iets is waar je voor kiest. Je bent het gewoon. Waarom vraag je niet aan je moeder hoe het huwelijk voor haar geweest is en waarom ze toch getrouwd is>? Onderschat haar situatie niet.
Mensen zetten hun leven en dat van hun gezin zo niet voor hun lol op z'n kop.
dinsdag 23 augustus 2011 om 13:54
Hoi lieve Roompje
Wilde je even zeggen dat het onwijs moeilijk voor jouw en je zusje moet zijn, Maar vergeet hierin niet je moeder. Ik zal je eerst wat over mij zelf vertellen misschien begrijp je je moeder dan ook een beetje.
Ben zelf jarenlang aan het twijfelen geweest of ik wel of niet op mannen of vrouwen val. Was er nog niet helemaal uit toen ik zwanger bleek te zijn van mijn nu 11 jaar oude dochter.
En kon ik wel uit komen voor met homosexualiteit, was het wel normaal kon ik het wel vertellen.
Dus ik kreeg een dochter.
Heb jaren lang tijdens mijn huwelijk mijzelf verborgen alleen op feestjes en als ik iets te veel had gedronken begonnen mijn gevoelens voor vrouwen toch op te spelen.
Ik lag met mijn gevoelens in de knoop ik wist het gewoon niet meer. Want ik had ook een dochter om voor te zorgen en ja ik hield ook van mijn toen nog man.
Het is haar vader.
Door mijn gevoelens voor vrouwen en dit niet durfde of kon toegeven want kun je dit je kind wel aan doen dat was steeds dat stemmetje in mijn hoofd kan ik dit mijn kind wel aandoen.
Waarschijnlijk ook de gedachte van je moeder
Heb door de jaren heen ook vaak gedacht zal ik dan nu gaan scheiden want ik, ik was niet gelukkig, ik deed wat er van mij verwacht werdt. Zorgde voor mijn dochter met veel plezier hoor
Zorgde voor een vrolijke stemming in huis ging mee naar verjaardagen en cijferde mezelf totaal weg.
Als iemand mij vroeg hoe gaat het met je zei ik altijd goed, maar diep van binnen schreeuwde ik het uit want kon ik wel voor mezelf kiezen. Mijn gevoel zijn van wel maar mijn verstand bleef maar bij mijn gezin en dat ik mijn kind maar ook mijn toen nog man geen pijn wilde doen.
Als ik intiem was met mijn ex beleefde ik daar geen plezier aan ik was met me gedachte bij het huishouden en de volgende dag. Dus ergens loog ik mezelf maar ook mijn ex voor want ik was niet wie ik wilde of kon zijn.
Hadden veel ruzie en ik had vaak depressies omdat ik gewoon mezelf niet kon of mocht zijn van mezelf omdat het en mijn kind aan ging en ook en mijn exman maar ook de omgeving wat zal die doen.
Uiteindelijk werdt ik verliefd halsoverkop op een vrouw alles viel voor mij op zijn plaats ik was verliefd zoals ik het nog nooit had gevoeld.
Kon niet meer eten niet meer drinken dacht alleen maar aan haar.
Wat kon ik doen weer dat stemmetje in mijn hoofd je dochter je man.
Maar als ik met haar aan de telefoon zat( wat mijn ex wel gewoon wist) kon ik mijn gevoel kwijt ik kon mezelf zijn in al die jaren van verstoppen.
Voelde me bevrijdd als ik met haar op msn zat of een smsje kreeg.
Heb haar ook gezegd dat ik verliefd op haar was.
Zij ook op mij maar we vonden allebei dat we eerlijk moesten zijn naar mijn ex.
Heb die zelfde avond( dus ik heb niks met ha ar gedaan alleen gepraat) nog mijn gevoelens uitgesproken naar mijn ex.
Je kan je voorstellen dat dit een lading van emotie was voor hem maar ook voor mij want ik hield wel van hem.
Hij wilde mij niet kwijt hij was boos en verdrietig en vond dat ik hem jaren had voorgelogen.
Uiteindelijk hebben we het laten bekoelen en mijn ex heeft veel gelezen over dit onderwerp en dat ik zeker niet de eerste ben die uitkomt nadat ze getrouwd zijn geweest en na een half jaar begon hij het te begrijpen.
Dus voor je moeder is het ook een achtbaan aan emotie net als voor je vader en voor jouw bedenk dat je moeder misschien wel jaren met deze gevoelens rond loopt en er niks mee heeft durven doen of wil doen vanwege het gezin.
Wilde je even zeggen dat het onwijs moeilijk voor jouw en je zusje moet zijn, Maar vergeet hierin niet je moeder. Ik zal je eerst wat over mij zelf vertellen misschien begrijp je je moeder dan ook een beetje.
Ben zelf jarenlang aan het twijfelen geweest of ik wel of niet op mannen of vrouwen val. Was er nog niet helemaal uit toen ik zwanger bleek te zijn van mijn nu 11 jaar oude dochter.
En kon ik wel uit komen voor met homosexualiteit, was het wel normaal kon ik het wel vertellen.
Dus ik kreeg een dochter.
Heb jaren lang tijdens mijn huwelijk mijzelf verborgen alleen op feestjes en als ik iets te veel had gedronken begonnen mijn gevoelens voor vrouwen toch op te spelen.
Ik lag met mijn gevoelens in de knoop ik wist het gewoon niet meer. Want ik had ook een dochter om voor te zorgen en ja ik hield ook van mijn toen nog man.
Het is haar vader.
Door mijn gevoelens voor vrouwen en dit niet durfde of kon toegeven want kun je dit je kind wel aan doen dat was steeds dat stemmetje in mijn hoofd kan ik dit mijn kind wel aandoen.
Waarschijnlijk ook de gedachte van je moeder
Heb door de jaren heen ook vaak gedacht zal ik dan nu gaan scheiden want ik, ik was niet gelukkig, ik deed wat er van mij verwacht werdt. Zorgde voor mijn dochter met veel plezier hoor
Zorgde voor een vrolijke stemming in huis ging mee naar verjaardagen en cijferde mezelf totaal weg.
Als iemand mij vroeg hoe gaat het met je zei ik altijd goed, maar diep van binnen schreeuwde ik het uit want kon ik wel voor mezelf kiezen. Mijn gevoel zijn van wel maar mijn verstand bleef maar bij mijn gezin en dat ik mijn kind maar ook mijn toen nog man geen pijn wilde doen.
Als ik intiem was met mijn ex beleefde ik daar geen plezier aan ik was met me gedachte bij het huishouden en de volgende dag. Dus ergens loog ik mezelf maar ook mijn ex voor want ik was niet wie ik wilde of kon zijn.
Hadden veel ruzie en ik had vaak depressies omdat ik gewoon mezelf niet kon of mocht zijn van mezelf omdat het en mijn kind aan ging en ook en mijn exman maar ook de omgeving wat zal die doen.
Uiteindelijk werdt ik verliefd halsoverkop op een vrouw alles viel voor mij op zijn plaats ik was verliefd zoals ik het nog nooit had gevoeld.
Kon niet meer eten niet meer drinken dacht alleen maar aan haar.
Wat kon ik doen weer dat stemmetje in mijn hoofd je dochter je man.
Maar als ik met haar aan de telefoon zat( wat mijn ex wel gewoon wist) kon ik mijn gevoel kwijt ik kon mezelf zijn in al die jaren van verstoppen.
Voelde me bevrijdd als ik met haar op msn zat of een smsje kreeg.
Heb haar ook gezegd dat ik verliefd op haar was.
Zij ook op mij maar we vonden allebei dat we eerlijk moesten zijn naar mijn ex.
Heb die zelfde avond( dus ik heb niks met ha ar gedaan alleen gepraat) nog mijn gevoelens uitgesproken naar mijn ex.
Je kan je voorstellen dat dit een lading van emotie was voor hem maar ook voor mij want ik hield wel van hem.
Hij wilde mij niet kwijt hij was boos en verdrietig en vond dat ik hem jaren had voorgelogen.
Uiteindelijk hebben we het laten bekoelen en mijn ex heeft veel gelezen over dit onderwerp en dat ik zeker niet de eerste ben die uitkomt nadat ze getrouwd zijn geweest en na een half jaar begon hij het te begrijpen.
Dus voor je moeder is het ook een achtbaan aan emotie net als voor je vader en voor jouw bedenk dat je moeder misschien wel jaren met deze gevoelens rond loopt en er niks mee heeft durven doen of wil doen vanwege het gezin.
dinsdag 23 augustus 2011 om 14:19
TO,
. Ik lees een hoop speculatie hier, dat je moeder misschien wel helemaal niet lesbisch is, dat ze het juist al die tijd onderdrukt heeft. Misschien is de waarheid wel veel simpeler, ze is verliefd geworden op iemand anders, en die iemand anders is toevallig een vrouw. Tja boeie. Het probleem is dat jij nu een slecht contact hebt met je moeder en dat je nog thuis woont en dus alles van het verdriet van je vader meemaakt.
Beste advies dat ik je kan geven probeer de relatie en de scheiding van je ouders niet op jezelf te betrekken. Hun relatie is voorbij, en ze zullen allebei hun eigen verhaal hebben over de schuldvraag. Als kind kun je niet kiezen dus laat je ook niet in die situatie manipuleren.
Vertel je moeder wat je nodig hebt van haar kant om het contact goed te houden, eerlijkheid hoor ik je zeggen. En reken er op dat het een paar woelige jaren worden. Als je ouders na zon lang huwelijk met zo n knal uit elkaar gaan, dat kan daar een bittere scheiding ,inclusief getouwtrek om de sympathie van de kinderen uit voortkomen.
Investeer in vrienden, zorg goed voor je zelf, en als een psycholoog jou kan helpen om te verwerken dat je je 'ouderlijk nest' kwijt bent, prima! En echt uiteindelijk komt er iets nieuws voor in de plaats.
. Ik lees een hoop speculatie hier, dat je moeder misschien wel helemaal niet lesbisch is, dat ze het juist al die tijd onderdrukt heeft. Misschien is de waarheid wel veel simpeler, ze is verliefd geworden op iemand anders, en die iemand anders is toevallig een vrouw. Tja boeie. Het probleem is dat jij nu een slecht contact hebt met je moeder en dat je nog thuis woont en dus alles van het verdriet van je vader meemaakt.
Beste advies dat ik je kan geven probeer de relatie en de scheiding van je ouders niet op jezelf te betrekken. Hun relatie is voorbij, en ze zullen allebei hun eigen verhaal hebben over de schuldvraag. Als kind kun je niet kiezen dus laat je ook niet in die situatie manipuleren.
Vertel je moeder wat je nodig hebt van haar kant om het contact goed te houden, eerlijkheid hoor ik je zeggen. En reken er op dat het een paar woelige jaren worden. Als je ouders na zon lang huwelijk met zo n knal uit elkaar gaan, dat kan daar een bittere scheiding ,inclusief getouwtrek om de sympathie van de kinderen uit voortkomen.
Investeer in vrienden, zorg goed voor je zelf, en als een psycholoog jou kan helpen om te verwerken dat je je 'ouderlijk nest' kwijt bent, prima! En echt uiteindelijk komt er iets nieuws voor in de plaats.
dinsdag 23 augustus 2011 om 21:45
Ik kan niet geloven dat een vrouw van 50 en 32 jaar getrouwd ineens lesbisch wordt/blijkt. Of het is maar een fase of ze heeft altijd wel gevoelens voor vrouwen gehad. Misschien is ze biseksueel.
Hoedanook moest ik haar man zijn ik zou het gevoel hebben dat m'n huwelijk van 32 jaar een grote leugen was of als kind zou ik het gevoel hebben dat heel het gezin was gebaseerd op leugens. Ik kan dan ook zeer goed begrijpen dat de man/kinderen erg boos zijn op haar en er weinig begrip voor kunnen hebben.
Hoedanook moest ik haar man zijn ik zou het gevoel hebben dat m'n huwelijk van 32 jaar een grote leugen was of als kind zou ik het gevoel hebben dat heel het gezin was gebaseerd op leugens. Ik kan dan ook zeer goed begrijpen dat de man/kinderen erg boos zijn op haar en er weinig begrip voor kunnen hebben.
dinsdag 23 augustus 2011 om 22:26
quote:blijftgewoondametje schreef op 23 augustus 2011 @ 14:19:
TO,
. Ik lees een hoop speculatie hier, dat je moeder misschien wel helemaal niet lesbisch is, dat ze het juist al die tijd onderdrukt heeft. Misschien is de waarheid wel veel simpeler, ze is verliefd geworden op iemand anders, en die iemand anders is toevallig een vrouw. Dat denk ik eigenlijk ook.
Sommige mensen zijn bi, duh.
Zo lang puur lesbisch zijn, zo lang nooit er over kunnen praten, zo lang het tegen je zin doen met een man? Hm, het kan, maar het lijkt me niet de meest waarschijnlijke optie.
quote:mitchell1978 schreef op 23 augustus 2011 @ 21:45:
Ik kan niet geloven dat een vrouw van 50 en 32 jaar getrouwd ineens lesbisch wordt/blijkt. Of het is maar een fase of ze heeft altijd wel gevoelens voor vrouwen gehad. Misschien is ze biseksueel.
En dit dus (alhoewel ik dus voor de bi-optie ga).
Niet dat dit is waar het om gaat...het gaat om TO's omgang met haar zichzelf ontdekkende moeder... maar het zet het in een net wat ander daglicht. Ik bedoel, als ze bi zou zijn, heeft ze dus niet al die jaren stiekem gegruwd van je vader.
TO,
. Ik lees een hoop speculatie hier, dat je moeder misschien wel helemaal niet lesbisch is, dat ze het juist al die tijd onderdrukt heeft. Misschien is de waarheid wel veel simpeler, ze is verliefd geworden op iemand anders, en die iemand anders is toevallig een vrouw. Dat denk ik eigenlijk ook.
Sommige mensen zijn bi, duh.
Zo lang puur lesbisch zijn, zo lang nooit er over kunnen praten, zo lang het tegen je zin doen met een man? Hm, het kan, maar het lijkt me niet de meest waarschijnlijke optie.
quote:mitchell1978 schreef op 23 augustus 2011 @ 21:45:
Ik kan niet geloven dat een vrouw van 50 en 32 jaar getrouwd ineens lesbisch wordt/blijkt. Of het is maar een fase of ze heeft altijd wel gevoelens voor vrouwen gehad. Misschien is ze biseksueel.
En dit dus (alhoewel ik dus voor de bi-optie ga).
Niet dat dit is waar het om gaat...het gaat om TO's omgang met haar zichzelf ontdekkende moeder... maar het zet het in een net wat ander daglicht. Ik bedoel, als ze bi zou zijn, heeft ze dus niet al die jaren stiekem gegruwd van je vader.
