Relaties
alle pijlers
Mijn moeder is lesbi
woensdag 6 april 2011 om 14:12
Mijn ouders waren 'gelukkig' 32 jaar getrouwd.
Sinds mijn moeder begin sep '09 een nieuwe baan had gevonden heeft ze nieuwe collega's. Hiervoor werkte ze bij de thuiszorg dus altijd 1 op 1.
Bij haar nieuwe baan leerde ze een vrouw kennen die lesbisch is. En ging ze vaak ineens uit met haar vriendinnen ( mijn moeder is 50). Niet dat het zo erg is. Maar wij waren het totaal niet gewend dat ze zaterdagnacht dronken thuis kwam. En mijn vader vergat. Wat overigens onwijs sneu was voor mijn vader die alleen zat op zaterdag avond.
Maanden lang heeft ze stiekem gedaan, wij wisten allemaal nog van niks dat ze op vrouwen viel, zelfs mijn vader niet. Dag en nacht gesms en achter de pc. Als er wat verteld werd luisterden ze niet en reageerden ze (als ze dat deed) 10 min later. Mijn ouders hebben maanden lang ruzie gemaakt omdat mijn vader het gedrag van mijn moeder niet accepteerden.
In mei '10 met moederdag vertelde mijn moeder aan mn vader na een gezellige dag, dat ze op vrouwen valt. Ons heeft ze begin julie verteld dat de liefde voor mijn vader voorbij is. Maar ze had nog niet verteld dat ze lesbisch is. Dat heb ik van mijn vader gehoort. Ze zegt dat zij niet is vreemd gegaan. Maar lijkt mij sterk als je na 32 jaar huwelijk ineens op vrouwen valt.
Sinds dec. '10 is ze het huis uit en woont ze alleen in een appartement.
Nu doet ze nog steeds onwijs stiekem als ik haar vraag of ze nou wel of geen vriendin heeft. En als er haar gevraagd word of het goed met dr gaat 'schirkt' ze van die vraag.
En ze is nog zo vaag. Het is zo onwijs zielig voor mijn vader ook dat hij alleen is. Hij loopt zelfs bij een psycholoog om een beter gevoel te krijgen.
Maar waar het uiteindelijk omgaat is dat ik door haar gedrag, echt een hekel aan haar krijg. Ze praat er steeds omheen als i het verhaal wil weten. Het is niet zo dat ik er op tegen ben dat ze op vrouwen valt, absoluut niet. Maar de manier waarop ze daarmee is om gegaan. En dat ze mijn vader en haar kinderen is vergeten en alleen aan dr zelf denkt, dat neem ik haar zoo kwalijk.
Ik weet echt niet hoe ik er mee om moet gaan!
Sinds mijn moeder begin sep '09 een nieuwe baan had gevonden heeft ze nieuwe collega's. Hiervoor werkte ze bij de thuiszorg dus altijd 1 op 1.
Bij haar nieuwe baan leerde ze een vrouw kennen die lesbisch is. En ging ze vaak ineens uit met haar vriendinnen ( mijn moeder is 50). Niet dat het zo erg is. Maar wij waren het totaal niet gewend dat ze zaterdagnacht dronken thuis kwam. En mijn vader vergat. Wat overigens onwijs sneu was voor mijn vader die alleen zat op zaterdag avond.
Maanden lang heeft ze stiekem gedaan, wij wisten allemaal nog van niks dat ze op vrouwen viel, zelfs mijn vader niet. Dag en nacht gesms en achter de pc. Als er wat verteld werd luisterden ze niet en reageerden ze (als ze dat deed) 10 min later. Mijn ouders hebben maanden lang ruzie gemaakt omdat mijn vader het gedrag van mijn moeder niet accepteerden.
In mei '10 met moederdag vertelde mijn moeder aan mn vader na een gezellige dag, dat ze op vrouwen valt. Ons heeft ze begin julie verteld dat de liefde voor mijn vader voorbij is. Maar ze had nog niet verteld dat ze lesbisch is. Dat heb ik van mijn vader gehoort. Ze zegt dat zij niet is vreemd gegaan. Maar lijkt mij sterk als je na 32 jaar huwelijk ineens op vrouwen valt.
Sinds dec. '10 is ze het huis uit en woont ze alleen in een appartement.
Nu doet ze nog steeds onwijs stiekem als ik haar vraag of ze nou wel of geen vriendin heeft. En als er haar gevraagd word of het goed met dr gaat 'schirkt' ze van die vraag.
En ze is nog zo vaag. Het is zo onwijs zielig voor mijn vader ook dat hij alleen is. Hij loopt zelfs bij een psycholoog om een beter gevoel te krijgen.
Maar waar het uiteindelijk omgaat is dat ik door haar gedrag, echt een hekel aan haar krijg. Ze praat er steeds omheen als i het verhaal wil weten. Het is niet zo dat ik er op tegen ben dat ze op vrouwen valt, absoluut niet. Maar de manier waarop ze daarmee is om gegaan. En dat ze mijn vader en haar kinderen is vergeten en alleen aan dr zelf denkt, dat neem ik haar zoo kwalijk.
Ik weet echt niet hoe ik er mee om moet gaan!
woensdag 6 april 2011 om 14:21
Ik denk dat je moeder ook niet weet hoe ze ermee om moet gaan
Vandaar dat stiekeme.
Ik snap wel dat het een ontzettende dreun is voor jullie als familie, maar ik geloof nooit dat je moeder dit bewust heeft gedaan
Misschien is ze zelf nog wel meer van de leg dan jullie
Sterkte in ieder geval
Vandaar dat stiekeme.
Ik snap wel dat het een ontzettende dreun is voor jullie als familie, maar ik geloof nooit dat je moeder dit bewust heeft gedaan
Misschien is ze zelf nog wel meer van de leg dan jullie
Sterkte in ieder geval
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 6 april 2011 om 14:23
Mijn vader is homo en heeft, toen hij net 'uit de kast' was, ook zo'n periode gehad. Hij leek wel een puber. Best lastig, want wij waren ook allemaal pubers. Maar ik begrijp het wel. Hij kon eindelijk zichzelf zijn, ik denk dat hij heel lang met zichzelf in de knoop heeft gezeten. Mijn ouders waren al uit elkaar, dat zal wel schelen.
Iedereen moet wennen aan deze nieuwe situatie. Gun je moeder wat ruimte om met haar nieuwe 'ik' om te gaan. Ze gaat vanzelf weer normaal doen.
Iedereen moet wennen aan deze nieuwe situatie. Gun je moeder wat ruimte om met haar nieuwe 'ik' om te gaan. Ze gaat vanzelf weer normaal doen.
woensdag 6 april 2011 om 14:28
Ik kan me voorstellen dat je hier overstuur van bent. Na zo'n lang huwelijk is het wel heel raar dat alles op deze manier is gaan lopen.
Zou het niet kunnen zijn dat je moeder van die vrouw de aandacht heeft gekregen die ze bij je vader miste? Misschien is ze niet echt lesbisch maar heeft ze verwarde gevoelens gekregen. Vrouwen voelen elkaar veel beter aan dan mannen ooit zullen doen.
Ik kan me niet voorstellen dat je moeder haar kinderen ineens vergeet maar dat ze nu tijd voor zich zelf nodig heeft. Ik weet dat ik mijn moeder altijd alleen maar als mijn moeder heb gezien, tot ze in een ruzie ineens tegen me zei dat ze niet alleen onze moeder was, maar ook een vrouw met dromen en gevoelens en behoeftes. Sindsdien ben ik haar met andere ogen gaan bekijken. Wij verwachtten altijd van haar dat ze voor ons klaar stond zonder aan haar eigen behoeftes te denken.
Ik zeg hiermee niet dat jullie situatie hetzelfde is hoor, niet iedere situatie is anders maar misschien kun je het van haar kant gaan bekijken?
Heel veel sterkte Roompje ik hoop dat jullie er samen uit komen.
Zou het niet kunnen zijn dat je moeder van die vrouw de aandacht heeft gekregen die ze bij je vader miste? Misschien is ze niet echt lesbisch maar heeft ze verwarde gevoelens gekregen. Vrouwen voelen elkaar veel beter aan dan mannen ooit zullen doen.
Ik kan me niet voorstellen dat je moeder haar kinderen ineens vergeet maar dat ze nu tijd voor zich zelf nodig heeft. Ik weet dat ik mijn moeder altijd alleen maar als mijn moeder heb gezien, tot ze in een ruzie ineens tegen me zei dat ze niet alleen onze moeder was, maar ook een vrouw met dromen en gevoelens en behoeftes. Sindsdien ben ik haar met andere ogen gaan bekijken. Wij verwachtten altijd van haar dat ze voor ons klaar stond zonder aan haar eigen behoeftes te denken.
Ik zeg hiermee niet dat jullie situatie hetzelfde is hoor, niet iedere situatie is anders maar misschien kun je het van haar kant gaan bekijken?
Heel veel sterkte Roompje ik hoop dat jullie er samen uit komen.
woensdag 6 april 2011 om 14:30
wat pammie zegt.
Ipv een hekel aan je moeder te krijgen denk ik dat je beter tegen haar kunt zeggen (of schrijven als je het face-to-face te eng vindt) dat probeert te begrijpen wat ze doormaakt, maar dat jij het moeilijk vindt omdat je ook je vader ongelukkig ziet.
Dat ze als ze wil bij je terecht kan, maar dat je het ook respecteert als ze de zaken eerst voor zichzelf op een rijtje wil krijgen.
Ga in ieder geval niet zeggen dat je een hekel aan haar hebt, want dan ben ik bang dat je straks je moeder kwijt bent.
Ipv een hekel aan je moeder te krijgen denk ik dat je beter tegen haar kunt zeggen (of schrijven als je het face-to-face te eng vindt) dat probeert te begrijpen wat ze doormaakt, maar dat jij het moeilijk vindt omdat je ook je vader ongelukkig ziet.
Dat ze als ze wil bij je terecht kan, maar dat je het ook respecteert als ze de zaken eerst voor zichzelf op een rijtje wil krijgen.
Ga in ieder geval niet zeggen dat je een hekel aan haar hebt, want dan ben ik bang dat je straks je moeder kwijt bent.
woensdag 6 april 2011 om 14:36
quote:Roompje schreef op 06 april 2011 @ 14:34:
[...]
Ja maar uiteindelijk gaat dat mij en mn zussen ook aan.
Dat is maar niet hoe je het bekijkt. Het is nu hier al vrij duidelijk dat jij het voor je vader opneemt, enig idee hoe dat bij je moeder overkomt?
Ik neem aan dat je vader oud en wijs genoeg is om voor zichzelf op te komen mocht dat nodig zijn. Natuurlijk gaat het jou en je zussen ook aan, maar bemoei je er niet mee.
[...]
Ja maar uiteindelijk gaat dat mij en mn zussen ook aan.
Dat is maar niet hoe je het bekijkt. Het is nu hier al vrij duidelijk dat jij het voor je vader opneemt, enig idee hoe dat bij je moeder overkomt?
Ik neem aan dat je vader oud en wijs genoeg is om voor zichzelf op te komen mocht dat nodig zijn. Natuurlijk gaat het jou en je zussen ook aan, maar bemoei je er niet mee.
woensdag 6 april 2011 om 14:45
Ik wil mijn moeder graag steunen maar mn vader is echt gebroken.
Maar mijn vader hield nog heel veel van mn moeder.
En mijn vader heeft wel hobbys maar ze deden heel veel met zn 2tjes.
Ik ben gewoon nog te boos op haar. En ik begrijp best wel hoe zij zich voelt alleen ik snap gewoon niet dat ze nu nog zo vaag doet.
Maar mijn vader hield nog heel veel van mn moeder.
En mijn vader heeft wel hobbys maar ze deden heel veel met zn 2tjes.
Ik ben gewoon nog te boos op haar. En ik begrijp best wel hoe zij zich voelt alleen ik snap gewoon niet dat ze nu nog zo vaag doet.
woensdag 6 april 2011 om 14:48
Ik denk dat zij naar de psycholoog moet en niet je vader.
Ik denk dat ze totaal in de war is.
Ik zou z.v.m. je vader steunen en ja het blijft je moeder. Zou haar een beetje met rust laten, misschien dat ze wat helder wordt. Jij kunt er niks aan doen, maar kan me voorstellen dat het verschrikkelijk is.
Ik denk dat ze totaal in de war is.
Ik zou z.v.m. je vader steunen en ja het blijft je moeder. Zou haar een beetje met rust laten, misschien dat ze wat helder wordt. Jij kunt er niks aan doen, maar kan me voorstellen dat het verschrikkelijk is.
woensdag 6 april 2011 om 14:48
quote:bommi schreef op 06 april 2011 @ 14:40:
Je zegt: mijn vader zat op een zaterdagavond alleen. Nou en? Heeft hij geen vrienden of een eigen hobby?
, mijn man zit ook hele avonden alleen als ik moet werken. Dan vermaakt hij zichzelf wel.
Je moet niet teveel invullen voor je vader TO. Vond hij het erg dat hij zaterdagavond alleen zat of vond hij het wel best omdat hij dan kneukfilms kon kijken?
En nu bezoekt hij een psycholoog. Lijkt me niet heel vreemd omdat het best een klap is als je na 32 jaar door je vrouw verkaten wordt en zij lesbisch blijkt. Maar is hij zielig? En zo ja, waarom dan?
Ik begrijp best dat het moeilijk is voor je. Als kind wil je loyaal zijn aan allebei je ouders en je zit dus letterlijk tussen twee vuren.
Toen mijn ouders gescheiden waren, vond ik het zielig dat mijn vader alleen was, maar voelde ik me ook weel schuldig t.o. mijn moeder als we met kerst naar hem toegingen.
Misschien is het een idee voor je om zelf ook eens met een psycholoog te gaan praten. Niet omdat ik je gek vind, maar omdat het je kan helpen de zaken in ander perspectief te zien.
Je zegt: mijn vader zat op een zaterdagavond alleen. Nou en? Heeft hij geen vrienden of een eigen hobby?
, mijn man zit ook hele avonden alleen als ik moet werken. Dan vermaakt hij zichzelf wel.
Je moet niet teveel invullen voor je vader TO. Vond hij het erg dat hij zaterdagavond alleen zat of vond hij het wel best omdat hij dan kneukfilms kon kijken?
En nu bezoekt hij een psycholoog. Lijkt me niet heel vreemd omdat het best een klap is als je na 32 jaar door je vrouw verkaten wordt en zij lesbisch blijkt. Maar is hij zielig? En zo ja, waarom dan?
Ik begrijp best dat het moeilijk is voor je. Als kind wil je loyaal zijn aan allebei je ouders en je zit dus letterlijk tussen twee vuren.
Toen mijn ouders gescheiden waren, vond ik het zielig dat mijn vader alleen was, maar voelde ik me ook weel schuldig t.o. mijn moeder als we met kerst naar hem toegingen.
Misschien is het een idee voor je om zelf ook eens met een psycholoog te gaan praten. Niet omdat ik je gek vind, maar omdat het je kan helpen de zaken in ander perspectief te zien.
woensdag 6 april 2011 om 14:49
quote:Roompje schreef op 06 april 2011 @ 14:45:En ik begrijp best wel hoe zij zich voelt alleen ik snap gewoon niet dat ze nu nog zo vaag doet.
Ik denk dat je juist niet begrijpt hoe zij zich voelt.
En dat je niet snapt dat ze 'zo vaag' doet kun je gewoon tegen haar zeggen in een gesprek.
Echt, ga met elkaar praten.
Ik denk dat je juist niet begrijpt hoe zij zich voelt.
En dat je niet snapt dat ze 'zo vaag' doet kun je gewoon tegen haar zeggen in een gesprek.
Echt, ga met elkaar praten.
woensdag 6 april 2011 om 14:50
Maar waarom ben je nou zo boos op haar? Ze is niet verplicht jou te vertellen over haar liefdesleven. Ze valt op vrouwen, ze is weggegaan bij je vader en doet vaag in jouw ogen. Moet zij zich dan gedragen zoals jij dat wil? Moest ze bij je vader blijven om hem gelukkig te houden?
Leef je wat meer in in je moeder, dat gebeurt niet zo te lezen.
Leef je wat meer in in je moeder, dat gebeurt niet zo te lezen.
woensdag 6 april 2011 om 14:52
quote:bommi schreef op 06 april 2011 @ 14:50:
Maar waarom ben je nou zo boos op haar? Ze is niet verplicht jou te vertellen over haar liefdesleven. Ze valt op vrouwen, ze is weggegaan bij je vader en doet vaag in jouw ogen. Moet zij zich dan gedragen zoals jij dat wil? Moest ze bij je vader blijven om hem gelukkig te houden?
Leef je wat meer in in je moeder, dat gebeurt niet zo te lezen.Hoe zou jij het vinden als je moeder of vrouw na zoveel jaar huwelijk zegt op vrouwen te vallen? En dan ook nog dat puberale gedrag erbij. Makkelijk praten zo..
Maar waarom ben je nou zo boos op haar? Ze is niet verplicht jou te vertellen over haar liefdesleven. Ze valt op vrouwen, ze is weggegaan bij je vader en doet vaag in jouw ogen. Moet zij zich dan gedragen zoals jij dat wil? Moest ze bij je vader blijven om hem gelukkig te houden?
Leef je wat meer in in je moeder, dat gebeurt niet zo te lezen.Hoe zou jij het vinden als je moeder of vrouw na zoveel jaar huwelijk zegt op vrouwen te vallen? En dan ook nog dat puberale gedrag erbij. Makkelijk praten zo..
