Relaties
alle pijlers
Mijn Opa en mijn Vader
woensdag 14 maart 2012 om 15:27
Ik heb al eens eerder een topic over mijn Opa geschreven.
Na een (in mijn beleving) leuke Grootouder en Kindrelatie sinds mijn geboorte, besloot mijn Opa en zijn nieuwe familie rond mijn 18e heel rigoreus het contact met mij en mijn familie te verbreken.
Ik heb nooit echt geweten waarom.
Na het plaatsen van dat topic, ongeveer 3 jaar geleden, heb ik hem een kaartje gestuurd met wat fotootjes van mijn dochter en over hoe het nu ging. Hierop heb ik wel een reactie gehad, een kaartje en de boodschap dat alles goed ging. Daarna weer niks meer.
Nu is mijn Opa eergisteren na een lang ziekbed overleden.
Dit heeft hij goed aangevoelt, een week geleden heeft hij na 13 jaar mijn vader gebeld, en mijn vader is samen met zijn vrouw en mijn halfbroertje bij hem op bezoek geweest. Wel met de wetenschap dat dit de laatste keer zou zijn dat ze elkaar zagen.
Ik heb geen idee of er nog over mij is gepraat, of over mijn andere broertje. Ik heb ook niet echt het idee dat er aan ons gedacht is.
Ik ben blij dat mijn vader het toch na al die jaren heeft kunnen bijleggen en afscheid heeft kunnen nemen van zijn vader.
Ook bij de crematie zijn wij niet welkom, men wilde het graag klein houden.
Met alle liefde van de wereld zal ik dit respecteren. Mijn vader heeft mij medegedeeld dat het laatste contact echt puur bedoeld was om afscheid te nemen en er niet meer over de periode van "geen contact" gepraat zou worden.
Om deze reden zal ik dus ook nooit weten waarom mijn Opa mij niet meer wilde zien. Ik begrijp er nog steeds niets van. Al 13 jaar vraag ik mij af wat in de wereld ik als 18-jarige zo vreselijk verkeerd heb gedaan dat mijn Opa mij niet meer wilde zien. Of de rest van mijn familie.
Natuurlijk zou ik dit aan mijn vader kunnen vragen, maar mijn vader is nogal snel boos, gekwetst, slaat dicht. Ik kan niet goed met hem praten. (ik hou wel heeeeeeel veel van hem)
In mijn jeugd stond eigenlijk altijd falen, angst, boze volwassenen, altijd gewezen worden op mijn tekortkomen, nooit iets goed kunnen doen centraal. Mijn vader is iemand waarmee ik Gouden Dagen heb beleefd, maar ook iemand waar ik altijd bang voor ben geweest. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet goed genoeg was.
Als ik terugkijk naar mijn jeugdfoto's, dan zie ik een gelukkig kind met een blije vader en idem dito met mijn Opa. Het lijkt wel of er vanaf mijn 10e of 11e een soort sluier over dat Blije komt. Alsof ik daarna mensen alleen maar teleurstelde, mensen alleen maar boos op mij konden zijn. Mijn ouders zijn rond die leeftijd gescheiden en zowel mijn vader als moeder lieten (voor mijn gevoel) geen moment onbenut om mij te laten merken hoe ongewenst ik was. Als ik niet moest vluchten voor mijn moeder in een alcoholwoededing, was ik wel weer op de vlucht voor mijn pa die vond dat ik ergens weer niet goed genoeg in was.
Ik had een hekel aan school en snapte ook niet veel van school. Op latere leeftijd is er ook ADD bij mij geconstateerd. Daardoor was ik geen beste leerling en maakte ik van school een buitengewone puinzooi. Ik denk dat dit mij heel erg is kwalijk genomen. Doordat school zo'n heet hangijzer werd, begon ik ook te liegen over het rooster, over cijfers. Ik ging weleens stiekem uit, had weleens een vriendje. Ik heb gewoon nooit het gevoel gehad dat mijn echte ik goed genoeg was, dus loog ik ook over veel dingen.
Ik weet niet zo heel goed welke kant ik met dit topic op wil, maar ik word weer geconfronteerd (voor mijn gevoel) met mijn eeuwige tekortkomen. Ik was blijkbaar de moeite niet waard om nog eens afscheid van te nemen en ik zal ook niet weten waarom Opa mij zo afwees. Met mijn vader kan ik er niet over praten en ik zal bij hem dus ook geen geruststelling of begrip vinden. Sterker nog; ik ben eigenlijk alleen maar bang dat hij mij straks ook niet meer wilt zien als ik erover doorzeur.
Gezien mijn andere topics waarin ook duidelijk naar voren komt dat ik inmiddels een behoorlijk issue heb met voldoen aan een bepaald beeld, hoge eisen van het leven stellen, altijd boos en gestressed zijn, is het misschien eens tijd voor een psych ofzo.
Maar eigenlijk wil ik gewoon weten of deze gevoelens normaal zijn. Of het een non-probleem is. Moet ik niet zeuren?
Na een (in mijn beleving) leuke Grootouder en Kindrelatie sinds mijn geboorte, besloot mijn Opa en zijn nieuwe familie rond mijn 18e heel rigoreus het contact met mij en mijn familie te verbreken.
Ik heb nooit echt geweten waarom.
Na het plaatsen van dat topic, ongeveer 3 jaar geleden, heb ik hem een kaartje gestuurd met wat fotootjes van mijn dochter en over hoe het nu ging. Hierop heb ik wel een reactie gehad, een kaartje en de boodschap dat alles goed ging. Daarna weer niks meer.
Nu is mijn Opa eergisteren na een lang ziekbed overleden.
Dit heeft hij goed aangevoelt, een week geleden heeft hij na 13 jaar mijn vader gebeld, en mijn vader is samen met zijn vrouw en mijn halfbroertje bij hem op bezoek geweest. Wel met de wetenschap dat dit de laatste keer zou zijn dat ze elkaar zagen.
Ik heb geen idee of er nog over mij is gepraat, of over mijn andere broertje. Ik heb ook niet echt het idee dat er aan ons gedacht is.
Ik ben blij dat mijn vader het toch na al die jaren heeft kunnen bijleggen en afscheid heeft kunnen nemen van zijn vader.
Ook bij de crematie zijn wij niet welkom, men wilde het graag klein houden.
Met alle liefde van de wereld zal ik dit respecteren. Mijn vader heeft mij medegedeeld dat het laatste contact echt puur bedoeld was om afscheid te nemen en er niet meer over de periode van "geen contact" gepraat zou worden.
Om deze reden zal ik dus ook nooit weten waarom mijn Opa mij niet meer wilde zien. Ik begrijp er nog steeds niets van. Al 13 jaar vraag ik mij af wat in de wereld ik als 18-jarige zo vreselijk verkeerd heb gedaan dat mijn Opa mij niet meer wilde zien. Of de rest van mijn familie.
Natuurlijk zou ik dit aan mijn vader kunnen vragen, maar mijn vader is nogal snel boos, gekwetst, slaat dicht. Ik kan niet goed met hem praten. (ik hou wel heeeeeeel veel van hem)
In mijn jeugd stond eigenlijk altijd falen, angst, boze volwassenen, altijd gewezen worden op mijn tekortkomen, nooit iets goed kunnen doen centraal. Mijn vader is iemand waarmee ik Gouden Dagen heb beleefd, maar ook iemand waar ik altijd bang voor ben geweest. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet goed genoeg was.
Als ik terugkijk naar mijn jeugdfoto's, dan zie ik een gelukkig kind met een blije vader en idem dito met mijn Opa. Het lijkt wel of er vanaf mijn 10e of 11e een soort sluier over dat Blije komt. Alsof ik daarna mensen alleen maar teleurstelde, mensen alleen maar boos op mij konden zijn. Mijn ouders zijn rond die leeftijd gescheiden en zowel mijn vader als moeder lieten (voor mijn gevoel) geen moment onbenut om mij te laten merken hoe ongewenst ik was. Als ik niet moest vluchten voor mijn moeder in een alcoholwoededing, was ik wel weer op de vlucht voor mijn pa die vond dat ik ergens weer niet goed genoeg in was.
Ik had een hekel aan school en snapte ook niet veel van school. Op latere leeftijd is er ook ADD bij mij geconstateerd. Daardoor was ik geen beste leerling en maakte ik van school een buitengewone puinzooi. Ik denk dat dit mij heel erg is kwalijk genomen. Doordat school zo'n heet hangijzer werd, begon ik ook te liegen over het rooster, over cijfers. Ik ging weleens stiekem uit, had weleens een vriendje. Ik heb gewoon nooit het gevoel gehad dat mijn echte ik goed genoeg was, dus loog ik ook over veel dingen.
Ik weet niet zo heel goed welke kant ik met dit topic op wil, maar ik word weer geconfronteerd (voor mijn gevoel) met mijn eeuwige tekortkomen. Ik was blijkbaar de moeite niet waard om nog eens afscheid van te nemen en ik zal ook niet weten waarom Opa mij zo afwees. Met mijn vader kan ik er niet over praten en ik zal bij hem dus ook geen geruststelling of begrip vinden. Sterker nog; ik ben eigenlijk alleen maar bang dat hij mij straks ook niet meer wilt zien als ik erover doorzeur.
Gezien mijn andere topics waarin ook duidelijk naar voren komt dat ik inmiddels een behoorlijk issue heb met voldoen aan een bepaald beeld, hoge eisen van het leven stellen, altijd boos en gestressed zijn, is het misschien eens tijd voor een psych ofzo.
Maar eigenlijk wil ik gewoon weten of deze gevoelens normaal zijn. Of het een non-probleem is. Moet ik niet zeuren?
woensdag 14 maart 2012 om 15:35
Allereerst een
En gevoelens zijn gevoelens. Die heb je. En of dit normaal of niet normaal is dat is niet aan ons om jou dat te vertellen. Jij zit met dit gevoel en daar moet je wat mee ( of niet).
Misschien dat een gesprekje met een psych je kan helpen met je zelfbeeld ( de drang om altijd te willen voldoen, dat lukt niet en daardoor boos/gefrustreerd/bang) icm je ADD en het verwerken van het verlies van jouw opa ( die je eigenlijk 13 jaar geleden al verloren bent..)
Veel sterkte
En gevoelens zijn gevoelens. Die heb je. En of dit normaal of niet normaal is dat is niet aan ons om jou dat te vertellen. Jij zit met dit gevoel en daar moet je wat mee ( of niet).
Misschien dat een gesprekje met een psych je kan helpen met je zelfbeeld ( de drang om altijd te willen voldoen, dat lukt niet en daardoor boos/gefrustreerd/bang) icm je ADD en het verwerken van het verlies van jouw opa ( die je eigenlijk 13 jaar geleden al verloren bent..)
Veel sterkte
woensdag 14 maart 2012 om 15:41
Jeetje, wat een verhaal. Weet niet goed wat ik hierop moet zeggen, maar ga toch wat proberen. Allereerst gecondoleerd met je opa en wat vreselijk jammer dat alles op zo'n manier is gegaan. Ik kan me goed voorstellen dat jij, met jouw geschiedenis, denkt dat het jouw tekortkomingen zijn, maar dat is niet zo. Toentertijd zijn er 'volwassenen' geweest die beslissingen gemaakt hebben en daar heb jij maar mee te leven gehad.
Mijn zoon heeft ADD, ik weet wat het is. Moeilijk om deze diagnose te krijgen en eigenlijk geen steun te krijgen. Mijn zoon krijgt van mij (of via mij als ik het zelf niet kan) alle begeleiding die hij nodig heeft.
Ik denk dat ik, als ik jou was, inderdaad psychologisch hulp zou zoeken. Je bent nog jong en om dit als 'bagage' de rest van je leven mee te nemen...dat zou zonde van jouw leven zijn. Daarnaast zou ik vroeg of laat tóch het gesprek met je vader aan gaan (m.b.v. psych mettertijd?), want stel dat hem ooit wat overkomt, dan verlies je daarmee je laatste kans om vragen te stellen.
En ik vind niet dat je zeurt.
Mijn zoon heeft ADD, ik weet wat het is. Moeilijk om deze diagnose te krijgen en eigenlijk geen steun te krijgen. Mijn zoon krijgt van mij (of via mij als ik het zelf niet kan) alle begeleiding die hij nodig heeft.
Ik denk dat ik, als ik jou was, inderdaad psychologisch hulp zou zoeken. Je bent nog jong en om dit als 'bagage' de rest van je leven mee te nemen...dat zou zonde van jouw leven zijn. Daarnaast zou ik vroeg of laat tóch het gesprek met je vader aan gaan (m.b.v. psych mettertijd?), want stel dat hem ooit wat overkomt, dan verlies je daarmee je laatste kans om vragen te stellen.
En ik vind niet dat je zeurt.
woensdag 14 maart 2012 om 15:49
Jeetje, ik herken in wat je zeg over jouw relatie met je vader precies de relatie tussen mijn ouwe en mij. Het hele gedrag is precies hetzelfde (of in mijn geval wàs), frapant.
Ik ben 2 x in therapie gegaan, en dat heeft wel veel voor me gedaan, maar soms steekt dat onzekere gevoel van niet goed genoeg zijn toch weer de kop op, en dan ga ik mezelf overschreeuwen merk ik. Hij is inmiddels al jaren dood, maar die invloed heeft ie zo nu en dan nog steeds. Vooral als ik in een onzekere periode zit.
Ik heb helaas verder geen tips voor je maar wel een dikke
Ik ben 2 x in therapie gegaan, en dat heeft wel veel voor me gedaan, maar soms steekt dat onzekere gevoel van niet goed genoeg zijn toch weer de kop op, en dan ga ik mezelf overschreeuwen merk ik. Hij is inmiddels al jaren dood, maar die invloed heeft ie zo nu en dan nog steeds. Vooral als ik in een onzekere periode zit.
Ik heb helaas verder geen tips voor je maar wel een dikke
woensdag 14 maart 2012 om 15:51
Nastik je zeurt niet, het raakt je en daarom dit topic. Daar is niks mis mee.
Met jou ook niet, maar dat zal na zo'n jeugd moeilijk te geloven zijn. Daarom denk ik ook dat een psych iig geen kwaad kan om te leren dingen los te laten en jezelf in een ander perspectief te gaan zien. Je bent (voor zover ik je ken van hier) een topwijf en ik hoop dat je dat zelf ook ooit kunt gaan geloven en voelen.
Gaat het inmiddels nog goed tussen jou en je eigen kids? En je man?
Veel sterkte en een
Met jou ook niet, maar dat zal na zo'n jeugd moeilijk te geloven zijn. Daarom denk ik ook dat een psych iig geen kwaad kan om te leren dingen los te laten en jezelf in een ander perspectief te gaan zien. Je bent (voor zover ik je ken van hier) een topwijf en ik hoop dat je dat zelf ook ooit kunt gaan geloven en voelen.
Gaat het inmiddels nog goed tussen jou en je eigen kids? En je man?
Veel sterkte en een
woensdag 14 maart 2012 om 15:52
Dat je opa ervoor koos om jou niet meer te zien kan volgens mij niet het gevolg zijn van iets dat met jou te maken heeft. Dat moet met jouw vader/moeder te maken hebben. Het lijkt mij ook zeer onwaarschijnlijk dat jouw opa jou niet de moeite waard vond om afscheid van te nemen. Er moet een andere reden zijn en ook die reden zal in de vader/opa sfeer liggen.
Ik kan me voorstellen dat jouw vader zijn problemen met zijn vader niet met zijn jonge dochter/zoon wil delen, maar aangezien je inmiddels geen klein kind meer bent, kun je het hem wellicht binnenkort op een geschikt moment nog eens vragen naar alles wat er gebeurd is met je opa.
Ik kan me voorstellen dat jouw vader zijn problemen met zijn vader niet met zijn jonge dochter/zoon wil delen, maar aangezien je inmiddels geen klein kind meer bent, kun je het hem wellicht binnenkort op een geschikt moment nog eens vragen naar alles wat er gebeurd is met je opa.
woensdag 14 maart 2012 om 15:54
quote:hatseklats schreef op 14 maart 2012 @ 15:41:
.....
Ik denk dat ik, als ik jou was, inderdaad psychologisch hulp zou zoeken. Je bent nog jong en om dit als 'bagage' de rest van je leven mee te nemen...dat zou zonde van jouw leven zijn. Daarnaast zou ik vroeg of laat tóch het gesprek met je vader aan gaan (m.b.v. psych mettertijd?), want stel dat hem ooit wat overkomt, dan verlies je daarmee je laatste kans om vragen te stellen.
En ik vind niet dat je zeurt.
Hulp zoeken kan volgens mij sowieso geen kwaad.
Is er iemand anders in je familie (misschien z'n vrouw?) die je daarbij zou kunnen helpen? Ben het eens met Hatseklats dat dit geen bagage is die je de rest van je leven mee zou moeten torsen.
.....
Ik denk dat ik, als ik jou was, inderdaad psychologisch hulp zou zoeken. Je bent nog jong en om dit als 'bagage' de rest van je leven mee te nemen...dat zou zonde van jouw leven zijn. Daarnaast zou ik vroeg of laat tóch het gesprek met je vader aan gaan (m.b.v. psych mettertijd?), want stel dat hem ooit wat overkomt, dan verlies je daarmee je laatste kans om vragen te stellen.
En ik vind niet dat je zeurt.
Hulp zoeken kan volgens mij sowieso geen kwaad.
Is er iemand anders in je familie (misschien z'n vrouw?) die je daarbij zou kunnen helpen? Ben het eens met Hatseklats dat dit geen bagage is die je de rest van je leven mee zou moeten torsen.
anoniem_146139 wijzigde dit bericht op 14-03-2012 15:57
Reden: Stukje weggehaald, topic gaat niet over mij :-$
Reden: Stukje weggehaald, topic gaat niet over mij :-$
% gewijzigd
woensdag 14 maart 2012 om 15:54
Wat jammer dat je geen afscheid meer hebt mogen nemen van je opa (Hier dus een roosje, maar dat doet ie nu even niet...?)
Ik weet niet hoe je huidige contact met je moeder is? Of zij iets meer kan vertellen over de tijd dat je ouders nog niet gescheiden waren en er nog wel contact tussen jullie en opa was?
Ik weet niet hoe je huidige contact met je moeder is? Of zij iets meer kan vertellen over de tijd dat je ouders nog niet gescheiden waren en er nog wel contact tussen jullie en opa was?
woensdag 14 maart 2012 om 15:59
Wat andere mensen van je vinden, zegt meer over hen, dan over jou.
Dat je opa geen contact meer met jullie had, heeft waarschijnlijk niets met jou te maken. Anders had hij ook geen kaartje aan je gestuurd.
Ik kan wel begrijpen dat je graag wil weten wat er nou was. De enige oplossing is, het aan je vader vragen.
Wat betreft het gewenst zijn door je ouders. Wat ik eerder al zei, hun gedrag tegen jou en hun houding zegt meer over hen, dan over jou. Jij bent hun kind en zij zouden onvoorwaardelijk van jou moeten houden. Lukt het ze niet dat naar jou te uiten, dan is er iets mis met je ouders en niet met jou.
Ik vermoed dat als je cum laude was afgestudeerd, het niet anders was geweest.
Kortom, er is niets mis met jou.
Dat je opa geen contact meer met jullie had, heeft waarschijnlijk niets met jou te maken. Anders had hij ook geen kaartje aan je gestuurd.
Ik kan wel begrijpen dat je graag wil weten wat er nou was. De enige oplossing is, het aan je vader vragen.
Wat betreft het gewenst zijn door je ouders. Wat ik eerder al zei, hun gedrag tegen jou en hun houding zegt meer over hen, dan over jou. Jij bent hun kind en zij zouden onvoorwaardelijk van jou moeten houden. Lukt het ze niet dat naar jou te uiten, dan is er iets mis met je ouders en niet met jou.
Ik vermoed dat als je cum laude was afgestudeerd, het niet anders was geweest.
Kortom, er is niets mis met jou.
woensdag 14 maart 2012 om 16:03
Dat het juist na de scheiding van je ouders de verkeerde kant op ging met het contact, zegt toch eigenlijk al genoeg. Misschien erg cru van mij om te zeggen, maar ik vermoed dat je al bij de geboorte niet gewenst was en dat dit nooit echt is veranderd. Wellicht vonden je vaders ouders je moeder ook niet goed genoeg voor hem, en zijn huidige partner weer wel (wat verklaart waarom ze je halfbroertje ook accepteren).
woensdag 14 maart 2012 om 16:07
woensdag 14 maart 2012 om 16:13
Thanks alvast weer voor de reacties!
Weet je, ik hou heel veel van mijn pa. Maar ik heb niet het gevoel dat ik echt met dingen bij hem terechtkan. We kunnen gezellig koken, een museum bezoeken. Maar ik het idee dat ik hem niet kan vragen naar Levensdingen. Dat hij zich algauw bedreigd voelt. Gekwetst. Of er niet over wilt praten.
Toen ik gisteren voorzichtig vroeg wat nou de reden van het verbroken contact was, kreeg ik een vaag verhaal over een teruggetrokken bestaan willen leiden. Mijn Opa is met zijn vrouw en kinderen afgelegen op een soort boerderij gaan wonen en hebben zich daar tja, afgezonderd? Ze zouden geen behoefte hebben aan mensen om zich heen.
Toen ik zei: "Pa, hoe kan dat nou? Hoe kun je willen leven zonder je familie die van je houdt om je heen?" Toen zag ik aan zijn gezicht al dat ik beter mijn mond kon houden. Het contact is ook rigoreus opgehouden, toendertijd. We gingen er maandelijks heen en opeens helemaal niet meer.
Mijn Opa rookte ook altijd sigaren, ik kan geen sigaar ruiken zonder aan hem te denken. Dus ik stelde gisteren voor dat Pa dan tenminste een sigaar van mij meenam voor Opa. In mijn ogen geen raar idee, maar hij reageerde alsof ik iets walgelijks voorstelde.
Weet je, ik hou heel veel van mijn pa. Maar ik heb niet het gevoel dat ik echt met dingen bij hem terechtkan. We kunnen gezellig koken, een museum bezoeken. Maar ik het idee dat ik hem niet kan vragen naar Levensdingen. Dat hij zich algauw bedreigd voelt. Gekwetst. Of er niet over wilt praten.
Toen ik gisteren voorzichtig vroeg wat nou de reden van het verbroken contact was, kreeg ik een vaag verhaal over een teruggetrokken bestaan willen leiden. Mijn Opa is met zijn vrouw en kinderen afgelegen op een soort boerderij gaan wonen en hebben zich daar tja, afgezonderd? Ze zouden geen behoefte hebben aan mensen om zich heen.
Toen ik zei: "Pa, hoe kan dat nou? Hoe kun je willen leven zonder je familie die van je houdt om je heen?" Toen zag ik aan zijn gezicht al dat ik beter mijn mond kon houden. Het contact is ook rigoreus opgehouden, toendertijd. We gingen er maandelijks heen en opeens helemaal niet meer.
Mijn Opa rookte ook altijd sigaren, ik kan geen sigaar ruiken zonder aan hem te denken. Dus ik stelde gisteren voor dat Pa dan tenminste een sigaar van mij meenam voor Opa. In mijn ogen geen raar idee, maar hij reageerde alsof ik iets walgelijks voorstelde.
woensdag 14 maart 2012 om 16:17
Je opa is dus hertrouwd, en daarna verbrak hij alle contact? Begrijp ik dat goed?
Daarnaast lijkt het me dat het verbreken van het contact met de hele familie niet ligt aan iets wat jij verkeerd gedaan zou hebben. Dat lijkt me stug. Helemaal omdat je zelf zegt dat de breuk toch best onverwacht kwam.
Soms gebeuren er dingen in de familie waar de kinderen niks van mee krijgen. Kinderen zijn echter wel vaak geneigd om de schuld bij zichzelf neer te leggen. Ze zijn niet lief genoeg geweest, ze zijn niet vaak genoeg naar opa en oma toegegaan, verzin het maar. Maar al zouden opa en oma dat zelf ook vinden, dan nog zijn zulke dingen domweg te onbenullig om als reden voor een breuk te dienen.
Ik denk dat er dingen gebeurd of gezegd zijn waar jij niks van weet, en waar je vader niet over wil praten omdat het niks met jou te maken heeft. Misschien is het een idee om hem simpelweg te vragen of de breuk überhaupt iets met jou of jouw gedrag te maken had? Of durf je dat ook niet goed?
Ik wens je sterkte
Daarnaast lijkt het me dat het verbreken van het contact met de hele familie niet ligt aan iets wat jij verkeerd gedaan zou hebben. Dat lijkt me stug. Helemaal omdat je zelf zegt dat de breuk toch best onverwacht kwam.
Soms gebeuren er dingen in de familie waar de kinderen niks van mee krijgen. Kinderen zijn echter wel vaak geneigd om de schuld bij zichzelf neer te leggen. Ze zijn niet lief genoeg geweest, ze zijn niet vaak genoeg naar opa en oma toegegaan, verzin het maar. Maar al zouden opa en oma dat zelf ook vinden, dan nog zijn zulke dingen domweg te onbenullig om als reden voor een breuk te dienen.
Ik denk dat er dingen gebeurd of gezegd zijn waar jij niks van weet, en waar je vader niet over wil praten omdat het niks met jou te maken heeft. Misschien is het een idee om hem simpelweg te vragen of de breuk überhaupt iets met jou of jouw gedrag te maken had? Of durf je dat ook niet goed?
Ik wens je sterkte
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 14 maart 2012 om 16:20
woensdag 14 maart 2012 om 16:22
quote:setter schreef op 14 maart 2012 @ 16:17:
Je opa is dus hertrouwd, en daarna verbrak hij alle contact? Begrijp ik dat goed?
Daarnaast lijkt het me dat het verbreken van het contact met de hele familie niet ligt aan iets wat jij verkeerd gedaan zou hebben. Dat lijkt me stug. Helemaal omdat je zelf zegt dat de breuk toch best onverwacht kwam.
Soms gebeuren er dingen in de familie waar de kinderen niks van mee krijgen. Kinderen zijn echter wel vaak geneigd om de schuld bij zichzelf neer te leggen. Ze zijn niet lief genoeg geweest, ze zijn niet vaak genoeg naar opa en oma toegegaan, verzin het maar. Maar al zouden opa en oma dat zelf ook vinden, dan nog zijn zulke dingen domweg te onbenullig om als reden voor een breuk te dienen.
Ik denk dat er dingen gebeurd of gezegd zijn waar jij niks van weet, en waar je vader niet over wil praten omdat het niks met jou te maken heeft. Misschien is het een idee om hem simpelweg te vragen of de breuk überhaupt iets met jou of jouw gedrag te maken had? Of durf je dat ook niet goed?
Ik wens je sterkte Mijn Opa is hertrouwd na een rotscheiding van Oma, toen ik een jaar of 10 was naar Verder Weg verhuisd waarna we gewoon maandelijks langsgingen. Op mijn 18e of 19e gingen we opeens niet meer.
Je opa is dus hertrouwd, en daarna verbrak hij alle contact? Begrijp ik dat goed?
Daarnaast lijkt het me dat het verbreken van het contact met de hele familie niet ligt aan iets wat jij verkeerd gedaan zou hebben. Dat lijkt me stug. Helemaal omdat je zelf zegt dat de breuk toch best onverwacht kwam.
Soms gebeuren er dingen in de familie waar de kinderen niks van mee krijgen. Kinderen zijn echter wel vaak geneigd om de schuld bij zichzelf neer te leggen. Ze zijn niet lief genoeg geweest, ze zijn niet vaak genoeg naar opa en oma toegegaan, verzin het maar. Maar al zouden opa en oma dat zelf ook vinden, dan nog zijn zulke dingen domweg te onbenullig om als reden voor een breuk te dienen.
Ik denk dat er dingen gebeurd of gezegd zijn waar jij niks van weet, en waar je vader niet over wil praten omdat het niks met jou te maken heeft. Misschien is het een idee om hem simpelweg te vragen of de breuk überhaupt iets met jou of jouw gedrag te maken had? Of durf je dat ook niet goed?
Ik wens je sterkte Mijn Opa is hertrouwd na een rotscheiding van Oma, toen ik een jaar of 10 was naar Verder Weg verhuisd waarna we gewoon maandelijks langsgingen. Op mijn 18e of 19e gingen we opeens niet meer.
woensdag 14 maart 2012 om 16:26
quote:setter schreef op 14 maart 2012 @ 16:22:
Mag ik je vragen waar je moeder is in dit verhaal?
Mijn (biologische) moeder was al uit beeld bij Opa nadat mijn ouders scheidden, in 1991 ofzo. Ongeveer tegelijkertijd met de verhuizing van Opa naar Ver Weg. We zijn daarna jarenlang met zijn drietjes gegaan, Vader, Broertje en Ik. Daarna nog een paar jaar Vader, Stiemoe, Broertje en Ik. Toen niks meer.
Het was dus ook de eerste keer dat Opa mijn Halfbroertje zag, de laatste keer.
Mag ik je vragen waar je moeder is in dit verhaal?
Mijn (biologische) moeder was al uit beeld bij Opa nadat mijn ouders scheidden, in 1991 ofzo. Ongeveer tegelijkertijd met de verhuizing van Opa naar Ver Weg. We zijn daarna jarenlang met zijn drietjes gegaan, Vader, Broertje en Ik. Daarna nog een paar jaar Vader, Stiemoe, Broertje en Ik. Toen niks meer.
Het was dus ook de eerste keer dat Opa mijn Halfbroertje zag, de laatste keer.
woensdag 14 maart 2012 om 16:29
TO, ik ben geen psych en heb ook geen ervaring met dit soort dingen, dus ik kan je alleen vertellen wat ik zelf zou doen. Ik zou toch eens een gesprek met je vader aanknopen en hem vertellen wat je hier ook vertelt: dat je je altijd hebt afgevraagd of het jouw schuld was dat het contact met je opa destijds verbroken is. Die vraag kan je vader toch wel voor je beantwoorden?
woensdag 14 maart 2012 om 17:00
Oh lieve nastik. Wat heb je toch een hoop voor je kiezen.
Allereerst; de reden die je opa ook had om geen contact te willen, het ligt niet aan jou. Ik zou het wel willen schreeuwen tegen je... Echt, het ligt niet aan jou!
Ten tweede; mooi van je dat je hun wens om het klein en besloten te houden respecteert. Gaat je vader nu wel naar de uitvaart?
Misschien is het een idee om op het moment dat zijn afscheid is, jij op een eigen plek op je eigen manier afscheid van hem neemt? Schrijf hem een brief en vernietig deze of bewaar hem. Laat een ballon op ter nagedachtenis aan hem. Plant een boompje ergens ter nagedachtenis aan hem. Iets waarmee jij afscheid kan nemen van dat stukje verdriet maar ook dat stukje onbeantwoorde vragen en onduidelijke leven..
Ach lieve schat, ik zou je zo graag een arm omslaan en je helpen op alle mogelijkelijk manieren...
Allereerst; de reden die je opa ook had om geen contact te willen, het ligt niet aan jou. Ik zou het wel willen schreeuwen tegen je... Echt, het ligt niet aan jou!
Ten tweede; mooi van je dat je hun wens om het klein en besloten te houden respecteert. Gaat je vader nu wel naar de uitvaart?
Misschien is het een idee om op het moment dat zijn afscheid is, jij op een eigen plek op je eigen manier afscheid van hem neemt? Schrijf hem een brief en vernietig deze of bewaar hem. Laat een ballon op ter nagedachtenis aan hem. Plant een boompje ergens ter nagedachtenis aan hem. Iets waarmee jij afscheid kan nemen van dat stukje verdriet maar ook dat stukje onbeantwoorde vragen en onduidelijke leven..
Ach lieve schat, ik zou je zo graag een arm omslaan en je helpen op alle mogelijkelijk manieren...
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
woensdag 14 maart 2012 om 18:20
quote:biol schreef op 14 maart 2012 @ 17:00:
Oh lieve nastik. Wat heb je toch een hoop voor je kiezen.
Allereerst; de reden die je opa ook had om geen contact te willen, het ligt niet aan jou. Ik zou het wel willen schreeuwen tegen je... Echt, het ligt niet aan jou!
Ten tweede; mooi van je dat je hun wens om het klein en besloten te houden respecteert. Gaat je vader nu wel naar de uitvaart?
Misschien is het een idee om op het moment dat zijn afscheid is, jij op een eigen plek op je eigen manier afscheid van hem neemt? Schrijf hem een brief en vernietig deze of bewaar hem. Laat een ballon op ter nagedachtenis aan hem. Plant een boompje ergens ter nagedachtenis aan hem. Iets waarmee jij afscheid kan nemen van dat stukje verdriet maar ook dat stukje onbeantwoorde vragen en onduidelijke leven..
Ach lieve schat, ik zou je zo graag een arm omslaan en je helpen op alle mogelijkelijk manieren...
Mijn vader gaat wel, samen met mijn Stiemoe.
Zover ik heb begrepen is er wel een kaartje onderweg naar mij. Ik ben benieuwd.
Ach, ik blader nog weleens door foto-albums, en dan zie ik slechts liefde. Snap gewoon niet waarom dat zo veranderd kan zijn.
Ik snap wel dat mijn vader de enige is die antwoord kan geven, maar net wat ik schrijf. Ik ben een beetje bang voor zijn reactie.
Oh lieve nastik. Wat heb je toch een hoop voor je kiezen.
Allereerst; de reden die je opa ook had om geen contact te willen, het ligt niet aan jou. Ik zou het wel willen schreeuwen tegen je... Echt, het ligt niet aan jou!
Ten tweede; mooi van je dat je hun wens om het klein en besloten te houden respecteert. Gaat je vader nu wel naar de uitvaart?
Misschien is het een idee om op het moment dat zijn afscheid is, jij op een eigen plek op je eigen manier afscheid van hem neemt? Schrijf hem een brief en vernietig deze of bewaar hem. Laat een ballon op ter nagedachtenis aan hem. Plant een boompje ergens ter nagedachtenis aan hem. Iets waarmee jij afscheid kan nemen van dat stukje verdriet maar ook dat stukje onbeantwoorde vragen en onduidelijke leven..
Ach lieve schat, ik zou je zo graag een arm omslaan en je helpen op alle mogelijkelijk manieren...
Mijn vader gaat wel, samen met mijn Stiemoe.
Zover ik heb begrepen is er wel een kaartje onderweg naar mij. Ik ben benieuwd.
Ach, ik blader nog weleens door foto-albums, en dan zie ik slechts liefde. Snap gewoon niet waarom dat zo veranderd kan zijn.
Ik snap wel dat mijn vader de enige is die antwoord kan geven, maar net wat ik schrijf. Ik ben een beetje bang voor zijn reactie.