Relaties
alle pijlers
Mijn zus
dinsdag 27 oktober 2020 om 13:17
Gezinssituatie vroeger, ouders en 3 zussen.
Mijn ene zus is altijd een bijzonder typetje geweest..ging altijd haar eigen gang, schopte overal tegenaan etc.
Mijn zus is ook iemand die van leugens aan elkaar hangt, en mensen..lees..familie tegen elkaar opzet.
Wij hebben het niet gemakkelijk gehad in onze jeugd, over beschermt en nogal gelovig opgevoed, we mochten nooit wat, en wat pa zei was gewoon een feit, en ga daar ook maar niet tegenin.
Zus heeft alles wat met de kerk te maken heeft de rug toegekeerd.
ik ga zelf ook niet meer, onze andere zus wel en ouders ook.
In de afgelopen jaren is er zoveel gebeurd met zus, dat niemand nog contact heeft met haar.
Na aanleiding van een afschuwelijk bericht vol met verwijten en verwensingen richting onze ouders heeft mijn zus afscheid van hen genomen.
Ze loopt overal tegenaan ivm haar jeugd, maar maakt het niet bespreekbaar, en mijn ouders snappen er helemaal niks van.
Zus probeerde nog te stoken tussen mij en onze andere zus.
Andere zus heeft het contact toen afgekapt, en ik later ook, want er kwamen nog meer leugens.
Mijn ouders zijn erg veranderd de afgelopen 10jaar, en je kunt alles bespreekbaar maken met ze.
De verhoudingen zijn redelijk evenredig, dus we snappen zus niet dat ze dat niet doet.
Anyway.
Mijn ouders zijn natuurlijk erg verdrietig hierom, want ze zien hun kleinkinderen ook niet meer.
Nu denk ik de laatste paar weken er steeds aan om contact te zoeken met zus.
Onze ouders zijn niet meer de jongsten, en gaan een keer bij ons vandaan.
Ik vraag mij serieus af of zus hierover geen wroeging heeft en geen spijt krijgt.
Ik zou dat zo graag eens willen weten, en bespreekbaar willen maken om toch eens met heb in gesprek te gaan.
Maar gezien haar persoonlijkheid vermoed ik dat ze de confrontatie niet aangaat.
Wat zouden jullie doen in dit geval?
Mijn ene zus is altijd een bijzonder typetje geweest..ging altijd haar eigen gang, schopte overal tegenaan etc.
Mijn zus is ook iemand die van leugens aan elkaar hangt, en mensen..lees..familie tegen elkaar opzet.
Wij hebben het niet gemakkelijk gehad in onze jeugd, over beschermt en nogal gelovig opgevoed, we mochten nooit wat, en wat pa zei was gewoon een feit, en ga daar ook maar niet tegenin.
Zus heeft alles wat met de kerk te maken heeft de rug toegekeerd.
ik ga zelf ook niet meer, onze andere zus wel en ouders ook.
In de afgelopen jaren is er zoveel gebeurd met zus, dat niemand nog contact heeft met haar.
Na aanleiding van een afschuwelijk bericht vol met verwijten en verwensingen richting onze ouders heeft mijn zus afscheid van hen genomen.
Ze loopt overal tegenaan ivm haar jeugd, maar maakt het niet bespreekbaar, en mijn ouders snappen er helemaal niks van.
Zus probeerde nog te stoken tussen mij en onze andere zus.
Andere zus heeft het contact toen afgekapt, en ik later ook, want er kwamen nog meer leugens.
Mijn ouders zijn erg veranderd de afgelopen 10jaar, en je kunt alles bespreekbaar maken met ze.
De verhoudingen zijn redelijk evenredig, dus we snappen zus niet dat ze dat niet doet.
Anyway.
Mijn ouders zijn natuurlijk erg verdrietig hierom, want ze zien hun kleinkinderen ook niet meer.
Nu denk ik de laatste paar weken er steeds aan om contact te zoeken met zus.
Onze ouders zijn niet meer de jongsten, en gaan een keer bij ons vandaan.
Ik vraag mij serieus af of zus hierover geen wroeging heeft en geen spijt krijgt.
Ik zou dat zo graag eens willen weten, en bespreekbaar willen maken om toch eens met heb in gesprek te gaan.
Maar gezien haar persoonlijkheid vermoed ik dat ze de confrontatie niet aangaat.
Wat zouden jullie doen in dit geval?
dinsdag 27 oktober 2020 om 18:19
Zo ben jij even geindoctrineerd door je ouders. Kanonne.appeltaartje00 schreef: ↑27-10-2020 16:45Julie zetten mij wel aan het denken.
Het gaat idd in dit geval tussen mijn ouders en haar.
Maar ze is zo gehaaid dat ze ons er wel bij betrekt.
Ze manipuleert ons hierin.
Haar leven hangt van leugens aan elkaar, en dan doel ik niet over mijn ouders en haar jeugd, maar over alles.
Niks klopt met wat ze zegt.
Ze zegt gerust dat een vriendin van haar ernstig ziek is en terminaal is, kom ik die vriendin tegen en vraag hoe het gaat.
Dan blijkt dat er niks van waar is..
Of dat ze een nieuwe baan heeft elders in het land en dan blijkt dat dat niet zo is..dit ter voorbeeld.
Mijn ouders hebben terug geen contact gezocht om het uit te praten, en dat kan ik snappen.
Als je zo wordt uitgemaakt voor rotte vis, en de kist je wordt toegewenst, zou ik ook achter mijn oor krabben.
Maar ik vermoed dat ze er wel over nadenken om het te doen, alleen de stap nemen is nog een ding.
Er wordt hier gezegd dat ik verwijtend en beschuldigend ben, maar als je telkens onwaarheden wordt verteld, afspraken niet nakomt, iedereen tegen elkaar uitspeelt, ben je naar mij inzien niet goed in je hoofd.
Dat ze het moeilijk heeft gehad in haar jeugd is absoluut waar, net als wij.
Dat zal ik zeker niet ontkennen, maar maak dat dan eens bespreekbaar als je daar zo meezit.
dinsdag 27 oktober 2020 om 18:19
Doreia* schreef: ↑27-10-2020 13:27Vooral niet nog even bij je zus langs gaan als verzoening tussen haar en je ouders!
Ze is méér dan duidelijk geweest. Haar jeugd was niet leuk en het contact is verbroken. Respecteer haar daarin.
Wat jij kan doen is contact zoeken met haar voor een zussenband. Maar NIET als terugroep actie naar haar ouders.
Hier ben ik het zo mee eens! Respecteer haar. De afkeuring, die door de openingspost heensijpelt, voelt zij ook.
Misschien wordt het tijd haar verhaal eens te horen. Echt te horen.
Iniedergeval zou ik niet op jou zitten te wachten, je komt niet vanuit een goed hart voor haar. Sterker nog, je veroordeelt haar.
Ps. Dit was alleen op basis van de openingspost, maar eenmaal verder gelezen sta ik nog meer achter mijn woorden. Arme zus, wat zal zij zich eenzaam voelen.
Geloof niet alles wat je denkt.
dinsdag 27 oktober 2020 om 18:25
Helemaal mee eens. Op basis van de info van to lijkt het of zus een soort van overlevingsmechanisme heeft ontwikkeld.
dinsdag 27 oktober 2020 om 18:29
Ik ook niet hoor, hooguit dat ze meer ‘emotioneler’ zijn geworden nu ze ouder worden.
Ik had ooit zo’n oma, meest afschuwelijke harde heks was het en sprak alles behalve lief over haar kleinkinderen, totdat ze ouder werd en zich bewust was van haar sterfelijkheid. Pas toen probeerde ze het contact te lijmen en was ze oh zo verdrietig als een deel van haar kleinkinderen niet op haar groots georganiseerde 80ste en ook 90ste verjaardag kwamen. Ze begreep er niks van.........
dinsdag 27 oktober 2020 om 18:30
Zij is zo gehaaid dat ze jullie hierin gaat betrekken en manipuleren.....appeltaartje00 schreef: ↑27-10-2020 16:45Julie zetten mij wel aan het denken.
Het gaat idd in dit geval tussen mijn ouders en haar.
Maar ze is zo gehaaid dat ze ons er wel bij betrekt.
Ze manipuleert ons hierin.
Haar leven hangt van leugens aan elkaar, en dan doel ik niet over mijn ouders en haar jeugd, maar over alles.
Niks klopt met wat ze zegt.
Ze zegt gerust dat een vriendin van haar ernstig ziek is en terminaal is, kom ik die vriendin tegen en vraag hoe het gaat.
Dan blijkt dat er niks van waar is..
Of dat ze een nieuwe baan heeft elders in het land en dan blijkt dat dat niet zo is..dit ter voorbeeld.
Mijn ouders hebben terug geen contact gezocht om het uit te praten, en dat kan ik snappen.
Als je zo wordt uitgemaakt voor rotte vis, en de kist je wordt toegewenst, zou ik ook achter mijn oor krabben.
Maar ik vermoed dat ze er wel over nadenken om het te doen, alleen de stap nemen is nog een ding.
Er wordt hier gezegd dat ik verwijtend en beschuldigend ben, maar als je telkens onwaarheden wordt verteld, afspraken niet nakomt, iedereen tegen elkaar uitspeelt, ben je naar mij inzien niet goed in je hoofd.
Dat ze het moeilijk heeft gehad in haar jeugd is absoluut waar, net als wij.
Dat zal ik zeker niet ontkennen, maar maak dat dan eens bespreekbaar als je daar zo meezit.
Euh... jij bent toch diegene in dit verhaal die iets van zus wil???
Je ouders hebben geen moeite gedaan en dat kan jij snappen.....
Heb je wel eens moeite gedaan om je zus te snappen?
Ja wat!? Pannekoek! Doei! ©
dinsdag 27 oktober 2020 om 18:34
Ik zou zus laten, als het je doel zou zijn om te bemiddelen tussen haar en jullie ouders.
Wat anderen ook al zeggen, alleen als je contact wil met je zus voor jezelf zou ik een poging wagen.
Echter, als je zus echt zo leugenachtig en manipulatief is als dat je haar beschrijft, waarom zou je dan toch (intensiever) contact willen?
Wat anderen ook al zeggen, alleen als je contact wil met je zus voor jezelf zou ik een poging wagen.
Echter, als je zus echt zo leugenachtig en manipulatief is als dat je haar beschrijft, waarom zou je dan toch (intensiever) contact willen?
.
dinsdag 27 oktober 2020 om 18:39
mandylion schreef: ↑27-10-2020 18:34Ik zou zus laten, als het je doel zou zijn om te bemiddelen tussen haar en jullie ouders.
Wat anderen ook al zeggen, alleen als je contact wil met je zus voor jezelf zou ik een poging wagen.
Echter, als je zus echt zo leugenachtig en manipulatief is als dat je haar beschrijft, waarom zou je dan toch (intensiever) contact willen?
Dat is wel raar ja.
Zo iemand ben je liever kwijt dan rijk.
dinsdag 27 oktober 2020 om 19:20
Zal ik een ander kant belichten ?
Over t algemeen is het een hele moeilijke stap om je ouders of familie de rug toe te keren
Dat gaat niet over een dag ijs , dat kan lang duren en zelf wanneer je dat gedaan hebt is het lastig want je denkt echt weleens aan die mensen en ook aan de sterfelijkheid van deze mensen
Weet je hoe het voelt als een van hun probeert contact met je te leggen of probeert de bemiddelen
Je bekijkt dat met flink argwaan en je wilt verlicht op jou manier gedaan hebben
Misschien bescherm je zelf en je eigen gezin voor teleurstelling en problemen met familie
Aan alles wat jij typt druipt het er uit dat je volledig aan ouders kant staat en er niet open in gaat
Alleen als je er open in gaat en beide kanten kan begrijpen en in kan zien kan je wellicht een poging doen
Maar houd er rekening mee dat de deur dicht gaat
Over t algemeen is het een hele moeilijke stap om je ouders of familie de rug toe te keren
Dat gaat niet over een dag ijs , dat kan lang duren en zelf wanneer je dat gedaan hebt is het lastig want je denkt echt weleens aan die mensen en ook aan de sterfelijkheid van deze mensen
Weet je hoe het voelt als een van hun probeert contact met je te leggen of probeert de bemiddelen
Je bekijkt dat met flink argwaan en je wilt verlicht op jou manier gedaan hebben
Misschien bescherm je zelf en je eigen gezin voor teleurstelling en problemen met familie
Aan alles wat jij typt druipt het er uit dat je volledig aan ouders kant staat en er niet open in gaat
Alleen als je er open in gaat en beide kanten kan begrijpen en in kan zien kan je wellicht een poging doen
Maar houd er rekening mee dat de deur dicht gaat
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
dinsdag 27 oktober 2020 om 19:38
Je zus heeft duidelijk psychiatrische problematiek. Dat zullen je ouders ook moeten accepteren, als ze het contact met haar willen herstellen. Niet van elkaar verwachten dat je perfecte ouders en een perfecte dochter bent. Zo jammer dat familieleden gebrouilleerd raken door onbegrip naar elkaar en verwachtingen die niet waargemaakt kunnen worden. Ik zie dat veel om me heen bij vrienden en kennissen. Het geeft zo veel verdriet. Heel vaak (in mijn kring dan) is er autisme in het spel. Ja, mensen hebben zich raar en kwetsend gedragen in de ogen van de ander en waarschijnlijk in ieders ogen, maar ook dat is meestal toch niet uit vrije wil? Wie wordt geboren en denkt: ha, als ik later kinderen heb, ga ik die mishandelen/kwetsen/misbruiken/negeren/vul maar in. Ik begrijp dat iemand geen zin meer heeft in een ouder dan wel kind waar het altijd mee botst en die zich onbegrijpelijk gedraagt, maar toch... Een beetje mededogen en proberen af laten glijden, begrip tonen als dat maar enigszins mogelijk is, zou veel kunnen doen.
Zoals anderen ook al schreven, kan verder je zus de dingen inderdaad totaal anders beleefd hebben dan jij of je andere zus. Een voorbeeld van mijzelf: mijn zus is er zeker van dat onze ouders haar vroeger naar een speciale middelbare school wilden doen, in plaats van een reguliere. Niets ten nadele van speciaal trouwens, een van mijn eigen kinderen gaat daar naar volle tevredenheid naartoe. Maar goed, zij weet dat zeker en neemt mijn ouders kwalijk dat ze dachten dat zij niet naar een reguliere school zou kunnen. Het tegendeel is echter het geval, school gaf het advies om naar een speciale mavo te gaan en mijn ouders twijfelden aan dat advies. Ze hebben haar laten testen door een particulier bureau en dat adviseerde de gewone mavo in onze eigen woonplaats toch te proberen. Dat lag in lijn van wat mijn ouders al dachten en aldus geschiedde. Mijn zus heeft de mavo prima gehaald en later nog havo gedaan. Maar zij is dus overtuigd van het tegenovergestelde, dat mijn ouders haar juist naar speciaal onderwijs wilden hebben en dat een bureau dat heeft voorkomen. Ik heb een goed geheugen, ik weet zeker dat ik en mijn ouders gelijk hebben. Maar zij heeft dat dus 180 graden anders beleefd. En zo zijn er meer dingen.
De beleving is alles. Onlangs reed mijn zus met mijn moeder ergens naartoe, ik en mijn gezin reden erachteraan. Ze reden verkeerd, we moesten twee keer keren. Op de plek aangekomen nam mijn zus mij apart, ze was behoorlijk aangedaan en vertelde dat mijn moeder vreselijk tekeer was gegaan in de auto.
Twee dagen later was ik bij mijn moeder, die mij toevertrouwde dat mijn zus vreselijk tekeer was gegaan in de auto en dat ze er zo'n last van had. Tsja.
Misschien kun je nog eens een goed gesprek met je ouders voeren, over wat zij van je zus zouden willen en wat ze verwachten etc. Maar het is een lastige situatie. Misschien een paar gesprekken met het hele gezin, of alleen je ouders en die zus, onder leiding van iemand als een maatschappelijk werker of therapeut?
Zoals anderen ook al schreven, kan verder je zus de dingen inderdaad totaal anders beleefd hebben dan jij of je andere zus. Een voorbeeld van mijzelf: mijn zus is er zeker van dat onze ouders haar vroeger naar een speciale middelbare school wilden doen, in plaats van een reguliere. Niets ten nadele van speciaal trouwens, een van mijn eigen kinderen gaat daar naar volle tevredenheid naartoe. Maar goed, zij weet dat zeker en neemt mijn ouders kwalijk dat ze dachten dat zij niet naar een reguliere school zou kunnen. Het tegendeel is echter het geval, school gaf het advies om naar een speciale mavo te gaan en mijn ouders twijfelden aan dat advies. Ze hebben haar laten testen door een particulier bureau en dat adviseerde de gewone mavo in onze eigen woonplaats toch te proberen. Dat lag in lijn van wat mijn ouders al dachten en aldus geschiedde. Mijn zus heeft de mavo prima gehaald en later nog havo gedaan. Maar zij is dus overtuigd van het tegenovergestelde, dat mijn ouders haar juist naar speciaal onderwijs wilden hebben en dat een bureau dat heeft voorkomen. Ik heb een goed geheugen, ik weet zeker dat ik en mijn ouders gelijk hebben. Maar zij heeft dat dus 180 graden anders beleefd. En zo zijn er meer dingen.
De beleving is alles. Onlangs reed mijn zus met mijn moeder ergens naartoe, ik en mijn gezin reden erachteraan. Ze reden verkeerd, we moesten twee keer keren. Op de plek aangekomen nam mijn zus mij apart, ze was behoorlijk aangedaan en vertelde dat mijn moeder vreselijk tekeer was gegaan in de auto.
Twee dagen later was ik bij mijn moeder, die mij toevertrouwde dat mijn zus vreselijk tekeer was gegaan in de auto en dat ze er zo'n last van had. Tsja.
Misschien kun je nog eens een goed gesprek met je ouders voeren, over wat zij van je zus zouden willen en wat ze verwachten etc. Maar het is een lastige situatie. Misschien een paar gesprekken met het hele gezin, of alleen je ouders en die zus, onder leiding van iemand als een maatschappelijk werker of therapeut?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 27 oktober 2020 om 22:12
Ik ben zelf ook christelijk opgevoed en ook met een redelijk strenge vader waar je niet tegen in kon gaan. Als kind schopte ik overal al tegenaan, maar was verlegen in mijn omgeving.
Ik werd gezien als een kind dat respectloos was, altijd dwars lag en iemand die verbitterd was.
Maar altijd werd de situatie van één kant bekeken. En daar ligt vaak het probleem. Te beschermend opgevoed zijn, kan een hele nare ervaring zijn. De één gaat daar beter om dan de ander.
Ik heb hiervoor in therapie gezeten. Het blijkt dat vaak één gezinslid de zondebok is. Ik was dit. Misschien ook je zus.
Ruzies werden geprojecteerd op mij, etc. Er hing altijd een gigantische spanning. En later kon er over van alles en nog wat gepraat worden. Verbaal konden mijn ouders mij niet meer aan. Ik was niet meer het vastgebonden meisje die altijd onderdrukt was. En daar ligt het probleem. Je kan niet even het verleden uitpraten. Het heeft zoveel impact op iemands leven. Dit trekt helemaal door in relaties met jezelf en anderen.
Je zus heeft blijkbaar een rottijd meegemaakt en als ze losgelaten wilt worden, laat haar.
Ik heb die tijd ook nodig gehad. Al die woede naar de kerk en mijn ouders. Mijn therapeut is een gesprek aangegaan samen met mij en mijn ouders. Hij kon meteen mijn gedragingen verklaren. Zo op het oog lijken wij een doodgewoon gezin. Niemand zag wat voor heftige tijd wij als kinderen mee hadden gemaakt. Nog steeds kan ik niet echt mijn vinger erop leggen. Het is aan de ene kant heel subtiel gegaan. Maar het christelijke geloof voerde de boventoon. En als meisje had ik minder rechten dan mijn broers.
Ik ben heel fel van karakter. Ik was doodsbang voor de preken van mijn vader, maar toch wilde ik verandering. Dus ik schopte overal tegenaan.
Totaal geen zelfinzicht hadden mijn ouders. Daar sta je dan als kind. Dus ja ik begrijp je zus heel goed.
Mijn vader is uiteindelijk overleden en we hebben veel erover gepraat. Uiteindelijk heb ik het hem vergeven, maar dat was gigantisch moeilijk. Puur omdat ik zo schuw was jarenlang. Angst voor letterlijk alles. Partners die narcisten waren, depressies, burn out, geen zelfvertrouwen, etc. Vergeven en loslaten doe je niet zomaar. Dat is een heel ontwikkelingsproces.
Ik werd gezien als een kind dat respectloos was, altijd dwars lag en iemand die verbitterd was.
Maar altijd werd de situatie van één kant bekeken. En daar ligt vaak het probleem. Te beschermend opgevoed zijn, kan een hele nare ervaring zijn. De één gaat daar beter om dan de ander.
Ik heb hiervoor in therapie gezeten. Het blijkt dat vaak één gezinslid de zondebok is. Ik was dit. Misschien ook je zus.
Ruzies werden geprojecteerd op mij, etc. Er hing altijd een gigantische spanning. En later kon er over van alles en nog wat gepraat worden. Verbaal konden mijn ouders mij niet meer aan. Ik was niet meer het vastgebonden meisje die altijd onderdrukt was. En daar ligt het probleem. Je kan niet even het verleden uitpraten. Het heeft zoveel impact op iemands leven. Dit trekt helemaal door in relaties met jezelf en anderen.
Je zus heeft blijkbaar een rottijd meegemaakt en als ze losgelaten wilt worden, laat haar.
Ik heb die tijd ook nodig gehad. Al die woede naar de kerk en mijn ouders. Mijn therapeut is een gesprek aangegaan samen met mij en mijn ouders. Hij kon meteen mijn gedragingen verklaren. Zo op het oog lijken wij een doodgewoon gezin. Niemand zag wat voor heftige tijd wij als kinderen mee hadden gemaakt. Nog steeds kan ik niet echt mijn vinger erop leggen. Het is aan de ene kant heel subtiel gegaan. Maar het christelijke geloof voerde de boventoon. En als meisje had ik minder rechten dan mijn broers.
Ik ben heel fel van karakter. Ik was doodsbang voor de preken van mijn vader, maar toch wilde ik verandering. Dus ik schopte overal tegenaan.
Totaal geen zelfinzicht hadden mijn ouders. Daar sta je dan als kind. Dus ja ik begrijp je zus heel goed.
Mijn vader is uiteindelijk overleden en we hebben veel erover gepraat. Uiteindelijk heb ik het hem vergeven, maar dat was gigantisch moeilijk. Puur omdat ik zo schuw was jarenlang. Angst voor letterlijk alles. Partners die narcisten waren, depressies, burn out, geen zelfvertrouwen, etc. Vergeven en loslaten doe je niet zomaar. Dat is een heel ontwikkelingsproces.
dinsdag 27 oktober 2020 om 22:18
Ik lees nu deze reactie. En ze zal inderdaad eerder wegrennen dan een gesprek met je aangaan. Echt begrijpen is energie in iets steken en al je oordelen loslaten. Mijn oudste broer heeft altijd een goede band met mijn ouders gehad! Andere broer heeft nooit meer een goede band met mijn ouders gekregen. Jongere broers zijn gigantisch afhankelijk en hebben een ongezonde relatie met moeder.La-Gamine schreef: ↑27-10-2020 18:19Hier ben ik het zo mee eens! Respecteer haar. De afkeuring, die door de openingspost heensijpelt, voelt zij ook.
Misschien wordt het tijd haar verhaal eens te horen. Echt te horen.
Iniedergeval zou ik niet op jou zitten te wachten, je komt niet vanuit een goed hart voor haar. Sterker nog, je veroordeelt haar.
Ps. Dit was alleen op basis van de openingspost, maar eenmaal verder gelezen sta ik nog meer achter mijn woorden. Arme zus, wat zal zij zich eenzaam voelen.
Ik heb mij jarenlang eenzaam gevoeld en vooral onbegrepen. Laatst een heel stuk op fb neergeplempt over mijn ervaringen met de kerk. Het was echt de hel voor mij. Mijn familie begrijpt er niets van! Hoe kan ik het geloof loslaten. Mensen weten niet wat je meemaakt. Voel eens echt in hoe het voor je zus is.
Mijn moeder zei eens tegen een maatschappelijk werkster:
'Ja maar haar broers zijn niet zo moeilijk.. Met haar is het altijd problemen'
Wat een topper die maatschappelijk werkster. Ze zette mijn moeder op haar plek.
Maar hoe pijnlijk is dit om te horen? Stel je dus eens voor dat je zus zich ook zo heeft gevoeld!
Onbegrip en gedwongenheid is het ergste wat er is. Leugens komen ergens vandaan. Ze heeft hulp nodig, maar wel van mensen die echt het beste met haar voor hebben.
Ik heb een fantastische therapeut gehad die mij liet inzien dat het geloof mij letterlijk gebroken had en dan de wreedheid van een vader. Plus een moeder die daar altijd achter schuilde. Ik heb wat gejankt als kind zijnde. Leuk hoor dat jou ouders zo veranderd zijn.. Maar dwing een ander niet. Jouw ouders hebben nergens last van gehad. Je zus wel!
.! 
dinsdag 27 oktober 2020 om 22:58
Meestal als 2 vechten hebben 2 schuld.
En degene die zijn/haar verhaal doet wordt makkelijk geloofd.
Toch lees ik hier hetzelfde als wat ikzelf ook voel.
Je bent veroordelend, je weet echt véél te weinig van je zus om eerlijk naar haar te kijken.
Ik heb medelijden met je zus.
Wij hadden geen leuke jeugd, toch heb ik het nog veel vervelender ervaren dan mijn siblings.
Dat stond toch wel een beetje tussen ons in.
Ik voelde mij erg eenzaam hierin.
Pas een paar jaar geleden deed mijn moeder iets dat bij mijn zuster compleet in het verkeerde keelgat schoot.
De schellen vielen van haar ogen.
Nog weer later was hetzelfde het geval bij mijn andere siblings.
De erkenning deed mij enorm goed!
Goede gesprekken kwamen pas, toen wij maar elkaar gingen luisteren en ook erkenden, dat we het soms zo anders ervaren hebben.
En toen zij eindelijk echt geloofden, wat er allemaal tegen mij is gezegd....
Ik was het zwarte schaap, ach ja.... iemand moet het zijn.
Ik vermoed zomaar dat jouw zus dat ook was.
En vergeet niet, negatieve aandacht is ook aandacht (en dat zoek je pas als positieve aandacht niet gegeven wordt).
Jouw ouders waren verantwoordelijk.
En degene die zijn/haar verhaal doet wordt makkelijk geloofd.
Toch lees ik hier hetzelfde als wat ikzelf ook voel.
Je bent veroordelend, je weet echt véél te weinig van je zus om eerlijk naar haar te kijken.
Ik heb medelijden met je zus.
Wij hadden geen leuke jeugd, toch heb ik het nog veel vervelender ervaren dan mijn siblings.
Dat stond toch wel een beetje tussen ons in.
Ik voelde mij erg eenzaam hierin.
Pas een paar jaar geleden deed mijn moeder iets dat bij mijn zuster compleet in het verkeerde keelgat schoot.
De schellen vielen van haar ogen.
Nog weer later was hetzelfde het geval bij mijn andere siblings.
De erkenning deed mij enorm goed!
Goede gesprekken kwamen pas, toen wij maar elkaar gingen luisteren en ook erkenden, dat we het soms zo anders ervaren hebben.
En toen zij eindelijk echt geloofden, wat er allemaal tegen mij is gezegd....
Ik was het zwarte schaap, ach ja.... iemand moet het zijn.
Ik vermoed zomaar dat jouw zus dat ook was.
En vergeet niet, negatieve aandacht is ook aandacht (en dat zoek je pas als positieve aandacht niet gegeven wordt).
Jouw ouders waren verantwoordelijk.
dinsdag 27 oktober 2020 om 23:12
dinsdag 27 oktober 2020 om 23:37
Ik zou geen contact opnemen hierover. Ik zou alleen contact opnemen als ik contact met haar wilde hebben. Of ze wroeging heeft (serieus??) en geen spijt krijgt? Ik denk het niet. Jij hebt het anders ervaren maar dit zijn haar waarheid en haar ervaring en ze zal er niet licht over gedacht hebben om de banden te breken en verbroken te houden.appeltaartje00 schreef: ↑27-10-2020 13:17
Ik vraag mij serieus af of zus hierover geen wroeging heeft en geen spijt krijgt.
Ik zou dat zo graag eens willen weten, en bespreekbaar willen maken om toch eens met heb in gesprek te gaan.
Maar gezien haar persoonlijkheid vermoed ik dat ze de confrontatie niet aangaat.
Wat zouden jullie doen in dit geval?
Zij kán echt totaal andere ervaringen hebben dan jij, dan jullie.
Je zegt dat ze liegt, maar wat als dit nou wel waar is maar jullie hier gewoon niets van gemerkt of geweten hebben? Wat zou jij dan doen in haar situatie en zou jij dan willen dat je zus jou de les gaat lezen over wroeging (alsof zij iets verkeerd doet door haar waarheid uit te spreken) of spijt?
En misschien liegt ze. Dan gaat ze dat niet rechtzetten.
Wat ik wel weet is dat in veel gelovige families alles maar met de mantel der liefde bedekt wordt. Van vernederingen, gevangenschap tot beperkte vrijheid en seksueel misbruik en indoctrinatie tot het manipuleren van je gedachte over bepaalde onderwerpen zodat je gaat denken dat het wel logisch is hoe je ouders denken. Want dit geloven ze nu eenmaal en zo zijn ze nu eenmaal en god (who ever that may be) vergeeft je toch wel en dit-gebeurt-niet-in-dit-gezin.
dinsdag 27 oktober 2020 om 23:47
Je zus heeft dus hele duidelijke schade opgelopen van de manier waarop je ouders jullie hebben opgevoed.appeltaartje00 schreef: ↑27-10-2020 16:45Julie zetten mij wel aan het denken.
Het gaat idd in dit geval tussen mijn ouders en haar.
Maar ze is zo gehaaid dat ze ons er wel bij betrekt.
Ze manipuleert ons hierin.
Haar leven hangt van leugens aan elkaar, en dan doel ik niet over mijn ouders en haar jeugd, maar over alles.
Niks klopt met wat ze zegt.
Ze zegt gerust dat een vriendin van haar ernstig ziek is en terminaal is, kom ik die vriendin tegen en vraag hoe het gaat.
Dan blijkt dat er niks van waar is..
Of dat ze een nieuwe baan heeft elders in het land en dan blijkt dat dat niet zo is..dit ter voorbeeld.
Mijn ouders hebben terug geen contact gezocht om het uit te praten, en dat kan ik snappen.
Als je zo wordt uitgemaakt voor rotte vis, en de kist je wordt toegewenst, zou ik ook achter mijn oor krabben.
Maar ik vermoed dat ze er wel over nadenken om het te doen, alleen de stap nemen is nog een ding.
Er wordt hier gezegd dat ik verwijtend en beschuldigend ben, maar als je telkens onwaarheden wordt verteld, afspraken niet nakomt, iedereen tegen elkaar uitspeelt, ben je naar mij inzien niet goed in je hoofd.
Dat ze het moeilijk heeft gehad in haar jeugd is absoluut waar, net als wij.
Dat zal ik zeker niet ontkennen, maar maak dat dan eens bespreekbaar als je daar zo meezit.
Maar blijf vooral loyaal aan je ouders. Daar help je je zus ook echt mee.
Zij manipuleert misschien nu, maar zij is gemanipuleerd vroeger want ze heeft het ergens afgekeken. En in een afgeschermd gelovig gezin is dat meestal thuis waar het afgekeken wordt.
Als je de ervaring van een ander niet serieus neemt, dán ben je naar mijn inziens niet goed bij je hoofd.
Hoe dan ook spreekt er geen seconde liefde voor je zus uit je berichten, dus laat haar met rust en ga niet voor je eigen antiwroeging contact zoeken omdat jij haar waarheid niet wil zien.
En je ouders vinden dit helemaal prima anders hadden ze wél moeite gedaan en spijt betoond. Leuk dat ze in woorden zijn veranderd, maar ze zouden het dus opnieuw precies hetzelfde doen. Hoe ga jij dat je 'niet sporende zus' uitleggen als zij haar oprechte "waarom" vraag stelt? Niet aan beginnen want dit valt niet goed te praten. Je ouders willen vooral een plek in de hemel en welja, dat verdienen ze. Lekker eenzaam op een wolkje, dat maar niemand er meer last van heeft.
Sorry maar ik heb echt al zoveel kapot zien gaan door de door geloof opgelegde mantel der liefde. En dan bedoel ik kapot als in ; resultaat hetzelfde als het gedrag dat jij je zus verwijt en je ouders die haar dit aandeden beschermt.
woensdag 28 oktober 2020 om 00:06
Dit lees ik hier wel vaker. Streng gelovige ouders die naar mate ze oud zijn ineens geïnteresseerd zijn in verzoening met hun kinderen die ze tekort gedaan hebben. De echte gesprekken kunnen dan niet meer, want ze zijn al zo oud, de snelle verzoening gaat het om. Wat fijn en oprecht met strakke timing. Ze zijn dan toch niet zo zeker of ze de hemel wel inkomen.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
woensdag 28 oktober 2020 om 00:25
Besef je je wel dat ze een product van je ouders is? Zij is zo geworden, omdat je ouders haar zo hebben opgevoed.appeltaartje00 schreef: ↑27-10-2020 16:45Julie zetten mij wel aan het denken.
Het gaat idd in dit geval tussen mijn ouders en haar.
Maar ze is zo gehaaid dat ze ons er wel bij betrekt.
Ze manipuleert ons hierin.
Haar leven hangt van leugens aan elkaar, en dan doel ik niet over mijn ouders en haar jeugd, maar over alles.
Niks klopt met wat ze zegt.
Ze zegt gerust dat een vriendin van haar ernstig ziek is en terminaal is, kom ik die vriendin tegen en vraag hoe het gaat.
Dan blijkt dat er niks van waar is..
Of dat ze een nieuwe baan heeft elders in het land en dan blijkt dat dat niet zo is..dit ter voorbeeld.
Mijn ouders hebben terug geen contact gezocht om het uit te praten, en dat kan ik snappen.
Als je zo wordt uitgemaakt voor rotte vis, en de kist je wordt toegewenst, zou ik ook achter mijn oor krabben.
Maar ik vermoed dat ze er wel over nadenken om het te doen, alleen de stap nemen is nog een ding.
Er wordt hier gezegd dat ik verwijtend en beschuldigend ben, maar als je telkens onwaarheden wordt verteld, afspraken niet nakomt, iedereen tegen elkaar uitspeelt, ben je naar mij inzien niet goed in je hoofd.
Dat ze het moeilijk heeft gehad in haar jeugd is absoluut waar, net als wij.
Dat zal ik zeker niet ontkennen, maar maak dat dan eens bespreekbaar als je daar zo meezit.
Wat jij nu over je zus zegt: je ouders lijken dat bij jullie ook te doen. En ik heb het idee dat jij erg graag de goedkeuring van je ouders nodig hebt; of in elk geval nog flink onder de duim wordt gehouden.
Dat jullie allemaal in hetzelfde gezin zijn opgegroeid, wil niet zeggen dat jullie gelijk zijn behandeld. Zij heeft haar jeugd blijkbaar heel anders ervaren en gaat daar anders mee om. Jullie koppigheid, met name die van jullie ouders, bevestigd haar gevoel en gedrag alleen maar.
Ik vind het heel knap van je zus dat ze voor zichzelf en voor haar eigen gezin kiest. Zij wil haar kinderen wellicht beschermen tegen je ouders. En dat siert haar. Want dat is waarschijnlijk wat zij zelf vroeger gemist heeft. Een ouder die je neemt zoals je bent, en onvoorwaardelijk veel van je houdt.
Je zus mag misschien nog wat van jullie leren, maar jullie ook zeker van haar. Ik denk dat ze half zo slecht niet is als je ouders doen voor komen. Ik hoop dat je dat ooit zult zien en begrip voor haar (gedrag) op kunt brengen. Alleen dan bestaat er een opening om tot een eerlijk en respectvol gesprek te komen.
woensdag 28 oktober 2020 om 00:35
woensdag 28 oktober 2020 om 00:43
Een kind blijft niet altijd een kind, die wordt ook volwassen.
En als zo'n volwassene dan met trauma's kampt die alles te maken hebben met hun kindertijd, dan is de beste weg naar herstel therapie.
Niet ruzie maken met je zussen of je ouders, dat lost niks op.
