Moeite met einde eerste relatie

Waarschijnlijk een van de vele topics, maar ik wil zo graag even mijn verhaal kwijt.

Na 5 jaar is het over met mijn vriend waar ik al sinds mijn 17e mee samen ben geweest. Alles had ik mij met hem voorgesteld; samen oud worden, trouwen, kinderen, we zouden volgend jaar zelfs een huis kopen.. het hele plaatje. In die vijf jaar hebben we nooit noemenswaardige meningsverschillen gehad en zelfs geen echte ruzie, de ‘perfecte’ relatie voor zover die kan bestaan.

Echter hadden we de laatste paar weken telkens discussies over dingen waar we anders over dachten en het niet eens konden worden. Sterker nog, we begrepen elkaars standpunt niet eens. Dat we daarbij ook nog eens een afstandsrelatie hadden en vooral afhankelijk zijn van Whatsapp of de telefoon maakte het er niet beter op. Soms hadden we ook het gevoel dat we elkaar niks meer te zeggen hadden, terwijl als we eenmaal samen zijn er niks aan de hand is. Dit heeft er toe geleidt dat we samen hebben besproken om alleen verder te gaan. Nu vraag ik me af of dit wel een goede beslissing is of dat we hadden moeten vechten ervoor?

Ik heb geen vergelijkingsmateriaal/ervaring verder en hij eigenlijk ook niet, wat het extra lastig maakt om te bedenken wat het juiste is om te doen. We houden nog wel heel veel van elkaar, met afscheid liepen we zelfs nog hand in hand en knuffelden we nog. Het is niet dat de liefde over is..

Het voelt op dit moment of mijn hart in duizend stukken gebroken is en het een hele grote fout is, maar misschien is het normaal om me zo te voelen? Ik hoop dat jullie wat relativerende reacties hebben.

julius schreef: ↑

05-09-2018 21:22

Waar gingen die discussies over?

Als een relatie je meer energie kost dan hij oplevert, is het vaak wel tijd om uit elkaar te gaan, hoe moeilijk dat ook is.

Daar heb je wel een punt. Alleen ik vraag me af of dat de juiste beslissing is als het de afgelopen jaren wel goed gegaan is. Ik ben bang dat dit de grootste fout ooit zal zijn vooral.

Eigenlijk gingen de discussies alleen maar over dingen die via Whatsapp getypt werden en hij negatief opvatte, terwijl ik het juist gewoon normaal bedoelde. Miscommunicatie dus vooral. Als we elkaar zagen dan was er nooit wat aan de hand. Jammer genoeg dat het nog wel maanden een afstandsrelatie zou blijven, waardoor ik dacht dat het niet zo verder kon.

Daarnaast vond hij dat ik de laatste tijd niet meer vaak genoeg spontaan even hem een kus gaf of zijn hand pakte en dat soort dingen. Ik weet dat hij daar gelijk in heeft, want ik zat de laatste tijd ook niet goed in mijn vel. Omgekeerd vind ik het jammer dat hij nooit initiatief neemt om iets leuks met me te gaan doen, maar dat wist ik aan het begin van de relatie al wel dat dat niet in hem zit. Mede door die woordenwisselingen begon ik me er alleen wel aan te storen en voelde ik wel een gemis. Maar dit heb ik nooit eerder zo ervaren gedurende onze relatie, dus ik vraag me af of we niet te snel de handdoek in de ring gooien.