Relaties
alle pijlers
Mommy issues...
woensdag 12 september 2018 om 22:16
Hoi lieve lezers,
Sorry als mijn verhaal onsamenhangend overkomt of niet duidelijk het probleem schetst maar ik ga mijn best doen mijn probleem zo duidelijk mogelijk in kaart te brengen ...
Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 10 jaar ben hierna woonde ik en mijn zus bij mijn moeder, onze vader zagen wij erna weinig. Mijn moeder was erg depressief na de scheiding en lag eigenlijk altijd in bed en deed echt alleen het broodnodige (eten maken, kleren wassen en stofzuigen).
In mijn begin tiener jaren heb ik met extreem langdurig(1 .1/2 jaar) seksueel misbruik te maken gehad. Dit zorgde voor een een onhandelbare tiener thuis en ik werd door jeugdzorg uit huis geplaatst.
Die hebben mij mijn resterende tienerjaren door heel Nederland verkast met de nodige gevolgen van dien(geen opleiding/geen langdurige vriendschappen en gewoon een heel bizare jeugd)
Met mijn vader heb ik in de instellingen en jeugdgevangenissen-> (waar ik werd geplaatst voor eigen veiligheid ivm het misbruik) wel een band opgebouwd en zag hem regelmatig, dit contact was goed, rustig en vreedzaam en voor mij heel waardevol.
Ook mijn moeder heeft mij door het hele land bezocht.
Na mijn 18e woonde ik dichter bij mijn moeder..
En als ik er nu aan terug denk is er echt iets raars ontstaan toen.
Vanaf kleins af aan heeft zij geen goed woord voor mijn vader over gehad sterker nog onze achternaam was een scheldwoord bij ons thuis. Ook werd er regelmatig gedreigd ons voorgoed bij hem te brengen en werden wij, - zo jong als wij waren- geconfronteerd met elk detail van hun relatie problematiek, waarin hij uiteraard de boe-man was. (dit laatste wordt overigens tot op de dag van vandaag bijna elk gesprek herhaald).
Op mijn 19e heb ik dan ook helemaal gebroken met mijn vader.
Mijn moeder vertelde mij dat hij mij opzetten tegen haar op heel slinkse wijze (bijv. Ipv mama spoort niet, zei hij dan mama heeft het moeilijk en kan het allemaal niet zo goed aan he.. En dergelijke dingen. Ook wel PASS syndroom genoemd)
Nu, 7 jaren later, zie ik dat voor mijn gevoel de rollen eigenlijk omgedraaid waren, en dat zij de goed opgebouwde en normale band met mijn vader compleet verstoord en ontwricht heeft.
Maar dat is niet alles.
Ook heb ik een relatie gehad met een donkere creoolse man waaruit mijn prachtige dochtertje is voortgekomen =).. Dit werd vanaf dag 1 al niet geaccepteerd door mijn moeder en haar familie, door hun racistische denkwijze(heeel pijnlijk).
Ze heeft in de 5 jaren die mijn dochter rijk is dan ook welgeteld 1 keer opgepast en bij de rest van de familie ben ik alleen welkom zonder mijn dochter. (uiteraard zie ik hun dus ook niet meer)
De relatie met mijn ex man is op heel vervelende manier op de klippen gelopen.
Hij hield er "losse handjes" of beter gezegd "losse vuisten" op na.
Ik ben met mij dochter naar een "blijf van mijn lijf huis" gevlucht en heb daar de scheiding doorgezet.
3 jaar lang heb ik in 4 verschillende blijf van mijn lijf huizen gezeten. Ik had alleen 1 kamer met stapelbed en gedeelde douche, wc, keuken en woonkamer. De meeste bewoonsters waren asielzoekers die de taal niet spraken en het barste er van de kakkerlakken en muizen.
Ik waande mij echt in een een gruwelijke horrorfilm .
In die periode begon ik het gedrag van mijn moeder duidelijker/beter te zien.. Ook omdat ik wellicht een x aantal jaar ouder was en met een andere/scherpere/volwassenen blik tegen dingen aan begon te kijken.
Als ik haar belde was altijd zij degene die het pas echt zwaar had met haar dochters problemen en ik moest maar eens inzien hoe belastend dit alles voor haar was. (terwijl ik nog geen 3e van wat er echt speelde haar ooit vertelde, van jongs af aan)
Of je haar wel of niet wat zegt ze is altijd over ALLES alleen negatief, als ik vertel dat wij naar de efteling zijn geweest is het het ene commentaar na het andere en ziet ze alleen gevaren en fouten. Ipv de gehoopte; o wat leuk hoe vond ze het?
Ik begin steeds meer te zien dat zij alles alleen om zichzelf, haar leven, haar belangen en vooral haar verdriet, pijn en haar gevoelens laat draaien.
Zelfs wanneer ik haar daar specifiek op wijs weet ze zichzelf kundig toch weer als het slachtoffer te schetsen.
Ik voel me eigenlijk altijd de "ouder" in de relatie met mijn moeder ik moet mijzelf en mijn gevoelens constant wegcijferen voor haar.
Toen ik in die blijf van mijn lijf huizen zat belde zij mij regelmatig hysterisch huilend op om de pijn die haar ex(mijn vader) en haar dochters haar deden, te delen met mij.
Terwijl zij in haar kast van een huis met alle gemakken zit en ik tussen het ongedierte met alleen een stapelbedje voor mij en mijn dochter..
Ik vond het echt de omgekeerde wereld.
Ik denk soms dat mijn moeder borderline heeft, natuurlijk ben ik geen psychiater, maar als ik soms dingen erover lees herken ik heel erg veel in haar gedrag.
Nu Ik sinds kort weer contact heb gezocht met mijn vader en hem ook weer ontmoet heb, gaf mij dit een heel goed gevoel en ik ben hier blij mee.
Toen ik dit voorzichtig aan mijn moeder vertelde gebeurde ik waarvoor ik al zo bang was, ze flipte hem compleet en neemt het mij heel kwalijk dat ik haar zo verloochen en verraad door contact met mijn vader te zoeken.
Met een therapeut zijn we nu allebei bezig, maar dan alleen allebei voor ons zelf. Plannen om samen om de tafel te gaan zijn er wel(met therapeut erbij) maar ik weet uit ervaring van vroeger dat zodra een hulpverlener of therapeut mijn moeder op haar fouten en gedragingen zal wijzen zij het harnas inschiet en de desbetreffende psycholoog niet spoort.
Ik weet gewoon niet meer wat ik met deze situatie aan moet.
En ik mis zo erg een leuke, spontane betrokken moeder in mijn leven. Maar vraag mij af of dit er voor mij wel in zit?...
Graag zou ik jullie mening hierover willen horen en of er mensen zijn die zich in een dergelijke situatie bevinden. Ook zou ik graag jullie mening willen over mijn "borderline" vermoedens.
Alvast bedankt =)
Sorry als mijn verhaal onsamenhangend overkomt of niet duidelijk het probleem schetst maar ik ga mijn best doen mijn probleem zo duidelijk mogelijk in kaart te brengen ...
Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 10 jaar ben hierna woonde ik en mijn zus bij mijn moeder, onze vader zagen wij erna weinig. Mijn moeder was erg depressief na de scheiding en lag eigenlijk altijd in bed en deed echt alleen het broodnodige (eten maken, kleren wassen en stofzuigen).
In mijn begin tiener jaren heb ik met extreem langdurig(1 .1/2 jaar) seksueel misbruik te maken gehad. Dit zorgde voor een een onhandelbare tiener thuis en ik werd door jeugdzorg uit huis geplaatst.
Die hebben mij mijn resterende tienerjaren door heel Nederland verkast met de nodige gevolgen van dien(geen opleiding/geen langdurige vriendschappen en gewoon een heel bizare jeugd)
Met mijn vader heb ik in de instellingen en jeugdgevangenissen-> (waar ik werd geplaatst voor eigen veiligheid ivm het misbruik) wel een band opgebouwd en zag hem regelmatig, dit contact was goed, rustig en vreedzaam en voor mij heel waardevol.
Ook mijn moeder heeft mij door het hele land bezocht.
Na mijn 18e woonde ik dichter bij mijn moeder..
En als ik er nu aan terug denk is er echt iets raars ontstaan toen.
Vanaf kleins af aan heeft zij geen goed woord voor mijn vader over gehad sterker nog onze achternaam was een scheldwoord bij ons thuis. Ook werd er regelmatig gedreigd ons voorgoed bij hem te brengen en werden wij, - zo jong als wij waren- geconfronteerd met elk detail van hun relatie problematiek, waarin hij uiteraard de boe-man was. (dit laatste wordt overigens tot op de dag van vandaag bijna elk gesprek herhaald).
Op mijn 19e heb ik dan ook helemaal gebroken met mijn vader.
Mijn moeder vertelde mij dat hij mij opzetten tegen haar op heel slinkse wijze (bijv. Ipv mama spoort niet, zei hij dan mama heeft het moeilijk en kan het allemaal niet zo goed aan he.. En dergelijke dingen. Ook wel PASS syndroom genoemd)
Nu, 7 jaren later, zie ik dat voor mijn gevoel de rollen eigenlijk omgedraaid waren, en dat zij de goed opgebouwde en normale band met mijn vader compleet verstoord en ontwricht heeft.
Maar dat is niet alles.
Ook heb ik een relatie gehad met een donkere creoolse man waaruit mijn prachtige dochtertje is voortgekomen =).. Dit werd vanaf dag 1 al niet geaccepteerd door mijn moeder en haar familie, door hun racistische denkwijze(heeel pijnlijk).
Ze heeft in de 5 jaren die mijn dochter rijk is dan ook welgeteld 1 keer opgepast en bij de rest van de familie ben ik alleen welkom zonder mijn dochter. (uiteraard zie ik hun dus ook niet meer)
De relatie met mijn ex man is op heel vervelende manier op de klippen gelopen.
Hij hield er "losse handjes" of beter gezegd "losse vuisten" op na.
Ik ben met mij dochter naar een "blijf van mijn lijf huis" gevlucht en heb daar de scheiding doorgezet.
3 jaar lang heb ik in 4 verschillende blijf van mijn lijf huizen gezeten. Ik had alleen 1 kamer met stapelbed en gedeelde douche, wc, keuken en woonkamer. De meeste bewoonsters waren asielzoekers die de taal niet spraken en het barste er van de kakkerlakken en muizen.
Ik waande mij echt in een een gruwelijke horrorfilm .
In die periode begon ik het gedrag van mijn moeder duidelijker/beter te zien.. Ook omdat ik wellicht een x aantal jaar ouder was en met een andere/scherpere/volwassenen blik tegen dingen aan begon te kijken.
Als ik haar belde was altijd zij degene die het pas echt zwaar had met haar dochters problemen en ik moest maar eens inzien hoe belastend dit alles voor haar was. (terwijl ik nog geen 3e van wat er echt speelde haar ooit vertelde, van jongs af aan)
Of je haar wel of niet wat zegt ze is altijd over ALLES alleen negatief, als ik vertel dat wij naar de efteling zijn geweest is het het ene commentaar na het andere en ziet ze alleen gevaren en fouten. Ipv de gehoopte; o wat leuk hoe vond ze het?
Ik begin steeds meer te zien dat zij alles alleen om zichzelf, haar leven, haar belangen en vooral haar verdriet, pijn en haar gevoelens laat draaien.
Zelfs wanneer ik haar daar specifiek op wijs weet ze zichzelf kundig toch weer als het slachtoffer te schetsen.
Ik voel me eigenlijk altijd de "ouder" in de relatie met mijn moeder ik moet mijzelf en mijn gevoelens constant wegcijferen voor haar.
Toen ik in die blijf van mijn lijf huizen zat belde zij mij regelmatig hysterisch huilend op om de pijn die haar ex(mijn vader) en haar dochters haar deden, te delen met mij.
Terwijl zij in haar kast van een huis met alle gemakken zit en ik tussen het ongedierte met alleen een stapelbedje voor mij en mijn dochter..
Ik vond het echt de omgekeerde wereld.
Ik denk soms dat mijn moeder borderline heeft, natuurlijk ben ik geen psychiater, maar als ik soms dingen erover lees herken ik heel erg veel in haar gedrag.
Nu Ik sinds kort weer contact heb gezocht met mijn vader en hem ook weer ontmoet heb, gaf mij dit een heel goed gevoel en ik ben hier blij mee.
Toen ik dit voorzichtig aan mijn moeder vertelde gebeurde ik waarvoor ik al zo bang was, ze flipte hem compleet en neemt het mij heel kwalijk dat ik haar zo verloochen en verraad door contact met mijn vader te zoeken.
Met een therapeut zijn we nu allebei bezig, maar dan alleen allebei voor ons zelf. Plannen om samen om de tafel te gaan zijn er wel(met therapeut erbij) maar ik weet uit ervaring van vroeger dat zodra een hulpverlener of therapeut mijn moeder op haar fouten en gedragingen zal wijzen zij het harnas inschiet en de desbetreffende psycholoog niet spoort.
Ik weet gewoon niet meer wat ik met deze situatie aan moet.
En ik mis zo erg een leuke, spontane betrokken moeder in mijn leven. Maar vraag mij af of dit er voor mij wel in zit?...
Graag zou ik jullie mening hierover willen horen en of er mensen zijn die zich in een dergelijke situatie bevinden. Ook zou ik graag jullie mening willen over mijn "borderline" vermoedens.
Alvast bedankt =)
donderdag 13 september 2018 om 00:43
Jeetje wat een heftig verhaal!
Misschien is het verstandig om de energie die je op dit moment in je moeder steekt, in een goede relatie met je vader te steken? Hij "klinkt" stabieler en beter voor je dan je moeder.
Maar je beschrijft hier natuurlijk een heel.leven in een notendop, dus echt goed advies is lastig te geven. Bespreek zoveel mogelijk met je therapeut, hij/ zij kan je waarschijnlijk het beste adviseren.
Dikke knuffel, sterkte en heel veel geluk met je dochtertje!
Misschien is het verstandig om de energie die je op dit moment in je moeder steekt, in een goede relatie met je vader te steken? Hij "klinkt" stabieler en beter voor je dan je moeder.
Maar je beschrijft hier natuurlijk een heel.leven in een notendop, dus echt goed advies is lastig te geven. Bespreek zoveel mogelijk met je therapeut, hij/ zij kan je waarschijnlijk het beste adviseren.
Dikke knuffel, sterkte en heel veel geluk met je dochtertje!
"Even if I knew that tomorrow the world would go to pieces, I would still plant my apple tree."
donderdag 13 september 2018 om 01:07
Ik denk niet dat er veel inhoudelijke tips op een forum gegeven kunnen worden die recht doen aan de heftigheid en complexiteit van jouw situatie en verleden. Je hebt héél veel meegemaakt wat ook héél erg heftig is (geweest) en de situatie is daardoor ook vrij complex. Veel inhoudelijke tips die hier gegeven kunnen worden doen jou alleen maar tekort, dus voorzichtigheid is wel geboden in zowel het geven als het aannemen van adviezen.
Het is mij niet duidelijk of jij en je moeder dezelfde hulpverlener/therapeut hebben. Het lijkt mij heel erg belangrijk dat jij een therapeut hebt die alleen voor jou is en die jouw moeder ook niet kent. Ik vraag me ook af of het wijs is om om de tafel te gaan met z'n allen. Ik snap dat je een moeder mist, maar ik vrees dat je steeds van een koude kermis thuis gaat komen met haar. Ik denk dat je eerst met je eigen therapie voor jezelf moet zorgen en dat je moeder later komt. Wellicht is en deel van dat therapieproces ook een stuk rouw om de moeder(figuur) die er niet was en niet is. Hoe pijnlijk ook, je kan niet afdwingen dat je die moederfiguur krijgt ook al doe je nog zo goed je best ervoor en een diagnose op haar plakken helpt daarin helaas ook niet.
Ik hoop wel dat je therapieproces je meer rust zal geven in de toekomst. Knap dat je daarmee bezig bent en ik heb bewondering voor hoe je alles doorstaan hebt, vreselijk dat je dit alles mee hebt moeten maken
Het is mij niet duidelijk of jij en je moeder dezelfde hulpverlener/therapeut hebben. Het lijkt mij heel erg belangrijk dat jij een therapeut hebt die alleen voor jou is en die jouw moeder ook niet kent. Ik vraag me ook af of het wijs is om om de tafel te gaan met z'n allen. Ik snap dat je een moeder mist, maar ik vrees dat je steeds van een koude kermis thuis gaat komen met haar. Ik denk dat je eerst met je eigen therapie voor jezelf moet zorgen en dat je moeder later komt. Wellicht is en deel van dat therapieproces ook een stuk rouw om de moeder(figuur) die er niet was en niet is. Hoe pijnlijk ook, je kan niet afdwingen dat je die moederfiguur krijgt ook al doe je nog zo goed je best ervoor en een diagnose op haar plakken helpt daarin helaas ook niet.
Ik hoop wel dat je therapieproces je meer rust zal geven in de toekomst. Knap dat je daarmee bezig bent en ik heb bewondering voor hoe je alles doorstaan hebt, vreselijk dat je dit alles mee hebt moeten maken
donderdag 13 september 2018 om 02:23
Er zijn kinderen die niet de moeder of ouders hebben die ze zich wensen en die ze eigenlijk wel verdienen.
Heel veel van die ouders zijn incompetent, dat wil zeggen dat zij die goede ouders gewoon niet kunnen zijn voor hun kinderen. Het ontbreekt hen simpelweg aan goede ouderlijke kwaliteiten.
Dat is heel verdrietig en bovenal pijnlijk voor de kinderen omdat zij daardoor de belangrijkste mensen (zorg) in hun leven missen, en vaak zie je dan omkering van die zorgverhouding: kinderen gaan voor die ouders zorgen.
Nu je volwassen bent, moet je (leren) voor jezelf te zorgen. Dat is moeilijk omdat je achterstand hebt, door gebrek aan de juiste zorg die je zo npdig had in je jeugd. Je hebt dus in te halen en sommige dingen nieuw te leren, bijv hoe je zorgt voor jezelf en niet voor je moeder.
Bij het volwassen worden of zijn hoort ook dat je accepteert dat dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan, en dat bijv je moeder (met al haar gebreken en mankementen is wie ze is) er niet voor jou was /is. Hoe moeilijk!
Zij was en wordt waarschijnlijk nooit de moeder waar jij behoefte aan had/ hebt. Dit is een heel pijnlijk gegeven waar jij mee moet zien te leven. Therapie helpt je hopelijk daar goed bij.
Ik denk dat de nadruk voor jou moet liggen op omgaan met hoe heftig jouw leven is verlopen, en ook het omgaan met het leven met een gebrekige moeder. Het waarschijnlijk moeten laten varen van de hoop op een fijnere moeder. Het zat en zit niet in haar, vermoed ik.
Des te belangrijker is het, dat jij jouzelf datgene kan geven wat je van haar vrrlangt (en niet krijgt). Liefde en goede zorg voor jouzelf. En ook hoe jij jezelf beter kan beschermen. Emotioneel.
Of jouw moeder borderline heeft, is problematiek waarmee zijzelf aan de slag moet. Helaas heb jij van die problematiek veel last gehad.
Ik denk dat het daarom nu tijd is om je zorgtaak (de parentificatie) los te laten, een goede therapeut helpt jou in dit loslaat proces. Denk nu dus vooral aan jouzelf en jouw welzijn en niet zozeer aan je moeder haar problematiek : jij kon en kan daar niks aan doen namelijk. Maar jouzelf kan jij nu wel ten goede ontwikkelen.
Ik denk dan ook dat jij meer gebaat bent bij therapie puur voor jouzelf, dan 'om de tafel te gaan zitten' met je moeder erbij.
JIJ hebt zorg nodig en die kan je nu voor jezelf 'opeisen': Gezonde zorg en aandacht voor JOU vind je in therapeutische setting met je therapeut.
Heel veel van die ouders zijn incompetent, dat wil zeggen dat zij die goede ouders gewoon niet kunnen zijn voor hun kinderen. Het ontbreekt hen simpelweg aan goede ouderlijke kwaliteiten.
Dat is heel verdrietig en bovenal pijnlijk voor de kinderen omdat zij daardoor de belangrijkste mensen (zorg) in hun leven missen, en vaak zie je dan omkering van die zorgverhouding: kinderen gaan voor die ouders zorgen.
Nu je volwassen bent, moet je (leren) voor jezelf te zorgen. Dat is moeilijk omdat je achterstand hebt, door gebrek aan de juiste zorg die je zo npdig had in je jeugd. Je hebt dus in te halen en sommige dingen nieuw te leren, bijv hoe je zorgt voor jezelf en niet voor je moeder.
Bij het volwassen worden of zijn hoort ook dat je accepteert dat dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan, en dat bijv je moeder (met al haar gebreken en mankementen is wie ze is) er niet voor jou was /is. Hoe moeilijk!
Zij was en wordt waarschijnlijk nooit de moeder waar jij behoefte aan had/ hebt. Dit is een heel pijnlijk gegeven waar jij mee moet zien te leven. Therapie helpt je hopelijk daar goed bij.
Ik denk dat de nadruk voor jou moet liggen op omgaan met hoe heftig jouw leven is verlopen, en ook het omgaan met het leven met een gebrekige moeder. Het waarschijnlijk moeten laten varen van de hoop op een fijnere moeder. Het zat en zit niet in haar, vermoed ik.
Des te belangrijker is het, dat jij jouzelf datgene kan geven wat je van haar vrrlangt (en niet krijgt). Liefde en goede zorg voor jouzelf. En ook hoe jij jezelf beter kan beschermen. Emotioneel.
Of jouw moeder borderline heeft, is problematiek waarmee zijzelf aan de slag moet. Helaas heb jij van die problematiek veel last gehad.
Ik denk dat het daarom nu tijd is om je zorgtaak (de parentificatie) los te laten, een goede therapeut helpt jou in dit loslaat proces. Denk nu dus vooral aan jouzelf en jouw welzijn en niet zozeer aan je moeder haar problematiek : jij kon en kan daar niks aan doen namelijk. Maar jouzelf kan jij nu wel ten goede ontwikkelen.
Ik denk dan ook dat jij meer gebaat bent bij therapie puur voor jouzelf, dan 'om de tafel te gaan zitten' met je moeder erbij.
JIJ hebt zorg nodig en die kan je nu voor jezelf 'opeisen': Gezonde zorg en aandacht voor JOU vind je in therapeutische setting met je therapeut.
Mijn mening is gestippeld.
donderdag 13 september 2018 om 07:44
Eens! En onderzoek vooral ook wat je uit de relatie met je vader kan halen. Wie weet kan dit iets toevoegen wat je bij je moeder zo mist.Pipostippels schreef: ↑13-09-2018 02:23Er zijn kinderen die niet de moeder of ouders hebben die ze zich wensen en die ze eigenlijk wel verdienen.
Heel veel van die ouders zijn incompetent, dat wil zeggen dat zij die goede ouders gewoon niet kunnen zijn voor hun kinderen. Het ontbreekt hen simpelweg aan goede ouderlijke kwaliteiten.
Dat is heel verdrietig en bovenal pijnlijk voor de kinderen omdat zij daardoor de belangrijkste mensen (zorg) in hun leven missen, en vaak zie je dan omkering van die zorgverhouding: kinderen gaan voor die ouders zorgen.
Nu je volwassen bent, moet je (leren) voor jezelf te zorgen. Dat is moeilijk omdat je achterstand hebt, door gebrek aan de juiste zorg die je zo npdig had in je jeugd. Je hebt dus in te halen en sommige dingen nieuw te leren, bijv hoe je zorgt voor jezelf en niet voor je moeder.
Bij het volwassen worden of zijn hoort ook dat je accepteert dat dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan, en dat bijv je moeder (met al haar gebreken en mankementen is wie ze is) er niet voor jou was /is. Hoe moeilijk!
Zij was en wordt waarschijnlijk nooit de moeder waar jij behoefte aan had/ hebt. Dit is een heel pijnlijk gegeven waar jij mee moet zien te leven. Therapie helpt je hopelijk daar goed bij.
Ik denk dat de nadruk voor jou moet liggen op omgaan met hoe heftig jouw leven is verlopen, en ook het omgaan met het leven met een gebrekige moeder. Het waarschijnlijk moeten laten varen van de hoop op een fijnere moeder. Het zat en zit niet in haar, vermoed ik.
Des te belangrijker is het, dat jij jouzelf datgene kan geven wat je van haar vrrlangt (en niet krijgt). Liefde en goede zorg voor jouzelf. En ook hoe jij jezelf beter kan beschermen. Emotioneel.
Of jouw moeder borderline heeft, is problematiek waarmee zijzelf aan de slag moet. Helaas heb jij van die problematiek veel last gehad.
Ik denk dat het daarom nu tijd is om je zorgtaak (de parentificatie) los te laten, een goede therapeut helpt jou in dit loslaat proces. Denk nu dus vooral aan jouzelf en jouw welzijn en niet zozeer aan je moeder haar problematiek : jij kon en kan daar niks aan doen namelijk. Maar jouzelf kan jij nu wel ten goede ontwikkelen.
Ik denk dan ook dat jij meer gebaat bent bij therapie puur voor jouzelf, dan 'om de tafel te gaan zitten' met je moeder erbij.
JIJ hebt zorg nodig en die kan je nu voor jezelf 'opeisen': Gezonde zorg en aandacht voor JOU vind je in therapeutische setting met je therapeut.
Behold, the field in which I grow my fucks. Lay thine eyes upon it.. thou shalt see that it is barren!
donderdag 13 september 2018 om 20:49
Lieve wiezel, tuinhek en pipostippels,
Hartelijk bedankt voor jullie lieve en wijze reacties.
Mijn moeder en ik hebben allebei een eigen therapeut en hebben elkaars therapeuten (nog) niet ontmoet.
Ergens weet ik zelf ook wel dat wat ik van een moeder wil, ik bij haar waarschijnlijk nooit zal krijgen.
En snap ook dat het verhaal en de problematiek te veel en te gecompliceerd zijn om passend advies hier te ontvangen.
Wel ben ik heel blij met jullie mening hierover, klinkt stom maar voel me er echt door geholpen een beetje.
Meer details wil ik niet geven omdat ik bang ben dat mijn verhaal te herkenbaar wordt. (is ook zo'n populaire site dit =))
Als iemand nog meer informatie heeft over borderline of zelf iemand is of kent daarmee zou ik graag meer erover horen.
Voor nu ga ik indd verder met mijn therapeut en ben mijn leven weer op de rit aan het krijgen. Heb een heel mooi ruim huis in een goede buurt gekregen en start februari weer met school.
Bedankt allemaal
Hartelijk bedankt voor jullie lieve en wijze reacties.
Mijn moeder en ik hebben allebei een eigen therapeut en hebben elkaars therapeuten (nog) niet ontmoet.
Ergens weet ik zelf ook wel dat wat ik van een moeder wil, ik bij haar waarschijnlijk nooit zal krijgen.
En snap ook dat het verhaal en de problematiek te veel en te gecompliceerd zijn om passend advies hier te ontvangen.
Wel ben ik heel blij met jullie mening hierover, klinkt stom maar voel me er echt door geholpen een beetje.
Meer details wil ik niet geven omdat ik bang ben dat mijn verhaal te herkenbaar wordt. (is ook zo'n populaire site dit =))
Als iemand nog meer informatie heeft over borderline of zelf iemand is of kent daarmee zou ik graag meer erover horen.
Voor nu ga ik indd verder met mijn therapeut en ben mijn leven weer op de rit aan het krijgen. Heb een heel mooi ruim huis in een goede buurt gekregen en start februari weer met school.
Bedankt allemaal
donderdag 13 september 2018 om 21:35
Wat klink je als een lieverd zoals je schrijft Valentina. Ik wens je echt een goed proces met je therapeut, dat is het allerbelangrijkst voor nu. Want alles wat je voor jezelf doet nu kan je doorgeven aan je kind, daarom is het zó belangrijk dat jij heelt. Voor jezelf én voor je dochter. Het zal een intensief proces zijn, maar ik gun je enorm dat je je vrijer van je verleden en van je moeder gaat voelen. Heel veel succes!
En ook veel succes met je opleiding!
Trouwens, natuurlijk mankeert je moeder wat, maar of het zinvol voor jouw proces is om je daar uitgebreid op te richten? Bespreek het anders met je therapeut.
En ook veel succes met je opleiding!
Trouwens, natuurlijk mankeert je moeder wat, maar of het zinvol voor jouw proces is om je daar uitgebreid op te richten? Bespreek het anders met je therapeut.
vrijdag 14 september 2018 om 13:09
vrijdag 14 september 2018 om 18:14
Even ter verduidelijking, de "mommy issues" zijn onlosmakelijk verbonden met je proces, dus daar zal je het vast over gaan hebben in de therapie, en dat is goed. Het om de tafel gaan met je moeder en haar problematiek helemaal uitpluizen, dat zijn dingen die denk ik minder zinvol zijn op dit moment. Maar uit eindelijk bepaal je zelf in overleg met je therapeut wat het beste is voor jou.
