Relaties
alle pijlers
Ms. perfect? u there?
dinsdag 4 oktober 2011 om 22:04
Beste lezers,
De afgelopen jaren hebben duidelijk littekens achtergelaten op het gebied van relaties. Aangezien ik hier nooit echt een kei in was, maar wel de behoefte had wil ik jullie graag de volgende situatie voorleggen en om raad/advies vragen.
Een aantal jaar geleden toen ik bij defensie ben gaan werken, was ik vrijgezel en helemaal klaar voor het avontuur dat mij te wachten stond. Hetgeen wat ik me niet realiseerde is dat de lading die je bij dit beroep meeneemt niet voor iedereen zo makkelijk te behappen is. Tijdens mijn leer perioden en oefen perioden waren er natuurlijk de reguliere stapavonden en heb ik hier ook met grote regelmaat aan deelgenomen.
Dit hield tevens in dat je veelal in contact kwam met lokale dames en een aantal vonden ons dan ook zeer interessant. Nu was ik natuurlijk al deze tijd wel op zoek naar een vaste relatie, maar begreep ik zelf ook wel dat het met de constante onzekerheid in deze periode (m.b.t. uitzendingen) dit geen makkelijke taak was.
Maar na een geruime periode van deze dames van korte duur was ik toch echt toe aan iemand waar ik 's avonds bij thuis kan komen en alles mee kan delen. Ik heb diezelfde avond nog besloten om het roer om te gooien en i.p.v. de manier waarop het nu ging iets permanents te zoeken. En dit hield in mijn ogen ook in niet meer in te gaan op bepaalde voorstellen.
Nu, 3 jaar later, heb ik het gevoel dat het er voor mij niet inzit. Ik ben afgelopen zomer van baan gewisseld nadat de bezuinigingen ook bij mij zijn tol hadden geeist en ik ben momenteel werkzaam bij de politie. Nu ben ik dus dagelijks op straat of op bureau te vinden en zul je mij altijd met een lach tegenkomen. Maar, diep van binnen heb ik het gevoel dat ik iets/iemand mis. Nu heeft dit beroep nog een heel groot nadeel, en dat is dat stappen/uitgaan in het gebied waar ik werkzaam ben bijna onmogelijk is geworden aangezien ik in een gedeelte van Nederland woon waar iedereen elkaar zowaar kent en het dus geen slim idee is om als agent gezellig tussen een groep feestgangers te gaan staan die je de week daarvoor nog mee naar het bureau hebt genomen. Dit neemt niet weg dat ik wel degelijk in andere regio's zo nu en dan op stap ga en hier ook zeker wel succes kan boeken, maar hier dus geen behoefte aan heb.
Momenteel ben ik een van de weinige binnen mijn vriendenkring die geen relatie heeft en dit heeft mij eigenlijk nooit echt veel gedaan totdat we afgelopen winter op wintersport vakantie zijn gegaan. Alle vrienden hadden hun vriendin mee, en het was natuurlijk stik gezellig, maar toch heeft het eenzame gevoel me hierna niet meer losgelaten. Dit vind ikzelf nogal frapant aangezien ik weet dat mijn vrienden & famillie alles voor me doen en ik ook alles bij ze kwijt kan, maar toch mis je iemand die nog iets dichterbij is. Dit gevoel zorgt ervoor dat ik hier nu zit met een brok in mijn keel en het gevoel dat een koude wind ervoor zorgt dat ik onder de kippenvel zit.
Ik heb zelf het gevoel dat het probleem bij mij ligt aangezien ik steevast te horen krijg dat ik te lief/rustig ben. Na de periode waarin ik goed los ben gegaan tijdens mijn militaire dienst ben ik dus heel erg veranderd in de manier waarop ik met mensen om ga. Voorheen kon ik door een grote mond en macho gedrag veel voor elkaar krijgen. Nu heb ik het gevoel dat "normaal" omgaan met mensen en dames op een respectvolle manier te behandelen blijkbaar niet gewaardeerd word. Laat ik het anders verwoorden, "Ik hoop dat ik binnenkort iemand ontmoet die mij weer opwarmd, en ik haar; mij het gevoel geeft dat ik ook nog ergens voor thuiskom; en last but not least, mijn leven het genieten weer waard wordt".
Zoals jullie hierboven kunnen lezen ben ik geen ster in verhalen schrijven en is dit gewoon een poging om het van me af te schrijven. Ik zou het zeer waarderen als er iets nutigs in de onderstaande reactie komt te staan en zo niet, dan ben ik het in iedergeval kwijt
De afgelopen jaren hebben duidelijk littekens achtergelaten op het gebied van relaties. Aangezien ik hier nooit echt een kei in was, maar wel de behoefte had wil ik jullie graag de volgende situatie voorleggen en om raad/advies vragen.
Een aantal jaar geleden toen ik bij defensie ben gaan werken, was ik vrijgezel en helemaal klaar voor het avontuur dat mij te wachten stond. Hetgeen wat ik me niet realiseerde is dat de lading die je bij dit beroep meeneemt niet voor iedereen zo makkelijk te behappen is. Tijdens mijn leer perioden en oefen perioden waren er natuurlijk de reguliere stapavonden en heb ik hier ook met grote regelmaat aan deelgenomen.
Dit hield tevens in dat je veelal in contact kwam met lokale dames en een aantal vonden ons dan ook zeer interessant. Nu was ik natuurlijk al deze tijd wel op zoek naar een vaste relatie, maar begreep ik zelf ook wel dat het met de constante onzekerheid in deze periode (m.b.t. uitzendingen) dit geen makkelijke taak was.
Maar na een geruime periode van deze dames van korte duur was ik toch echt toe aan iemand waar ik 's avonds bij thuis kan komen en alles mee kan delen. Ik heb diezelfde avond nog besloten om het roer om te gooien en i.p.v. de manier waarop het nu ging iets permanents te zoeken. En dit hield in mijn ogen ook in niet meer in te gaan op bepaalde voorstellen.
Nu, 3 jaar later, heb ik het gevoel dat het er voor mij niet inzit. Ik ben afgelopen zomer van baan gewisseld nadat de bezuinigingen ook bij mij zijn tol hadden geeist en ik ben momenteel werkzaam bij de politie. Nu ben ik dus dagelijks op straat of op bureau te vinden en zul je mij altijd met een lach tegenkomen. Maar, diep van binnen heb ik het gevoel dat ik iets/iemand mis. Nu heeft dit beroep nog een heel groot nadeel, en dat is dat stappen/uitgaan in het gebied waar ik werkzaam ben bijna onmogelijk is geworden aangezien ik in een gedeelte van Nederland woon waar iedereen elkaar zowaar kent en het dus geen slim idee is om als agent gezellig tussen een groep feestgangers te gaan staan die je de week daarvoor nog mee naar het bureau hebt genomen. Dit neemt niet weg dat ik wel degelijk in andere regio's zo nu en dan op stap ga en hier ook zeker wel succes kan boeken, maar hier dus geen behoefte aan heb.
Momenteel ben ik een van de weinige binnen mijn vriendenkring die geen relatie heeft en dit heeft mij eigenlijk nooit echt veel gedaan totdat we afgelopen winter op wintersport vakantie zijn gegaan. Alle vrienden hadden hun vriendin mee, en het was natuurlijk stik gezellig, maar toch heeft het eenzame gevoel me hierna niet meer losgelaten. Dit vind ikzelf nogal frapant aangezien ik weet dat mijn vrienden & famillie alles voor me doen en ik ook alles bij ze kwijt kan, maar toch mis je iemand die nog iets dichterbij is. Dit gevoel zorgt ervoor dat ik hier nu zit met een brok in mijn keel en het gevoel dat een koude wind ervoor zorgt dat ik onder de kippenvel zit.
Ik heb zelf het gevoel dat het probleem bij mij ligt aangezien ik steevast te horen krijg dat ik te lief/rustig ben. Na de periode waarin ik goed los ben gegaan tijdens mijn militaire dienst ben ik dus heel erg veranderd in de manier waarop ik met mensen om ga. Voorheen kon ik door een grote mond en macho gedrag veel voor elkaar krijgen. Nu heb ik het gevoel dat "normaal" omgaan met mensen en dames op een respectvolle manier te behandelen blijkbaar niet gewaardeerd word. Laat ik het anders verwoorden, "Ik hoop dat ik binnenkort iemand ontmoet die mij weer opwarmd, en ik haar; mij het gevoel geeft dat ik ook nog ergens voor thuiskom; en last but not least, mijn leven het genieten weer waard wordt".
Zoals jullie hierboven kunnen lezen ben ik geen ster in verhalen schrijven en is dit gewoon een poging om het van me af te schrijven. Ik zou het zeer waarderen als er iets nutigs in de onderstaande reactie komt te staan en zo niet, dan ben ik het in iedergeval kwijt
donderdag 6 oktober 2011 om 11:44
quote:mindhunter schreef op 05 oktober 2011 @ 23:30:
Maar elke dag thuiskomen in een leeg huis, met niemand om je leuke en minder leuke ervaringen te delen en gewoon lekker naar haar verhalen te luisteren breekt je op den duur ook op.Misschien een leuke roommate zoeken om mee samen te wonen? Kan me ook voorstellen dat je met 22 geen zin hebt om helemaal alleen te wonen!
Maar elke dag thuiskomen in een leeg huis, met niemand om je leuke en minder leuke ervaringen te delen en gewoon lekker naar haar verhalen te luisteren breekt je op den duur ook op.Misschien een leuke roommate zoeken om mee samen te wonen? Kan me ook voorstellen dat je met 22 geen zin hebt om helemaal alleen te wonen!
zondag 23 oktober 2011 om 13:29
Het is al een aantal dagen geleden dat ik hier op het forum gereageerd heb.
Dit heeft als reden dat ik gewoon alle tips die mij hier zijn gegeven ben gaan opvolgen en dit is niet zonder resultaat gebleven.
Zoals de meeste van jullie al aangaven is het belangrijk om tijdens dagelijkse activiteiten mezelf proberen meer onder eventueele candidaten te plaatsen. Daarnaast is het onderwerp internet dating een aantal maal aangesneden.
Na het opvolgen van deze tips is het allemaal een beetje in sneltrein vaart gegaan. Een aantal leuke mensen ontmoet tijdens de groepslessen op de sportschool en tijdens de les "klassiek dansen". Daarnaast heeft het internet dating ook zo zijn vruchten afgeworpen en ben ik nu al een goede 8 dates verder.
Dat de juiste er nog niet tussen zat, is te begrijpen want het moet natuurlijk net klikken. Ik verwacht ook niet dat het een korte en makkelijke taak is, maar hoe het nu gaat is al vele malen beter als voorheen.
Wat ik dus probeer te zeggen is: "Bedankt allemaal voor jullie eerlijke en goede reacties!
".
P.s. Ga volgende week op een 2de date met iemand waar ik helemaal weg van ben. Laat anders wel even weten hoe de dates gegaan zijn als jullie daar interesse in hebben.
Dit heeft als reden dat ik gewoon alle tips die mij hier zijn gegeven ben gaan opvolgen en dit is niet zonder resultaat gebleven.
Zoals de meeste van jullie al aangaven is het belangrijk om tijdens dagelijkse activiteiten mezelf proberen meer onder eventueele candidaten te plaatsen. Daarnaast is het onderwerp internet dating een aantal maal aangesneden.
Na het opvolgen van deze tips is het allemaal een beetje in sneltrein vaart gegaan. Een aantal leuke mensen ontmoet tijdens de groepslessen op de sportschool en tijdens de les "klassiek dansen". Daarnaast heeft het internet dating ook zo zijn vruchten afgeworpen en ben ik nu al een goede 8 dates verder.
Dat de juiste er nog niet tussen zat, is te begrijpen want het moet natuurlijk net klikken. Ik verwacht ook niet dat het een korte en makkelijke taak is, maar hoe het nu gaat is al vele malen beter als voorheen.
Wat ik dus probeer te zeggen is: "Bedankt allemaal voor jullie eerlijke en goede reacties!
".P.s. Ga volgende week op een 2de date met iemand waar ik helemaal weg van ben. Laat anders wel even weten hoe de dates gegaan zijn als jullie daar interesse in hebben.
zondag 23 oktober 2011 om 17:39
