Na 25 jaar is het over

Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.