Na 25 jaar is het over

Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.

Judy_Hopps schreef: ↑

25-01-2018 10:07

En daar heb je je speciaal voor aangemeld? Omdat dat kwijt te kunnen?
As ex-man gespot.

Nee, dat is niet mijn as ex-man hoor. Die vind mij alles behalve koel. Hooguit zijn ex-lover hahaha

Viva-Account schreef: ↑

25-01-2018 10:12

Waar er twee kijven hebben er twee een aandeel.
Dat slachtoffergedoe vind ik persoonlijk heel onaangenaam en daar mag ik best wat van zeggen.

Dat is nou precies wat ik bedoel met selectief lezen. Maar je mag daar gerust wat van vinden hoor, als jij je daar lekker bij voelt. Groetjes aan je nu nog man

Judy_Hopps schreef: ↑

25-01-2018 10:17

Owww dat kan ook nog ja.

mdh schreef: ↑

25-01-2018 22:06

Hallo TO,

Jullie zitten in een intensief proces, en gaan er voor...

Wat mij echter verbaast van de therapeute is dat ze zegt dat mensen echt kunnen veranderen...dat is ongetwijfeld haar uitgangspunt, anders was ze brodeloos.

Maar na 25 jaar, verandert een mens niet, niet ingrijpend en toch zeker niet binnen afzienbare tijd... dus daar heb ik eerlijk gezegd een hard hoofd in.

En 25 jaar niet 100% voor jou gaan....dat is toch niet alleen te wijten aan ervaringen binnen een eerdere relatie? Het gevoel moet er, toch zeker aan het begin zijn....

En als je nagaat wat jullie allemaal hebben meegemaakt in al die jaren...zou jij dan zelf niet niet veel eerder hebben moeten merken dat hij niet voluit voor jou ging?

Hoe is het met jouw gevoelsantenne gesteld, TO?

Het is ook net zo zwart-wit en simpel als ik het hier omschrijf. Natuurlijk is dat gevoel er geweest, maar hij heeft wel altijd een stukje ‘onafhankelijkheid’ bewaard om zichzelf tegen pijn te beschermen. Het is misschien een heel stom voorbeeld maar ik vergelijk het met de liefde voor mijn huisdier (ja ik weet dat dit niet hetzelfde is, het gaat ff om het idee). Mijn eerste kat kreeg ik als kitten en was echt alles voor mij. Toen zij dood ging was ik er echt kapot van. Toen ik daarna een nieuwe kat kreeg, heb ik mij nooit meer zó gehecht als aan die eerste kat. Want ik wilde dat verdriet niet nog eens meemaken. Dat kleine stukje zelfbescherming waardoor je een klein muurtje om een stukje van je hart bouwt. Dat stukje wat de meeste mensen misschien wel voor zichzelf hebben. Dat bedoeld hij als hij zegt dat hij nooit 100% gegeven heeft. Dat wil ook niet zeggen dat het maar 70% is, misschien is het wel 99,9%. Maar doordat hij dat stukje voor zichzelf hield was er altijd een soort veiligheid voor hem dat als ik weg zou gaan, hij niet ‘kapot’ zou gaan. Maar dat schept dus ook een afstand. Die veiligheid laat hij nu los. Met voor hem het risico dat ik toch (ooit, nu?) weg zal gaan. Ik kan aan heel veel dingen merken dat die ‘overgave’ er nu wel is.

Het doet me veel pijn te weten dat hij zo van zijn eerste vriendin heeft gehouden, en niet op die manier van mij. Hij is twee jaar diep ongelukkig geweest nadat hun relatie was afgebroken. Ik denk niet dat hij over mij twee jaar diep ongelukkig zou zijn. Ik ben misschien ook wel een romanticus hoor. Ik wil liefde zoals in de film. Dat je alles voor elkaar doet. Zo heb ik ook altijd naar hem gekeken. Maar blijkbaar hij niet naar mij, alhoewel hij wel altijd die indruk heeft gewekt. Hij is echt superromantisch, (ook na 24 jaar huwelijk, alleen het laatste jaar dus niet meer), bedenkt regelmatig verrassingen, weekendjes weg, we knuffelen heel veel, lopen altijd hand in hand, ik heb hieruit nooit gemerkt dat hij niet 100% voor mij zou gaan. Ik heb echt het idee dat hij er voor wil gaan, hij doet zijn stinkende best, maar de twijfels zijn bij mij nog heel erg groot. Hij kan nog zo graag willen veranderen, maar gaat dat ook werkelijk lukken? Hij zegt dat het nu zoveel beter gaat tussen ons, dat ik nu zo lief en begripvol ben. Terwijl ik eerlijk gezegd voor mijn gevoel helemaal niets anders doe of zeg dan ik altijd heb gedaan. Ik denk dat hij mij heel lang op een negatieve manier heeft bekeken, versterkt door bepaalde aannames van zijn kant en natuurlijk versterkt door de roze bril en verliefdheid voor die andere vrouw die heel anders is dan ik ben. Nu ziet hij mij weer echt en het bevalt hem. Hij is vol goede moed over ons samen, wil vakantie boeken voor de zomer, maakt allerlei lange termijn plannen. Maar bij mij zijn er heel veel twijfels. Heel veel pijn, om wat hij heeft gedaan, terwijl ik er altijd voor hem was. 25 jaar trouw geweest, meegegaan in zijn plannen. Het realiseren dat hij zo lang negatief over mij gedacht heeft, doet heel veel pijn. Hij had uit onze relatie al uitgecheckt, maar heeft dit nooit met zoveel woorden aan mij verteld. Hij bleef naar mij zijn lieve zelf. Maar hoeveel daarvan is dan echt? Als ik het niet merkte? Of ben ik zo blind geweest? In de periode dat hij zijn affaire had merkte ik wel verwijdering. Ben er ook wel over begonnen, maar het was stress, drukte, ik had een burn-out, hij zat er tegenaan. Ik had veel lichamelijke klachten waardoor het logisch leek dat ik niet meedeed met gezinsactiviteiten, in bed bleef. Zo dreven we verder uit elkaar. Maar de tijd voor zijn affaire, was hij volgens zijn zeggen ook al uitgecheckt. Hoe kan het dat ik dat niet gemerkt heb? Is hij zo goed in toneelspelen? Vrienden en familie zijn ook geschokt, ze hadden dit nooit van hem verwacht. Stuk voor stuk zeggen ze tegen me, jullie leken zo gelukkig samen, nog zo verliefd! Jullie waren ons voorbeeld van een gelukkig huwelijk, hoe kan dit nu opeens? En ik blijf mezelf dat ook afvragen. Ben ik getrouwd met een groots acteur? Kan iemand zo lang een rol spelen? Komt nu na 25 jaar zijn ware aard boven of is hij gewoon wél die lieve man, en is hij door de burn-out en midlifecrisis tijdelijk ontoerekeningsvatbaar geweest? En probeert hij daar nu verklaringen voor te vinden?

Jullie noemen het een hoop stront met glitters erover. Maar als ik 25 jaar alleen maar glitters heb gezien, is het dan niet een hoop glitters met nu een beetje stront er op? Wat is waar? Hoe weet je, of je iemand echt kent? Ga je dan uit van zijn gedrag van 25 jaar, of van zijn gedrag het laatste jaar? Is zijn ware aard nu bovengekomen, of is hij tijdelijk in de war geweest? Ik blijf hier over piekeren. Ik snap dat het voor jullie als meelezers ook niet duidelijk is. Jullie kennen hem al helemaal niet. Ik dacht hem te kennen. En ken hem misschien ook wel. Maar misschien ook niet. Ik ben bang dat we doorgaan met het toneelstuk, dat hij zijn rol weer oppakt, en dat het over een paar jaar toch weer fout gaat. Maar stel dat ik nu weg ga, gooi ik dan niet mijn eigen glazen in? Misschien was het wel allemaal echt, en was hij tijdelijk in de war, door de midlifecrisis en de burn-out, en komt het straks weer helemaal goed? En leven we happily ever after, nu we dit overwonnen hebben? Misschien is dat ook wel wat men bedoeld, als je weer vertrouwen moet krijgen. Erop vertrouwen dat hij is wie hij zegt dat hij is, dat hij voelt wat hij zegt dat hij voelt. Zo lang heeft hij me zand in de ogen gestrooid, dat ik nu het verschil niet meer zie tussen een oprecht gevoel en een geacteerd gevoel. Het voelt nu wel anders, het voelt echter, maar dat kan ook zijn omdat ik het zo graag wil. Noem me maar naïef, maar ik geloof nog steeds in onze liefde.