Na 25 jaar is het over

Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.

creativeguy schreef: ↑

14-01-2018 22:27

Ik hoop voor je dat je man nu in een chagrijnige bui is en dat het weer overwaait. Want dit is voor jou geen leven zo.
Nogmaals

Dank je. Die heb ik zo hard nodig nu. Zit echt rock bottom.

Uiteindelijk zei hij gisteren dat hij in paniek was geweest en dat hij bedoeld had dat ik niet steeds zomaar ‘out of the blue’ details moet vragen over hem en haar (bijvoorbeeld of ze nog contact heeft opgenomen met hem). Ik was echt heel boos en verdrietig door zijn gedrag en heel erg overstuur. Hij bleef heel lief en geduldig nu en herinnerde mij aan de afspraak dat we het in ieder geval een half jaar zouden proberen te redden samen. We hebben afgesproken dat ik zo veel mogelijk probeer om de details over het vreemdgaan te vragen als we bij de therapeute zijn en dat ik verder wel gewoon altijd er over mag praten als ik daar behoefte aan heb (en hij ook). Ik ga morgen bij de therapie bespreken hoe het nou zit dat hij op zo’n moment dan zo’n totaal ander persoon is. Wie is nou de echte man?

pausini schreef: ↑

14-01-2018 23:18

Advocaat van de duivel, kan het niet zo zijn dat zij het donderdag aan haar man verteld heeft om de weg voor een aftocht te effenen en hij dit ruikt/weet en daarom het zich kan permitteren om zijn masker te laten vallen?

Dit klinkt hard maar hij is zo berekenend als wat.
Nu dan en de afgelopen tien maanden. Gek van verliefdheid en daarom voor jou onnavolgbaar.

Ja dat kan, dat was ook mijn idee wel. Maar als ik hem wegstuur, doet hij er alles aan om mij te overtuigen dat we het samen in ieder geval een half jaar zouden proberen. Dus dat zou dan weer niet zo logisch zijn. Ik merk wel dat er bij mij veel angst zit dat hij alsnog voor haar zal kiezen als het bij haar thuis misgaat.

S-Meds schreef: ↑

14-01-2018 23:34

hij is allebei
je ziet nu ook de kant waar je eerder blind voor was

Ja ik denk dat je gelijk hebt..

Aine* schreef: ↑

15-01-2018 13:41

Meelezend en -levend vanaf het begin hier, nu toch een reactie.

TO, naast dat de affaire genoeg reden is om de stekker eruit te trekken, lees ik naast het ongeloof ook praktische bezwaren.

Maar stel je nou eens voor dat je de loterij zou winnen, je het bedrijf hierdoor per direct kunt verlaten, er een oplossing voor je afhankelijkheid ivm handicap zou kunnen komen, en je je eigen leven weer op zou kunnen bouwen.
Kortom, de praktische beren vallen allemaal weg.

Het verdriet van afscheid nemen van 25 jaar even daargelaten, wat voor gevoel zou dit je geven?

Tja eerlijk als ik diep in mijn hart kijk en ik zou de loterij winnen zou ik nog steeds het liefste met hem zijn. Het zou wel fijn zijn als we niet meer hoefden te werken samen want dat zorgt ook voor continue spanningen tussen ons. En als je de hele dag al collega’s bent en vaak tegengestelde belangen hebt in het werk is het moeilijk om ‘s avonds opeens weer geliefden te zijn. E.e.a. Speelt toch door dan. Ik zou dus opgelucht zijn dan dat we dat werk niet meer hoeven te doen en ik denk dat het dan ook meteen een heel stuk beter gaat met ons, want het bedrijf is echt tussen ons in komen te staan. We hebben het daar al jaren over maar er is niet echt een simpele oplossing voor. We zijn beiden erg belangrijk voor het voortbestaan van het bedrijf dus de optie 1 v.d. 2 gaat iets anders dien is er eigenlijk (nog) niet. We zijn dat al wel aan het opzetten al een jaar of zo door personeel aan te nemen wat zijn taken over kan nemen en hij meer tijd en ruimte krijgt voor andere dingen. Maar het is heel erg moeilijk om goed personeel te vinden momenteel dus dat gaat nog niet zo heel snel. Het afgelopen jaar heeft hij al wel veel minder gewerkt aan de dagelijkse gang van zaken en is hij meer bezig met website, marketing etc. Maar als er nu een bulk geld zou komen zouden we denk ik allebei het liefste even helemaal niets doen, we zijn allebei zo verschrikkelijk overwerkt.

SilverShadow schreef: ↑

15-01-2018 20:55

Hij had wel energie om 6 maanden vreemd te gaan.

Ja, maar dat snap ik wel. Van verliefde kriebels krijg je energie toch? Als je verliefd bent hoef je niet te slapen, dan kun je nachten door.

YagaBaba schreef: ↑

15-01-2018 20:54

Dank voor de knuffel Yagababa . Hoe gaat het nu bij jou?

Ikkuz schreef: ↑

15-01-2018 22:35

Kan het zijn dat je bang bent alleen te zijn?

Ik kan heel goed alleen zijn, ben ook regelmatig alleen op vakantie etc. Natuurlijk is het idee om alles zelf te moeten doen niet iets wat me fijn lijkt. Door handicap ben ik toch beperkt, daar ontkom ik niet aan. Maar ik heb lieve vriendinnen en familie waar ik op terug kan vallen en financieel komt het ook wel goed als we uit elkaar zouden gaan. De handicap is niet zodanig dat ik helemaal niets kan, in principe kan ik bijna alles alleen wat langzamer of moeizamer dan gemiddeld. Het kost me meer energie en ik heb daardoor meer rust nodig maar als ik alleen zou zijn zou dat geen probleem zijn. Ik werk nu meer dan fulltime in ons bedrijf en als ik alleen verder zou gaan zou dat wel een ding worden, want ik werk dan wel fulltime, maar helemaal op mijn eigen tijd en tempo. Maar een deeltijdbaan zou in ieder geval mogelijk moeten zijn (vooropgesteld dat ik die vind uiteraard). Fulltime zal niet mogelijk zijn tenzij het iets is wat ik bijvoorbeeld helemaal in mijn eigen tijd en tempo kan doen. Dus nee, ik denk niet dat het de angst is om alleen te zijn die me hier houdt. Een heel groot deel van de motivatie is dochter, voor haar vind ik dat we er álles aan moeten doen. Er is geen ruzie, dan zou het een andere situatie zijn (behalve gisteravond dan, toen was er wel ruzie ). Het idee om alles wat we hebben te moeten verkopen/opdelen inclusief bedrijf en onze huizen is wel een factor die ook meespeelt, daar zou ik op dit moment niet de energie voor hebben. Maar goed dat zijn praktische dingen en die lossen zich vanzelf wel op, als we gaan scheiden is er in ieder geval woonruimte en is er dus wat dat betreft geen noodzaak om op stel en sprong alles te verkopen. Ondanks alles houd ik gewoon nog heel erg veel van hem en zie ik een mooi mens die nu even iets heel kloterigs heeft gedaan, maar waar ik ook de achtergrond wel van snap. Ik keur het niet goed, en het moet veranderen. Als hij dit niet kan veranderen, ook al wil hij het nog zo graag, dan houdt het sowieso op. Ik ga dit niet nog een keer meemaken. Dit is waar het stopt. En dat weet hij ook heel goed en hij werkt heel hard om te veranderen, probeert ook dingen eerlijk te zeggen nu in plaats van het met de mantel der liefde te bedekken. En dat is wennen, voor ons allebei. En soms vlieg je dan uit de bocht, zoals gisteren. Maar hij zegt het in ieder geval nu, hoe verrot het er ook uit kwam gisteren. Voorheen had hij vriendelijk geknikt en lief gedaan, terwijl hij van binnen net zo boos zou zijn geweest. Dingen die er al vijfentwintig jaar zijn ingeslopen (van beide kanten) kunnen we ook niet zomaar in een paar weken veranderen. Er is de afgelopen weken al heel veel veranderd en we hebben er een half jaar voor afgesproken om te kijken welke kant het op gaat. Maar we hebben ook allebei uitgesproken dat als we er over een half jaar niet een stuk beter aan toe zijn dan we nu zijn, dat het dan ophoudt. Ik ga niet trekken aan een dood paard. Misschien heb ik dat half jaar nodig om los van hem te komen, om hem van zijn voetstuk af te laten komen en te zien hoe hij echt is. En misschien heeft hij dat halfjaar nodig om in te zien hoe schadelijk zijn zo goed bedoelde gedrag is voor onze relatie en kan en wil hij dat veranderen en kunnen we nog vijfentwintig prachtige jaren met elkaar hebben. Time Will tell...