Relaties
alle pijlers
narcisme/gaslighting
maandag 9 maart 2020 om 10:45
En dit is een man die je niet kent en het is echt 100 procent uitgesloten dat het gewoon toeval is? En waarom denk je dat hij gevaarlijk is als hij al anderhalf jaar niks doet?
maandag 9 maart 2020 om 10:46
Natuurlijk kan je gestalkt worden maar jij hebt geen relatie met de stalker. Hij leeft in de illusie dat hij in een relatie met jou leeft. Echter alle vrouwen in dit topic hadden wel een gekozen relatie met iemand die slecht voor ze is, ik inclusief. Iemand die je laat denken dat jouw gedachten en waarneming niet kloppen. Het punt is dat je wel dicht bij jezelf kunt blijven en dat je ook dingen kunt doen en dat er niet zoiets bestaat als te laat (ik ben er ingetrapt) want het is altijd nu en je leeft niet in het verleden. Een stalker is niet te vergelijken met een gekozen liefdesrelatie met iemand die niet goed voor je is.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 9 maart 2020 om 10:52
100% uitgesloten.
Ik denk niet dat hij gevaarlijk is, precies om wat jij zegt (en omdat ik denk dat hij laf is, zoals de meeste narcisten: bang voor zijn reputatie, zijn hachje, zijn klantenbestand etc.), maar ik weet niet zeker of hij niet gevaarlijk kan worden. Als ik naar de politie zou gaan. Wat ik niet doe, want hij werkt hier in de buurt en waarom zou hij niet toevallig steeds in mijn blikveld lopen/fietsen/rijden? Dat kan toch? Los daarvan zal hij glashard ontkennen.
maandag 9 maart 2020 om 11:06
"Gaslighting is iets wat je wordt aangedaan ". Jazeker, maar je weet zelf ook wel dat die vent liegt.
Het was voor mij een enorme opluchting om daar ook het bewijs van in handen te hebben. Achteraf vraag ik me af waarom dat zo belangrijk was
Ik wist heus wel dat hij loog. Maar o, wat was het lekker om hem te ontmaskeren bij de vrienden die hij tegen mij had opgestookt. Tegen de kinderen heb ik maar gezwegen.
Ik weet niet of ik er nog zoveel energie in zou steken. Als ik mijn lief niet vertrouw, trek ik de stekker eruit. Ik vertrouw nu veel meer op mijn intuïtie. Ik hoop dat dat beklijft.
Het was voor mij een enorme opluchting om daar ook het bewijs van in handen te hebben. Achteraf vraag ik me af waarom dat zo belangrijk was
Ik wist heus wel dat hij loog. Maar o, wat was het lekker om hem te ontmaskeren bij de vrienden die hij tegen mij had opgestookt. Tegen de kinderen heb ik maar gezwegen.
Ik weet niet of ik er nog zoveel energie in zou steken. Als ik mijn lief niet vertrouw, trek ik de stekker eruit. Ik vertrouw nu veel meer op mijn intuïtie. Ik hoop dat dat beklijft.
maandag 9 maart 2020 om 11:08
Ik ben aanvankelijk wél met open ogen in een 'professionele relatie' met deze man gestapt. Achteraf begon het misleiden en manipuleren al meteen, vanaf de eerste seconde, maar ik had geen idee. En ik was destijds verliefd op hem (of 'onder de indruk', want ik kende hem niet echt en kreeg dus niet de kans om echt verliefd te worden, goddank). In die zin zie ik wel degelijk een soort 'verantwoordelijkheid', want ik was blind voor het gevaar. Gelukkig heb ik steeds naar mijn intuïtie geluisterd, en ben ik op tijd tot het inzicht gekomen dat hij slecht nieuws was. Maar ik kan me dus heel goed voorstellen dat zo'n man je leven binnendringt. In het begin is er niets aan de hand, toch? Het zijn de charmantste, aardigste, populairste mannen. Dat vind ik nog steeds verbijsterend: dat zo'n ogenschijnlijk leuke man een monster blijkt te zijn. Intens verrot. Dat vind ik ergens ook zielig voor hem, natuurlijk, maar ik vind het vooral schokkend. Ik dacht altijd dat ik een redelijke mensenkennis had. Dat zal ik nu nooit meer beweren. Ik heb waarschijnlijk het geluk gehad dat ik in mijn leven altijd omringd ben geweest door aardige, empathische, liefdevolle mensen, daarom wist ik niet dat dit soort mensen bestonden.viva-amber schreef: ↑09-03-2020 10:46Natuurlijk kan je gestalkt worden maar jij hebt geen relatie met de stalker. Hij leeft in de illusie dat hij in een relatie met jou leeft. Echter alle vrouwen in dit topic hadden wel een gekozen relatie met iemand die slecht voor ze is, ik inclusief. Iemand die je laat denken dat jouw gedachten en waarneming niet kloppen. Het punt is dat je wel dicht bij jezelf kunt blijven en dat je ook dingen kunt doen en dat er niet zoiets bestaat als te laat (ik ben er ingetrapt) want het is altijd nu en je leeft niet in het verleden. Een stalker is niet te vergelijken met een gekozen liefdesrelatie met iemand die niet goed voor je is.
maandag 9 maart 2020 om 11:22
Ik ben er vrij zeker van. Kwaadaardige narcist. Iemand die ervan geniet anderen pijn te doen. Ik heb hem op de werkvloer in actie gezien, en ik weet dat hij puur voor zijn eigen genot mensen - vrouwen, vooral - vernedert en misleidt. Voorbeeld: hij had een meisje een gratis (...) aangeboden. Ik houd het even mistig, om herkenning te voorkomen. Dat meisje was helemaal in de zevende hemel; ze meldde zich bij hem voor de beloofde afspraak. Even later sprak ik haar, ze was geheel ontdaan: "Hij herkende me niet!" zei ze. "Hij wist niet wie ik was! Ik schaam me zo, ik had me enorm op deze afspraak verheugd, maar hij kon zich er niets van herinneren, en dan te bedenken dat ik dacht dat hij me leuk vond! O, wat erg, o, wat pijnlijk."
Hij herkende haar wel, hoor.
Hij vond het gewoon lekker om haar te vernederen.
Maar goed, los daarvan kan het me niks schelen of hij een narcist is of iets anders. Ik noem hem een narcist. Narcisten hebben vaker de neiging om te stalken, dat is ook een aanwijzing. Macht en controle, dat zijn de steekwoorden.
maandag 9 maart 2020 om 11:26
Ja. Zeven jaar mee samen geweest. Twee kinderen. Woog aan het eind van de rit nog maar 45 kilo.
Waarheid van ex was dé waarheid. Kreeg na enige tijd altijd ruzie met werkgever, vrienden etc. was nóóit zijn schuld. Kleineerde mij, gaf mij overal de schuld van, ik ging het ook allemaal zelf geloven. Werd naar het eind toe steeds gewelddadiger.
Had iedere week een ander, nieuw project wat 'het' moest gaan worden en waar hij rijk mee zou worden.
Toen hij zijn buien ging richten op onze oudste zoon ben ik létterlijk met twee kleine kinderen (één in de maxi-cosi) en een plastic tasje met hoognodige spullen gevlucht uit ons huis en dankzij opvang door mijn familie niet meer teruggegaan.
10 jaar verder nu. Ik heb het een plekje gegeven, maar het heeft mij zeker gevormd tot wie ik ben!
Kinderen zien hun vader al jaren niet meer, mijn schuld uiteraard volgens hem. Hij woont inmiddels heel ver weg en ik moet zeggen dat ik daar ontzettend blij mee ben. Wat een rust in ons leven!
Waarheid van ex was dé waarheid. Kreeg na enige tijd altijd ruzie met werkgever, vrienden etc. was nóóit zijn schuld. Kleineerde mij, gaf mij overal de schuld van, ik ging het ook allemaal zelf geloven. Werd naar het eind toe steeds gewelddadiger.
Had iedere week een ander, nieuw project wat 'het' moest gaan worden en waar hij rijk mee zou worden.
Toen hij zijn buien ging richten op onze oudste zoon ben ik létterlijk met twee kleine kinderen (één in de maxi-cosi) en een plastic tasje met hoognodige spullen gevlucht uit ons huis en dankzij opvang door mijn familie niet meer teruggegaan.
10 jaar verder nu. Ik heb het een plekje gegeven, maar het heeft mij zeker gevormd tot wie ik ben!
Kinderen zien hun vader al jaren niet meer, mijn schuld uiteraard volgens hem. Hij woont inmiddels heel ver weg en ik moet zeggen dat ik daar ontzettend blij mee ben. Wat een rust in ons leven!
maandag 9 maart 2020 om 11:33
Gelukkig wel. Maar ik heb alleen maar goede voorbeelden gehad gedurende mijn leven, dat scheelt denk ik veel. Ik weet hoe een goede relatie eruit ziet, en ook hoe normale omgangsvormen eruit zien. Wat voor mij de eye-opener was, is dat je misschien júist daardoor sneller voor de bijl gaat bij zo'n foute man. Omdat het iets onbekends en onvoorstelbaars is. In mijn beleving zijn mensen aardig, normaal, geciviliseerd, en hebben ze het beste met jou en zichzelf voor. Dat is naïef, achteraf.
maandag 9 maart 2020 om 11:37
Je hoeft natuurlijk geen antwoord te geven maar wat vindt je man ervan? Had je een affaire met deze creep en doet hij het ook als je man thuis is? Heeft hij iets om je mee te chanteren?samarinde schreef: ↑09-03-2020 11:33Gelukkig wel. Maar ik heb alleen maar goede voorbeelden gehad gedurende mijn leven, dat scheelt denk ik veel. Ik weet hoe een goede relatie eruit ziet, en ook hoe normale omgangsvormen eruit zien. Wat voor mij de eye-opener was, is dat je misschien júist daardoor sneller voor de bijl gaat bij zo'n foute man. Omdat het iets onbekends en onvoorstelbaars is. In mijn beleving zijn mensen aardig, normaal, geciviliseerd, en hebben ze het beste met jou en zichzelf voor. Dat is naïef, achteraf.
maandag 9 maart 2020 om 11:43
Ik zou daar niet over twijfelen Huawa! Schrok wel toen ik het allemaal las, heb je hier hulp voor gezocht eigenlijk?
Misschien kan het je helpen om een professioneel op te zoeken? Of met je huisarts het hierover te hebben en dat die jou kan doorverwijzen zodat je kan praten met iemand die verstand ervan heeft?
Wel heel goed dat je het stop gezet hebt met hem. Het lijkt heel toxisch geweest te zijn en dat moet je ook niet willen voor je toekomst.
maandag 9 maart 2020 om 12:03
Mijn man weet niet dat ik word gestalkt; hij weet wel dat ik destijds een zwak had voor de creep. Ik heb nooit een affaire met hem gehad, gelukkig
Maar de creep weet wel dat ik hem héél leuk vond, destijds. En die ego-boost wil hij niet kwijt. Hij heeft mij - en mijn aandacht - nodig om in zichzelf te kunnen geloven, dat is tenminste mijn theorie. Als mijn aanbidding op hem afstraalt, voelt hij zich goed. Maar die aanbidding is hij kwijt, en daarom achtervolgt hij me, ik denk omdat hij wil dat ik in gedachten nog steeds doorlopend met hem bezig ben. En dat ben ik, inderdaad. Ik ben niet echt bang, maar ik durf mijn hand er niet voor in het vuur te steken dat hij niet gewelddadig wordt als ik ga praten. Met de politie, die weinig kan uitrichten, of met mijn man, bijvoorbeeld. Ik schat de creep in als iemand die geen enkele grens heeft. Echt: geen enkele. Hij stalkt mij ook als ik samen met mijn man ben. Gisteren, nog. Wij liepen de deur uit, en zodra we de straat waren overgestoken, kwam uit een zijstraat iemand snoeihard aangefietst. (Het voelt alsof hij zijn middelvinger naar me opsteekt: joehoe! Ben ik weer! Ik ben er altijd!) Ik herkende hem meteen. Mijn man niet; die is niet op zijn hoede voor stalkers. Ik wel. Ik was al op mijn qui vive en vroeg me af uit welke hoek hij ditmaal zou toeslaan. De verdere dag spookt er dan van alles door mijn hoofd: waar stond hij op de uitkijk? Hoe lang heeft hij daar gestaan? Hoe kon hij zijn 'manifestatie' zo scherp timen? Heeft hij gezien dat ik hem herkende? (Ik vrees van wel). Echt, ik twijfel überhaupt niet meer aan mijn waarnemingen. Ik weet wat ik zie. Ik weet wat mij overkomt. Maar er zijn zóveel vraagtekens... en die houden me toch meer bezig dan goed voor me is. Gisteren reed hij op een fiets. Maar ik heb hem de afgelopen maand in minstens vier verschillende auto's gezien: hij rijdt me tegemoet in een grijze auto als ik naar de dokter loop, hij achtervolgt me tijdens mijn avondwandeling in een witte auto, hij sjeest langs me in een rode auto, en dan ineens rijdt hij me zwaaiend tegemoet in dezelfde grijze auto die ik herken van mijn doktersbezoekje, dus ja, zie je wel, ook dát heb ik toen goed gezien. Enzovoort. Hoe komt hij aan die auto's? Leent hij ze van klanten, huurt hij ze, of hoe zit dat? Enfin, ik moet proberen het los te laten. Ik wil mijn man er niet mee lastig vallen, omdat ik heel precies weet wat hij dan doet. Hij meldt zich per direct aan de balie van het bedrijf waar de creep werkt en hij confronteert hem. De creep zal glashard ontkennen. Mijn man zal mij geloven, natuurlijk. Hij weet dat ik niet gek ben. Maar dan? Iemand die geen grenzen kent, is tot alles in staat. Ik zal dan bang zijn voor brand, voor geweld, voor een auto-ongeluk. Nee, ik zeg niks.
maandag 9 maart 2020 om 12:21
Ik houd een dagboek bij. Al ruim 200 pagina's op mijn computerRikM schreef: ↑09-03-2020 11:57@samarinde
Heftig zeg, die stalker. Heb je wel melding gedaan bij de politie, zodat ze er in ieder geval van weten, mocht het uit de hand lopen? En het kan ook geen kwaad om een dagboek bij te houden, denk ik. Elke keer dat je hem in de buurt van je huis ziet, noteren.
Alles is genoteerd, elke confrontatie, elke auto, elk kenteken dat ik heb kunnen vastleggen, elk tijdstip, alles, alles. De politie... tja. Deze man is professioneel narcist. Een soort verdwijnkunstenaar. Als ik niet zo'n last had van het stalken, zou ik er diepe bewondering voor hebben. Wat hij kan, is bovenmenselijk. Je ziet hem, en dan zie je hem niet. Was hij er wel? Zijn timing is bizar. Hoe kan hij op een tamelijk drukke zaterdagavond, een paar weken geleden, in een stilstaande auto zitten wachten voor het café waar ik naar binnen wil gaan? Hoe? Hoe? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat hij het was. Punt is namelijk dat er één constante is in dit hele stalkerverhaal: hij wil dat ik hem zie. En daarom zie ik hem. Altijd. Hij zorgt voor iets 'afwijkends', waardoor ik onwillekeurig opkijk: net te hard rijden, stilstaan op een kruising, afremmen voor een uitgestorven weg, tegen het verkeer inrijden, en ook: opvallende kleren dragen als hij fietst op loopt, zoals een spierwitte lange jas, een feloranje trui enzovoort. Ik zie hem. Altijd.
maandag 9 maart 2020 om 12:24
De psycholoog zei dat ik het me inbeeld. Emoties, hè.
Nou: niks emoties. De politie zal iets soortgelijks zeggen. Wat ik begrijp, want ik zou zelf ook achter mijn oor krabben als iemand me dit verhaal vertelde.
maandag 9 maart 2020 om 12:27
Begrijp ik goed dat je man van niets weet? Vertel hem dit. Ik zou het heel erg vinden als ik een partner had die zoiets meemaakt terwijl ik van niks weet. Dit soort dingen mag je niet geheim houden voor je man! En twee zien ook meer dan één, dus wie weet helpt het als hij jouw verhaal kan bevestigen naar bijv. de politie.
maandag 9 maart 2020 om 12:31
Toch is dit mijn realiteit. (En ja, iemand die psychotisch is, ziet de psychose als realiteit, dat snap ik). Daarom is het een ultieme vorm van gaslighting. Ik twijfel natuurlijk meteen aan mezelf als ik hem in een grijze auto zie langsrijden, wetende dat zijn auto wit is. Dat kan niet. Daarom zeg ik dan tegen mezelf: nee, je hebt het verkeerd gezien, in die grijze auto zat een man die heel erg op hem leek, maar hij kan het zelf niet zijn geweest. Een dag later rijdt hij mij tegemoet, remt af en zwaait uitbundig naar me - er is dan geen twijfel meer of hij het is. En hij rijdt in een grijze auto.
maandag 9 maart 2020 om 12:34
Mijn motief om te volgen was denk ik toch ook een soort hardnekkige wens om mijn gelijk te halen. Het klopte gewoon niet. Maar echt, who cares...einde quoteYagaBaba schreef: ↑09-03-2020 11:06"Gaslighting is iets wat je wordt aangedaan ". Jazeker, maar je weet zelf ook wel dat die vent liegt.
Het was voor mij een enorme opluchting om daar ook het bewijs van in handen te hebben. Achteraf vraag ik me af waarom dat zo belangrijk was
Ik wist heus wel dat hij loog. Maar o, wat was het lekker om hem te ontmaskeren bij de vrienden die hij tegen mij had opgestookt. Tegen de kinderen heb ik maar gezwegen.
Ik weet niet of ik er nog zoveel energie in zou steken. Als ik mijn lief niet vertrouw, trek ik de stekker eruit. Ik vertrouw nu veel meer op mijn intuïtie. Ik hoop dat dat beklijft.
Je spreekt jezelf nu toch wel heel erg tegen. Een narcist is zelf ook ziek en heeft een hele grote mond en veel leugens nodig om een heel klein en bang karakter staande te houden. Jouw wil om je gelijk te halen is mijn ogen wel degelijk een gaslight tango geweest. Het contact in stand houden met het doel om hem aan te klagen en te ontmaskeren. Je gelijk halen, wraak nemen.
viva-amber wijzigde dit bericht op 09-03-2020 12:36
5.05% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
