Relaties
alle pijlers
Narcistisch misbruik
donderdag 12 april 2018 om 13:48
Hallo allemaal,
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik kom uit een relatie met een 'verborgen' narcist. Nu bijna drie maanden uit en ik merk dat de impact enorm is. Ik worstel heel erg met mezelf en voel me vaak heel eenzaam en vooral onbegrepen.
Ik kwam hier verschillende topics tegen over narcistisch misbruik, maar die zijn niet meer actief. Vandaar dat ik een nieuwe open, in de hoop in contact te komen met mensen die dit hebben meegemaakt en begrijpen.
Riskant op het viva-forum, dat realiseer ik me. Maar het is moeilijk om in contact te komen met mensen die ook uit een dergelijke relatie komen, blijkt. Dus het risico neem ik dan maar.
Graag alleen serieuze reacties. Dit is niet het zoveelste topic over een rotzak van een ex die ik gemakshalve een narcist noem.
Ira
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik kom uit een relatie met een 'verborgen' narcist. Nu bijna drie maanden uit en ik merk dat de impact enorm is. Ik worstel heel erg met mezelf en voel me vaak heel eenzaam en vooral onbegrepen.
Ik kwam hier verschillende topics tegen over narcistisch misbruik, maar die zijn niet meer actief. Vandaar dat ik een nieuwe open, in de hoop in contact te komen met mensen die dit hebben meegemaakt en begrijpen.
Riskant op het viva-forum, dat realiseer ik me. Maar het is moeilijk om in contact te komen met mensen die ook uit een dergelijke relatie komen, blijkt. Dus het risico neem ik dan maar.
Graag alleen serieuze reacties. Dit is niet het zoveelste topic over een rotzak van een ex die ik gemakshalve een narcist noem.
Ira
donderdag 12 april 2018 om 15:36
Knuffelheks schreef: ↑12-04-2018 14:55Volgens mij lees ik het goed hoor. Wat ik bedoelde was dat mijn ex ondanks officiële diagnose bleef ontkennen dat dat zo was.
Ooh nu snap ik het!
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
donderdag 12 april 2018 om 15:42
donderdag 12 april 2018 om 15:50
De hele relatie met mijn ex heb ik gedacht dat het aan mij lag. Dat ik in elke andere relatie dezelfde problemen zou tegenkomen. Daarom ben ik er veel te lang in blijven hangen. En ja, ik had er zeker een aandeel in. Ik heb het toegelaten, gevoed zelfs, door mijn onzekere houding. Gelukkig weet ik nu dat ik het prima alleen kan redden. En dat het ook heel fijn kan zijn om een partner te hebben, eentje die je steunt en het beste met je voor heeft. Dat is ook best confronterend, dat ik zo ben blijven aanmodderen terwijl het met mijn huidige vriend bijna vanzelf gaat. Ik schaam me nu zelfs heel erg voor die periode, hoe heb ik dit allemaal kunnen toelaten?!Eslarealidad schreef: ↑12-04-2018 14:51Ja dat kan natuurlijk ook zo zijn.
Actie/reactie en dan wordt dat steeds erger en erger.......
Ook dan stoppen. De uitslag is dan ook dat je steeds meer jezelf kwijt raakt.
Dan ben je eigenlijk ook 'fout' als je in zo een relatie blijft hangen.
Mijn ex zei vaak dat hij meer van me hield, dan ik van hem. En dan mocht ik ‘bewijzen’ dat ik ook van hem hield. Als ik wat had afgesproken met een vriendin, dan zette hij vaak voor ik wegging de boel op scherp. Dan ging het slecht met hem, voelde hij zich somber en moest ik ‘kiezen’ of ik naar de afspraak ging. Als ik toch ging, dan was het duidelijk: als hij me nodig had, dan was ik er niet voor hem. Mijn ex probeerde me ook te isoleren. Wilde zelf nooit mee naar mijn vrienden, ook omdat ik daar mijn hart bij uitstortte, voelde het voor hem niet veilig. Ik voelde me doodongelukkig, want ja, door mijn verhalen mocht niemand hem meer… ik zat er tussen en dat was mijn eigen schuld. Hij gaf me ook best veel cadeautjes. Daar was ik echt niet blij mee, want het werd standaard ingezet als munitie bij ruzies. Dan had ik hem gebruikt voor die cadeautjes. Hij wist ook vaak beter dan ik dat ik ergens geen zin in had… bijvoorbeeld om hem te zien. Dat zag hij dan aan mijn gezicht. Als hij had bedacht dat ik geen zin had om hem te zien, dan kon ik inderdaad net zo goed weer naar huis gaan. De druppel was tijdens een autovakantie. We gingen met zijn auto. Meerdere malen heeft hij gedreigd om me achter te laten en hij genoot van mijn paniek.
donderdag 12 april 2018 om 15:52
Dat is zo, voor je het weet, weet de hele omgeving dat.konijn82 schreef: ↑12-04-2018 15:32Ik heb het over de groep mensen met persoonlijkheidsproblematiek die wel open staan voor hulp en wel een gezonde relatie hebben. Dat is de doelgroep die wordt gestigmatiseerd, die ik bedoel.
(Ik haal het voorbeeld aan over de date die zegt dat z’n ex niet spoort en een borderliner is en de nieuwe partner die dat dan dus overneemt. Voor Je het weet denkt de hele omgeving dat dat klopt)
Ik heb het niet over de idioten die om wat voor reden dan ook, wel of geen stoornis, de ander het leven zuur maken.
En de volgende vriendin heeft natuurlijk ook borderline.
Dat is eigenlijk een soort van een narcistisch rottrekje van zo een date. Een ex naar beneden trappen.
Mooi als partners een goede relatie hebben door hulp te hebben gezocht.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
donderdag 12 april 2018 om 16:02
Heftig hoor!vivinnetje schreef: ↑12-04-2018 15:50De hele relatie met mijn ex heb ik gedacht dat het aan mij lag. Dat ik in elke andere relatie dezelfde problemen zou tegenkomen. Daarom ben ik er veel te lang in blijven hangen. En ja, ik had er zeker een aandeel in. Ik heb het toegelaten, gevoed zelfs, door mijn onzekere houding. Gelukkig weet ik nu dat ik het prima alleen kan redden. En dat het ook heel fijn kan zijn om een partner te hebben, eentje die je steunt en het beste met je voor heeft. Dat is ook best confronterend, dat ik zo ben blijven aanmodderen terwijl het met mijn huidige vriend bijna vanzelf gaat. Ik schaam me nu zelfs heel erg voor die periode, hoe heb ik dit allemaal kunnen toelaten?!
Mijn ex zei vaak dat hij meer van me hield, dan ik van hem. En dan mocht ik ‘bewijzen’ dat ik ook van hem hield. Als ik wat had afgesproken met een vriendin, dan zette hij vaak voor ik wegging de boel op scherp. Dan ging het slecht met hem, voelde hij zich somber en moest ik ‘kiezen’ of ik naar de afspraak ging. Als ik toch ging, dan was het duidelijk: als hij me nodig had, dan was ik er niet voor hem. Mijn ex probeerde me ook te isoleren. Wilde zelf nooit mee naar mijn vrienden, ook omdat ik daar mijn hart bij uitstortte, voelde het voor hem niet veilig. Ik voelde me doodongelukkig, want ja, door mijn verhalen mocht niemand hem meer… ik zat er tussen en dat was mijn eigen schuld. Hij gaf me ook best veel cadeautjes. Daar was ik echt niet blij mee, want het werd standaard ingezet als munitie bij ruzies. Dan had ik hem gebruikt voor die cadeautjes. Hij wist ook vaak beter dan ik dat ik ergens geen zin in had… bijvoorbeeld om hem te zien. Dat zag hij dan aan mijn gezicht. Als hij had bedacht dat ik geen zin had om hem te zien, dan kon ik inderdaad net zo goed weer naar huis gaan. De druppel was tijdens een autovakantie. We gingen met zijn auto. Meerdere malen heeft hij gedreigd om me achter te laten en hij genoot van mijn paniek.
Je hoeft je niet te schamen hoor.
Je bent genezen denk ik.
Ik herken het wel, ook iets met de auto. Ex liet mij alleen naar het hotel gaan in het buitenland.
Hij ergens met zijn auto.
In de nacht.
Dat is echt treiteren.
Had ik allemaal kerels achter me aan. Ik stond mijn mannetje wel.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
donderdag 12 april 2018 om 16:05
donderdag 12 april 2018 om 16:06
Dat soort dingen deed mijn ex nooit, eigenlijk ook niet treiteren, allen maar schreeuwen, slaan en dreigen, en me zo ongeveer alles verbieden. En extreem jaloersEslarealidad schreef: ↑12-04-2018 16:02Heftig hoor!
Je hoeft je niet te schamen hoor.
Je bent genezen denk ik.
Ik herken het wel, ook iets met de auto. Ex liet mij alleen naar het hotel gaan in het buitenland.
Hij ergens met zijn auto.
In de nacht.
Dat is echt treiteren.
Had ik allemaal kerels achter me aan. Ik stond mijn mannetje wel.
donderdag 12 april 2018 om 16:09
Poehhhh, wees maar blij dat hij een ex is.
Laat je nooit meer slaan, griezel zeg!
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
donderdag 12 april 2018 om 16:32
O, dit topic wil ik even volgen.
Ten eerste: ik vind het een beetje flauw om het etiket 'narcist' meteen af te doen als overdreven, omdat het inderdaad een stoornis is die niet vaak officieel wordt gegeven, simpelweg omdat er met narcisten niets mis is - daar zijn het namelijk narcisten voor. Maar ik denk dat iedereen die ooit een narcist van dichtbij heeft meegemaakt, wéét dat het bestaat. En dat het verschrikkelijk eng en beangstigend is, en heel ontwrichtend voor je zelfvertrouwen.
Ik heb ook ervaring, helaas. Wat mij goed heeft geholpen is veel lezen over narcisme. Door de narcistische mechanismes (manipulatietactieken, misleidingen, rookgordijnen, negeren, doodzwijgen en daarna weer als een blad aan de boom omdraaien en gouden bergen beloven) te begrijpen en te doorgronden, ga je beseffen dat het gewoon een ultiem kinderachtig spelletje is. Maar wél een spelletje waar veel mensen intrappen, omdat narcisten razend slim zijn: hun hele leven draait om het manipuleren (en dus nauwkeurig gadeslaan) van andere mensen, dus jij als slachtoffer staat automatisch tien stappen achter.
Wat ik me heb gerealiseerd, toen ik ontdekte dat ik met een narcist te maken had, was dat ik naïef was. Maar veel mensen zijn naïef. Wij zijn over het algemeen gewend om om te gaan met normale, aardige mensen. Dit klinkt als een dooddoener, maar hoe vaak kom je nou een psychopaat tegen? Wij denken dat je een psychopaat op kilometers afstand herkent. Nee! Juist niet! Dit soort mensen lijkt normaal, dat is nou precies hun grote talent, maar onder dat vernislaagje van normaal sociaal (gekopieerd) gedrag gaat een monster schuil. En dát ontdek je meestal pas veel later dan je ooit voor mogelijk had gehouden.
Evengoed: nu ik het weet, en nu ik het mechanisme snap, ben ik immuun geworden voor narcistische manipulaties en misleidingen.
Wat ook heel erg helpt, is snappen dat narcisten niets anders zijn dan lege hulzen. Ze hebben geen eigen persoonlijkheid. Als je op hun hoofd tikt, klinkt er een echo. Ze vullen zich helemaal op met de energie en de persoonlijkheid van ánderen (hun slachtoffers), en daarom worden ze ook vaak met vampiers vergeleken. Ze zuigen alles wat leuk, interessant en bijzonder is aan een ander helemaal op, en daarmee fabriceren ze een soort nep-persoonlijkheid. Maar je vóelt wel meteen dat er iets mis is met een narcist. Je voelt de leegte. Je voelt een soort kou, iets dat niet aangesloten lijkt op het echte leven. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven, maar achteraf heb ik me gerealiseerd dat ik dáárom altijd zo'n gek gevoel had bij 'mijn' narcist. Het zijn een soort buikspreekpoppen: alles wat ze zeggen is gekopieerd en afgekeken van anderen, en alles wat ze voelen is non-existent, ze kúnnen namelijk niks voelen. Maar ze kunnen wel doen alsof. En dát maakt ze zo gevaarlijk. Toch is het niet moeilijk om een narcist uit je leven te schrappen, als je eenmaal weet dat hij (of zij) een lege huls is. Wat moet je ermee?
Tot slot: narcisten hebben de neiging om te stalken. Dit heb ik lange tijd als heel beangstigend ervaren. Ze willen óveral zijn, in je hele leven, je ziel, je gedachten, je bloedbaan. Dat is weer dat vampirisme van de narcist. Ze willen je beheersen, domineren en bezitten - en daarna dumpen ze je als grof vuil. Tenzij je ze ontmaskert (zoals ik heb gedaan, hoewel pas na héél lang...), en dan kun je hén dumpen. De deur dichtgooien en nooit meer omkijken. Want het zijn extreem enge mensen.
Ten eerste: ik vind het een beetje flauw om het etiket 'narcist' meteen af te doen als overdreven, omdat het inderdaad een stoornis is die niet vaak officieel wordt gegeven, simpelweg omdat er met narcisten niets mis is - daar zijn het namelijk narcisten voor. Maar ik denk dat iedereen die ooit een narcist van dichtbij heeft meegemaakt, wéét dat het bestaat. En dat het verschrikkelijk eng en beangstigend is, en heel ontwrichtend voor je zelfvertrouwen.
Ik heb ook ervaring, helaas. Wat mij goed heeft geholpen is veel lezen over narcisme. Door de narcistische mechanismes (manipulatietactieken, misleidingen, rookgordijnen, negeren, doodzwijgen en daarna weer als een blad aan de boom omdraaien en gouden bergen beloven) te begrijpen en te doorgronden, ga je beseffen dat het gewoon een ultiem kinderachtig spelletje is. Maar wél een spelletje waar veel mensen intrappen, omdat narcisten razend slim zijn: hun hele leven draait om het manipuleren (en dus nauwkeurig gadeslaan) van andere mensen, dus jij als slachtoffer staat automatisch tien stappen achter.
Wat ik me heb gerealiseerd, toen ik ontdekte dat ik met een narcist te maken had, was dat ik naïef was. Maar veel mensen zijn naïef. Wij zijn over het algemeen gewend om om te gaan met normale, aardige mensen. Dit klinkt als een dooddoener, maar hoe vaak kom je nou een psychopaat tegen? Wij denken dat je een psychopaat op kilometers afstand herkent. Nee! Juist niet! Dit soort mensen lijkt normaal, dat is nou precies hun grote talent, maar onder dat vernislaagje van normaal sociaal (gekopieerd) gedrag gaat een monster schuil. En dát ontdek je meestal pas veel later dan je ooit voor mogelijk had gehouden.
Evengoed: nu ik het weet, en nu ik het mechanisme snap, ben ik immuun geworden voor narcistische manipulaties en misleidingen.
Wat ook heel erg helpt, is snappen dat narcisten niets anders zijn dan lege hulzen. Ze hebben geen eigen persoonlijkheid. Als je op hun hoofd tikt, klinkt er een echo. Ze vullen zich helemaal op met de energie en de persoonlijkheid van ánderen (hun slachtoffers), en daarom worden ze ook vaak met vampiers vergeleken. Ze zuigen alles wat leuk, interessant en bijzonder is aan een ander helemaal op, en daarmee fabriceren ze een soort nep-persoonlijkheid. Maar je vóelt wel meteen dat er iets mis is met een narcist. Je voelt de leegte. Je voelt een soort kou, iets dat niet aangesloten lijkt op het echte leven. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven, maar achteraf heb ik me gerealiseerd dat ik dáárom altijd zo'n gek gevoel had bij 'mijn' narcist. Het zijn een soort buikspreekpoppen: alles wat ze zeggen is gekopieerd en afgekeken van anderen, en alles wat ze voelen is non-existent, ze kúnnen namelijk niks voelen. Maar ze kunnen wel doen alsof. En dát maakt ze zo gevaarlijk. Toch is het niet moeilijk om een narcist uit je leven te schrappen, als je eenmaal weet dat hij (of zij) een lege huls is. Wat moet je ermee?
Tot slot: narcisten hebben de neiging om te stalken. Dit heb ik lange tijd als heel beangstigend ervaren. Ze willen óveral zijn, in je hele leven, je ziel, je gedachten, je bloedbaan. Dat is weer dat vampirisme van de narcist. Ze willen je beheersen, domineren en bezitten - en daarna dumpen ze je als grof vuil. Tenzij je ze ontmaskert (zoals ik heb gedaan, hoewel pas na héél lang...), en dan kun je hén dumpen. De deur dichtgooien en nooit meer omkijken. Want het zijn extreem enge mensen.
donderdag 12 april 2018 om 16:41
Precies, het is een echte engerd. Ben blij dat hij niet weet waar ik ben.Eslarealidad schreef: ↑12-04-2018 16:09Poehhhh, wees maar blij dat hij een ex is.
Laat je nooit meer slaan, griezel zeg!
donderdag 12 april 2018 om 16:45
Er wordt nergens gezegd dat narcisten niet bestaan, ik ken er een aantal. Wel is het een gegeven dat er ook pas en te onpas wordt gesmeten met allerlei stickers.samarinde schreef: ↑12-04-2018 16:32O, dit topic wil ik even volgen.
Ten eerste: ik vind het een beetje flauw om het etiket 'narcist' meteen af te doen als overdreven, omdat het inderdaad een stoornis is die niet vaak officieel wordt gegeven, simpelweg omdat er met narcisten niets mis is - daar zijn het namelijk narcisten voor. Maar ik denk dat iedereen die ooit een narcist van dichtbij heeft meegemaakt, wéét dat het bestaat. En dat het verschrikkelijk eng en beangstigend is, en heel ontwrichtend voor je zelfvertrouwen.
Overigens doe jij hetzelfde door narcisten en psychopaten door elkaar te gebruiken. Sommige narcisten worden geclasseerd als psychopaat, andere zijn dit niet. Sommige psychopaten hebben een borderline of een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Dit is echt weer wat anders. En nogmaals, er zijn ook genoeg mensen met persoonlijkheidsproblematiek die wel een ok relatie hebben.
donderdag 12 april 2018 om 16:47
Nou dit dus. En jezelf blijven voorhouden dat je te doen hebt met iemand die ziek is.samarinde schreef: ↑12-04-2018 16:32O, dit topic wil ik even volgen.
Ten eerste: ik vind het een beetje flauw om het etiket 'narcist' meteen af te doen als overdreven, omdat het inderdaad een stoornis is die niet vaak officieel wordt gegeven, simpelweg omdat er met narcisten niets mis is - daar zijn het namelijk narcisten voor. Maar ik denk dat iedereen die ooit een narcist van dichtbij heeft meegemaakt, wéét dat het bestaat. En dat het verschrikkelijk eng en beangstigend is, en heel ontwrichtend voor je zelfvertrouwen.
Ik heb ook ervaring, helaas. Wat mij goed heeft geholpen is veel lezen over narcisme. Door de narcistische mechanismes (manipulatietactieken, misleidingen, rookgordijnen, negeren, doodzwijgen en daarna weer als een blad aan de boom omdraaien en gouden bergen beloven) te begrijpen en te doorgronden, ga je beseffen dat het gewoon een ultiem kinderachtig spelletje is. Maar wél een spelletje waar veel mensen intrappen, omdat narcisten razend slim zijn: hun hele leven draait om het manipuleren (en dus nauwkeurig gadeslaan) van andere mensen, dus jij als slachtoffer staat automatisch tien stappen achter.
Wat ik me heb gerealiseerd, toen ik ontdekte dat ik met een narcist te maken had, was dat ik naïef was. Maar veel mensen zijn naïef. Wij zijn over het algemeen gewend om om te gaan met normale, aardige mensen. Dit klinkt als een dooddoener, maar hoe vaak kom je nou een psychopaat tegen? Wij denken dat je een psychopaat op kilometers afstand herkent. Nee! Juist niet! Dit soort mensen lijkt normaal, dat is nou precies hun grote talent, maar onder dat vernislaagje van normaal sociaal (gekopieerd) gedrag gaat een monster schuil. En dát ontdek je meestal pas veel later dan je ooit voor mogelijk had gehouden.
Evengoed: nu ik het weet, en nu ik het mechanisme snap, ben ik immuun geworden voor narcistische manipulaties en misleidingen.
Wat ook heel erg helpt, is snappen dat narcisten niets anders zijn dan lege hulzen. Ze hebben geen eigen persoonlijkheid. Als je op hun hoofd tikt, klinkt er een echo. Ze vullen zich helemaal op met de energie en de persoonlijkheid van ánderen (hun slachtoffers), en daarom worden ze ook vaak met vampiers vergeleken. Ze zuigen alles wat leuk, interessant en bijzonder is aan een ander helemaal op, en daarmee fabriceren ze een soort nep-persoonlijkheid. Maar je vóelt wel meteen dat er iets mis is met een narcist. Je voelt de leegte. Je voelt een soort kou, iets dat niet aangesloten lijkt op het echte leven. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven, maar achteraf heb ik me gerealiseerd dat ik dáárom altijd zo'n gek gevoel had bij 'mijn' narcist. Het zijn een soort buikspreekpoppen: alles wat ze zeggen is gekopieerd en afgekeken van anderen, en alles wat ze voelen is non-existent, ze kúnnen namelijk niks voelen. Maar ze kunnen wel doen alsof. En dát maakt ze zo gevaarlijk. Toch is het niet moeilijk om een narcist uit je leven te schrappen, als je eenmaal weet dat hij (of zij) een lege huls is. Wat moet je ermee?
Tot slot: narcisten hebben de neiging om te stalken. Dit heb ik lange tijd als heel beangstigend ervaren. Ze willen óveral zijn, in je hele leven, je ziel, je gedachten, je bloedbaan. Dat is weer dat vampirisme van de narcist. Ze willen je beheersen, domineren en bezitten - en daarna dumpen ze je als grof vuil. Tenzij je ze ontmaskert (zoals ik heb gedaan, hoewel pas na héél lang...), en dan kun je hén dumpen. De deur dichtgooien en nooit meer omkijken. Want het zijn extreem enge mensen.
To, heb je mijn pb ontvangen?
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
donderdag 12 april 2018 om 16:48
Wat voor mij tekenen waren dat ik niet zomaar met een man met issues of rotgedrag te maken had, was met name dat ik vaak een onbestemd vaag gevoel had tijdens de relatie. Er klopte iets niet, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen.
Hij gedroeg zich niet alleen charmant, maar ook een beetje zielig en zat in de slachtofferrol, zonder dat het er dik bovenop lag. Naar de buitenwereld toe was hij galant, voorkomend, innemend, lief, behulpzaam en kwam heel zeker over.
Ik vond op een gegeven moment die zekerheid voornamelijk arrogant. Hij gaf zelf toe dat hij zichzelf een genie vond en was eigenlijk trots op zijn narcistische houding. Hij was geobsedeerd door status en succes, maar zijn eigen leven was een puinhoop.
Ik weet niet wat het precies was, maar hij had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Waarschijnlijk omdat hij zo zeker overkwam, maar tegelijkertijd een kwetsbaar jongetje in zich leek te hebben. Ik denk dat ik verviel in een patroon van hem willen helpen (klassiek ja). Tot ik erachter kwam dat hij niet te helpen was en eigenlijk ook niet geholpen wilde worden.
Achteraf zie ik nu veel duidelijker hoe hij in elkaar zit. Maar hoezeer ik hem ook ken, ik bleef altijd het gevoel houden dat ik hem nooit ECHT kende. Hij had iets mysterieus. Het viel me wel op dat hij weinig over zijn eigen echte gevoelens praatte en weinig echte interesse in mij toonde (of wie dan ook eigenlijk).
Het leek alsof hij zich kon inleven in mij, maar ik had altijd een gevoel alsof hij acteerde. het was niet echt.
Het was achteraf niet zomaar een relatie die destructief was, ik was na afloop echt in shock. Alles, maar dan ook alles is nep geweest. Fake. Omdat hij niet echt was. Hij veinsde, acteerde, deed alsof, aangepast gedrag. Maar er ontbrak diepte, werkelijke intimiteit.
En die shock achteraf is wat het zo anders maakt als andere relaties die ik heb gehad, die ook niet allemaal goed waren. Als je in de veronderstelling bent dat iemand om je geeft en bij je betrokken is en daar blijkt achteraf niets van waar te zijn, dat doet dat hele rare dingen met je. Dat is niet het liefdesverdriet wat de meeste mensen kennen. Het heeft me compleet overhoop gehaald.
En daar komt heel veel schaamte en ongeloof bij kijken. Over hoe ik het niet heb kunnen zien, welke signalen ik niet wist te interpreteren, de grenzen die ik heb laten oprekken, omdat ik twijfelde of omdat ik ronduit gemanipuleerd werd ('je ziet het verkeerd, je begrijpt het niet goed, het is niet zo).
Die schaamte en de vernedering, dat speelt me nu parten. Ik geef mezelf nog teveel de schuld. Het gaat al lang niet meer om hem, het gaat om wat het met mij heeft gedaan. Ik voelde me na het uitmaken op zielsniveau verkracht. Dat klinkt heftig, maar ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven.
Zeker weten doe ik niet of hij een narcist is of niet. Het maakt verder ook niet uit. De relatie was slecht. Maar het maakt wel uit voor mijn eigen erkenning en inzicht dat ik begrijp waarom ik hier nu zoveel last van heb, in tegenstelling tot eerdere relaties die uit gingen. En daar gaat het me om.
Hij gedroeg zich niet alleen charmant, maar ook een beetje zielig en zat in de slachtofferrol, zonder dat het er dik bovenop lag. Naar de buitenwereld toe was hij galant, voorkomend, innemend, lief, behulpzaam en kwam heel zeker over.
Ik vond op een gegeven moment die zekerheid voornamelijk arrogant. Hij gaf zelf toe dat hij zichzelf een genie vond en was eigenlijk trots op zijn narcistische houding. Hij was geobsedeerd door status en succes, maar zijn eigen leven was een puinhoop.
Ik weet niet wat het precies was, maar hij had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Waarschijnlijk omdat hij zo zeker overkwam, maar tegelijkertijd een kwetsbaar jongetje in zich leek te hebben. Ik denk dat ik verviel in een patroon van hem willen helpen (klassiek ja). Tot ik erachter kwam dat hij niet te helpen was en eigenlijk ook niet geholpen wilde worden.
Achteraf zie ik nu veel duidelijker hoe hij in elkaar zit. Maar hoezeer ik hem ook ken, ik bleef altijd het gevoel houden dat ik hem nooit ECHT kende. Hij had iets mysterieus. Het viel me wel op dat hij weinig over zijn eigen echte gevoelens praatte en weinig echte interesse in mij toonde (of wie dan ook eigenlijk).
Het leek alsof hij zich kon inleven in mij, maar ik had altijd een gevoel alsof hij acteerde. het was niet echt.
Het was achteraf niet zomaar een relatie die destructief was, ik was na afloop echt in shock. Alles, maar dan ook alles is nep geweest. Fake. Omdat hij niet echt was. Hij veinsde, acteerde, deed alsof, aangepast gedrag. Maar er ontbrak diepte, werkelijke intimiteit.
En die shock achteraf is wat het zo anders maakt als andere relaties die ik heb gehad, die ook niet allemaal goed waren. Als je in de veronderstelling bent dat iemand om je geeft en bij je betrokken is en daar blijkt achteraf niets van waar te zijn, dat doet dat hele rare dingen met je. Dat is niet het liefdesverdriet wat de meeste mensen kennen. Het heeft me compleet overhoop gehaald.
En daar komt heel veel schaamte en ongeloof bij kijken. Over hoe ik het niet heb kunnen zien, welke signalen ik niet wist te interpreteren, de grenzen die ik heb laten oprekken, omdat ik twijfelde of omdat ik ronduit gemanipuleerd werd ('je ziet het verkeerd, je begrijpt het niet goed, het is niet zo).
Die schaamte en de vernedering, dat speelt me nu parten. Ik geef mezelf nog teveel de schuld. Het gaat al lang niet meer om hem, het gaat om wat het met mij heeft gedaan. Ik voelde me na het uitmaken op zielsniveau verkracht. Dat klinkt heftig, maar ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven.
Zeker weten doe ik niet of hij een narcist is of niet. Het maakt verder ook niet uit. De relatie was slecht. Maar het maakt wel uit voor mijn eigen erkenning en inzicht dat ik begrijp waarom ik hier nu zoveel last van heb, in tegenstelling tot eerdere relaties die uit gingen. En daar gaat het me om.
donderdag 12 april 2018 om 16:52
donderdag 12 april 2018 om 16:53
donderdag 12 april 2018 om 16:54
Natuurlijk zijn er vele soorten narcisme en kan ik op afstand niet beoordelen of iemand een gediagnosticeerde psychopaat is, maar weet je, dat is het laatste waar je je druk om maakt als je zo'n gevaarlijke, destructieve gek in je leven hebt. Ja, dan zal het etiketje misschien niet helemaal passen, maar maakt dat zijn gedrag minder afschuwelijk? Wat boeit het. Als je te maken hebt met een ras-narcist, en daarmee hád ik te maken, heb je niemand nodig om jou uit te leggen hoe de finesses van narcisme en psychopathie er volgens de medische experts precies uitzien, want je wéét dat het gestoord gedrag is. En dat is genoeg.konijn82 schreef: ↑12-04-2018 16:45Er wordt nergens gezegd dat narcisten niet bestaan, ik ken er een aantal. Wel is het een gegeven dat er ook pas en te onpas wordt gesmeten met allerlei stickers.
Overigens doe jij hetzelfde door narcisten en psychopaten door elkaar te gebruiken. Sommige narcisten worden geclasseerd als psychopaat, andere zijn dit niet. Sommige psychopaten hebben een borderline of een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Dit is echt weer wat anders. En nogmaals, er zijn ook genoeg mensen met persoonlijkheidsproblematiek die wel een ok relatie hebben.
donderdag 12 april 2018 om 17:13
@Felice: ja, heb je geantwoord!
@Konijn, dat is het. Ik twijfel nu inderdaad aan vrijwel alles (wat betreft mijn eigen interpretaties dan). Waar kan ik nog op vertrouwen? Klopt mijn intuïtie wel?
Achteraf denk ik: Ja! Juist mijn intuïtie klopte zeker! Maar ik heb het aan de kant geschoven. Dacht: neee... dat zal toch niet? Hij is gewoon heel onzeker bal bla... allemaal excuses voor zijn onbegrijpelijke gedrag.
En natuurlijk heb ik ook mijn aandeel in de relatie gehad. Ja, ik heb hem teruggenomen, ik heb gedrag dat niet door de beugel kon door de vingers gezien. Nu denk ik: He? Hoe heb ik dat kunnen doen? Waar zat ik met mijn verstand?
Maar op de een of andere manier wist hij me keer op keer te bespelen. Het was bijna alsof ik gehypnotiseerd was. Het was echt een wolf in schaapskleren, zoals ze in de boeken zeggen. Alsof ik met een slang ging... charmant en misleidend en voor je het weet ben je in zijn greep en word je gehypnotiseerd met die enge, lege, koude blik.
Ik heb me naderhand ook vaak afgevraagd of ik gek werd. Ik heb zelfs gedacht dat IK misschien een narcist was.
Het is vooral eng, omdat ik weet dat ik behoorlijk wat mensenkennis heb en snel dingen (door)zie bij iemand. Bij hem had ik me vergist. En dan nog heb ik het vrij 'snel' gedaan om erachter te komen hoor. Gelukkig geen kinderen met deze man, niet getrouwd of samengewoond, dat scheelt enorm. Dát voelde ik wel heel sterk, dat ik dát niet moest doen.
Maar ja... hoe vaak kom je iemand tegen die een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft? Kans is erg klein. Het is niet gek dat ik het niet zag, dat ik me vergist heb. Dat had iedereen kunnen overkomen. Want om werkelijk te snappen hoe zo iemand in elkaar zit, moet je bijna zelf zo zijn. En gelukkig ben ik dat niet. Daar troost ik me dan maar mee.
@Konijn, dat is het. Ik twijfel nu inderdaad aan vrijwel alles (wat betreft mijn eigen interpretaties dan). Waar kan ik nog op vertrouwen? Klopt mijn intuïtie wel?
Achteraf denk ik: Ja! Juist mijn intuïtie klopte zeker! Maar ik heb het aan de kant geschoven. Dacht: neee... dat zal toch niet? Hij is gewoon heel onzeker bal bla... allemaal excuses voor zijn onbegrijpelijke gedrag.
En natuurlijk heb ik ook mijn aandeel in de relatie gehad. Ja, ik heb hem teruggenomen, ik heb gedrag dat niet door de beugel kon door de vingers gezien. Nu denk ik: He? Hoe heb ik dat kunnen doen? Waar zat ik met mijn verstand?
Maar op de een of andere manier wist hij me keer op keer te bespelen. Het was bijna alsof ik gehypnotiseerd was. Het was echt een wolf in schaapskleren, zoals ze in de boeken zeggen. Alsof ik met een slang ging... charmant en misleidend en voor je het weet ben je in zijn greep en word je gehypnotiseerd met die enge, lege, koude blik.
Ik heb me naderhand ook vaak afgevraagd of ik gek werd. Ik heb zelfs gedacht dat IK misschien een narcist was.
Het is vooral eng, omdat ik weet dat ik behoorlijk wat mensenkennis heb en snel dingen (door)zie bij iemand. Bij hem had ik me vergist. En dan nog heb ik het vrij 'snel' gedaan om erachter te komen hoor. Gelukkig geen kinderen met deze man, niet getrouwd of samengewoond, dat scheelt enorm. Dát voelde ik wel heel sterk, dat ik dát niet moest doen.
Maar ja... hoe vaak kom je iemand tegen die een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft? Kans is erg klein. Het is niet gek dat ik het niet zag, dat ik me vergist heb. Dat had iedereen kunnen overkomen. Want om werkelijk te snappen hoe zo iemand in elkaar zit, moet je bijna zelf zo zijn. En gelukkig ben ik dat niet. Daar troost ik me dan maar mee.
donderdag 12 april 2018 om 17:16
Samarinde, gezien wat je schrijft (je eerste post), weet ik al dat je echt met een narcist te maken had. Het enge is inderdaad dat je JUIST bij dit soort mensen nooit zou denken dat ze zo psychisch ziek zijn. Ze zijn vaak uiterst intelligent en weten zo heel goed te acteren alsof ze meer dan normale mensen zijn. Misschien dat dat 'meer dan normaal' wel een teken is. Als het te goed klinkt om waar te zijn, is dat meestal ook zo. Iemand die absoluut geen flaws lijkt te hebben (in het begin), is gewoon verdacht.
anoniem_365473 wijzigde dit bericht op 12-04-2018 17:26
0.19% gewijzigd
donderdag 12 april 2018 om 17:20
@Puddinkje, Ja? Was het bij jou vrij helder?
Ergens maakt dat het wel makkelijker, als iemand gewoon een regelrechte klootzak is.
Echt, ik heb mezelf af en toe gewenst dat ik met een regelrechte klootzak te maken had. Maar hij is gewoon heel erg ziek in zijn hoofd (dat realiseerde ik me op een gegeven moment wel). Maar in gedrag kon hij dus heel lief en warm zijn (of 'doen' beter gezegd) en dat was enorm verwarrend.
Ergens maakt dat het wel makkelijker, als iemand gewoon een regelrechte klootzak is.
Echt, ik heb mezelf af en toe gewenst dat ik met een regelrechte klootzak te maken had. Maar hij is gewoon heel erg ziek in zijn hoofd (dat realiseerde ik me op een gegeven moment wel). Maar in gedrag kon hij dus heel lief en warm zijn (of 'doen' beter gezegd) en dat was enorm verwarrend.
donderdag 12 april 2018 om 17:39
Ira ik herken heel erg wat je schrijft en ook samarinde. Het was heel anders als wat ik met andere relaties heb meegemaakt. Dan kun je ook wel even boos zijn op elkaar als je uit elkaar gaat, of in een ruzie, maar dat is heel anders dan dit.
Ik was compleet in de war, vertrouwde mezelf niet meer en heel mijn levenslust was weg. Terwijl ik van nature een enorm levenslustig persoon ben.
De fysieke agressie was bij lange na niet het ergste, dat kwam ook nauwelijks voor, meer het vernederen, het treiteren en gashlighting.
Ik heb er echt wel een tijd over gedaan voor ik weer de oude was.
Ik heb haptonomie gehad en via veilig thuis bij een psychotherapeut gekomen die gespecialiseerd was in huiselijk geweld (emotioneel en psychisch geweld is ook huiselijk geweld) Daar gingen we in eerste instantie samen heen, naar die psychotherapeut, voor relatie therapie en daar ook bevestigd gekregen dat hij narcistisch was.
Idd ook een moeilijke jeugd gehad, met emotioneel en fysiek geweld, waardoor ik natuurlijk enorm met hem te doen had. Het viel echter wel op, dat hij mij dat ook allemaal aandeed en dan eigenlijk nooit te doen had met mij.
In het begin nog wel, maar hoe meer hij ervan overtuigt raakte dat ik toch wel bleef, hoe meer alles wat mis ging gewoon mijn schuld was.
Ik moest me weer goed gaan voelen met mezelf en veilig.
Wil je wel vertellen hoe, maar zet dat niet openbaar. Pb me maar als je wil.
Ik was compleet in de war, vertrouwde mezelf niet meer en heel mijn levenslust was weg. Terwijl ik van nature een enorm levenslustig persoon ben.
De fysieke agressie was bij lange na niet het ergste, dat kwam ook nauwelijks voor, meer het vernederen, het treiteren en gashlighting.
Ik heb er echt wel een tijd over gedaan voor ik weer de oude was.
Ik heb haptonomie gehad en via veilig thuis bij een psychotherapeut gekomen die gespecialiseerd was in huiselijk geweld (emotioneel en psychisch geweld is ook huiselijk geweld) Daar gingen we in eerste instantie samen heen, naar die psychotherapeut, voor relatie therapie en daar ook bevestigd gekregen dat hij narcistisch was.
Idd ook een moeilijke jeugd gehad, met emotioneel en fysiek geweld, waardoor ik natuurlijk enorm met hem te doen had. Het viel echter wel op, dat hij mij dat ook allemaal aandeed en dan eigenlijk nooit te doen had met mij.
In het begin nog wel, maar hoe meer hij ervan overtuigt raakte dat ik toch wel bleef, hoe meer alles wat mis ging gewoon mijn schuld was.
Ik moest me weer goed gaan voelen met mezelf en veilig.
Wil je wel vertellen hoe, maar zet dat niet openbaar. Pb me maar als je wil.