Relaties
alle pijlers
Narcistisch misbruik
donderdag 12 april 2018 om 13:48
Hallo allemaal,
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik kom uit een relatie met een 'verborgen' narcist. Nu bijna drie maanden uit en ik merk dat de impact enorm is. Ik worstel heel erg met mezelf en voel me vaak heel eenzaam en vooral onbegrepen.
Ik kwam hier verschillende topics tegen over narcistisch misbruik, maar die zijn niet meer actief. Vandaar dat ik een nieuwe open, in de hoop in contact te komen met mensen die dit hebben meegemaakt en begrijpen.
Riskant op het viva-forum, dat realiseer ik me. Maar het is moeilijk om in contact te komen met mensen die ook uit een dergelijke relatie komen, blijkt. Dus het risico neem ik dan maar.
Graag alleen serieuze reacties. Dit is niet het zoveelste topic over een rotzak van een ex die ik gemakshalve een narcist noem.
Ira
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik kom uit een relatie met een 'verborgen' narcist. Nu bijna drie maanden uit en ik merk dat de impact enorm is. Ik worstel heel erg met mezelf en voel me vaak heel eenzaam en vooral onbegrepen.
Ik kwam hier verschillende topics tegen over narcistisch misbruik, maar die zijn niet meer actief. Vandaar dat ik een nieuwe open, in de hoop in contact te komen met mensen die dit hebben meegemaakt en begrijpen.
Riskant op het viva-forum, dat realiseer ik me. Maar het is moeilijk om in contact te komen met mensen die ook uit een dergelijke relatie komen, blijkt. Dus het risico neem ik dan maar.
Graag alleen serieuze reacties. Dit is niet het zoveelste topic over een rotzak van een ex die ik gemakshalve een narcist noem.
Ira
zondag 22 april 2018 om 07:39
Ik begrijp dat Amant zich gekwetst voelt door die opmerking van zijn ex. Er wordt ook wel erg snel gesmeten met kreten als narcist en borderliner. En verweer je daar maar eens tegen, want iedereen heeft trekjes van narcisme en borderline.
Na een relatie die naar eindigde ontmoette ik, gewoon irl, een man die me graag mee uit wilde nemen. Ik vond 'm leuk, hij was aardig voor me, hij had zijn best gedaan voor het uitje en we hadden heel veel plezier die dag. We communiceerden ook gemakkelijk met elkaar en we waren al gauw heel vertrouwelijk naar elkaar toe.
Ik bekende hem dat ik storend onzeker was en dat ik slaapproblemen had. En hij bekende mij dat hij.......narcistisch was. Gediagnostiseerd.
Mijn mond viel open, ik kon het amper geloven! HIJ??? Hij was zo aardig, zo respectvol, er was niets wat bij mij alarmbellen deed afgaan. Terwijl ik twee heel vernietigende relaties achter de rug had. In niets deed hij me denken aan de twee exen die me zo beestachtig behandeld hadden (een van die exen had overigens de diagnose, maar de term zei me indertijd nog niets).
Ook zijn ogen stonden prettig: zijn blik was absoluut niet kil en nietszeggend zoals die van betreffende exen, integendeel. Hij kon zijn ogen niet van me afhouden en ik las er vooral respect en bewondering in.
De dag verliep uiterst gezellig en gemoedelijk en ik besloot er gewoon van te blijven genieten.
Aan het einde van de dag bedankte hij me hartelijk (en ik hem) en hij vroeg me of ik het zag zitten een relatie met hem aan te gaan. Die vraag vond ik niet raar...we communiceerden zo gemakkelijk en we waren aan elkaar gewaagd. Ik gaf aan dat ik daar nog niet aan toe was, maar dat ik hem graag beter wilde leren kennen.
Het mocht niet zo zijn. Een paar dagen later al bleek hij een vriendin te hebben. "Sorry lieverd, ik kwam haar tegen en zij wilde wel. Maar als je nu zegt: "We gaan een relatie aan" dan kies ik voor jou. Ik hoop dat je niet verbitterd bent. Zeg maar wat je doet" zei hij.
Ik moest een beetje lachen om het woord "verbitterd". Hij en ik hadden nog helemaal niets, we hadden zelfs nog niet gezoend, we waren alleen gezellig met elkaar op pad geweest. Ik vond het jammer dat dit zo ging, maar ik was ook blij dat ik nu al wist dat ik hem niet zo heel serieus had moeten nemen.
In de loop van de tijd ontmoette ik verschillende vrouwen die "iets" met hem hadden gehad. Zonder goede reden had hij ze na een paar weken weer ingeruild voor een ander. Soms had hij wel vijf vriendinnen tegelijk. Ruzie hadden ze eigenlijk niet, hij verdween "zomaar", met een glimlach.
Het was hem vooral om seks te doen.
Narcistisch of niet....hij was vooral een enorme rokkenjager van wie je alles wat hij beloofde maar het best met een korreltje zout kon nemen....ik vind nog steeds het contact dat we hadden tijdens dat uitstapje heel bijzonder.
Een man met wie ik zo gemakkelijk en vertrouwd kan communiceren....ik zou er voor tekenen. Maar de rest moet ook kloppen natuurlijk.
Na jaren denk ik nog regelmatig aan die leuke date met die man die me vertelde dat hij een narcist is.
Na een relatie die naar eindigde ontmoette ik, gewoon irl, een man die me graag mee uit wilde nemen. Ik vond 'm leuk, hij was aardig voor me, hij had zijn best gedaan voor het uitje en we hadden heel veel plezier die dag. We communiceerden ook gemakkelijk met elkaar en we waren al gauw heel vertrouwelijk naar elkaar toe.
Ik bekende hem dat ik storend onzeker was en dat ik slaapproblemen had. En hij bekende mij dat hij.......narcistisch was. Gediagnostiseerd.
Mijn mond viel open, ik kon het amper geloven! HIJ??? Hij was zo aardig, zo respectvol, er was niets wat bij mij alarmbellen deed afgaan. Terwijl ik twee heel vernietigende relaties achter de rug had. In niets deed hij me denken aan de twee exen die me zo beestachtig behandeld hadden (een van die exen had overigens de diagnose, maar de term zei me indertijd nog niets).
Ook zijn ogen stonden prettig: zijn blik was absoluut niet kil en nietszeggend zoals die van betreffende exen, integendeel. Hij kon zijn ogen niet van me afhouden en ik las er vooral respect en bewondering in.
De dag verliep uiterst gezellig en gemoedelijk en ik besloot er gewoon van te blijven genieten.
Aan het einde van de dag bedankte hij me hartelijk (en ik hem) en hij vroeg me of ik het zag zitten een relatie met hem aan te gaan. Die vraag vond ik niet raar...we communiceerden zo gemakkelijk en we waren aan elkaar gewaagd. Ik gaf aan dat ik daar nog niet aan toe was, maar dat ik hem graag beter wilde leren kennen.
Het mocht niet zo zijn. Een paar dagen later al bleek hij een vriendin te hebben. "Sorry lieverd, ik kwam haar tegen en zij wilde wel. Maar als je nu zegt: "We gaan een relatie aan" dan kies ik voor jou. Ik hoop dat je niet verbitterd bent. Zeg maar wat je doet" zei hij.
Ik moest een beetje lachen om het woord "verbitterd". Hij en ik hadden nog helemaal niets, we hadden zelfs nog niet gezoend, we waren alleen gezellig met elkaar op pad geweest. Ik vond het jammer dat dit zo ging, maar ik was ook blij dat ik nu al wist dat ik hem niet zo heel serieus had moeten nemen.
In de loop van de tijd ontmoette ik verschillende vrouwen die "iets" met hem hadden gehad. Zonder goede reden had hij ze na een paar weken weer ingeruild voor een ander. Soms had hij wel vijf vriendinnen tegelijk. Ruzie hadden ze eigenlijk niet, hij verdween "zomaar", met een glimlach.
Het was hem vooral om seks te doen.
Narcistisch of niet....hij was vooral een enorme rokkenjager van wie je alles wat hij beloofde maar het best met een korreltje zout kon nemen....ik vind nog steeds het contact dat we hadden tijdens dat uitstapje heel bijzonder.
Een man met wie ik zo gemakkelijk en vertrouwd kan communiceren....ik zou er voor tekenen. Maar de rest moet ook kloppen natuurlijk.
Na jaren denk ik nog regelmatig aan die leuke date met die man die me vertelde dat hij een narcist is.
zondag 22 april 2018 om 08:34
Niet gekwetst hoor. Wanneer we niet in de rechtszaal geweest waren had ik waarschijnlijk gelachen en tegelijkertijd verdriet gevoeld over zoveel vingerwijzen zonder je eigen rol in het geheel onder de loep te nemen. Gedraagt de ander zich niet zoals jij wilt en lijd je eronder? Noem de ander maar een narcist en je gaat vrijuit. Aan jou ligt het niet. Tot zover de waarde van de amateur-diagnoses van de vermeende slachtoffers.
Het is gewoon dat ik hier heel veel posts met kromme tenen en plaatsvervangende gène zit te lezen. Kromme tenen van zoveel ontkenning dat er twee mensen in een relatie zitten die allebei bijdragen aan het voortduren van een relatie. Wanneer je erin zit, dan vind ik het niet vreemd dat je het niet ziet. Wanneer je het achteraf nog steeds niet wil zien, dan zou je eens bij jezelf te rade moeten gaan; waarom heb ik zo slecht voor mezelf gezorgd?
Wanneer er iemand met je loopt te fucken (zo noem ik maar even wat verschillende mensen hier posten) en je blijft, dan doe je dat zelf. Dat is je eigen verantwoordelijkheid. Niemand heeft het over schuld. Niemand.
De kers op de taart is het schermen met de term ‘verborgen narcist’. Niemand kan het zien, behalve jij. Het ultieme gelijk.
Het is gewoon dat ik hier heel veel posts met kromme tenen en plaatsvervangende gène zit te lezen. Kromme tenen van zoveel ontkenning dat er twee mensen in een relatie zitten die allebei bijdragen aan het voortduren van een relatie. Wanneer je erin zit, dan vind ik het niet vreemd dat je het niet ziet. Wanneer je het achteraf nog steeds niet wil zien, dan zou je eens bij jezelf te rade moeten gaan; waarom heb ik zo slecht voor mezelf gezorgd?
Wanneer er iemand met je loopt te fucken (zo noem ik maar even wat verschillende mensen hier posten) en je blijft, dan doe je dat zelf. Dat is je eigen verantwoordelijkheid. Niemand heeft het over schuld. Niemand.
De kers op de taart is het schermen met de term ‘verborgen narcist’. Niemand kan het zien, behalve jij. Het ultieme gelijk.
anoniem_359747 wijzigde dit bericht op 22-04-2018 10:08
0.94% gewijzigd
zondag 22 april 2018 om 09:41
Ik zou me wel gekwetst voelen als ik Armant was geweest.francieneke schreef: ↑22-04-2018 07:39Ik begrijp dat Amant zich gekwetst voelt door die opmerking van zijn ex. Er wordt ook wel erg snel gesmeten met kreten als narcist en borderliner. En verweer je daar maar eens tegen, want iedereen heeft trekjes van narcisme en borderline.
Na een relatie die naar eindigde ontmoette ik, gewoon irl, een man die me graag mee uit wilde nemen. Ik vond 'm leuk, hij was aardig voor me, hij had zijn best gedaan voor het uitje en we hadden heel veel plezier die dag. We communiceerden ook gemakkelijk met elkaar en we waren al gauw heel vertrouwelijk naar elkaar toe.
Ik bekende hem dat ik storend onzeker was en dat ik slaapproblemen had. En hij bekende mij dat hij.......narcistisch was. Gediagnostiseerd.
Mijn mond viel open, ik kon het amper geloven! HIJ??? Hij was zo aardig, zo respectvol, er was niets wat bij mij alarmbellen deed afgaan. Terwijl ik twee heel vernietigende relaties achter de rug had. In niets deed hij me denken aan de twee exen die me zo beestachtig behandeld hadden (een van die exen had overigens de diagnose, maar de term zei me indertijd nog niets).
Ook zijn ogen stonden prettig: zijn blik was absoluut niet kil en nietszeggend zoals die van betreffende exen, integendeel. Hij kon zijn ogen niet van me afhouden en ik las er vooral respect en bewondering in.
De dag verliep uiterst gezellig en gemoedelijk en ik besloot er gewoon van te blijven genieten.
Aan het einde van de dag bedankte hij me hartelijk (en ik hem) en hij vroeg me of ik het zag zitten een relatie met hem aan te gaan. Die vraag vond ik niet raar...we communiceerden zo gemakkelijk en we waren aan elkaar gewaagd. Ik gaf aan dat ik daar nog niet aan toe was, maar dat ik hem graag beter wilde leren kennen.
Het mocht niet zo zijn. Een paar dagen later al bleek hij een vriendin te hebben. "Sorry lieverd, ik kwam haar tegen en zij wilde wel. Maar als je nu zegt: "We gaan een relatie aan" dan kies ik voor jou. Ik hoop dat je niet verbitterd bent. Zeg maar wat je doet" zei hij.
Ik moest een beetje lachen om het woord "verbitterd". Hij en ik hadden nog helemaal niets, we hadden zelfs nog niet gezoend, we waren alleen gezellig met elkaar op pad geweest. Ik vond het jammer dat dit zo ging, maar ik was ook blij dat ik nu al wist dat ik hem niet zo heel serieus had moeten nemen.
In de loop van de tijd ontmoette ik verschillende vrouwen die "iets" met hem hadden gehad. Zonder goede reden had hij ze na een paar weken weer ingeruild voor een ander. Soms had hij wel vijf vriendinnen tegelijk. Ruzie hadden ze eigenlijk niet, hij verdween "zomaar", met een glimlach.
Het was hem vooral om seks te doen.
Narcistisch of niet....hij was vooral een enorme rokkenjager van wie je alles wat hij beloofde maar het best met een korreltje zout kon nemen....ik vind nog steeds het contact dat we hadden tijdens dat uitstapje heel bijzonder.
Een man met wie ik zo gemakkelijk en vertrouwd kan communiceren....ik zou er voor tekenen. Maar de rest moet ook kloppen natuurlijk.
Na jaren denk ik nog regelmatig aan die leuke date met die man die me vertelde dat hij een narcist is.
Ik zou er zeker wat van gezegd hebben.
Voor mezelf opkomen.
Bij die 2 vernietigende relaties waren ze in het begin toch ook wel aardig?
In het begin kan een man uiterst charmant zijn met een twinkeling in zijn ogen.
Ik zou juist gelijk alarmbellen krijgen na de diagnose.
Misschien heb jij een enorm geluk dat hij het afkapte.
Dat zou uit jezelf moeten komen om jezelf verder leed te besparen.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
zondag 22 april 2018 om 10:06
Eslarealidad schreef: ↑22-04-2018 09:41Ik zou me wel gekwetst voelen als ik Armant was geweest.
Ik zou er zeker wat van gezegd hebben.
Voor mezelf opkomen.
Bij die 2 vernietigende relaties waren ze in het begin toch ook wel aardig?
In het begin kan een man uiterst charmant zijn met een twinkeling in zijn ogen.
Ik zou juist gelijk alarmbellen krijgen na de diagnose.
Misschien heb jij een enorm geluk dat hij het afkapte.
Dat zou uit jezelf moeten komen om jezelf verder leed te besparen.
In het begin wel Eslarealidad, dat nare gedrag sloop erin. Ik had het aanvankelijk niet in de gaten...het was onaangenaam en verwarrend, maar nog niet opvallend. En ik ging ervan uit dat het aan mij lag.
Bij de tweede relatie was ik heel snel weg. Ik herkende het gedrag en hoewel ik mezelf automatisch de schuld gaf begreep ik ook wel dat zijn gedrag niet klopte.
En dan die date....ik weet niet of het wat geworden zou zijn als hij niet meteen een andere vrouw had opgepikt. Waarschijnlijk niet. Ik denk dat ik het bij vriendschap gelaten zou hebben en dat ik zou zijn afgeknapt wanneer ik had gemerkt hoe hij met vrouwen omging.
Maar die date vergeet ik nooit. Het leek heel even of we voor elkaar bestemd waren!
zondag 22 april 2018 om 10:26
Ik bedoelde natuurlijk Amant zonder r. 
Ik vergis me daar steeds in.
Francieneke, snap dat ook wel dat je dat gevoel had maar laat het verstand maar overhéérsen.
Ik vergis me daar steeds in.
Francieneke, snap dat ook wel dat je dat gevoel had maar laat het verstand maar overhéérsen.
eslarealidad wijzigde dit bericht op 26-04-2018 02:26
0.58% gewijzigd
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
woensdag 25 april 2018 om 22:22
Je eigen 'narcistische' kant wat versterken, of gezond egoïsme aankweken, is zeker een goeie tegenhanger. Dat ben ik zelf ook gaan doen in de laatste paar maanden van de relatie. mede daardoor kon ik er uiteindelijk relatief 'makkelijk' uitstappen.samarinde schreef: ↑21-04-2018 19:04Ja, goeie gedachte!
Ik ben zelf ook best wel narcistisch, geloof ik. Hopelijk op een gezonde manier. Maar ik pas niet in het plaatje van het prototypische Narcisten-slachtoffer. Ik ben niet heel empathisch, gevoelig, verzorgend en vergevingsgezind. Onzeker ben ik evenmin. Vroeger misschien, maar ik weet inmiddels wat ik waard ben - en het is precies dáárom dat ik zo boos ben op 'mijn' narcist. Want hé, zo ga je niet met mij om! Wie denk je wel dat je bent?! Die man krijgt geen voet meer tussen mijn deur, of ik hak die voet eraf. Dat is een beetje mijn manier om ermee om te gaan, en dus precies zoals jij zegt: door mijn eigen narcistische eigenschappen in te zetten.
Overigens richten narcisten hun pijlen vaker wel dan niet op zelfverzekerde, succesvolle en sterke mensen. Die vormen een veel grotere uitdaging dan degenen die zich snel en zonder tegenstribbelen overgeven aan hun nukken en grillen. Dat is voor hen de grootste kick: het vernederen en overmeesteren van iemand die sterk in zijn schoenen staat. Iedereen die met een narcist te maken heeft gehad, kent het gevoel dat álles aanvoelt als een wedstrijd. Alles is rivaliteit, machtsstrijd, armpje drukken. Dodelijk vermoeiend. Maar het ligt voor de hand dat een narcist liever armpje drukt met iemand die weerstand biedt. Dan smaakt de overwinning zoeter.
Ik geloof dus inderdaad dat de beste remedie tegen deze vorm van misbruik (of nou ja... schoffering) is om je eigen narcistische kant te laten spreken. Maar ik heb me óók verdiept in het 'werken aan jezelf', zoals hier op het forum vaak wordt gepropageerd, en waarvan ik eerlijk gezegd geen voorstander ben. Therapie... hmmm. Ik geloof er niet zo in. Misschien voor sommige mensen (die weinig talent voor zelfreflectie hebben) en misschien met sommige therapeuten (die heel goed en intelligent zijn), maar over het algemeen vind ik die eeuwige aansporing om vooral snel in therapie te gaan niet zo overtuigend. (Inderdaad: hier spreekt mijn narcistische kant
Ik heb me een beetje ingelezen in het narcisme-probleem, en ik begrijp dat het belangrijk is om te onderzoeken waar het 'gat' in mezelf zit. Nou, dat is niet zo moeilijk: mijn vader. Hij is al dood, overigens. Ik verlangde altijd enorm naar zijn aandacht, aanbad hem , maar kon hem nooit zo ver krijgen om mij echt te 'zien'. Hij was, kortom, onbereikbaar. Lange tijd was dat heel pijnlijk. Tot ik op een bepaald moment, en ik weet nog precies waar ik me op dat moment bevond en wat er gebeurde, besloot om het los te laten. Gewoon: hem loslaten. Die aandacht zou ik nóóit krijgen. Niet in dit leven. En daar moest ik mee leren leven. Het was niet zijn fout. Het was ook niet mijn fout. Het was gewoon hoe het was. Pijnlijk, maar waar. En ik heb me toen ook meteen afgevraagd of ik met deze beslissing (namelijk: mijn vader nooit echt leren kennen, en nooit de kans krijgen om hem te laten weten wie ik was) zou kunnen leven als hij dood was. Ik besloot dat ik dat wel kon. En zo is ook gebleken. Hij is al tien jaar dood, ik hou nog steeds enorm veel van hem, met al zijn zwakheden en slechte eigenschappen, want hij was een heel bijzonder mens. Wel heel egocentrisch. Maar hé, dat ben ik zelf ook.
Dus waarom ben ik gevallen voor de streken van een narcist? Nou... vul maar in. Het antwoord lijkt me duidelijk. Maar moet ik daar nou echt voor in therapie? Om te horen wat ik allang weet? Om een ander de schuld te geven van mijn eigen stommiteit? Dat is me te gemakkelijk. Ik vind het ook zonde van mijn tijd. Ik leef nu, ik maak zeker fouten, maar ik beschouw die fouten als deel van het avontuur dat 'leven' heet. Misschien is dat dan wat uiteindelijk de conclusie is van dit hele gedoe: dat je jezelf moet kunnen vergeven. En om dát te kunnen, moet je inderdaad een beetje narcistisch zijn. Dat ben ik, toevallig. Dus het blijft een hele goeie tip, ook voor degenen die weinig narcistische eigenschappen hebben: probeer jezelf te vergeven. Iedereen maakt fouten. Dat maakt je geen slecht mens. Sterker nog, het maakt je misschien wel een interessanter en wijzer mens.
Wat je zegt over therapie, daar ben ik het niet met je eens. Je kunt ontzettend veel zelf reflecterend vermogen hebben en tóch helemaal vastlopen. Je hebt ook een basis van zelfvertrouwen nodig, steun van mensen om je heen en een beetje een stabiel leven (werk, studie, vaste woonplaats e.d.). Als het aan die dingen ontbreekt kun je nog zoveel naar jezelf kijken, maar dan wordt het echt heel erg lastig.
Natuurlijk moet je niet om elk wissewasje gelijk in therapie gaan en ja, er lopen heel wat kwakzalvers of gewoon niet zo intelligente en/of ervaren therapeuten rond. Maar ik geloof zeker dat therapie je kan helpen om een aantal zaken helder te krijgen en je wat tools in handen te geven. Dat is in ieder geval mijn ervaring.
En je gaat ook niet in therapie omdát je een relatie hebt gehad met iemand die psychisch niet in orde was. Bovendien: als je er met een instelling heen gaat dat je toch alleen maar te horen krijgt wat je al weet, dan heeft het ook geen zin nee. Ik ben ook in therapie gegaan omdat ik mijn mogelijke blinde vlekken wilde blootleggen, me wilde laten wijzen op zaken waar ik mogelijk zelf nooit aan gedacht had. En als je een goeie treft, zal deze die dit ook zeker kunnen bieden. Iedereen heeft namelijk blinde vlekken.
Mooi wat je zegt over vergeving. Daar zit inderdaad de sleutel denk ik. Als je jezelf voor je kop blijft slaan over fouten die je hebt gemaakt in het verleden, heb je geen leven. Leef, maak fouten en leer. En ja, dan word je een mooier en sterker mens!
woensdag 25 april 2018 om 22:30
Overigens gaat het langzaam maar zeker steeds beter met me merk ik. Mede doordat ik mezelf grotendeels heb vergeven.
En zo lang ik tot nieuwe inzichten kom, weet ik dat ik me ontwikkel en aan het herstellen ben. Het komt er vooral op neer dat ik geduld moet hebben met mezelf. Het gaat nu eenmaal in het tempo zoals dat is kennelijk.
Het is dat er een aantal andere hele moeilijke dingen spelen in mijn leven dat het proces vertraging oploopt. Dus gevoelens lopen erg door elkaar en ik weet soms niet meer wat bij wat hoort of waar mee te maken heeft.
Maar ik heb weer enigszins vertrouwen in dat het goed gaat komen. Dat de rust zal terugkeren en dat ik weer oprecht plezier kan hebben in het leven. Daar ben ik al heel erg blij mee.
En zo lang ik tot nieuwe inzichten kom, weet ik dat ik me ontwikkel en aan het herstellen ben. Het komt er vooral op neer dat ik geduld moet hebben met mezelf. Het gaat nu eenmaal in het tempo zoals dat is kennelijk.
Het is dat er een aantal andere hele moeilijke dingen spelen in mijn leven dat het proces vertraging oploopt. Dus gevoelens lopen erg door elkaar en ik weet soms niet meer wat bij wat hoort of waar mee te maken heeft.
Maar ik heb weer enigszins vertrouwen in dat het goed gaat komen. Dat de rust zal terugkeren en dat ik weer oprecht plezier kan hebben in het leven. Daar ben ik al heel erg blij mee.
donderdag 26 april 2018 om 00:38
Hallo IRA-Z,Ira-Z schreef: ↑25-04-2018 22:30Overigens gaat het langzaam maar zeker steeds beter met me merk ik. Mede doordat ik mezelf grotendeels heb vergeven.
En zo lang ik tot nieuwe inzichten kom, weet ik dat ik me ontwikkel en aan het herstellen ben. Het komt er vooral op neer dat ik geduld moet hebben met mezelf. Het gaat nu eenmaal in het tempo zoals dat is kennelijk.
Het is dat er een aantal andere hele moeilijke dingen spelen in mijn leven dat het proces vertraging oploopt. Dus gevoelens lopen erg door elkaar en ik weet soms niet meer wat bij wat hoort of waar mee te maken heeft.
Maar ik heb weer enigszins vertrouwen in dat het goed gaat komen. Dat de rust zal terugkeren en dat ik weer oprecht plezier kan hebben in het leven. Daar ben ik al heel erg blij mee.
Ik heb de vrijheid genomen om de hele topic te lezen.
Ik vind het indrukwekkend,beladen,treffend inzichtgevend etc. Maar ook hoopgevend. Snap redelijk waarom jij in het nu het forumlid Amant als een steen in je schoen ervaart. En misschien wel als een hardnekkige Teek. Maar ik hoop op termijn dat de forumlid Amant ook de slagroom op de taart is geworden ten behoeve van jouw groeiproces.
Want dit forumlid. En het boeit me niet of deze man of vrouw is. Heeft enorm veel levenswijsheid verzameld. Streetwise.
Dit is mijn bescheiden mening. Heel veel kracht en wijsheid.
donderdag 26 april 2018 om 02:19
Voor mij is het bepalend geweest dat mijn ex mij en onze kinderen willens en wetens heeft beschadigd, keer op keer. En daarbij het planmatige handelen van hem. De enige uitleg is een niet tot beperkt aanwezig empathisch vermogen en een onderontwikkeld gevoelsleven. (En de evt. diagnose die daar dan bij zou kunnen passen vind ik persoonlijk verder niet interessant of relevant.) Die kenmerken lagen er aan ten grondslag dat hij keuzes maakte puur vanuit zijn egoïsme en hier zelf verder zeer content mee was, wat de mogelijke schadelijke gevolgen voor zijn gezin ook zouden kunnen zijn. Hij sloot mij als partner op emotioneel vlak ook volledig buiten, een volwassen gesprek over ons huwelijk en de problemen die er waren was simpelweg niet mogelijk met hem. Wél was hij prima in staat een dubbelleven te leiden, zo kwam ik veel later pas achter. Liegen, bedriegen, manipuleren, gaslighting, dreigen.. alles werd uit de kast getrokken. Hij was een ware professional zo bleek.
Ja, ons huwelijk was verre van gezond en er had al jaren eerder ingegrepen moeten worden dmv relatietherapie etc. Maar dat mijn partner in de loop der jaren zich compleet van mij had afgekeerd en zijn leven bleek ingericht te hebben naar zijn eigen wensen en behoeftes en mij onderwijl als een soort pion op een speelbord rondschoof en neerplantte zoals het hem uitkwam is niet-te-bevatten. Zelfs de ruzies waren vanuit hem geregisseerd en dienden altijd een doel. Al zijn zetten waren doordacht en van tevoren uitgestippeld door hem. Dit verwacht je gewoonweg niet van een partner, écht niet! Je moet het denk ik zelf aan den lijve ondervinden om te weten tot wat voor verziekte mindfuckerij sommige mensen in staat zijn. En diegenen hier die zich er werkelijk niets bij kunnen voorstellen en zelfs beweren dat je het aan jezelf te danken hebt.. prijs jezelf maar gelukkig dat het jou bespaard is gebleven.
Ja, ons huwelijk was verre van gezond en er had al jaren eerder ingegrepen moeten worden dmv relatietherapie etc. Maar dat mijn partner in de loop der jaren zich compleet van mij had afgekeerd en zijn leven bleek ingericht te hebben naar zijn eigen wensen en behoeftes en mij onderwijl als een soort pion op een speelbord rondschoof en neerplantte zoals het hem uitkwam is niet-te-bevatten. Zelfs de ruzies waren vanuit hem geregisseerd en dienden altijd een doel. Al zijn zetten waren doordacht en van tevoren uitgestippeld door hem. Dit verwacht je gewoonweg niet van een partner, écht niet! Je moet het denk ik zelf aan den lijve ondervinden om te weten tot wat voor verziekte mindfuckerij sommige mensen in staat zijn. En diegenen hier die zich er werkelijk niets bij kunnen voorstellen en zelfs beweren dat je het aan jezelf te danken hebt.. prijs jezelf maar gelukkig dat het jou bespaard is gebleven.
donderdag 26 april 2018 om 10:21
Dank Deamon.Deamon schreef: ↑26-04-2018 00:38Hallo IRA-Z,
Ik heb de vrijheid genomen om de hele topic te lezen.
Ik vind het indrukwekkend,beladen,treffend inzichtgevend etc. Maar ook hoopgevend. Snap redelijk waarom jij in het nu het forumlid Amant als een steen in je schoen ervaart. En misschien wel als een hardnekkige Teek. Maar ik hoop op termijn dat de forumlid Amant ook de slagroom op de taart is geworden ten behoeve van jouw groeiproces.
Want dit forumlid. En het boeit me niet of deze man of vrouw is. Heeft enorm veel levenswijsheid verzameld. Streetwise.
Dit is mijn bescheiden mening. Heel veel kracht en wijsheid.
En wat betreft je opmerkingen over een ander forumlid: dat had wat mij betreft echt niet gehoeven. Ik bedoel het niet lullig, maar ik hecht meer waarde aan mijn eigen ervaring met iemand dan aan de ervaring van anderen met dezelfde persoon.
donderdag 26 april 2018 om 10:49
Ik lees mee. Ben drie weken geleden uit een relatie weggevlucht die veel overeenkomsten heeft met het beeld. Heel vermijdend werd hij uiteindelijk. Het ergste vind ik dat ik een traumatische band met hem heb opgebouwd door de vele keren dat hij wegliep, niets van zich liet horen en kritiek gaf alsof hij de waarheid in pacht had. Ik ben nog steeds ben ik bang hem te verliezen. Het zit erin gedrilld.
Je nooit thuis voelen, altijd stress, altijd wankel, twijfelen aan je eigen wereldbeeld. Het praten over leuke vakanties met ex vriendinnen. Het gebrek aan empathie. Het sluipte er geleidelijk in. De ontmoeting was intens, de verliefdheid was enorm en hij leek wel de ideale partner, ik kon het niet geloven. Ik was ervan overtuigd dat het de liefde van mijn leven was.
De stemmingswisselingen, de enorme irritaties die hij kon hebben over gewone dagelijkse gebeurtenissen, dat het met hem eigenlijk altijd slechter was dan met mij, zelfs in de periode dat mijn moeder overleed. Minder mijn vrienden zien, minder mijn eigen leven behouden, weinig opbouwen en me altijd depressief voelen. Hij kon me met de grootste omwegen altijd raken en zelfs persoonlijk oud zeer oprakelen, het liefst in sociale situaties. Wat heb ik me beschimpt en machteloos gevoeld. Het kapen van gesprekken, het altijd naar hem toe kunnen draaien. Ik heb vrijwel elke nacht angstdromen waarin ik hem probeer te bereiken, bij hem probeer te zijn maar hij is ergens anders.
Ik ben nog steeds in shock en dat is maar goed ook, ik heb m'n werk te behouden. Maar ik had nooit verwacht mezelf, als sterke en onafhankelijke vrouw die heel wat voor haar kiezen heeft gehad en overwonnen, aan de andere kant van de tunnel zo tegen te komen.
Je nooit thuis voelen, altijd stress, altijd wankel, twijfelen aan je eigen wereldbeeld. Het praten over leuke vakanties met ex vriendinnen. Het gebrek aan empathie. Het sluipte er geleidelijk in. De ontmoeting was intens, de verliefdheid was enorm en hij leek wel de ideale partner, ik kon het niet geloven. Ik was ervan overtuigd dat het de liefde van mijn leven was.
De stemmingswisselingen, de enorme irritaties die hij kon hebben over gewone dagelijkse gebeurtenissen, dat het met hem eigenlijk altijd slechter was dan met mij, zelfs in de periode dat mijn moeder overleed. Minder mijn vrienden zien, minder mijn eigen leven behouden, weinig opbouwen en me altijd depressief voelen. Hij kon me met de grootste omwegen altijd raken en zelfs persoonlijk oud zeer oprakelen, het liefst in sociale situaties. Wat heb ik me beschimpt en machteloos gevoeld. Het kapen van gesprekken, het altijd naar hem toe kunnen draaien. Ik heb vrijwel elke nacht angstdromen waarin ik hem probeer te bereiken, bij hem probeer te zijn maar hij is ergens anders.
Ik ben nog steeds in shock en dat is maar goed ook, ik heb m'n werk te behouden. Maar ik had nooit verwacht mezelf, als sterke en onafhankelijke vrouw die heel wat voor haar kiezen heeft gehad en overwonnen, aan de andere kant van de tunnel zo tegen te komen.
donderdag 26 april 2018 om 11:15
Ik heb de diagnose bordeline en narcistische persoonlijkheidstoornis gekregen en ik herken mij dan weer helemaal niet in het misbruik gedeelte. Ik zou echt niet iemand misbruiken / slaan/ failliet maken oid. Het kan zijn dat die gast gewoon een klootzak is , of dat jullie geen match waren en het slechtste in elkaar naar boven brengen. Je kan je niet altijd maar achter een stoornis verschuilen. Ik denk dat een hoop mensen nu stoornis roulette spelen en iedereen mag er eentje uitkiezen. Heel vervelend, want als je het echt hebt, dan piep je wel anders.
Als je naar fouten zoekt, gebruik dan een spiegel en geen verrekijker
donderdag 26 april 2018 om 11:16
Ik ben het dan ook eens met deze post.Amant schreef: ↑22-04-2018 08:34Niet gekwetst hoor. Wanneer we niet in de rechtszaal geweest waren had ik waarschijnlijk gelachen en tegelijkertijd verdriet gevoeld over zoveel vingerwijzen zonder je eigen rol in het geheel onder de loep te nemen. Gedraagt de ander zich niet zoals jij wilt en lijd je eronder? Noem de ander maar een narcist en je gaat vrijuit. Aan jou ligt het niet. Tot zover de waarde van de amateur-diagnoses van de vermeende slachtoffers.
Het is gewoon dat ik hier heel veel posts met kromme tenen en plaatsvervangende gène zit te lezen. Kromme tenen van zoveel ontkenning dat er twee mensen in een relatie zitten die allebei bijdragen aan het voortduren van een relatie. Wanneer je erin zit, dan vind ik het niet vreemd dat je het niet ziet. Wanneer je het achteraf nog steeds niet wil zien, dan zou je eens bij jezelf te rade moeten gaan; waarom heb ik zo slecht voor mezelf gezorgd?
Wanneer er iemand met je loopt te fucken (zo noem ik maar even wat verschillende mensen hier posten) en je blijft, dan doe je dat zelf. Dat is je eigen verantwoordelijkheid. Niemand heeft het over schuld. Niemand.
De kers op de taart is het schermen met de term ‘verborgen narcist’. Niemand kan het zien, behalve jij. Het ultieme gelijk.
Als je naar fouten zoekt, gebruik dan een spiegel en geen verrekijker
donderdag 26 april 2018 om 11:33
precies! dus een stoornis bepaald niet dat iemand je gaat misbruiken of je leven gaat verwoesten. Dat ligt gewoon aan de persoon zelf.
Als je naar fouten zoekt, gebruik dan een spiegel en geen verrekijker
donderdag 26 april 2018 om 12:05
@Lautje, een stoornis is niet een bepalende factor op zich voor misbruik nee.
Maar om nou te beweren dat het aan de persoon ligt dat er al dan niet misbruik plaatsvindt is natuurlijk wat kort door de bocht. De 'schuld' ligt niet uitsluitend bij diegene die het misbruik heeft ondergaan zelf. Daar is die ander natuurlijk nog steeds zelf verantwoordelijk voor. Stoornis of niet.
Mijn tante werd onlangs in elkaar geslagen door haar buurman. Ga je dan ook zeggen dat het aan haar ligt? Dat zij het heeft toegelaten? Nee toch. Dan is die buurman gewoon fout bezig. Dat is niet de schuld van mijn tante.
Maar om nou te beweren dat het aan de persoon ligt dat er al dan niet misbruik plaatsvindt is natuurlijk wat kort door de bocht. De 'schuld' ligt niet uitsluitend bij diegene die het misbruik heeft ondergaan zelf. Daar is die ander natuurlijk nog steeds zelf verantwoordelijk voor. Stoornis of niet.
Mijn tante werd onlangs in elkaar geslagen door haar buurman. Ga je dan ook zeggen dat het aan haar ligt? Dat zij het heeft toegelaten? Nee toch. Dan is die buurman gewoon fout bezig. Dat is niet de schuld van mijn tante.
donderdag 26 april 2018 om 12:22
Ik denk dat Lautje bedoeld dat het aan de persooon zelf is hoe hij of zij in elkaar steekt met of zonder diagnose.Ira-Z schreef: ↑26-04-2018 12:05@Lautje, een stoornis is niet een bepalende factor op zich voor misbruik nee.
Maar om nou te beweren dat het aan de persoon ligt dat er al dan niet misbruik plaatsvindt is natuurlijk wat kort door de bocht. De 'schuld' ligt niet uitsluitend bij diegene die het misbruik heeft ondergaan zelf. Daar is die ander natuurlijk nog steeds zelf verantwoordelijk voor. Stoornis of niet.
Mijn tante werd onlangs in elkaar geslagen door haar buurman. Ga je dan ook zeggen dat het aan haar ligt? Dat zij het heeft toegelaten? Nee toch. Dan is die buurman gewoon fout bezig. Dat is niet de schuld van mijn tante.
Erg voor jouw tante!
Natuurlijk is het haar schuld niet!
Beweert ook niemand.
Het is tégen haar vrije wil in.
Ik hoop dat hij gearresteerd is.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
donderdag 26 april 2018 om 12:26
Ah ok, in dat geval heb ik het verkeerd begrepen. Als Lautje het zo bedoelde met 'de persoon zelf'.Eslarealidad schreef: ↑26-04-2018 12:22Ik denk dat Lautje bedoeld dat het aan de persooon zelf is hoe hij of zij in elkaar steekt met of zonder diagnose.
Erg voor jouw tante!
Natuurlijk is het haar schuld niet!
Beweert ook niemand.
Het is tégen haar vrije wil in.
Ik hoop dat hij gearresteerd is.
Die buurman is na een nachtje cel overigens weer naar huis gestuurd en zit vrolijk weer in zijn huis. Mijn tante durft haar eigen huis niet meer in. Ze heeft een advocaat. Maar goed, dat is een ander verhaal...
donderdag 26 april 2018 om 12:32
De persoon zelf ja. Niemand vraagt erom om in elkaar geslagen te worden. Daar is ook geen enkele reden voor te bedenken dat het wel ok is.Ira-Z schreef: ↑26-04-2018 12:26Ah ok, in dat geval heb ik het verkeerd begrepen. Als Lautje het zo bedoelde met 'de persoon zelf'.
Die buurman is na een nachtje cel overigens weer naar huis gestuurd en zit vrolijk weer in zijn huis. Mijn tante durft haar eigen huis niet meer in. Ze heeft een advocaat. Maar goed, dat is een ander verhaal...
Als je naar fouten zoekt, gebruik dan een spiegel en geen verrekijker
donderdag 26 april 2018 om 12:49
Omdat ervaringen delen niet genoeg was. Er moest deze vrouwen 'de helpende hand' worden geboden, er moest een les geleerd worden. Ze moesten gaan beseffen wat hun aandeel is geweest. Tenminste, dat haal ik uit de posts van Amant.
...
donderdag 26 april 2018 om 13:57
Niet te geloven!Ira-Z schreef: ↑26-04-2018 12:26Ah ok, in dat geval heb ik het verkeerd begrepen. Als Lautje het zo bedoelde met 'de persoon zelf'.
Die buurman is na een nachtje cel overigens weer naar huis gestuurd en zit vrolijk weer in zijn huis. Mijn tante durft haar eigen huis niet meer in. Ze heeft een advocaat. Maar goed, dat is een ander verhaal...
Zo snel.
Wat een griezel.
Dat ze haar huis niet meer in durft zegt hopelijk genoeg voor het rechtsysteem.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.