Relaties
alle pijlers
Niet gelukkig
zondag 28 augustus 2011 om 23:18
Ik heb sinds 9 jaar een relatie. Hij kwam uit het zuiden en ik woonde in het noorden. Daarom zijn we al na 1 jaar gaan samenwonen. Hij heeft zijn hele hebben en houden daar achter gelaten en is naar het noorden gegaan.
In het 1ste jaar maakte hij me meteen duidelijk dat hij niet echt van knuffelen of romantisch zijn hield. Maar we gingen toch wel lekker knus samen op de bank zitten om een film te kijken. De spontane kus of knuffel heeft er nooit ingezeten.
Toen we eenmaal samen woonden ging het in het begin wel redelijk met onze relatie. Ik kreeg vrij vlug een tijdelijke baan bij een re-integratie bedrijf. Dit was meer een soort Euroban. En hij hielp een kennis vaak om toch wat extra geld te verdienen. Ik maakte iets meer uren dan hij, maar de huishoudelijke taken kwamen bij mij terecht. Dit omdat, volgens hem, zijn werk lichamelijk was en de mijn maar een kantoorbaan was.
De intimiteit werd toen al steeds minder. Het samen op de bank zitten werd steeds meer geruild door: hij 's avonds eerst achter de pc en ik voor de tv en dan halverwege de avond werd er geruild.
Begon toen steeds meer te twijfelen of hij wel van hield en heb toen dit ook met hem besproken. Het enige wat hij daarop te zeggen had was dat hij alles in het zuiden voor mij had achter gelaten en dat hij daarom van me wel moest houden. Natuurlijk is dat ook niet niks maar ik wou graag toch wel iets meer bevestiging dan die ene daad. Hij beloofde dit wel te doen maar heb daar tot nu toe nog steeds niets van gezien.
In het eerste jaar van samenwonen begon mijn kinderwens steeds meer te groeien. In eerste instantie wou hij niet echt tot hij zag hoe groot mijn kinderwens was. In die periode was de seks wel iets meer. Van mijn kant was dat meer om het kindje te verwekken dan om de liefde. Dit klinkt misschien raar. Ik ben zelf seksueel heel onzeker en dat snapt hij niet echt. Het komt op mij over dat hij seks als iets zakelijks ziet, heel direct zonder streling of voorspel en naspel.
Was dan ook blij dat ik vrij snel zwanger was, minder seksuele verplichting. En omdat het voor mij ook absoluut niet vanzelfsprekend was om zwanger te kunnen zijn ( heb 9 jaar geleden kanker gehad en daarvoor meerdere chemokuren moeten krijgen). Had toen stiekem de hoop dat onze relatie er ook iets sterker, tegen beter weten in, door zou worden. Aan een kind moet je toch wel liefde tonen?
Tegenwoordig zijn de rollen bij ons een beetje omgedraaid. Hij heeft een kantoorbaan en ik doe wat postbezorging. Onze dochter is inmiddels 4,5. Naast mijn werk, doe ik verzorging van onze dochter en alle huishoudelijke werkzaamheden. Het enige waar hij zich druk om hoeft te maken is zijn werk en in het weekend kookt hij. Zelfs nu hij vakantie heeft. Hij toont wel liefde aan onze dochter maar dan meer door dingen voor haar te kopen. Hij heeft haar in haar hele leven maar 1x in bad gedaan. Het liefst heeft hij dat ze de hele dag maar ja en amen zegt. Dit doet mij zoveel pijn omdat je dat simpelweg niet van een kind kunt verwachten. Ik denk dat ze, door zijn afstandelijkheid, ook meer naar mij trekt. Soms ben ik zelfs zo stom om jaloers op haar te zijn, omdat zij nog enige blijk van liefde van hem krijgt (ook zijn het materialistische zaken). Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik een kus van hem heb gekregen, zonder dat ik er nadrukkelijk om moet vragen. En als ik er om moet vragen, zie ik zijn ogen even omhoog rollen en met een blik van "daar heb je haar weer met dat klef gedoe"
Krijg steeds meer het gevoel dat ik maar een slaafje ben die niet moet zeuren. Wil ook super graag nog een tweede kindje maar begin me heel serieus af te vragen of ik dat wel van hem wil. Vooral omdat hij dit gevoel niet met mij deelt.
Ik loop me al ruim een half jaar af te vragen of het nog wel nut heeft om dit zo voort te zetten. Ook voor onze dochter.
In het 1ste jaar maakte hij me meteen duidelijk dat hij niet echt van knuffelen of romantisch zijn hield. Maar we gingen toch wel lekker knus samen op de bank zitten om een film te kijken. De spontane kus of knuffel heeft er nooit ingezeten.
Toen we eenmaal samen woonden ging het in het begin wel redelijk met onze relatie. Ik kreeg vrij vlug een tijdelijke baan bij een re-integratie bedrijf. Dit was meer een soort Euroban. En hij hielp een kennis vaak om toch wat extra geld te verdienen. Ik maakte iets meer uren dan hij, maar de huishoudelijke taken kwamen bij mij terecht. Dit omdat, volgens hem, zijn werk lichamelijk was en de mijn maar een kantoorbaan was.
De intimiteit werd toen al steeds minder. Het samen op de bank zitten werd steeds meer geruild door: hij 's avonds eerst achter de pc en ik voor de tv en dan halverwege de avond werd er geruild.
Begon toen steeds meer te twijfelen of hij wel van hield en heb toen dit ook met hem besproken. Het enige wat hij daarop te zeggen had was dat hij alles in het zuiden voor mij had achter gelaten en dat hij daarom van me wel moest houden. Natuurlijk is dat ook niet niks maar ik wou graag toch wel iets meer bevestiging dan die ene daad. Hij beloofde dit wel te doen maar heb daar tot nu toe nog steeds niets van gezien.
In het eerste jaar van samenwonen begon mijn kinderwens steeds meer te groeien. In eerste instantie wou hij niet echt tot hij zag hoe groot mijn kinderwens was. In die periode was de seks wel iets meer. Van mijn kant was dat meer om het kindje te verwekken dan om de liefde. Dit klinkt misschien raar. Ik ben zelf seksueel heel onzeker en dat snapt hij niet echt. Het komt op mij over dat hij seks als iets zakelijks ziet, heel direct zonder streling of voorspel en naspel.
Was dan ook blij dat ik vrij snel zwanger was, minder seksuele verplichting. En omdat het voor mij ook absoluut niet vanzelfsprekend was om zwanger te kunnen zijn ( heb 9 jaar geleden kanker gehad en daarvoor meerdere chemokuren moeten krijgen). Had toen stiekem de hoop dat onze relatie er ook iets sterker, tegen beter weten in, door zou worden. Aan een kind moet je toch wel liefde tonen?
Tegenwoordig zijn de rollen bij ons een beetje omgedraaid. Hij heeft een kantoorbaan en ik doe wat postbezorging. Onze dochter is inmiddels 4,5. Naast mijn werk, doe ik verzorging van onze dochter en alle huishoudelijke werkzaamheden. Het enige waar hij zich druk om hoeft te maken is zijn werk en in het weekend kookt hij. Zelfs nu hij vakantie heeft. Hij toont wel liefde aan onze dochter maar dan meer door dingen voor haar te kopen. Hij heeft haar in haar hele leven maar 1x in bad gedaan. Het liefst heeft hij dat ze de hele dag maar ja en amen zegt. Dit doet mij zoveel pijn omdat je dat simpelweg niet van een kind kunt verwachten. Ik denk dat ze, door zijn afstandelijkheid, ook meer naar mij trekt. Soms ben ik zelfs zo stom om jaloers op haar te zijn, omdat zij nog enige blijk van liefde van hem krijgt (ook zijn het materialistische zaken). Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik een kus van hem heb gekregen, zonder dat ik er nadrukkelijk om moet vragen. En als ik er om moet vragen, zie ik zijn ogen even omhoog rollen en met een blik van "daar heb je haar weer met dat klef gedoe"
Krijg steeds meer het gevoel dat ik maar een slaafje ben die niet moet zeuren. Wil ook super graag nog een tweede kindje maar begin me heel serieus af te vragen of ik dat wel van hem wil. Vooral omdat hij dit gevoel niet met mij deelt.
Ik loop me al ruim een half jaar af te vragen of het nog wel nut heeft om dit zo voort te zetten. Ook voor onze dochter.
zondag 28 augustus 2011 om 23:30
zondag 28 augustus 2011 om 23:31
Waarom krijg je in godsnaam een kind met iemand waarmee de relatie niet goed zit? En nu wil je ook nog een tweede met hem terwijl hij jou en dochtertje niet de liefde en warmte biedt die je nodig hebt en normaal is in een relatie? Jeetje..echt waar, kies voor jezelf en jouw geluk en ook voor dat van hem want samen worden jullie het niet. Hak een knoop door.Je kunt beter krijgen, ik gun het je van harte.
zondag 28 augustus 2011 om 23:36
Zoek hulp. Ga eens samen goed praten, eventueel met een therapeut. Spreek uit tegen hem wat je van hem verwacht. En weet jij wat hij van jou verwacht? Bespreek samen de toekomst, het nu, je dromen.
Waarom denk je steeds dat hij wel zal veranderen? Mensen veranderen maar lastig, ben je niet ooit op hem gevallen om wie hij is?
Waarom denk je steeds dat hij wel zal veranderen? Mensen veranderen maar lastig, ben je niet ooit op hem gevallen om wie hij is?
zondag 28 augustus 2011 om 23:37
Je bent zeker een slaafje dat niet moet zeuren. Zo heb je je ook al 9 jaar opgesteld. Heb je je mond niet opengetrokken toen je vriend vond dat jij maar al het huishoudelijk werk moest gaan doen? Of toen hij geen zin meer had in voor- en naspel.
En nee, zo'n soort man is geen leuke of goede vader. Je dochter krijgt een heel raar beeld van hoe je liefde uit en hoe je een liefdevolle relatie onderhoudt. Ik zou in jouw situatie heel goed weten wat ik zou gaan doen: vertrekken.
En nee, zo'n soort man is geen leuke of goede vader. Je dochter krijgt een heel raar beeld van hoe je liefde uit en hoe je een liefdevolle relatie onderhoudt. Ik zou in jouw situatie heel goed weten wat ik zou gaan doen: vertrekken.
zondag 28 augustus 2011 om 23:41
Snap jullie reacties wel. Op het moment dat ik hem leerde kennen, zat ik in een depressie, door de isolatie die gepaard ging met mijn ziek zijn. Hij gaf me het eerste jaar zelfvertrouwen en maakte me echt gelukkig. Vond het toen ook niet erg dat hij romantisch was. Maar ben in de loop van de jaren het wel steeds meer gaan missen.
En het besluit om ons kind te willen krijgen is wel samen besloten. Ik zou nooit (hoe groot die wens ook was) dit door te drukken.
En het besluit om ons kind te willen krijgen is wel samen besloten. Ik zou nooit (hoe groot die wens ook was) dit door te drukken.
zondag 28 augustus 2011 om 23:45
Nee maar hij wilde volgens jou OP echt geen kinderen maar omdat hij zag dat jij zo graag wilde er toch voor gegaan.
En jij was blij dat je snel zwanger was zodat de seks niet meer nodig was...
Ik noem dat geen liefde, zelfs geen genegenheid, ik noem dat heel erg jammer (en dan vooral voor jullie dochter!!!)
En jij was blij dat je snel zwanger was zodat de seks niet meer nodig was...
Ik noem dat geen liefde, zelfs geen genegenheid, ik noem dat heel erg jammer (en dan vooral voor jullie dochter!!!)
zondag 28 augustus 2011 om 23:48
Dit klinkt niet als een gezonde relatie. Ik kan me voorstellen dat je ongelukkig bent. Daarom eerst:
Je moet voor jezelf de keuze maken:
Laat je het zo? Laat je het zo en ga je ook voor een tweede kind? Wil je dat er iets verandert, maar wil je wel samen blijven? Wil je alleen verder?
Het lijkt er wel op dat jij andere verwachtingen had en hebt dan hij. Hebben jullie voor je ging samenwonen gesproken over hoe je het leven voor je ziet? Wat je belangrijk vindt in een relatie? Wat jullie verwachtingen waren?
Is afstand de enige reden dat jullie zijn gaan samenwonen?
Ik vind ook wel dat je te lang het zo door hebt laten gaan..... Maar dat is nu eenmaal gebeurd, dus nu is de vraag: wat wil je nu?
Je moet voor jezelf de keuze maken:
Laat je het zo? Laat je het zo en ga je ook voor een tweede kind? Wil je dat er iets verandert, maar wil je wel samen blijven? Wil je alleen verder?
Het lijkt er wel op dat jij andere verwachtingen had en hebt dan hij. Hebben jullie voor je ging samenwonen gesproken over hoe je het leven voor je ziet? Wat je belangrijk vindt in een relatie? Wat jullie verwachtingen waren?
Is afstand de enige reden dat jullie zijn gaan samenwonen?
Ik vind ook wel dat je te lang het zo door hebt laten gaan..... Maar dat is nu eenmaal gebeurd, dus nu is de vraag: wat wil je nu?
zondag 28 augustus 2011 om 23:50
zondag 28 augustus 2011 om 23:57
maandag 29 augustus 2011 om 00:01
maandag 29 augustus 2011 om 00:05
"o, herstel ik heb een zin van draaiorgel over het hoofd gezien. bij elkaar blijven voor de kinderen is altijd een goede optie. Van scheiden worden mensen niet gelukkiger blijkt uit onderzoek. voor de kinderen is scheiden de slechtste optie"
Het is een optie, maar dan wel met veranderingen en goede afspraken, zodat papa en mama wel gelukkig zijn. Bij elkaar blijven zonder iets te veranderen en beiden overduidelijk ongelukkig zijn, wat uiteindelijk voor spanningen zorgt, lijkt me geen optie.
Het is een optie, maar dan wel met veranderingen en goede afspraken, zodat papa en mama wel gelukkig zijn. Bij elkaar blijven zonder iets te veranderen en beiden overduidelijk ongelukkig zijn, wat uiteindelijk voor spanningen zorgt, lijkt me geen optie.
maandag 29 augustus 2011 om 00:09
quote:meds schreef op 29 augustus 2011 @ 00:02:
hipsala, dat is niet waar. een grootschalig onderzoek heeft uitgewezen dat opgroeien in een liefdeloos huwelijk beter is dan in een gebroken gezinMaar dat geldt vast niet in 100% van de gevallen, dus misschien ook wel niet in het geval van TO. Ik wilde zelf heel erg graag dat mijn ouders gingen scheiden. Helaas deden ze dat pas toen ik het huis uit was.
hipsala, dat is niet waar. een grootschalig onderzoek heeft uitgewezen dat opgroeien in een liefdeloos huwelijk beter is dan in een gebroken gezinMaar dat geldt vast niet in 100% van de gevallen, dus misschien ook wel niet in het geval van TO. Ik wilde zelf heel erg graag dat mijn ouders gingen scheiden. Helaas deden ze dat pas toen ik het huis uit was.