Relaties
alle pijlers
Niet gelukkig
zondag 28 augustus 2011 om 23:18
Ik heb sinds 9 jaar een relatie. Hij kwam uit het zuiden en ik woonde in het noorden. Daarom zijn we al na 1 jaar gaan samenwonen. Hij heeft zijn hele hebben en houden daar achter gelaten en is naar het noorden gegaan.
In het 1ste jaar maakte hij me meteen duidelijk dat hij niet echt van knuffelen of romantisch zijn hield. Maar we gingen toch wel lekker knus samen op de bank zitten om een film te kijken. De spontane kus of knuffel heeft er nooit ingezeten.
Toen we eenmaal samen woonden ging het in het begin wel redelijk met onze relatie. Ik kreeg vrij vlug een tijdelijke baan bij een re-integratie bedrijf. Dit was meer een soort Euroban. En hij hielp een kennis vaak om toch wat extra geld te verdienen. Ik maakte iets meer uren dan hij, maar de huishoudelijke taken kwamen bij mij terecht. Dit omdat, volgens hem, zijn werk lichamelijk was en de mijn maar een kantoorbaan was.
De intimiteit werd toen al steeds minder. Het samen op de bank zitten werd steeds meer geruild door: hij 's avonds eerst achter de pc en ik voor de tv en dan halverwege de avond werd er geruild.
Begon toen steeds meer te twijfelen of hij wel van hield en heb toen dit ook met hem besproken. Het enige wat hij daarop te zeggen had was dat hij alles in het zuiden voor mij had achter gelaten en dat hij daarom van me wel moest houden. Natuurlijk is dat ook niet niks maar ik wou graag toch wel iets meer bevestiging dan die ene daad. Hij beloofde dit wel te doen maar heb daar tot nu toe nog steeds niets van gezien.
In het eerste jaar van samenwonen begon mijn kinderwens steeds meer te groeien. In eerste instantie wou hij niet echt tot hij zag hoe groot mijn kinderwens was. In die periode was de seks wel iets meer. Van mijn kant was dat meer om het kindje te verwekken dan om de liefde. Dit klinkt misschien raar. Ik ben zelf seksueel heel onzeker en dat snapt hij niet echt. Het komt op mij over dat hij seks als iets zakelijks ziet, heel direct zonder streling of voorspel en naspel.
Was dan ook blij dat ik vrij snel zwanger was, minder seksuele verplichting. En omdat het voor mij ook absoluut niet vanzelfsprekend was om zwanger te kunnen zijn ( heb 9 jaar geleden kanker gehad en daarvoor meerdere chemokuren moeten krijgen). Had toen stiekem de hoop dat onze relatie er ook iets sterker, tegen beter weten in, door zou worden. Aan een kind moet je toch wel liefde tonen?
Tegenwoordig zijn de rollen bij ons een beetje omgedraaid. Hij heeft een kantoorbaan en ik doe wat postbezorging. Onze dochter is inmiddels 4,5. Naast mijn werk, doe ik verzorging van onze dochter en alle huishoudelijke werkzaamheden. Het enige waar hij zich druk om hoeft te maken is zijn werk en in het weekend kookt hij. Zelfs nu hij vakantie heeft. Hij toont wel liefde aan onze dochter maar dan meer door dingen voor haar te kopen. Hij heeft haar in haar hele leven maar 1x in bad gedaan. Het liefst heeft hij dat ze de hele dag maar ja en amen zegt. Dit doet mij zoveel pijn omdat je dat simpelweg niet van een kind kunt verwachten. Ik denk dat ze, door zijn afstandelijkheid, ook meer naar mij trekt. Soms ben ik zelfs zo stom om jaloers op haar te zijn, omdat zij nog enige blijk van liefde van hem krijgt (ook zijn het materialistische zaken). Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik een kus van hem heb gekregen, zonder dat ik er nadrukkelijk om moet vragen. En als ik er om moet vragen, zie ik zijn ogen even omhoog rollen en met een blik van "daar heb je haar weer met dat klef gedoe"
Krijg steeds meer het gevoel dat ik maar een slaafje ben die niet moet zeuren. Wil ook super graag nog een tweede kindje maar begin me heel serieus af te vragen of ik dat wel van hem wil. Vooral omdat hij dit gevoel niet met mij deelt.
Ik loop me al ruim een half jaar af te vragen of het nog wel nut heeft om dit zo voort te zetten. Ook voor onze dochter.
In het 1ste jaar maakte hij me meteen duidelijk dat hij niet echt van knuffelen of romantisch zijn hield. Maar we gingen toch wel lekker knus samen op de bank zitten om een film te kijken. De spontane kus of knuffel heeft er nooit ingezeten.
Toen we eenmaal samen woonden ging het in het begin wel redelijk met onze relatie. Ik kreeg vrij vlug een tijdelijke baan bij een re-integratie bedrijf. Dit was meer een soort Euroban. En hij hielp een kennis vaak om toch wat extra geld te verdienen. Ik maakte iets meer uren dan hij, maar de huishoudelijke taken kwamen bij mij terecht. Dit omdat, volgens hem, zijn werk lichamelijk was en de mijn maar een kantoorbaan was.
De intimiteit werd toen al steeds minder. Het samen op de bank zitten werd steeds meer geruild door: hij 's avonds eerst achter de pc en ik voor de tv en dan halverwege de avond werd er geruild.
Begon toen steeds meer te twijfelen of hij wel van hield en heb toen dit ook met hem besproken. Het enige wat hij daarop te zeggen had was dat hij alles in het zuiden voor mij had achter gelaten en dat hij daarom van me wel moest houden. Natuurlijk is dat ook niet niks maar ik wou graag toch wel iets meer bevestiging dan die ene daad. Hij beloofde dit wel te doen maar heb daar tot nu toe nog steeds niets van gezien.
In het eerste jaar van samenwonen begon mijn kinderwens steeds meer te groeien. In eerste instantie wou hij niet echt tot hij zag hoe groot mijn kinderwens was. In die periode was de seks wel iets meer. Van mijn kant was dat meer om het kindje te verwekken dan om de liefde. Dit klinkt misschien raar. Ik ben zelf seksueel heel onzeker en dat snapt hij niet echt. Het komt op mij over dat hij seks als iets zakelijks ziet, heel direct zonder streling of voorspel en naspel.
Was dan ook blij dat ik vrij snel zwanger was, minder seksuele verplichting. En omdat het voor mij ook absoluut niet vanzelfsprekend was om zwanger te kunnen zijn ( heb 9 jaar geleden kanker gehad en daarvoor meerdere chemokuren moeten krijgen). Had toen stiekem de hoop dat onze relatie er ook iets sterker, tegen beter weten in, door zou worden. Aan een kind moet je toch wel liefde tonen?
Tegenwoordig zijn de rollen bij ons een beetje omgedraaid. Hij heeft een kantoorbaan en ik doe wat postbezorging. Onze dochter is inmiddels 4,5. Naast mijn werk, doe ik verzorging van onze dochter en alle huishoudelijke werkzaamheden. Het enige waar hij zich druk om hoeft te maken is zijn werk en in het weekend kookt hij. Zelfs nu hij vakantie heeft. Hij toont wel liefde aan onze dochter maar dan meer door dingen voor haar te kopen. Hij heeft haar in haar hele leven maar 1x in bad gedaan. Het liefst heeft hij dat ze de hele dag maar ja en amen zegt. Dit doet mij zoveel pijn omdat je dat simpelweg niet van een kind kunt verwachten. Ik denk dat ze, door zijn afstandelijkheid, ook meer naar mij trekt. Soms ben ik zelfs zo stom om jaloers op haar te zijn, omdat zij nog enige blijk van liefde van hem krijgt (ook zijn het materialistische zaken). Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik een kus van hem heb gekregen, zonder dat ik er nadrukkelijk om moet vragen. En als ik er om moet vragen, zie ik zijn ogen even omhoog rollen en met een blik van "daar heb je haar weer met dat klef gedoe"
Krijg steeds meer het gevoel dat ik maar een slaafje ben die niet moet zeuren. Wil ook super graag nog een tweede kindje maar begin me heel serieus af te vragen of ik dat wel van hem wil. Vooral omdat hij dit gevoel niet met mij deelt.
Ik loop me al ruim een half jaar af te vragen of het nog wel nut heeft om dit zo voort te zetten. Ook voor onze dochter.
maandag 29 augustus 2011 om 00:10
quote:meds schreef op 29 augustus 2011 @ 00:02:
hipsala, dat is niet waar. een grootschalig onderzoek heeft uitgewezen dat opgroeien in een liefdeloos huwelijk beter is dan in een gebroken gezin
Wat raar om zoiets grootschalig te onderzoeken. De verschillen tussen kinderen, ouders, gezinssituaties, achtergronden etc. zijn zo verschrikkelijk groot, dat is met geen mogelijkheid grootschalig te vergelijken op die ene variabele 'echtscheiding'.
Dit zijn nou typisch van die onderwerpen die zich totaal niet lenen voor statistiek.
Wel voor relatietherapie, TO, dat lijkt me de beste tip. Niemand kan jou vertellen wat je moet doen, maar in relatietherapie kunnen jullie samen onderzoeken wat voor júllie het beste voelt.
hipsala, dat is niet waar. een grootschalig onderzoek heeft uitgewezen dat opgroeien in een liefdeloos huwelijk beter is dan in een gebroken gezin
Wat raar om zoiets grootschalig te onderzoeken. De verschillen tussen kinderen, ouders, gezinssituaties, achtergronden etc. zijn zo verschrikkelijk groot, dat is met geen mogelijkheid grootschalig te vergelijken op die ene variabele 'echtscheiding'.
Dit zijn nou typisch van die onderwerpen die zich totaal niet lenen voor statistiek.
Wel voor relatietherapie, TO, dat lijkt me de beste tip. Niemand kan jou vertellen wat je moet doen, maar in relatietherapie kunnen jullie samen onderzoeken wat voor júllie het beste voelt.
maandag 29 augustus 2011 om 00:22
Hier niet de studie,ben mobiel da's lastig zoeken. Hier wel een artikel n.a.v de uitkomsten. bij debronvermelding kan je bij de rapportages komen. Overigens stuitte dit rapport op veel weerstand bij, juist vooral gescheidenen, die zich voeden met de gedachte dat als ik niet gelukkig ben dan kan mijn kind dat ook niet zijn, het is gewoon niet waar!
Scheiden doet lijden - vooral bij de kinderen
door Jeannette Pals
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: kinderen zijn eigenlijk nooit beter af na een echtscheiding. Vaak wordt gezegd dat een echtscheiding voor kinderen minder erg is dan voortdurend te moeten leven met ruziënde ouders, maar dat idee wordt niet gesteund door wetenschappelijk onderzoek. Recent Nederlands onderzoek laat zien dat dat scheiden alleen maar voordelig is voor de kinderen wanneer de ruzies zeer frequent en zeer ernstig zijn (met huiselijk geweld, etc.)
Hieronder wordt de huidige stand van het onderzoek in kaart gebracht.
Negatieve gevolgen
In 1991 constateerden de Amerikaanse echtscheidings-onderzoekers Amato en Keith op grond van verschillende bestaande onderzoeken dat kinderen die een echtscheiding hadden meegemaakt, op veel punten slechter functioneerden dan kinderen uit intacte gezinnen:
ze presteerden aanzienlijk slechter op school;
ze hadden meer gedragsproblemen;
ze voelden zich psychisch en emotioneel minder goed;
ze hadden een lager zelfbeeld;
ze hadden meer problemen met sociale relaties.
Voor jongens waren de gevolgen ongeveer hetzelfde als voor meisjes. Ook bleek het niet uit te maken hoe oud het kind was tijdens de scheiding.
Dramatische toename
De afgelopen twintig jaar is het aantal echtscheidingen dramatisch toegenomen. De laatste jaren leek dit aantal, inclusief flitsscheidingen, enigszins te stabiliseren rond de 37.000 per jaar. Maar wanneer je ook ongehuwd samenwonenden meerekent, is het aantal scheidingen veel hoger; naar schatting rond de 100.000 per jaar (CBS, 2005).
Nu is 1991 al weer geruime tijd geleden. Is er sinds die tijd iets veranderd? Ja. Tien jaar later, in 2001, deed Amato een vergelijkbaar onderzoek. En hij ontdekte dat de negatieve gevolgen alleen maar toegenomen waren. Dat had hij eigenlijk niet verwacht, omdat echtscheiding steeds minder leed onder het taboe van de jaren '50 en '60.
Eigen ontplooiing en eigen geluk
Dat de negatieve gevolgen toegenomen waren, is waarschijnlijk vooral te wijten aan het feit dat vanaf de jaren '80 en '90 niet alleen de extreem slechte huwelijken – waarin veel geweld voorkwam – strandden, maar ook de matig slechte huwelijken.
50 Ã 60.000 kinderen per jaar
In Nederland bedraagt het aantal kinderen dat bij een scheiding betrokken is, 50 Ã 60.000 per jaar. Bij meer dan 20% van de thuiswonende kinderen hebben de ouders na de scheiding geen contact meer met elkaar (De Graaf, 2005).
Voorheen bleven ouders nog bij elkaar 'om de kinderen', of omdat een scheiding financieel te lastig was, of vanwege de sociale afkeuring uit de omgeving. Maar de laatste tijd (vanaf het eind van de 20e eeuw) kiezen ouders steeds vaker voor de eigen ontplooiing en het eigen geluk.
Uit een recent Nederlands onderzoek (de Graaf 2005) blijkt dat problemen in de relatiesfeer, zoals botsende karakters of op elkaar uitgekeken zijn, voor bijna 4 op de 10 ondervraagden al een reden voor de scheiding was.
Ouders gelukkiger, kinderen niet
Niet alleen vanuit levensbeschouwelijke (christelijke) hoek is er verzet tegen de huidige 'echtscheidingscultuur', ook onderzoekers maken zich zorgen. Een van hen is de bekende kinderpsychologe Judith Wallerstein. In haar boek The Unexpected Legacy of Divorce (2001) presenteerde ze gegevens die ze in de loop van 25 jaar had verzameld in haar praktijk als kinderpsycholoog.
Haar boodschap was dat er een zware schaduwzijde zit aan al die ontbonden huwelijken. Namelijk dat de ouders er misschien wel gelukkiger door worden, maar de kinderen zeker niet.
Integendeel. Slechts 7 van de 131 door haar gevolgde kinderen groeiden op in stabiele stiefgezinnen, twee derde maakte zelfs meerdere scheidingen mee en dus ook tweede of derde huwelijken van een of beide ouders. Hierbij waren nog niet meegeteld: de talloze verhoudingen, kortstondige relaties, of het ongehuwd samenwonen van de betrokken ouders.
Levenslang schade
De gevolgen voor de kinderen, zo betoogt Wallerstein, zijn desastreus. De scheiding van hun ouders is voor hen niet de oplossing van een onhoudbare situatie, maar vooral het begin van een soms jarenlange zoektocht naar rust en stabiliteit. Deze kinderen groeien op met de angst dat ze de fouten van hun ouders zullen herhalen. En omdat er zoveel gebeurt in hun leven wat ze moeten verwerken, ontwikkelen ze zich langzamer en lopen ze meer risico dan andere kinderen om in de problemen te raken.
De cliënten die Wallerstein in haar kliniek behandelde, waren stuk voor stuk zwaar beschadigd door de scheiding van hun ouders. Wallerstein: "Te gemakkelijk werd in het verleden gezegd dat kinderen beter af waren met gescheiden ouders dan met constant ruziënde ouders". Volgens haar ondervinden deze kinderen eigenlijk hun leven lang schade van de scheiding van hun ouders, niet alleen in directe zin, maar ook indirect in hun eigen (huwelijks)relaties en de opvoeding van hun eigen kinderen.
Bij elkaar blijven voor de kinderen
De conclusies van Wallerstein zijn aanvechtbaar. De mensen die zij volgde en onderzocht, kwamen in haar kliniek vanwege persoonlijke of relatieproblemen. Terugkijkend naar hun jeugd bleek een groot gedeelte van de problemen die zij hadden, terug te voeren op de scheiding van hun ouders. Maar dat betekent natuurlijk niet dat elke scheiding zulke gevolgen heeft voor alle kinderen.
Desondanks is er wel degelijk ondersteuning te vinden voor Wallersteins pleidooi in andere, breder opgezette studies. Zo toonde onderzoek aan dat kinderen uit intacte gezinnen in alle opzichten beter functioneren dan kinderen van gescheiden ouders. Kinderen uit gescheiden gezinnen vertonen meer gedragsproblemen dan andere kinderen, ongeacht de mate van conflict in het huwelijk (Morrison en Coiro, 1999).
Conflicten in het gezin
Anderzijds valt niet te ontkennen dat ook chronische of heftige conflicten tussen de ouders ernstige gevolgen hebben voor de kinderen. In gezinnen met veel ruzie en geweld kan een scheiding wel degelijk beter zijn voor de kinderen.
Ook in Nederland is hiernaar onderzoek gedaan. Jaap Dronkers toonde in een onderzoek onder meer dan 9000 middelbare scholieren aan dat alleen bij zeer frequente en zeer ernstige ruzies tussen de ouders, kinderen beter af zijn na de scheiding (Dronkers, 1999).
Ouderverstotingssyndroom (PAS)
Een bron van problemen voor kinderen van gescheiden ouders is het niet (of bijna niet) meer zien van de andere ouder. Dit kan grote gevolgen hebben voor het kind. [Zie onder andere de artikelen die we hier kort geleden over publiceerden: Mijn kind wil geen vader meer en Ouderverstoting (PAS) misvormt kinderen - red.]
In heftige scheidingen kan het kind gedwongen worden door de ouder bij wie het kind woont, om tegen de andere ouder te kiezen. In het uiterste geval kan dat leiden tot het Parental Alienation Syndrome (PAS), een situatie die door de Amerikaanse psychiater Gardner voor het eerst uitgebreid is beschreven.
Kinderen met PAS houden afstand tot de ouder, gedragen zich minachtend en hebben duidelijk vóór de andere ouder gekozen. Dit proces wordt aangemoedigd en in stand gehouden door de ouder bij wie ze wonen. De term PAS wordt overigens niet gebruikt wanneer de afstand of haat gerechtvaardigd is, met name bij misbruik of mishandeling.
PAS in Nederland
PAS komt ook in Nederland voor, variërend van mild tot matig. Vooral bij scheidingen waarin conflicten niet worden bijgelegd en in een rechtszaak worden uitgevochten, komt ouderverstoting meer voor, net als bij problemen rond de bezoekregeling.
Om het risico op PAS te verkleinen, pleiten Nederlandse onderzoekers voor:
vaker gebruik maken van bemiddeling (mediatie) bij de scheiding;
verplichte communicatie tussen gescheiden ouders en hun kinderen;
het door de rechter opleggen van begeleide bezoekregelingen.
Met name die bemiddeling of mediatie kan een goede manier zijn om de problemen voor de kinderen enigszins te verzachten. Om dezelfde reden kan ook gepleit worden voor vroegtijdige bemiddeling, nog vóór de scheiding voltrokken is.
Afkoelingsperiode
Omdat ook steeds meer 'matig succesvolle' huwelijken ontbonden worden, neemt het aantal kinderen dat met een scheiding geconfronteerd wordt toe. Voor de kinderen uit deze gezinnen komt de scheiding vaak onverwacht. Dat kan leiden tot twijfel aan zichzelf en aan de betrouwbaarheid van anderen.
Het is dan ook begrijpelijk dat velen (in de politiek, maar ook bij justitie en hulpverlening) pleiten voor een traject dat verplicht doorlopen moet worden voordat de scheiding daadwerkelijk kan worden uitgesproken. Hierbij kan gedacht worden aan:
een afkoelingsperiode van bijvoorbeeld een half jaar tot een jaar tussen de aanvraag en de daadwerkelijke voltrekking van de scheiding;
verplichte counseling of relatiebemiddeling bij het voornemen om te gaan scheiden;
een gesprek met de ouders, waarin de negatieve gevolgen voor de kinderen uiteen worden gezet.
Echtscheiding is erfelijk
- Kinderen van gescheiden ouders scheiden zelf ook vaker: de kans is twee keer zo groot als bij mensen van wie de ouders niet gescheiden zijn.
- Hoe jonger het kind was bij de scheiding, hoe groter de kans dat het later zelf gaat scheiden.
- Bijna de helft van alle kinderen die tussen de 0 en 4 jaar waren toen hun ouders scheidden, zijn zelf binnen 20 jaar huwelijk gescheiden. Voor oudere kinderen liggen deze percentages iets lager (Steenhof en Prins, 2005).
In Amerika bestaan al verschillende soorten oudercursussen die ingaan op de gevolgen van een echtscheiding voor de kinderen. Na het volgen van zo'n cursus bleken veel ouders zich meer te gaan richten op de kinderen, en werden ze constructiever in het oplossen van conflicten.
Meer aandacht voor het kind
Waar praktisch alle onderzoekers het over eens zijn, is dat er in ieder geval meer aandacht moet komen voor de positie van kinderen die betrokken zijn bij de scheiding. Niet alleen heeft het kind recht op een goede omgangsregeling met de uitwonende ouder, het heeft ook recht op goede en tijdige informatie over wat er gebeurt en gaat gebeuren in het gezin. Een kind moet de mogelijkheden krijgen om op zijn eigen manier alle emoties rond de scheiding te verwerken.
Een voorbeeld van een Nederlands programma is de spel- en praatgroep KIES (Kinderen In Echtscheidings-Situaties, zie ook: www.klassenwerk.com). In dit programma wordt in acht bijeenkomsten gewerkt aan dingen als:
herkenning vinden;
weer grip krijgen op je eigen leven;
hulp in de eigen omgeving activeren;
het verwerken van de scheiding.
In een recent onderzoek van de Universiteit van Utrecht werden kinderen die deelnamen aan dit KIES-programma vergeleken met kinderen die nog op de wachtlijst stonden. De kinderen die al hadden deelgenomen, scoorden iets beter dan de wachtlijst-kinderen op een aantal factoren, zoals: hun eigen oordeel over hun eigen welbevinden en het oordeel van de ouders over het welbevinden van hun kind.
De kinderen gaven zelf aan dat het beter met hen ging, dat ze minder last hadden van depressieve gevoelens, en dat ze beter begrepen waarom de ouders waren gescheiden. Ook wisten ze beter wat ze moesten doen bij problemen.
Daarnaast bleek dat de band van de kinderen met de vader beduidend beter was bij de kinderen die het KIES-programma hadden gevolgd dan bij de kinderen die dat (nog) niet hadden gedaan. Zelfs het contact tussen de ex-partners onderling was verbeterd. Deze resultaten zijn bemoedigend.
Andere factoren
Overigens is er natuurlijk meer nodig dan alleen een praatgroep, om problemen te voorkomen. Zoals:
een goed functionerende verzorgende ouder;
zo min mogelijk geconfronteerd worden met ouderlijke conflicten;
het nakomen van afspraken over de alimentatie;
de eigen vaardigheden van het kind;
steun van de sociale omgeving.
Deze factoren werden in het Utrechtse onderzoek niet meegenomen. Ook waren bij dit onderzoek alleen ouders en kinderen betrokken die zich vrijwillig hadden aangemeld voor het programma. Dat betekent dat zij oog hadden voor de problemen en de wil hadden om iets te veranderen, iets wat zeker niet zal gelden voor alle ouders die verwikkeld zijn in een scheiding.
Maar tegelijkertijd geeft dat ook de kern aan van de betekenis van de resultaten: aandacht voor de kinderen in de hele echtscheidingssituatie is van het grootste belang. Alleen als ouders hun plicht serieus nemen en handelen naar dit inzicht, kan voorkomen worden dat het kind uiteindelijk de rekening van de scheiding betaalt.
Jeannette Pals
p/a redactie@ouders.nl
Bronnen
Amato, P.R., and B. Keith, Parental divorce and the well-being of children: A meta analysis. Psychological Bulletin (1991) 100:26-46
Dronkers, J. (1999). The effects of parental conflicts and divorce on the well-being of pupils in Dutch secondary education. European Sociological Review,15 (2), 195-212
Graaf, A. de (2005). Scheiden: motieven, verhuisgedrag en aard van de contacten. Bevolkingstrends, 4, 39-46.
Morrison, D.R.
Scheiden doet lijden - vooral bij de kinderen
door Jeannette Pals
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: kinderen zijn eigenlijk nooit beter af na een echtscheiding. Vaak wordt gezegd dat een echtscheiding voor kinderen minder erg is dan voortdurend te moeten leven met ruziënde ouders, maar dat idee wordt niet gesteund door wetenschappelijk onderzoek. Recent Nederlands onderzoek laat zien dat dat scheiden alleen maar voordelig is voor de kinderen wanneer de ruzies zeer frequent en zeer ernstig zijn (met huiselijk geweld, etc.)
Hieronder wordt de huidige stand van het onderzoek in kaart gebracht.
Negatieve gevolgen
In 1991 constateerden de Amerikaanse echtscheidings-onderzoekers Amato en Keith op grond van verschillende bestaande onderzoeken dat kinderen die een echtscheiding hadden meegemaakt, op veel punten slechter functioneerden dan kinderen uit intacte gezinnen:
ze presteerden aanzienlijk slechter op school;
ze hadden meer gedragsproblemen;
ze voelden zich psychisch en emotioneel minder goed;
ze hadden een lager zelfbeeld;
ze hadden meer problemen met sociale relaties.
Voor jongens waren de gevolgen ongeveer hetzelfde als voor meisjes. Ook bleek het niet uit te maken hoe oud het kind was tijdens de scheiding.
Dramatische toename
De afgelopen twintig jaar is het aantal echtscheidingen dramatisch toegenomen. De laatste jaren leek dit aantal, inclusief flitsscheidingen, enigszins te stabiliseren rond de 37.000 per jaar. Maar wanneer je ook ongehuwd samenwonenden meerekent, is het aantal scheidingen veel hoger; naar schatting rond de 100.000 per jaar (CBS, 2005).
Nu is 1991 al weer geruime tijd geleden. Is er sinds die tijd iets veranderd? Ja. Tien jaar later, in 2001, deed Amato een vergelijkbaar onderzoek. En hij ontdekte dat de negatieve gevolgen alleen maar toegenomen waren. Dat had hij eigenlijk niet verwacht, omdat echtscheiding steeds minder leed onder het taboe van de jaren '50 en '60.
Eigen ontplooiing en eigen geluk
Dat de negatieve gevolgen toegenomen waren, is waarschijnlijk vooral te wijten aan het feit dat vanaf de jaren '80 en '90 niet alleen de extreem slechte huwelijken – waarin veel geweld voorkwam – strandden, maar ook de matig slechte huwelijken.
50 Ã 60.000 kinderen per jaar
In Nederland bedraagt het aantal kinderen dat bij een scheiding betrokken is, 50 Ã 60.000 per jaar. Bij meer dan 20% van de thuiswonende kinderen hebben de ouders na de scheiding geen contact meer met elkaar (De Graaf, 2005).
Voorheen bleven ouders nog bij elkaar 'om de kinderen', of omdat een scheiding financieel te lastig was, of vanwege de sociale afkeuring uit de omgeving. Maar de laatste tijd (vanaf het eind van de 20e eeuw) kiezen ouders steeds vaker voor de eigen ontplooiing en het eigen geluk.
Uit een recent Nederlands onderzoek (de Graaf 2005) blijkt dat problemen in de relatiesfeer, zoals botsende karakters of op elkaar uitgekeken zijn, voor bijna 4 op de 10 ondervraagden al een reden voor de scheiding was.
Ouders gelukkiger, kinderen niet
Niet alleen vanuit levensbeschouwelijke (christelijke) hoek is er verzet tegen de huidige 'echtscheidingscultuur', ook onderzoekers maken zich zorgen. Een van hen is de bekende kinderpsychologe Judith Wallerstein. In haar boek The Unexpected Legacy of Divorce (2001) presenteerde ze gegevens die ze in de loop van 25 jaar had verzameld in haar praktijk als kinderpsycholoog.
Haar boodschap was dat er een zware schaduwzijde zit aan al die ontbonden huwelijken. Namelijk dat de ouders er misschien wel gelukkiger door worden, maar de kinderen zeker niet.
Integendeel. Slechts 7 van de 131 door haar gevolgde kinderen groeiden op in stabiele stiefgezinnen, twee derde maakte zelfs meerdere scheidingen mee en dus ook tweede of derde huwelijken van een of beide ouders. Hierbij waren nog niet meegeteld: de talloze verhoudingen, kortstondige relaties, of het ongehuwd samenwonen van de betrokken ouders.
Levenslang schade
De gevolgen voor de kinderen, zo betoogt Wallerstein, zijn desastreus. De scheiding van hun ouders is voor hen niet de oplossing van een onhoudbare situatie, maar vooral het begin van een soms jarenlange zoektocht naar rust en stabiliteit. Deze kinderen groeien op met de angst dat ze de fouten van hun ouders zullen herhalen. En omdat er zoveel gebeurt in hun leven wat ze moeten verwerken, ontwikkelen ze zich langzamer en lopen ze meer risico dan andere kinderen om in de problemen te raken.
De cliënten die Wallerstein in haar kliniek behandelde, waren stuk voor stuk zwaar beschadigd door de scheiding van hun ouders. Wallerstein: "Te gemakkelijk werd in het verleden gezegd dat kinderen beter af waren met gescheiden ouders dan met constant ruziënde ouders". Volgens haar ondervinden deze kinderen eigenlijk hun leven lang schade van de scheiding van hun ouders, niet alleen in directe zin, maar ook indirect in hun eigen (huwelijks)relaties en de opvoeding van hun eigen kinderen.
Bij elkaar blijven voor de kinderen
De conclusies van Wallerstein zijn aanvechtbaar. De mensen die zij volgde en onderzocht, kwamen in haar kliniek vanwege persoonlijke of relatieproblemen. Terugkijkend naar hun jeugd bleek een groot gedeelte van de problemen die zij hadden, terug te voeren op de scheiding van hun ouders. Maar dat betekent natuurlijk niet dat elke scheiding zulke gevolgen heeft voor alle kinderen.
Desondanks is er wel degelijk ondersteuning te vinden voor Wallersteins pleidooi in andere, breder opgezette studies. Zo toonde onderzoek aan dat kinderen uit intacte gezinnen in alle opzichten beter functioneren dan kinderen van gescheiden ouders. Kinderen uit gescheiden gezinnen vertonen meer gedragsproblemen dan andere kinderen, ongeacht de mate van conflict in het huwelijk (Morrison en Coiro, 1999).
Conflicten in het gezin
Anderzijds valt niet te ontkennen dat ook chronische of heftige conflicten tussen de ouders ernstige gevolgen hebben voor de kinderen. In gezinnen met veel ruzie en geweld kan een scheiding wel degelijk beter zijn voor de kinderen.
Ook in Nederland is hiernaar onderzoek gedaan. Jaap Dronkers toonde in een onderzoek onder meer dan 9000 middelbare scholieren aan dat alleen bij zeer frequente en zeer ernstige ruzies tussen de ouders, kinderen beter af zijn na de scheiding (Dronkers, 1999).
Ouderverstotingssyndroom (PAS)
Een bron van problemen voor kinderen van gescheiden ouders is het niet (of bijna niet) meer zien van de andere ouder. Dit kan grote gevolgen hebben voor het kind. [Zie onder andere de artikelen die we hier kort geleden over publiceerden: Mijn kind wil geen vader meer en Ouderverstoting (PAS) misvormt kinderen - red.]
In heftige scheidingen kan het kind gedwongen worden door de ouder bij wie het kind woont, om tegen de andere ouder te kiezen. In het uiterste geval kan dat leiden tot het Parental Alienation Syndrome (PAS), een situatie die door de Amerikaanse psychiater Gardner voor het eerst uitgebreid is beschreven.
Kinderen met PAS houden afstand tot de ouder, gedragen zich minachtend en hebben duidelijk vóór de andere ouder gekozen. Dit proces wordt aangemoedigd en in stand gehouden door de ouder bij wie ze wonen. De term PAS wordt overigens niet gebruikt wanneer de afstand of haat gerechtvaardigd is, met name bij misbruik of mishandeling.
PAS in Nederland
PAS komt ook in Nederland voor, variërend van mild tot matig. Vooral bij scheidingen waarin conflicten niet worden bijgelegd en in een rechtszaak worden uitgevochten, komt ouderverstoting meer voor, net als bij problemen rond de bezoekregeling.
Om het risico op PAS te verkleinen, pleiten Nederlandse onderzoekers voor:
vaker gebruik maken van bemiddeling (mediatie) bij de scheiding;
verplichte communicatie tussen gescheiden ouders en hun kinderen;
het door de rechter opleggen van begeleide bezoekregelingen.
Met name die bemiddeling of mediatie kan een goede manier zijn om de problemen voor de kinderen enigszins te verzachten. Om dezelfde reden kan ook gepleit worden voor vroegtijdige bemiddeling, nog vóór de scheiding voltrokken is.
Afkoelingsperiode
Omdat ook steeds meer 'matig succesvolle' huwelijken ontbonden worden, neemt het aantal kinderen dat met een scheiding geconfronteerd wordt toe. Voor de kinderen uit deze gezinnen komt de scheiding vaak onverwacht. Dat kan leiden tot twijfel aan zichzelf en aan de betrouwbaarheid van anderen.
Het is dan ook begrijpelijk dat velen (in de politiek, maar ook bij justitie en hulpverlening) pleiten voor een traject dat verplicht doorlopen moet worden voordat de scheiding daadwerkelijk kan worden uitgesproken. Hierbij kan gedacht worden aan:
een afkoelingsperiode van bijvoorbeeld een half jaar tot een jaar tussen de aanvraag en de daadwerkelijke voltrekking van de scheiding;
verplichte counseling of relatiebemiddeling bij het voornemen om te gaan scheiden;
een gesprek met de ouders, waarin de negatieve gevolgen voor de kinderen uiteen worden gezet.
Echtscheiding is erfelijk
- Kinderen van gescheiden ouders scheiden zelf ook vaker: de kans is twee keer zo groot als bij mensen van wie de ouders niet gescheiden zijn.
- Hoe jonger het kind was bij de scheiding, hoe groter de kans dat het later zelf gaat scheiden.
- Bijna de helft van alle kinderen die tussen de 0 en 4 jaar waren toen hun ouders scheidden, zijn zelf binnen 20 jaar huwelijk gescheiden. Voor oudere kinderen liggen deze percentages iets lager (Steenhof en Prins, 2005).
In Amerika bestaan al verschillende soorten oudercursussen die ingaan op de gevolgen van een echtscheiding voor de kinderen. Na het volgen van zo'n cursus bleken veel ouders zich meer te gaan richten op de kinderen, en werden ze constructiever in het oplossen van conflicten.
Meer aandacht voor het kind
Waar praktisch alle onderzoekers het over eens zijn, is dat er in ieder geval meer aandacht moet komen voor de positie van kinderen die betrokken zijn bij de scheiding. Niet alleen heeft het kind recht op een goede omgangsregeling met de uitwonende ouder, het heeft ook recht op goede en tijdige informatie over wat er gebeurt en gaat gebeuren in het gezin. Een kind moet de mogelijkheden krijgen om op zijn eigen manier alle emoties rond de scheiding te verwerken.
Een voorbeeld van een Nederlands programma is de spel- en praatgroep KIES (Kinderen In Echtscheidings-Situaties, zie ook: www.klassenwerk.com). In dit programma wordt in acht bijeenkomsten gewerkt aan dingen als:
herkenning vinden;
weer grip krijgen op je eigen leven;
hulp in de eigen omgeving activeren;
het verwerken van de scheiding.
In een recent onderzoek van de Universiteit van Utrecht werden kinderen die deelnamen aan dit KIES-programma vergeleken met kinderen die nog op de wachtlijst stonden. De kinderen die al hadden deelgenomen, scoorden iets beter dan de wachtlijst-kinderen op een aantal factoren, zoals: hun eigen oordeel over hun eigen welbevinden en het oordeel van de ouders over het welbevinden van hun kind.
De kinderen gaven zelf aan dat het beter met hen ging, dat ze minder last hadden van depressieve gevoelens, en dat ze beter begrepen waarom de ouders waren gescheiden. Ook wisten ze beter wat ze moesten doen bij problemen.
Daarnaast bleek dat de band van de kinderen met de vader beduidend beter was bij de kinderen die het KIES-programma hadden gevolgd dan bij de kinderen die dat (nog) niet hadden gedaan. Zelfs het contact tussen de ex-partners onderling was verbeterd. Deze resultaten zijn bemoedigend.
Andere factoren
Overigens is er natuurlijk meer nodig dan alleen een praatgroep, om problemen te voorkomen. Zoals:
een goed functionerende verzorgende ouder;
zo min mogelijk geconfronteerd worden met ouderlijke conflicten;
het nakomen van afspraken over de alimentatie;
de eigen vaardigheden van het kind;
steun van de sociale omgeving.
Deze factoren werden in het Utrechtse onderzoek niet meegenomen. Ook waren bij dit onderzoek alleen ouders en kinderen betrokken die zich vrijwillig hadden aangemeld voor het programma. Dat betekent dat zij oog hadden voor de problemen en de wil hadden om iets te veranderen, iets wat zeker niet zal gelden voor alle ouders die verwikkeld zijn in een scheiding.
Maar tegelijkertijd geeft dat ook de kern aan van de betekenis van de resultaten: aandacht voor de kinderen in de hele echtscheidingssituatie is van het grootste belang. Alleen als ouders hun plicht serieus nemen en handelen naar dit inzicht, kan voorkomen worden dat het kind uiteindelijk de rekening van de scheiding betaalt.
Jeannette Pals
p/a redactie@ouders.nl
Bronnen
Amato, P.R., and B. Keith, Parental divorce and the well-being of children: A meta analysis. Psychological Bulletin (1991) 100:26-46
Dronkers, J. (1999). The effects of parental conflicts and divorce on the well-being of pupils in Dutch secondary education. European Sociological Review,15 (2), 195-212
Graaf, A. de (2005). Scheiden: motieven, verhuisgedrag en aard van de contacten. Bevolkingstrends, 4, 39-46.
Morrison, D.R.
maandag 29 augustus 2011 om 00:31
maandag 29 augustus 2011 om 00:36
Bedankt voor het artikel Meds, ik vind het erg interessant om te lezen. Al ben ik er nog steeds niet door overtuigd dat de scheiding dan dé factor is, maar dat geeft niet, dat maakt het niet minder interessant om te lezen.
Waar ik echter van overtuigd blijf, is dat het geen enkel zin heeft om naar dit soort grootschalige onderzoeken te verwijzen als je iemand een individueel advies geeft. Tenminste niet als het om zoiets complex gaat als een relatie, een gezin en een eventuele echtscheiding.
Als iemand klaagt over buikpijn, zijn er ook vast onderzoeken te vinden waaruit blijkt dat in meer dan 90% van de gevallen buikpijn vanzelf overgaat. Maar zolang er geen medisch onderzoek is verricht, kan niemand zeggen of dat voor dit specifieke individu ook geldt.
Waar ik echter van overtuigd blijf, is dat het geen enkel zin heeft om naar dit soort grootschalige onderzoeken te verwijzen als je iemand een individueel advies geeft. Tenminste niet als het om zoiets complex gaat als een relatie, een gezin en een eventuele echtscheiding.
Als iemand klaagt over buikpijn, zijn er ook vast onderzoeken te vinden waaruit blijkt dat in meer dan 90% van de gevallen buikpijn vanzelf overgaat. Maar zolang er geen medisch onderzoek is verricht, kan niemand zeggen of dat voor dit specifieke individu ook geldt.
maandag 29 augustus 2011 om 00:44
maandag 29 augustus 2011 om 01:55
In de gevallen uit t artikel waar t kind dan toch beter af is, is omdat er dan toch echt een of andere persoonlijkheidsstoornis bij die ouders zit, wie heeft er anders frequente geweldsruzies.
Voor de rest, helemaal mee eens, 1-0 voor meds tegen alle achterlijke mensen die gewoon ff gaan scheiden omdat nou eenmaal sociaal geaccepteerd raakt. Het is echt gewoon cultuur, net zoals byv one night stands ingeburgerd raken terwijl dat ook gewoon echt iets debiels is om zomaar "normaal" te vinden. Scheiden is wel een grote factor, je kunt er namelijk ook voor kiezen om te blijven en eraan te werken, zoals vader en moeder ooit voor elkaar kozen;
Je ziet hier toch maar weer eens, dat ze wist waar ze aan begon?
Voor de rest, helemaal mee eens, 1-0 voor meds tegen alle achterlijke mensen die gewoon ff gaan scheiden omdat nou eenmaal sociaal geaccepteerd raakt. Het is echt gewoon cultuur, net zoals byv one night stands ingeburgerd raken terwijl dat ook gewoon echt iets debiels is om zomaar "normaal" te vinden. Scheiden is wel een grote factor, je kunt er namelijk ook voor kiezen om te blijven en eraan te werken, zoals vader en moeder ooit voor elkaar kozen;
Je ziet hier toch maar weer eens, dat ze wist waar ze aan begon?
maandag 29 augustus 2011 om 02:01
maandag 29 augustus 2011 om 06:06
Onzin, scheiden kan best de beste optie zijn.
Kind is ook nog erg jong. Denk dat het lastiger is voor haar als ze een jaar of 9 is.
En dingen kunnen soms anders lopen dan je verwacht. Ik raakte door de pil heen zwanger toen ik mijn ex pas 2 maanden kende. Ja, dan ga je ervoor samen. Een aantal jaar later blijkt langzaam dat jecompleet niets deelt. Ex bleef maar uitgaan met jongere vrienden e nik zat daar met de kinderen. Hij regelde niets, ik voelde mij moeder van 3 kinderen. Dat had ik niet in die 2 maanden voor ik zwanger werd kunnen voorzien. Ik raakte al mn respect voor hem kwijt, kon zn hoofd gewoon niet meer zien. Was doodongelukkig. Toen ik weer opleurde na de scheiding...zeker weten dat dat beter was voor mn kinderen!
TO, praat duidelijk met je man. Dat je echt niet meer ziet zitten zo en overweegt te gaan scheiden. Kijk of hij er samen met je voor wil vechten en neem nav daarvan een beslissing. Zo heb ik het ook gedaan. Uren praten, maanden achter elkaar, maar er veranderde niets. Toen was de stap om te stoppen voor mij de enige weg....
Kind is ook nog erg jong. Denk dat het lastiger is voor haar als ze een jaar of 9 is.
En dingen kunnen soms anders lopen dan je verwacht. Ik raakte door de pil heen zwanger toen ik mijn ex pas 2 maanden kende. Ja, dan ga je ervoor samen. Een aantal jaar later blijkt langzaam dat jecompleet niets deelt. Ex bleef maar uitgaan met jongere vrienden e nik zat daar met de kinderen. Hij regelde niets, ik voelde mij moeder van 3 kinderen. Dat had ik niet in die 2 maanden voor ik zwanger werd kunnen voorzien. Ik raakte al mn respect voor hem kwijt, kon zn hoofd gewoon niet meer zien. Was doodongelukkig. Toen ik weer opleurde na de scheiding...zeker weten dat dat beter was voor mn kinderen!
TO, praat duidelijk met je man. Dat je echt niet meer ziet zitten zo en overweegt te gaan scheiden. Kijk of hij er samen met je voor wil vechten en neem nav daarvan een beslissing. Zo heb ik het ook gedaan. Uren praten, maanden achter elkaar, maar er veranderde niets. Toen was de stap om te stoppen voor mij de enige weg....
maandag 29 augustus 2011 om 06:34
quote:lolove89 schreef op 29 augustus 2011 @ 01:55:
In de gevallen uit t artikel waar t kind dan toch beter af is, is omdat er dan toch echt een of andere persoonlijkheidsstoornis bij die ouders zit, wie heeft er anders frequente geweldsruzies.
Voor de rest, helemaal mee eens, 1-0 voor meds tegen alle achterlijke mensen die gewoon ff gaan scheiden omdat nou eenmaal sociaal geaccepteerd raakt. Het is echt gewoon cultuur, net zoals byv one night stands ingeburgerd raken terwijl dat ook gewoon echt iets debiels is om zomaar "normaal" te vinden. Scheiden is wel een grote factor, je kunt er namelijk ook voor kiezen om te blijven en eraan te werken, zoals vader en moeder ooit voor elkaar kozen;
Je ziet hier toch maar weer eens, dat ze wist waar ze aan begon?
Wat een vreemde vergelijkingen (gewoon ff ) scheiden en one night stands...En dan debiel en achterlijk noemen, zo weinig respect spreekt er uit voor de ander. Ik denk zeker dat mensen het zoveel mogelijk moeten proberen om problemen op te lossen samen. Bijvoorbeeld door middel van relatietherapie en samen praten over dingen. Maar soms is een scheiding echt voor alle partijen de beste oplossing en om dit dan achterlijk te noemen komt erg onnadenkend en bekrompen over.
Om mijn verhaal te illustreren: ik denk dat mijn ouders eerder hadden moeten scheiden. Dat is een erg boude uitspraak, maar ik vind dit werkelijk zo. De ruzies waren ontzettend explosief en als de ruzies er niet waren dan was het eigenlijk nog erger. Het was alsof je altijd liep op een mijnenveld...altijd bang om het moment waarop het mis zou gaan, altijd de spanningen. Verschrikkelijk om zo te moeten leven. Ik heb nu (10 jaar na de scheiding van mijn ouders) nog steeds een hekel aan kerstmis en dergelijk, dat waren zo'n verschrikkelijke dagen door de onderhuidse spanningen... Ik zal eerlijk zijn de scheiding was niet zaligmakend, helaas is er daarna ook veel mis gegaan. Vooral mijn jongere zusje heeft er veel onder geleden, maar ook mijn broer en ik. Maar toch was alles beter dan dat mijn ouders maar bij elkaar zouden blijven.
Ik stop nu want ik betrek het topic te veel op mijzelf. En dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Wilde alleen de andere kant toelichten...
Oh nog een laatste opmerking: ik vind het heel raar om te zeggen dat TO toch al wist hoe hij was. Moet ze daarom maar op de blaren zitten bedoel je? Kunnen behoeften, wensen en perspectieven niet veranderen? Mensen zich niet ontwikkelen? Mogen we niet ook iets voor onszelf willen?
In de gevallen uit t artikel waar t kind dan toch beter af is, is omdat er dan toch echt een of andere persoonlijkheidsstoornis bij die ouders zit, wie heeft er anders frequente geweldsruzies.
Voor de rest, helemaal mee eens, 1-0 voor meds tegen alle achterlijke mensen die gewoon ff gaan scheiden omdat nou eenmaal sociaal geaccepteerd raakt. Het is echt gewoon cultuur, net zoals byv one night stands ingeburgerd raken terwijl dat ook gewoon echt iets debiels is om zomaar "normaal" te vinden. Scheiden is wel een grote factor, je kunt er namelijk ook voor kiezen om te blijven en eraan te werken, zoals vader en moeder ooit voor elkaar kozen;
Je ziet hier toch maar weer eens, dat ze wist waar ze aan begon?
Wat een vreemde vergelijkingen (gewoon ff ) scheiden en one night stands...En dan debiel en achterlijk noemen, zo weinig respect spreekt er uit voor de ander. Ik denk zeker dat mensen het zoveel mogelijk moeten proberen om problemen op te lossen samen. Bijvoorbeeld door middel van relatietherapie en samen praten over dingen. Maar soms is een scheiding echt voor alle partijen de beste oplossing en om dit dan achterlijk te noemen komt erg onnadenkend en bekrompen over.
Om mijn verhaal te illustreren: ik denk dat mijn ouders eerder hadden moeten scheiden. Dat is een erg boude uitspraak, maar ik vind dit werkelijk zo. De ruzies waren ontzettend explosief en als de ruzies er niet waren dan was het eigenlijk nog erger. Het was alsof je altijd liep op een mijnenveld...altijd bang om het moment waarop het mis zou gaan, altijd de spanningen. Verschrikkelijk om zo te moeten leven. Ik heb nu (10 jaar na de scheiding van mijn ouders) nog steeds een hekel aan kerstmis en dergelijk, dat waren zo'n verschrikkelijke dagen door de onderhuidse spanningen... Ik zal eerlijk zijn de scheiding was niet zaligmakend, helaas is er daarna ook veel mis gegaan. Vooral mijn jongere zusje heeft er veel onder geleden, maar ook mijn broer en ik. Maar toch was alles beter dan dat mijn ouders maar bij elkaar zouden blijven.
Ik stop nu want ik betrek het topic te veel op mijzelf. En dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Wilde alleen de andere kant toelichten...
Oh nog een laatste opmerking: ik vind het heel raar om te zeggen dat TO toch al wist hoe hij was. Moet ze daarom maar op de blaren zitten bedoel je? Kunnen behoeften, wensen en perspectieven niet veranderen? Mensen zich niet ontwikkelen? Mogen we niet ook iets voor onszelf willen?
maandag 29 augustus 2011 om 07:20
Van ouders die ongelukkig bij elkaar zijn wordt een kind niet gelukkig.
Van ouders die uit elkaar zijn en die een afzonderlijk gelukkig leven lijden wel.
Van ouders die uit elkaar zijn en elkaar het leven daarna zuur maken, wat vaak over de rug van de kinderen gebeurt, dáár worden ze ongelukkig van.
En waarschijnlijk omdat dat derde in heel veel gevallen zo gaat, heeft dat onderzoek dit resultaat.
Van ouders die uit elkaar zijn en die een afzonderlijk gelukkig leven lijden wel.
Van ouders die uit elkaar zijn en elkaar het leven daarna zuur maken, wat vaak over de rug van de kinderen gebeurt, dáár worden ze ongelukkig van.
En waarschijnlijk omdat dat derde in heel veel gevallen zo gaat, heeft dat onderzoek dit resultaat.
maandag 29 augustus 2011 om 07:25
Heb heel kort gelezen, ben zelf niet in aanraking gekomen met scheiding, heb puur interesse vanuit wetenschappelijk perspectief. Ik zou de echte onderzoeken moeten lezen, wil ik een goede uitspraak willen doen. (aan een meta-analyse kleven veel nadelen bv)
Daar heb ik nu geen zin in.
Wel komt voor mij heel duidelijk naar voren dat:
- echtscheiding veel gevolgen heeft voor een kind
- het dus niet altijd zo is dat het een verbetering is voor het kind
- er natuurlijk hierop wel uitzonderingen
zijn
- er goede begeleiding moet komen en een kind niet tussen twee vuren moet komen enz.
Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat veruit de meeste van die kinderen beschadigd is door de wijze van scheiding en de wijze waarop ouders daarna met elkaar omgingen en de wijze waarop ouders omgingen met nieuwe relaties. Dan is dat de factor die zwaar weegt, en niet de scheiding.
Conclusie is eigenlijk: denk na voor je aan kinderen begint, niet meteen scheiden als het even niet meer loopt, zoveel mogelijk proberen je relatie te redden, en als je dan toch gaat scheiden, niet aan jezelf denken, maar vooral aan je kind.
Zoiets?
Daar heb ik nu geen zin in.
Wel komt voor mij heel duidelijk naar voren dat:
- echtscheiding veel gevolgen heeft voor een kind
- het dus niet altijd zo is dat het een verbetering is voor het kind
- er natuurlijk hierop wel uitzonderingen
zijn
- er goede begeleiding moet komen en een kind niet tussen twee vuren moet komen enz.
Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat veruit de meeste van die kinderen beschadigd is door de wijze van scheiding en de wijze waarop ouders daarna met elkaar omgingen en de wijze waarop ouders omgingen met nieuwe relaties. Dan is dat de factor die zwaar weegt, en niet de scheiding.
Conclusie is eigenlijk: denk na voor je aan kinderen begint, niet meteen scheiden als het even niet meer loopt, zoveel mogelijk proberen je relatie te redden, en als je dan toch gaat scheiden, niet aan jezelf denken, maar vooral aan je kind.
Zoiets?
maandag 29 augustus 2011 om 07:27
quote:ailien schreef op 28 augustus 2011 @ 23:26:
Waar ben je mee bezig? Je relatie liep helemaal niet goed al in het eerste jaar van samenwonen en tóch ga je jouw kinderwens erdoor heen drukken?
Ik snap wel dat je zo niet gelukkig wordt. Snap helemaal niks van jouw levensstijl.Ik snap daar ook niks van. Op een gegeven moment gaan ze toch uit elkaar en als er een kind is dan kan de man opdraaien voor de alimentatie.
Waar ben je mee bezig? Je relatie liep helemaal niet goed al in het eerste jaar van samenwonen en tóch ga je jouw kinderwens erdoor heen drukken?
Ik snap wel dat je zo niet gelukkig wordt. Snap helemaal niks van jouw levensstijl.Ik snap daar ook niks van. Op een gegeven moment gaan ze toch uit elkaar en als er een kind is dan kan de man opdraaien voor de alimentatie.
maandag 29 augustus 2011 om 08:45
Ik vind de vraag of het nu wel of niet beter is voor een kind om met gescheiden ouders op te groeien lastig te beantwoorden en daar waag ik me dus ook niet aan. Ik snap de discussie heel goed en denk dat deze ook wel van belang is bij het maken van haar keuze...
Echter denk ik dat het even dus ter zijde gelaten of je ouders gescheiden of bij elkaar zijn, wél heel erg belangrijk is om op te groeien met gelukkige ouders (of in ieder geval gelukkige individuen). Ik denk dat dat misschien nog wel méér invloed heeft op het welzijn van je kindje en de ontwikkeling van haar.
Dus, ik ga niet zeggenof je moet scheiden of blijven. Ik ga je wel zeggen dat ik denk dat je aan je eigen geluk moet werken! Neem een hobby, ga iets nieuws leren, doe leuke dingen met vrienden/familie en zeker met je kindje.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Succes!
Echter denk ik dat het even dus ter zijde gelaten of je ouders gescheiden of bij elkaar zijn, wél heel erg belangrijk is om op te groeien met gelukkige ouders (of in ieder geval gelukkige individuen). Ik denk dat dat misschien nog wel méér invloed heeft op het welzijn van je kindje en de ontwikkeling van haar.
Dus, ik ga niet zeggenof je moet scheiden of blijven. Ik ga je wel zeggen dat ik denk dat je aan je eigen geluk moet werken! Neem een hobby, ga iets nieuws leren, doe leuke dingen met vrienden/familie en zeker met je kindje.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Succes!
maandag 29 augustus 2011 om 09:00
En ja hoor! Weer een topic over iemand die een kind de wereld op schopt en vervolgens 'niet gelukkig' is. Waarom heb je eigenlijk een kind gemaakt met iemand die dat eigenlijk niet echt wilde? Je wist al heel lang hoe je partner in elkaar stak, ik snap niet dat dat nu een probleem is. Had je gehoopt dat hij door de geboorte van je dochter zou veranderen? En dat je dan ook nog een tweede kind wilt snap ik echt niet.....
maandag 29 augustus 2011 om 09:07
Het klinkt alsof deze relatie nog niet eens het eerste jaar had moeten halen, laat staan dat er ook nog een kindje uit voort had moeten komen. Tegen beter weten in is TO ermee doorgegaan en heeft idd haar kinderwens er door gedrukt. En nu dan..?
Blijven en eigenlijk jezelf de kans op een fijne liefdevolle relatie ontnemen met een vader die eigenlijk niet zo veel belangstelling heeft voor je kindje?
Of een nieuw begin maken en het beste ervan proberen te maken samen met je kindje en zo gelukkiger te worden dan je nu bent.
Blijven en eigenlijk jezelf de kans op een fijne liefdevolle relatie ontnemen met een vader die eigenlijk niet zo veel belangstelling heeft voor je kindje?
Of een nieuw begin maken en het beste ervan proberen te maken samen met je kindje en zo gelukkiger te worden dan je nu bent.
maandag 29 augustus 2011 om 09:09
quote:evelynsalt schreef op maandag 29 augustus 2011 09:00 En ja hoor! Weer een topic over iemand die een kind de wereld op schopt en vervolgens 'niet gelukkig' is. Waarom heb je eigenlijk een kind gemaakt met iemand die dat eigenlijk niet echt wilde? Je wist al heel lang hoe je partner in elkaar stak, ik snap niet dat dat nu een probleem is. Had je gehoopt dat hij door de geboorte van je dochter zou veranderen? En dat je dan ook nog een tweede kind wilt snap ik echt niet.....Een 2e kind met deze man zou idd helemaal 'n belachelijke move zijn.
maandag 29 augustus 2011 om 09:36
Op de een of andere manier leeft bij velen de hoop dat een 'liefdesbaby' de liefde in hun relatie terug zal brengen. Dat is een fabeltje. Je eerste liefdesbaby heeft niet geholpen, verwacht niet dat een tweede dat wel zal doen.
Ik kan me best voorstellen dat je went aan de manier waarop jullie met elkaar omgaan en dat je mogenlijk ook bang bent om het roer om te gooien. Bedenk goed wat je wel hebt samen, wat je waardeert en wat je mogenlijk samen kan verbeteren. Misschien is een verstandshuwelijk voor jullie inderdaad een goede oplossing en kan je je geluk, waardering en behoefte aan genegenheid (in elk geval tot je kind de deur uit is) ook uit andere dingen halen. Maar als dat niet lukt en je zeker weet dat je van deze man alleen maar ongelukkig wordt, dan zal je toch die knoop door moeten hakken en het geluk alleen moeten zoeken.
Ik kan me best voorstellen dat je went aan de manier waarop jullie met elkaar omgaan en dat je mogenlijk ook bang bent om het roer om te gooien. Bedenk goed wat je wel hebt samen, wat je waardeert en wat je mogenlijk samen kan verbeteren. Misschien is een verstandshuwelijk voor jullie inderdaad een goede oplossing en kan je je geluk, waardering en behoefte aan genegenheid (in elk geval tot je kind de deur uit is) ook uit andere dingen halen. Maar als dat niet lukt en je zeker weet dat je van deze man alleen maar ongelukkig wordt, dan zal je toch die knoop door moeten hakken en het geluk alleen moeten zoeken.
maandag 29 augustus 2011 om 10:24
Heb er vannacht eens rustig en goed over nagedacht. En kom eigenlijk tot de conclusie dat ik een maand of 9 geleden al had besloten om eind aan de relatie te maken. Dacht toen eerst nog dat het misschien een fase was en had me voorgenomen om nog een paar maand af te wachten en kijken of ik er dan nog zo over zou denken. En dat is dus blijkbaar nog steeds het geval. Ik weet dat 9 maand wel erg lang is, maar heb mijn eigen gevoel, door een onverwachte sterfgeval een poosje in de ijskast moeten zetten. Door dit sterfgeval drong het wel tot me door dat het leven te kort kan zijn en je volop van het leven moet genieten.
We leven op het moment totaal langs elkaar. De paar uurtjes die we 's avonds samen hebben, gaan over het algemeen gepaard met heel veel stilte. Ik toon elke dag interesse in zijn werk maar het enige wat er over het algemeen uit komt is een kort antwoord van "goed". Dan ben ik ook snel uitgebracht. Hij toont ook amper interesse in mijn dagelijkse gebeurtenissen. Heb het gevoel dat hij zelf ook wel ziet dat het voor ons beide steeds meer een kwelling wordt om onze relatie op deze manier door te zetten. En dat hij daarom ook zo kortaf tegen me is.
Met andere woorden: We weten allebei dat onze relatie leegbloed maar durven het niet tegen elkaar te zeggen. Maar op deze manier is het gewoon niet gezond voor ons allemaal.
Onze dochter loopt steeds meer op eieren als papa thuis is. Ze vangt natuurlijk de spanning ook op die er dan is. En ik wil alleen het beste voor haar.
Aan relatieterrapie heb ik zelf ook al gedacht, maar hij geloofd niet in deze dingen. Denk dat het voor ons allemaal een opluchting is als het hoge woord eruit is. Ben alleen toch wel bang voor zijn reactie als ik er over begin. Wil zo graag dat we als vrienden kunnen blijven doorgaan en we moeten toch wel een manier van omgang met elkaar kunnen vinden.
We leven op het moment totaal langs elkaar. De paar uurtjes die we 's avonds samen hebben, gaan over het algemeen gepaard met heel veel stilte. Ik toon elke dag interesse in zijn werk maar het enige wat er over het algemeen uit komt is een kort antwoord van "goed". Dan ben ik ook snel uitgebracht. Hij toont ook amper interesse in mijn dagelijkse gebeurtenissen. Heb het gevoel dat hij zelf ook wel ziet dat het voor ons beide steeds meer een kwelling wordt om onze relatie op deze manier door te zetten. En dat hij daarom ook zo kortaf tegen me is.
Met andere woorden: We weten allebei dat onze relatie leegbloed maar durven het niet tegen elkaar te zeggen. Maar op deze manier is het gewoon niet gezond voor ons allemaal.
Onze dochter loopt steeds meer op eieren als papa thuis is. Ze vangt natuurlijk de spanning ook op die er dan is. En ik wil alleen het beste voor haar.
Aan relatieterrapie heb ik zelf ook al gedacht, maar hij geloofd niet in deze dingen. Denk dat het voor ons allemaal een opluchting is als het hoge woord eruit is. Ben alleen toch wel bang voor zijn reactie als ik er over begin. Wil zo graag dat we als vrienden kunnen blijven doorgaan en we moeten toch wel een manier van omgang met elkaar kunnen vinden.