Relaties
alle pijlers
Nooit samenwonen
zondag 31 oktober 2010 om 03:53
Na een jaartje wikken en wegen hebben mijn vriend en ik het dan eindelijk tegen elkaar uitgesproken: we willen niet samenwonen, nooit.
Ik ben vrij veeleisend in mijn eigen huis en ik heb een eigen ruimte nodig. Als ik met iemand woon probeer ik me wel aan te passen, maar eigenlijk vreet ik me van binnen op bij het minste of geringste, dus echt relaxed vind ik het dan niet. In ons geval zijn we ook nog eens twee extremen: hij chaotisch, rommelig, komt afspraken niet na, ik supergeorganiseerd, altijd ruim op tijd etc. In onze relatie is dat trouwens een plus want we passen ons aan: hij wat netter, ik wat losser. Maar samenwonen lijkt me bij ons dus net die grens waarin al die eigenschappen opeens enorm irritant gaan worden.
Ik ben denk ik sowieso geen samenwoner, ik heb het in het verleden wel eens gedaan maar dan vond ik de kwaliteit van mijn relatie wel achteruit gaan: een groot deel van de communicatie draaide om het huishouden, altijd aanpassen. Verder hebben wij ook geen kinderwens of trouwwens dus ik kan gewoon echt geen voordelen van samenwonen bedenken. Hij denkt er hetzelfde over.
Maar...ik heb toch nog een beetje moeite met het plaatje in mijn hoofd: verliefd, verloofd, getrouwd. Als je dan in die eerste fase blijft hangen schiet soms nog wel door mijn hoofd dat het dan minder serieus zou zijn (puur gevoelsmatig want verstandelijk vind ik dat helemaal niet).
Ik ben benieuwd naar jullie meningen en vooral ervaringen. Zijn er mensen die helemaal voor lat gaan? Kan lat lang leuk blijven? Ben je van lat naar samenwonen gegaan? Heb je een relatie meegemaakt die door samenwonen om zeep is geholpen? Of was het dan toch wel stukgelopen?
Ik ben vrij veeleisend in mijn eigen huis en ik heb een eigen ruimte nodig. Als ik met iemand woon probeer ik me wel aan te passen, maar eigenlijk vreet ik me van binnen op bij het minste of geringste, dus echt relaxed vind ik het dan niet. In ons geval zijn we ook nog eens twee extremen: hij chaotisch, rommelig, komt afspraken niet na, ik supergeorganiseerd, altijd ruim op tijd etc. In onze relatie is dat trouwens een plus want we passen ons aan: hij wat netter, ik wat losser. Maar samenwonen lijkt me bij ons dus net die grens waarin al die eigenschappen opeens enorm irritant gaan worden.
Ik ben denk ik sowieso geen samenwoner, ik heb het in het verleden wel eens gedaan maar dan vond ik de kwaliteit van mijn relatie wel achteruit gaan: een groot deel van de communicatie draaide om het huishouden, altijd aanpassen. Verder hebben wij ook geen kinderwens of trouwwens dus ik kan gewoon echt geen voordelen van samenwonen bedenken. Hij denkt er hetzelfde over.
Maar...ik heb toch nog een beetje moeite met het plaatje in mijn hoofd: verliefd, verloofd, getrouwd. Als je dan in die eerste fase blijft hangen schiet soms nog wel door mijn hoofd dat het dan minder serieus zou zijn (puur gevoelsmatig want verstandelijk vind ik dat helemaal niet).
Ik ben benieuwd naar jullie meningen en vooral ervaringen. Zijn er mensen die helemaal voor lat gaan? Kan lat lang leuk blijven? Ben je van lat naar samenwonen gegaan? Heb je een relatie meegemaakt die door samenwonen om zeep is geholpen? Of was het dan toch wel stukgelopen?
zondag 31 oktober 2010 om 04:02
Om een lang verhaal kort te maken, ik ben vrijwel direct na mijn oude relatie van 6 jaar gaan samenwonen met mijn huidige vriend. Wij zijn inmiddels alweer bijna 8 jaar samen. Het werkt alleen als je beide het gevoel hebt dat je jezelf thuis voelt. Daarnaast is het belangrijk dat beide een stukje eigen space over houdt.Het hoeft niet altijd volgens het boekje te lopen, dat maak je altijd nog zelf uit.
zondag 31 oktober 2010 om 06:06
Op dit moment heb ik geen relatie, maar ik wil ook niet meer samenwonen. Ik heb dit 3 x gedaan (2 x getrouwd + 1 relatie) en het werkt niet bij mij...
Nu ben ik al zo lang gewend mijn ding te doen, ook in huis, dat ik me veel te veel zou moeten aanpassen.
Ik verhuur een kamer aan studenten, die maken dus gebruik van mijn huis, maar dat is anders: Zij hebben zich aan de regels te houden! Zo is de benedenverdieping na 19.30 uur voor hen "verboden"....
Vrienden zeggen wel eens: Wacht maar tot je de "ware" tegenkomt...maar ik denk niet dat mijn standpunt hierin verandert!
En ik zie een LAT-relatie als een volwaardige relatie. Het enige verschil is dat je allebei een eigen huis hebt, maar voor de rest is het in mijn ogen hetzelfde als samenwonen. Je maakt samen afspraken over de relatie toch?
Nu ben ik al zo lang gewend mijn ding te doen, ook in huis, dat ik me veel te veel zou moeten aanpassen.
Ik verhuur een kamer aan studenten, die maken dus gebruik van mijn huis, maar dat is anders: Zij hebben zich aan de regels te houden! Zo is de benedenverdieping na 19.30 uur voor hen "verboden"....
Vrienden zeggen wel eens: Wacht maar tot je de "ware" tegenkomt...maar ik denk niet dat mijn standpunt hierin verandert!
En ik zie een LAT-relatie als een volwaardige relatie. Het enige verschil is dat je allebei een eigen huis hebt, maar voor de rest is het in mijn ogen hetzelfde als samenwonen. Je maakt samen afspraken over de relatie toch?
zondag 31 oktober 2010 om 07:03
Mmmm, ieder zijn/haar ding, maar mij lijkt het niets... Hoewel ik wel op papier m'n eigen huis wil houden (heb koopwoning) vind ik samenwonen met m'n partner wel één van de prettigste dingen om te doen. Ik weet niet, vanwege het gevoel van delen, denk ik. En gewoon omdat ik het zo ongezellig vind om in m'n uppie te slapen
zondag 31 oktober 2010 om 07:14
Ik vind 'n lat-relatie juist de meest ideale relatievorm. Ieder z'n eigen huis. Dat geeft niet alleen rust tijdens de relatie, maar ook als het niet meer lekker loopt behoudt je gewoon je eigen plekje ipv dat je naar nieuwe woonruimte op zoek moet.
Ook zit je elkaar niet in de weg als je vrienden/familie op bezoek laat komen. Dit soort dingen doe je gewoon in je eigen huis en valt er je partner niet mee lastig. Indien partner het gezelschap leuk vind kan hij/zij natuurlijk langs komen, maar je hoeft nooit noodgedwongen met vrienden van de ander in je huis opgescheept te zitten.
Ik heb nooit samengewoond, wel gelat. Ben teveel 'n einzelganger om fulltime met iemand onder 1 dak te kunnen wonen. Mede daardoor ook geen kinderwens. Dat zou ik ook niet trekken.
Ook zit je elkaar niet in de weg als je vrienden/familie op bezoek laat komen. Dit soort dingen doe je gewoon in je eigen huis en valt er je partner niet mee lastig. Indien partner het gezelschap leuk vind kan hij/zij natuurlijk langs komen, maar je hoeft nooit noodgedwongen met vrienden van de ander in je huis opgescheept te zitten.
Ik heb nooit samengewoond, wel gelat. Ben teveel 'n einzelganger om fulltime met iemand onder 1 dak te kunnen wonen. Mede daardoor ook geen kinderwens. Dat zou ik ook niet trekken.
zondag 31 oktober 2010 om 08:29
Ik ben lang getrouwd geweest, woon nu alweer 3 jaar alleen (met 2 grote zoons)
Ik heb geen relatie, mocht dat ooit komen, dan wordt het latten en meer niet.
Ik ben ook een einzelganger, vind het heerlijk savonds na het werk alleen te zijn, beetje rommelen, dingen doen die ik zelf wil.
Toen ik een periode had waarin ik scharrelde met iemand, ging ik daarheen en sliep daar.
Rond een uur of 12 's middags zei ik dan steevast: Ik heb zin om naar huis te gaan, dingen voor mezelf te doen.
Waarop hij zei: ja prima, ik ben ook weer toe aan even alleen zijn..
Het had de ideale relatie kunnen zijn!
Ik vond een latrelatie net zo volwaardig als een samenwoon relatie.
Ik kan me het gezucht en gesteun van mijn ex nog herinneren als er een vriendin langskwam en we uren zaten te kletsen op de bank. of als ik zat te telefoneren en hij expres hard vroeg: Zit je nu nog te kletsen??
Of als ik zat te computeren en ik kreeg daar commentaar op, of als ik aan het schilderen was (hij deed nooit wat van klussen) en hij keek en niet zei: Goh, ziet er goed uit? maar vragen: jemig ben je nu nog niet klaar? of als hij commentaar had op de avondmaaltijd, of als hij kwaad was als ik zijn lunchtrommel niet had klaargemaakt, of commentaar hebben op tv pragramma's die ik keek, of als hij kwaad was als ik niet meewilde naar zijn ouders, of...of... en zo zijn er nog een heleboel redenen dat ik nu zeg: latten, ideaal!!!!!!!!
Ik heb geen relatie, mocht dat ooit komen, dan wordt het latten en meer niet.
Ik ben ook een einzelganger, vind het heerlijk savonds na het werk alleen te zijn, beetje rommelen, dingen doen die ik zelf wil.
Toen ik een periode had waarin ik scharrelde met iemand, ging ik daarheen en sliep daar.
Rond een uur of 12 's middags zei ik dan steevast: Ik heb zin om naar huis te gaan, dingen voor mezelf te doen.
Waarop hij zei: ja prima, ik ben ook weer toe aan even alleen zijn..
Het had de ideale relatie kunnen zijn!
Ik vond een latrelatie net zo volwaardig als een samenwoon relatie.
Ik kan me het gezucht en gesteun van mijn ex nog herinneren als er een vriendin langskwam en we uren zaten te kletsen op de bank. of als ik zat te telefoneren en hij expres hard vroeg: Zit je nu nog te kletsen??
Of als ik zat te computeren en ik kreeg daar commentaar op, of als ik aan het schilderen was (hij deed nooit wat van klussen) en hij keek en niet zei: Goh, ziet er goed uit? maar vragen: jemig ben je nu nog niet klaar? of als hij commentaar had op de avondmaaltijd, of als hij kwaad was als ik zijn lunchtrommel niet had klaargemaakt, of commentaar hebben op tv pragramma's die ik keek, of als hij kwaad was als ik niet meewilde naar zijn ouders, of...of... en zo zijn er nog een heleboel redenen dat ik nu zeg: latten, ideaal!!!!!!!!
zondag 31 oktober 2010 om 08:35
zondag 31 oktober 2010 om 08:48
Hier ook geen samenwoner. Heb relatie van 10 jaar en ga niet samenwonen, nu niet, nooit niet.
Waarom niet, IK WIL T NIET. Zo simpel
Ligt zeker niet aan relatie, trouwens bij vorige wilde ik ook niet.
Ik hou van mijn eigen inrichting in mijn huis, mijn eigen vrijheid, mijn eigen gedoetje. Bovendien (das de belangrijkste reden) wil ik een relatie waarin je telkens weer voor elkaar kiest, bewust bent van wat je wilt.. en niet uit gemakszucht maar bij mekaar blijft hangen.
Wil ik nu bij ander zijn? ja, mooi dan gaan we lekker naar elkaar, nee? Dan niet.
Moet er niet aan denken in een huis samen te zitten terwijl ik dat ff niet wil.
We zijn wel aan nadenken over een andere vorm, bijvoorbeeld huizen in zelfde straat ofzo.
En t plaatje van huisje-boompje-beesje heb ik nooit gehad,toen vriendinntje vroeger over trouwjurk fantaseerde dacht ik na over eigen bedrijf ...hou ik me ook totaal niet mee bezig. Ik leef mijn leven zoals ik voel dat ik t moet doen, en thats is.
Waarom niet, IK WIL T NIET. Zo simpel
Ligt zeker niet aan relatie, trouwens bij vorige wilde ik ook niet.
Ik hou van mijn eigen inrichting in mijn huis, mijn eigen vrijheid, mijn eigen gedoetje. Bovendien (das de belangrijkste reden) wil ik een relatie waarin je telkens weer voor elkaar kiest, bewust bent van wat je wilt.. en niet uit gemakszucht maar bij mekaar blijft hangen.
Wil ik nu bij ander zijn? ja, mooi dan gaan we lekker naar elkaar, nee? Dan niet.
Moet er niet aan denken in een huis samen te zitten terwijl ik dat ff niet wil.
We zijn wel aan nadenken over een andere vorm, bijvoorbeeld huizen in zelfde straat ofzo.
En t plaatje van huisje-boompje-beesje heb ik nooit gehad,toen vriendinntje vroeger over trouwjurk fantaseerde dacht ik na over eigen bedrijf ...hou ik me ook totaal niet mee bezig. Ik leef mijn leven zoals ik voel dat ik t moet doen, en thats is.
zondag 31 oktober 2010 om 08:53
Voor mijn gevoel, de behoefte voor ruimte , komt op het moment dat wij oncomfortabel voelen om die ruimte in het bijzijn van ons partner te nemen.
Of als wij bang zijn om te dicht bij elkaar te komen en met laten kan toch wat afstand bewaren.
Met samen wonnen, samen huis kopen en samen financiën delen komt een zekere kwetsbaarheid bij die met laten kan worden vermeden.
Veel vrouwen vinden het fijn om zichzelf kwetsbaar op te kunnen stellen aan een integere (!) man.
Het is een beetje lastig om uit te legen wat ik met kwetsbaarheid precies bedoel.
Maar bijvoorbeeld ik seks als wij alle muren weg doen en hem alles laten doen wat hij wil, en volledig vertrouwen op zij integriteit, hem de totale controle (!) over de situatie geven en hoe alles gebeurt (al willen wij soms afwisseling) en vertrouwen dat hij ons kan geven wat wij willen en dat hij zou vermijden wat wij niet willen.
Voor mijn gevoel als dat soort kwetsbaarheid ook buiten de slaapkamer is aanweizig waar wij hem de leiding "geven" in alles wat in de relatie gebeurt omdat wij volledig op zijn integriteit vertrouwen dan samen wonnen een beter optie lijkt.
Of als wij bang zijn om te dicht bij elkaar te komen en met laten kan toch wat afstand bewaren.
Met samen wonnen, samen huis kopen en samen financiën delen komt een zekere kwetsbaarheid bij die met laten kan worden vermeden.
Veel vrouwen vinden het fijn om zichzelf kwetsbaar op te kunnen stellen aan een integere (!) man.
Het is een beetje lastig om uit te legen wat ik met kwetsbaarheid precies bedoel.
Maar bijvoorbeeld ik seks als wij alle muren weg doen en hem alles laten doen wat hij wil, en volledig vertrouwen op zij integriteit, hem de totale controle (!) over de situatie geven en hoe alles gebeurt (al willen wij soms afwisseling) en vertrouwen dat hij ons kan geven wat wij willen en dat hij zou vermijden wat wij niet willen.
Voor mijn gevoel als dat soort kwetsbaarheid ook buiten de slaapkamer is aanweizig waar wij hem de leiding "geven" in alles wat in de relatie gebeurt omdat wij volledig op zijn integriteit vertrouwen dan samen wonnen een beter optie lijkt.
zondag 31 oktober 2010 om 08:55
Ik heb geen ervaring (vind het heerlijk mijn man de hele dag om mij heen te hebben), maar is samenwonen mét ieder een eigen kamer niet iets dan? Dat heb ik ooit eens hier gelezen, iemand had ook behoefte aan veel eigen leefruimte en kreeg de zolder in hetzelfde huis. Zo kon hij of zij (weet niet meer) naar beneden wanneer hij of zij daar zelf zin in had.
zondag 31 oktober 2010 om 09:07
quote:Elizey schreef op 31 oktober 2010 @ 08:53:
Voor mijn gevoel, de behoefte voor ruimte , komt op het moment dat wij oncomfortabel voelen om die ruimte in het bijzijn van ons partner te nemen.
Of als wij bang zijn om te dicht bij elkaar te komen en met laten kan toch wat afstand bewaren.
Met samen wonnen, samen huis kopen en samen financiën delen komt een zekere kwetsbaarheid bij die met laten kan worden vermeden.
Veel vrouwen vinden het fijn om zichzelf kwetsbaar op te kunnen stellen aan een integere (!) man.
Het is een beetje lastig om uit te legen wat ik met kwetsbaarheid precies bedoel.
Maar bijvoorbeeld ik seks als wij alle muren weg doen en hem alles laten doen wat hij wil, en volledig vertrouwen op zij integriteit, hem de totale controle (!) over de situatie geven en hoe alles gebeurt (al willen wij soms afwisseling) en vertrouwen dat hij ons kan geven wat wij willen en dat hij zou vermijden wat wij niet willen.
Voor mijn gevoel als dat soort kwetsbaarheid ook buiten de slaapkamer is aanweizig waar wij hem de leiding "geven" in alles wat in de relatie gebeurt omdat wij volledig op zijn integriteit vertrouwen dan samen wonnen een beter optie lijkt.Waar heb je het nu eigelijk over????
Voor mijn gevoel, de behoefte voor ruimte , komt op het moment dat wij oncomfortabel voelen om die ruimte in het bijzijn van ons partner te nemen.
Of als wij bang zijn om te dicht bij elkaar te komen en met laten kan toch wat afstand bewaren.
Met samen wonnen, samen huis kopen en samen financiën delen komt een zekere kwetsbaarheid bij die met laten kan worden vermeden.
Veel vrouwen vinden het fijn om zichzelf kwetsbaar op te kunnen stellen aan een integere (!) man.
Het is een beetje lastig om uit te legen wat ik met kwetsbaarheid precies bedoel.
Maar bijvoorbeeld ik seks als wij alle muren weg doen en hem alles laten doen wat hij wil, en volledig vertrouwen op zij integriteit, hem de totale controle (!) over de situatie geven en hoe alles gebeurt (al willen wij soms afwisseling) en vertrouwen dat hij ons kan geven wat wij willen en dat hij zou vermijden wat wij niet willen.
Voor mijn gevoel als dat soort kwetsbaarheid ook buiten de slaapkamer is aanweizig waar wij hem de leiding "geven" in alles wat in de relatie gebeurt omdat wij volledig op zijn integriteit vertrouwen dan samen wonnen een beter optie lijkt.Waar heb je het nu eigelijk over????
zondag 31 oktober 2010 om 09:15
Elizy,
Ik begrijp je niet helemaal..Zeg je nou dat je je afhankelijk moet stellen van je partner om het samenwonen te doen slagen?
Ik kan er niet over mee praten. Ik vind samenwonen met m'n partner heerlijk! Hij werkt onregelmatig dus zit is vaak doordeweekse avonden en om het weekend aan het werk. Ik geniet van die momenten, maar vind het ook heerlijk als hij er een avond is. Heb nooit het gevoel dat ie in m'n 'space' zit of dat we veel rekening met elkaar moeten houden.
Pearle, jij hebt echt met een eikel samengewoond :-s
Ik begrijp je niet helemaal..Zeg je nou dat je je afhankelijk moet stellen van je partner om het samenwonen te doen slagen?
Ik kan er niet over mee praten. Ik vind samenwonen met m'n partner heerlijk! Hij werkt onregelmatig dus zit is vaak doordeweekse avonden en om het weekend aan het werk. Ik geniet van die momenten, maar vind het ook heerlijk als hij er een avond is. Heb nooit het gevoel dat ie in m'n 'space' zit of dat we veel rekening met elkaar moeten houden.
Pearle, jij hebt echt met een eikel samengewoond :-s
zondag 31 oktober 2010 om 09:36
zondag 31 oktober 2010 om 09:38
Als jullie het kunnen betalen, geen kinderwens hebben en er allebei achter staan, gewoon doen!
Ik ken een stel wat al 15 jaar zo'n relatie heeft en ze zijn erg gelukkig.
Ik heb ook een tijd alleen gewoond en zei vaak dat ik nooit meer wilde samenwonen of iig pas als ik iemand echt kon vertrouwen na jaren en jaren, maar ik ontmoette mijn vriend en we zijn na 2 dagen al gaan samenwonen.
Zo veranderlijk is het wel.
Ik ken een stel wat al 15 jaar zo'n relatie heeft en ze zijn erg gelukkig.
Ik heb ook een tijd alleen gewoond en zei vaak dat ik nooit meer wilde samenwonen of iig pas als ik iemand echt kon vertrouwen na jaren en jaren, maar ik ontmoette mijn vriend en we zijn na 2 dagen al gaan samenwonen.
Zo veranderlijk is het wel.
zondag 31 oktober 2010 om 09:43
zondag 31 oktober 2010 om 09:45
Ik begrijp Elizy's verhaal ook niet.
Hier ook een einzelganger, ben 2x getrouwd geweest en dus ook 2x met iemand samengewoond, ben nu bijna 6 jaar alleen (met kinderen, dat dan weer wél) en ik moet er niet aan denken om ooit nog met een andere volwassene in één huis te wonen! Ik heb grote behoefte aan mijn eigen ruimte, eigen spullen om me heen.
Of het huis moet dusdanig groot zijn dat ik me ergens terug kan trekken. Maar ik zie het niet gebeuren.
Hier ook een einzelganger, ben 2x getrouwd geweest en dus ook 2x met iemand samengewoond, ben nu bijna 6 jaar alleen (met kinderen, dat dan weer wél) en ik moet er niet aan denken om ooit nog met een andere volwassene in één huis te wonen! Ik heb grote behoefte aan mijn eigen ruimte, eigen spullen om me heen.
Of het huis moet dusdanig groot zijn dat ik me ergens terug kan trekken. Maar ik zie het niet gebeuren.
zondag 31 oktober 2010 om 09:49
TO, ik snap wel dat je het zelf een beetje vreemd vind, maar dat is het dus niet. Het feit alleen al dat jij en je partner het er zo goed over kunnen hebben vind ik een kunst en zeer goed. Veel succes met je partner en als jullie zo goed blijven communiceren dan heb je iets goeds, nl een vreselijk goede relatie!
zondag 31 oktober 2010 om 09:54
Hier ook een latter, al ben ik al een tijdje single.
Het romantische plaatje van gezellig knus in een huis samenwonen heb ik na drie keer proberen wel laten varen. Samenwonen werkt niet voor mij. Ik verlies heel snel mijn interesse in de ander omdat ik mij verheug op de momenten alleen, omdat die er bij het samenwonen minder zijn. Als ik lat vind ik het heerlijk om bij die ander te zijn, juist omdat ik daar bewust voor kan kiezen ipv met die ander 'opgescheept' te zitten. Klinkt misschien heel hard, maar dit is hoe mijn gevoel veranderde tijdens het samenwonen, ik voelde het als zeer verstikkend. Doen we dus maar niet meer, zonde van een goede relatie.
Overigens woon ik nu in een woongemeenschap, wat ik heerlijk vind. Op het eerste gezicht lijkt het op samenwonen, maar ik denk dat de spatie in het woord (samen wonen) nu net het grote verschil maakt.
Het romantische plaatje van gezellig knus in een huis samenwonen heb ik na drie keer proberen wel laten varen. Samenwonen werkt niet voor mij. Ik verlies heel snel mijn interesse in de ander omdat ik mij verheug op de momenten alleen, omdat die er bij het samenwonen minder zijn. Als ik lat vind ik het heerlijk om bij die ander te zijn, juist omdat ik daar bewust voor kan kiezen ipv met die ander 'opgescheept' te zitten. Klinkt misschien heel hard, maar dit is hoe mijn gevoel veranderde tijdens het samenwonen, ik voelde het als zeer verstikkend. Doen we dus maar niet meer, zonde van een goede relatie.
Overigens woon ik nu in een woongemeenschap, wat ik heerlijk vind. Op het eerste gezicht lijkt het op samenwonen, maar ik denk dat de spatie in het woord (samen wonen) nu net het grote verschil maakt.
zondag 31 oktober 2010 om 09:58
Elizy bedoelt volgens mij dat je door te samenwonen je op een bepaalde manier kwetsbaar opstelt. En die kwetsbaarheid verdipet je relatie, omdat je de muurtjes die je in je leven als zelf-bescherming hebt opgetrokken moet laten zakken.
Ze geeft als voorbeeld hoe je tijdens seks jezelf volledig kunt laten gaan en de ander de touwtjes in de handen geeft, omdat je er (kwetsbaar en dus zonder muurtjes) op vertrouwt dat de ander integer is en dus geen misbruik maakt van jouw kwetsbaarheid.
Ze geeft als voorbeeld hoe je tijdens seks jezelf volledig kunt laten gaan en de ander de touwtjes in de handen geeft, omdat je er (kwetsbaar en dus zonder muurtjes) op vertrouwt dat de ander integer is en dus geen misbruik maakt van jouw kwetsbaarheid.
zondag 31 oktober 2010 om 10:00
TO, je kunt toch best trouwen zonder dat je gaat samenwonen? Verloven ook. Dat is het gevoelsmatig misschien wel serieuzer dan nu, door de officiele structuur ervan. Maar samenwonen is dacht ik wettelijk niet meer verplicht.
Ik zie mezelf evenmin samenwonen. Trouwen vind ik een beetje griezelig. Maar verloven, dat lijkt me heel romantisch. Het beste van twee werelden eigenlijk, vrij en verbonden tegelijkertijd.
Ik zie mezelf evenmin samenwonen. Trouwen vind ik een beetje griezelig. Maar verloven, dat lijkt me heel romantisch. Het beste van twee werelden eigenlijk, vrij en verbonden tegelijkertijd.
