Relaties
alle pijlers
Nooit samenwonen
zondag 31 oktober 2010 om 03:53
Na een jaartje wikken en wegen hebben mijn vriend en ik het dan eindelijk tegen elkaar uitgesproken: we willen niet samenwonen, nooit.
Ik ben vrij veeleisend in mijn eigen huis en ik heb een eigen ruimte nodig. Als ik met iemand woon probeer ik me wel aan te passen, maar eigenlijk vreet ik me van binnen op bij het minste of geringste, dus echt relaxed vind ik het dan niet. In ons geval zijn we ook nog eens twee extremen: hij chaotisch, rommelig, komt afspraken niet na, ik supergeorganiseerd, altijd ruim op tijd etc. In onze relatie is dat trouwens een plus want we passen ons aan: hij wat netter, ik wat losser. Maar samenwonen lijkt me bij ons dus net die grens waarin al die eigenschappen opeens enorm irritant gaan worden.
Ik ben denk ik sowieso geen samenwoner, ik heb het in het verleden wel eens gedaan maar dan vond ik de kwaliteit van mijn relatie wel achteruit gaan: een groot deel van de communicatie draaide om het huishouden, altijd aanpassen. Verder hebben wij ook geen kinderwens of trouwwens dus ik kan gewoon echt geen voordelen van samenwonen bedenken. Hij denkt er hetzelfde over.
Maar...ik heb toch nog een beetje moeite met het plaatje in mijn hoofd: verliefd, verloofd, getrouwd. Als je dan in die eerste fase blijft hangen schiet soms nog wel door mijn hoofd dat het dan minder serieus zou zijn (puur gevoelsmatig want verstandelijk vind ik dat helemaal niet).
Ik ben benieuwd naar jullie meningen en vooral ervaringen. Zijn er mensen die helemaal voor lat gaan? Kan lat lang leuk blijven? Ben je van lat naar samenwonen gegaan? Heb je een relatie meegemaakt die door samenwonen om zeep is geholpen? Of was het dan toch wel stukgelopen?
Ik ben vrij veeleisend in mijn eigen huis en ik heb een eigen ruimte nodig. Als ik met iemand woon probeer ik me wel aan te passen, maar eigenlijk vreet ik me van binnen op bij het minste of geringste, dus echt relaxed vind ik het dan niet. In ons geval zijn we ook nog eens twee extremen: hij chaotisch, rommelig, komt afspraken niet na, ik supergeorganiseerd, altijd ruim op tijd etc. In onze relatie is dat trouwens een plus want we passen ons aan: hij wat netter, ik wat losser. Maar samenwonen lijkt me bij ons dus net die grens waarin al die eigenschappen opeens enorm irritant gaan worden.
Ik ben denk ik sowieso geen samenwoner, ik heb het in het verleden wel eens gedaan maar dan vond ik de kwaliteit van mijn relatie wel achteruit gaan: een groot deel van de communicatie draaide om het huishouden, altijd aanpassen. Verder hebben wij ook geen kinderwens of trouwwens dus ik kan gewoon echt geen voordelen van samenwonen bedenken. Hij denkt er hetzelfde over.
Maar...ik heb toch nog een beetje moeite met het plaatje in mijn hoofd: verliefd, verloofd, getrouwd. Als je dan in die eerste fase blijft hangen schiet soms nog wel door mijn hoofd dat het dan minder serieus zou zijn (puur gevoelsmatig want verstandelijk vind ik dat helemaal niet).
Ik ben benieuwd naar jullie meningen en vooral ervaringen. Zijn er mensen die helemaal voor lat gaan? Kan lat lang leuk blijven? Ben je van lat naar samenwonen gegaan? Heb je een relatie meegemaakt die door samenwonen om zeep is geholpen? Of was het dan toch wel stukgelopen?
zondag 31 oktober 2010 om 10:01
zondag 31 oktober 2010 om 10:04
Dat plaatje wat je hebt, van verliefd, verloofd, getrouwd, volgens mij zijn we allemaal een beetje opgevoed met het idee dat dat 'hoort'.
Maar je ziet zelf bij hoeveel mensen dat niet blijkt te werken.
Ik vind het heel verstandig dat je vooraf al inziet dat het geen goed plan is in jullie geval. Als jullie de situatie goed vinden zo, dan is het toch goed?
Verder zou je misschien iets symbolisch kunnen doen om wel de relatie te bezegelen. Iets met zijn tweeën of juist met mensen die je dierbaar zijn. Dan ben je toch een fase verder dan 'alleen maar verliefd'.
Maar je ziet zelf bij hoeveel mensen dat niet blijkt te werken.
Ik vind het heel verstandig dat je vooraf al inziet dat het geen goed plan is in jullie geval. Als jullie de situatie goed vinden zo, dan is het toch goed?
Verder zou je misschien iets symbolisch kunnen doen om wel de relatie te bezegelen. Iets met zijn tweeën of juist met mensen die je dierbaar zijn. Dan ben je toch een fase verder dan 'alleen maar verliefd'.
zondag 31 oktober 2010 om 10:05
quote:Zamirah schreef op 31 oktober 2010 @ 10:01:
Meestal komt het er op neer, dat de vrouw de man verzorgt. Mannen vinden het vaak fijn om samen te wonen, dan wordt alles "gedaan", inclusief weekendwip.
Vrouwen daarentegen worden meer belast als ze samenwonen. Logisch dus dat je daar geen zin in hebt.Helemaal mee eens, Zamirah. En zo jammer dat het daar altijd op lijkt it te draaien. Ik ken, eerlijk, geen enkele relatie waarbij de vrouw minder te doen kreeg toen ze ging samenwonen. Het redelijk evenredig samen delen van de dagelijkse dingen als koken, boodschappen en schoonmaken heb ik nog bij geen van de relaties die ik ken gezien.
Meestal komt het er op neer, dat de vrouw de man verzorgt. Mannen vinden het vaak fijn om samen te wonen, dan wordt alles "gedaan", inclusief weekendwip.
Vrouwen daarentegen worden meer belast als ze samenwonen. Logisch dus dat je daar geen zin in hebt.Helemaal mee eens, Zamirah. En zo jammer dat het daar altijd op lijkt it te draaien. Ik ken, eerlijk, geen enkele relatie waarbij de vrouw minder te doen kreeg toen ze ging samenwonen. Het redelijk evenredig samen delen van de dagelijkse dingen als koken, boodschappen en schoonmaken heb ik nog bij geen van de relaties die ik ken gezien.
zondag 31 oktober 2010 om 10:10
quote:Friezin71 schreef op 31 oktober 2010 @ 09:58:
Elizy bedoelt volgens mij dat je door te samenwonen je op een bepaalde manier kwetsbaar opstelt. En die kwetsbaarheid verdipet je relatie, omdat je de muurtjes die je in je leven als zelf-bescherming hebt opgetrokken moet laten zakken.
Ze geeft als voorbeeld hoe je tijdens seks jezelf volledig kunt laten gaan en de ander de touwtjes in de handen geeft, omdat je er (kwetsbaar en dus zonder muurtjes) op vertrouwt dat de ander integer is en dus geen misbruik maakt van jouw kwetsbaarheid.Een integere man de leiding geven vind ik al een contradictie. Als een man de leiding wil hebben, dan is hij wat mij betreft al niet meer integer.
Elizy bedoelt volgens mij dat je door te samenwonen je op een bepaalde manier kwetsbaar opstelt. En die kwetsbaarheid verdipet je relatie, omdat je de muurtjes die je in je leven als zelf-bescherming hebt opgetrokken moet laten zakken.
Ze geeft als voorbeeld hoe je tijdens seks jezelf volledig kunt laten gaan en de ander de touwtjes in de handen geeft, omdat je er (kwetsbaar en dus zonder muurtjes) op vertrouwt dat de ander integer is en dus geen misbruik maakt van jouw kwetsbaarheid.Een integere man de leiding geven vind ik al een contradictie. Als een man de leiding wil hebben, dan is hij wat mij betreft al niet meer integer.
zondag 31 oktober 2010 om 10:23
quote:Friezin71 schreef op 31 oktober 2010 @ 10:05:
[...]
Helemaal mee eens, Zamirah. En zo jammer dat het daar altijd op lijkt it te draaien. Ik ken, eerlijk, geen enkele relatie waarbij de vrouw minder te doen kreeg toen ze ging samenwonen. Het redelijk evenredig samen delen van de dagelijkse dingen als koken, boodschappen en schoonmaken heb ik nog bij geen van de relaties die ik ken gezien.
Als ik naar mezelf kijk, is dat bij mij wel het geval. Toen ik nog latte, moest ik zelf koken, het huishouden en de boodschappen doen. Nu ik samenwoon, kook ik nog wel maar het huishouden en de boodschappen is een gezamenlijke bezigheid geworden.
Vriend staat nu bijv. te strijken
[...]
Helemaal mee eens, Zamirah. En zo jammer dat het daar altijd op lijkt it te draaien. Ik ken, eerlijk, geen enkele relatie waarbij de vrouw minder te doen kreeg toen ze ging samenwonen. Het redelijk evenredig samen delen van de dagelijkse dingen als koken, boodschappen en schoonmaken heb ik nog bij geen van de relaties die ik ken gezien.
Als ik naar mezelf kijk, is dat bij mij wel het geval. Toen ik nog latte, moest ik zelf koken, het huishouden en de boodschappen doen. Nu ik samenwoon, kook ik nog wel maar het huishouden en de boodschappen is een gezamenlijke bezigheid geworden.
Vriend staat nu bijv. te strijken
zondag 31 oktober 2010 om 10:28
Hoi TO,
Ik vind het helemaal niet gek wat jullie bedacht hebben.
Het past bij jullie, en trek je niets aan van traditie, zit zo in ons hoofd geramd dat je voor eeuwig samen moet wonen, begint al bij sprookjes, andere boeken, films... .
Nooit eens "ze leefden nog lang en gelukkig en hadden ieder hun eigen, prachtige kasteel".
Trouwen kun je natuurlijk evengoed, als je dat wilt, daar hoef je niet voor samen te wonen (het aardige van trouwen vind ik ook de familie- en vrienden-"vereniging" die dan plaatsvindt). Je kunt huwelijkse voorwaarden opstellen om van alles te regelen.
We hebben hier allebei een eigen "werkruimte" want hoe romantisch je ook bent je moet wel twee personen blijven. Gelukkig kan het, qua ruimte in huis, dat is niet altijd zo geweest.
Veel geluk.
OT ik zie dat ze bij Dove allemaal hun eigen haar beschadigen. Moet de arbeidsinspectie daar niet eens langs?
Ik vind het helemaal niet gek wat jullie bedacht hebben.
Het past bij jullie, en trek je niets aan van traditie, zit zo in ons hoofd geramd dat je voor eeuwig samen moet wonen, begint al bij sprookjes, andere boeken, films... .
Nooit eens "ze leefden nog lang en gelukkig en hadden ieder hun eigen, prachtige kasteel".
Trouwen kun je natuurlijk evengoed, als je dat wilt, daar hoef je niet voor samen te wonen (het aardige van trouwen vind ik ook de familie- en vrienden-"vereniging" die dan plaatsvindt). Je kunt huwelijkse voorwaarden opstellen om van alles te regelen.
We hebben hier allebei een eigen "werkruimte" want hoe romantisch je ook bent je moet wel twee personen blijven. Gelukkig kan het, qua ruimte in huis, dat is niet altijd zo geweest.
Veel geluk.
OT ik zie dat ze bij Dove allemaal hun eigen haar beschadigen. Moet de arbeidsinspectie daar niet eens langs?
zondag 31 oktober 2010 om 10:29
quote:Zamirah schreef op 31 oktober 2010 @ 10:01:
Meestal komt het er op neer, dat de vrouw de man verzorgt. Mannen vinden het vaak fijn om samen te wonen, dan wordt alles "gedaan", inclusief weekendwip.
Vrouwen daarentegen worden meer belast als ze samenwonen. Logisch dus dat je daar geen zin in hebt.Ik ben het met je eens. Ook denk ik dat vrouwen gemiddeld wat minder goed loslaten hoe huishouden gedaan moet worden dan mannen, dus dat het een zelfveroorzaakt probleem is.
Meestal komt het er op neer, dat de vrouw de man verzorgt. Mannen vinden het vaak fijn om samen te wonen, dan wordt alles "gedaan", inclusief weekendwip.
Vrouwen daarentegen worden meer belast als ze samenwonen. Logisch dus dat je daar geen zin in hebt.Ik ben het met je eens. Ook denk ik dat vrouwen gemiddeld wat minder goed loslaten hoe huishouden gedaan moet worden dan mannen, dus dat het een zelfveroorzaakt probleem is.
zondag 31 oktober 2010 om 10:31
Tja zelf vond ik samenwonen met mijn ex best wel fijn, ondanks dat er ook irritaties waren natuurlijk. Latten vond ik helemaal niet leuk, telkens hem weer 5 dagen moeten missen, nee dat vond ik niks. Telkens op en neer met de trein. Nee ik zou wel weer opnieuw willen samenwonen, maar ik snap het goed dat er mensen zijn die alleen willen latten want ik ben ook een einzelganger hou ook van tijd voor mezelf.
zondag 31 oktober 2010 om 10:32
quote:Bianca2612 schreef op 31 oktober 2010 @ 10:23:
[...]
Als ik naar mezelf kijk, is dat bij mij wel het geval. Toen ik nog latte, moest ik zelf koken, het huishouden en de boodschappen doen. Nu ik samenwoon, kook ik nog wel maar het huishouden en de boodschappen is een gezamenlijke bezigheid geworden.
Vriend staat nu bijv. te strijken Als je ook nog gelukkig met hem bent, zou ik hem zeker houden, zoveel van dit soort mannen lijken er niet te zijn
[...]
Als ik naar mezelf kijk, is dat bij mij wel het geval. Toen ik nog latte, moest ik zelf koken, het huishouden en de boodschappen doen. Nu ik samenwoon, kook ik nog wel maar het huishouden en de boodschappen is een gezamenlijke bezigheid geworden.
Vriend staat nu bijv. te strijken Als je ook nog gelukkig met hem bent, zou ik hem zeker houden, zoveel van dit soort mannen lijken er niet te zijn
zondag 31 oktober 2010 om 10:33
Quote
Friezin71, 21 minuten geleden
Ik ken, eerlijk, geen enkele relatie waarbij de vrouw minder te doen kreeg toen ze ging samenwonen. Het redelijk evenredig samen delen van de dagelijkse dingen als koken, boodschappen en schoonmaken heb ik nog bij geen van de relaties die ik ken gezien
Toen wij net samenwoonden, ging ik er inderdaad op achteruit.
Inmiddels (18mndn later) is het anders... Het enige dat volledig op mij neerkomt is het toilet schoonmaken. De rest is 60/40 voor hem en koken doe ik ongeveer eens in de 10 dagen.
We vinden het prima zo
Friezin71, 21 minuten geleden
Ik ken, eerlijk, geen enkele relatie waarbij de vrouw minder te doen kreeg toen ze ging samenwonen. Het redelijk evenredig samen delen van de dagelijkse dingen als koken, boodschappen en schoonmaken heb ik nog bij geen van de relaties die ik ken gezien
Toen wij net samenwoonden, ging ik er inderdaad op achteruit.
Inmiddels (18mndn later) is het anders... Het enige dat volledig op mij neerkomt is het toilet schoonmaken. De rest is 60/40 voor hem en koken doe ik ongeveer eens in de 10 dagen.
We vinden het prima zo
zondag 31 oktober 2010 om 11:19
Ik ben zeker gelukkig met hem Friezin!
Hier geen discussie over wie wat moet doen in het huishouden, genoeg plek in huis om je even terug te trekken indien je daar behoefte aan hebt en we laten elkaar vrij om dingen voor jezelf te doen.
Valk, als jullie alletwee gelukkig zijn met de situatie zoals jullie afgesproken hebben dan maakt het toch niet uit wat anderen er van vinden?
Hier geen discussie over wie wat moet doen in het huishouden, genoeg plek in huis om je even terug te trekken indien je daar behoefte aan hebt en we laten elkaar vrij om dingen voor jezelf te doen.
Valk, als jullie alletwee gelukkig zijn met de situatie zoals jullie afgesproken hebben dan maakt het toch niet uit wat anderen er van vinden?
zondag 31 oktober 2010 om 11:27
Wij wonen ook samen, al voelt het soms ook wel wat als latten. We wonen in hetzelfde huis, maar hebben allebei een ruimte voor onszelf. Soms heb je gewoon de behoefte om jezelf terug te trekken, om lekker je eigen ding te doen. Dat kan dan prima. Scheelt ook dat we beiden erg verschillend zijn, houden van andere tv programma's, vinden andere dingen leuk, hebben verschillende hobby's. Maar toch zijn we gaan samenwonen zodat we hetgeen wat we wél samen hebben, ook samen kunnen delen. En omdat het leuker is om gewoon samen te eten, elkaar dagelijks te kunnen spreken en samen te slapen.
Als mijn vrienden komen is zij lekker op haar eigen stek en bij haar vrienden net zo. Huishouden doen we 50/50, en bij 2 dames zijn er niet echt dingen die toe te wijzen zijn aan het standaard mannetje/vrouwtje patroon. Ik mag dan meer een einzelganger zijn, zij gaat helemaal op in haar werk. En zo nu en dan moet een van ons voor het werk een paar dagen in een hotel, dus heeft de ander het huis dan voor zich alleen. Heerlijk vind ik dat. Heb ook niet het gevoel wat we beiden veel moeten aanpassen aan een ander. Tuurlijk is het wel net zo aardig als je iets te eten maakt of de ander ook wat lust, maar het is niet dat het moet ofzo. Vaak koken we dan ook wel eens ons eigen ding, omdat we niet van hetzelfde eten houden. Wat dat betreft kunnen we heerlijk onszelf zijn in onze relatie. En we leven daarvoor niet volledig met, maar ook niet volledig zonder elkaar.
Als mijn vrienden komen is zij lekker op haar eigen stek en bij haar vrienden net zo. Huishouden doen we 50/50, en bij 2 dames zijn er niet echt dingen die toe te wijzen zijn aan het standaard mannetje/vrouwtje patroon. Ik mag dan meer een einzelganger zijn, zij gaat helemaal op in haar werk. En zo nu en dan moet een van ons voor het werk een paar dagen in een hotel, dus heeft de ander het huis dan voor zich alleen. Heerlijk vind ik dat. Heb ook niet het gevoel wat we beiden veel moeten aanpassen aan een ander. Tuurlijk is het wel net zo aardig als je iets te eten maakt of de ander ook wat lust, maar het is niet dat het moet ofzo. Vaak koken we dan ook wel eens ons eigen ding, omdat we niet van hetzelfde eten houden. Wat dat betreft kunnen we heerlijk onszelf zijn in onze relatie. En we leven daarvoor niet volledig met, maar ook niet volledig zonder elkaar.
zondag 31 oktober 2010 om 11:36
quote:Elizey schreef op 31 oktober 2010 @ 08:53:
Voor mijn gevoel, de behoefte voor ruimte , komt op het moment dat wij oncomfortabel voelen om die ruimte in het bijzijn van ons partner te nemen.
Of als wij bang zijn om te dicht bij elkaar te komen en met laten kan toch wat afstand bewaren. Etc. etc.
Geen touw aan vast te knopen, zoals altijd..................
Voor mijn gevoel, de behoefte voor ruimte , komt op het moment dat wij oncomfortabel voelen om die ruimte in het bijzijn van ons partner te nemen.
Of als wij bang zijn om te dicht bij elkaar te komen en met laten kan toch wat afstand bewaren. Etc. etc.
Geen touw aan vast te knopen, zoals altijd..................
zondag 31 oktober 2010 om 11:45
Hai Valk, hier een lange LAT ervaring (15 jaar) en zelfs een kind gekregen.
Ik ben grote voorstander van latten en zou dit op bepaalde vlakken ook heel graag zo houden. Ik doe het al 15 jaar zo, we hebben samen een kind en wonen niet samen. Inmiddels wel dicht bij elkaar in de buurt overigens. Dat kan ook haast niet anders met een kind die naar school gaat en vriendjes heeft. Dan moet je dicht bij elkaar wonen en de school.
Ik vind het enorm veel voordelen hebben. En toch...wil ik graag gaan samen wonen. Niet omdat ik mijn vrijheid en eigen ruimte op wil geven (liever niet zelfs). Maar omdat ik het zo zat ben om telkens weer afstand te "moeten" doen van mijn huis (we slapen dan weer een paar nachten hier, dan weer een paar nachten daar). Ik wil gewoon in mijn huis blijven. De continuiteit houden. Ik heb geen zin meer in 'zijn' huis. Ik heb geen zin meer om daar ook moeite in te steken (en dat moet met een kind toch wel meer, omdat het huishouden niet stopt bij mijn eigen voordeur), etc.
Dat is voor mij/ons toch wel de grote reden om het samenwonen aan te gaan. Maar eerlijk gezegd ben ik soms best wel eens bang daarvoor. Want nu is mijn huis echt mijn huis. Ook letterlijk, omdat mijn huurhuis op mijn naam staat en mijn partner zijn huis gaat opzeggen. Dus is het niet meer dan fair dat hij net zoveel 'recht' krijgt op mijn huis. Maar de gedachte dat wij uit elkaar zouden gaan en ik mijn mooie lieve huis zou kwijtraken aan mijn partner
Maar goed, als ik met die gedachte al rekening ga houden na 15 jaar relatie, waarom zou ik dan uberhaupt gaan samenwonen. Je moet toch op een gegeven moment vertrouwen koesteren in elkaar. Je kwetsbaar op durven stellen. En dat wil ik nu gaan proberen.
Ik ben grote voorstander van latten en zou dit op bepaalde vlakken ook heel graag zo houden. Ik doe het al 15 jaar zo, we hebben samen een kind en wonen niet samen. Inmiddels wel dicht bij elkaar in de buurt overigens. Dat kan ook haast niet anders met een kind die naar school gaat en vriendjes heeft. Dan moet je dicht bij elkaar wonen en de school.
Ik vind het enorm veel voordelen hebben. En toch...wil ik graag gaan samen wonen. Niet omdat ik mijn vrijheid en eigen ruimte op wil geven (liever niet zelfs). Maar omdat ik het zo zat ben om telkens weer afstand te "moeten" doen van mijn huis (we slapen dan weer een paar nachten hier, dan weer een paar nachten daar). Ik wil gewoon in mijn huis blijven. De continuiteit houden. Ik heb geen zin meer in 'zijn' huis. Ik heb geen zin meer om daar ook moeite in te steken (en dat moet met een kind toch wel meer, omdat het huishouden niet stopt bij mijn eigen voordeur), etc.
Dat is voor mij/ons toch wel de grote reden om het samenwonen aan te gaan. Maar eerlijk gezegd ben ik soms best wel eens bang daarvoor. Want nu is mijn huis echt mijn huis. Ook letterlijk, omdat mijn huurhuis op mijn naam staat en mijn partner zijn huis gaat opzeggen. Dus is het niet meer dan fair dat hij net zoveel 'recht' krijgt op mijn huis. Maar de gedachte dat wij uit elkaar zouden gaan en ik mijn mooie lieve huis zou kwijtraken aan mijn partner
Maar goed, als ik met die gedachte al rekening ga houden na 15 jaar relatie, waarom zou ik dan uberhaupt gaan samenwonen. Je moet toch op een gegeven moment vertrouwen koesteren in elkaar. Je kwetsbaar op durven stellen. En dat wil ik nu gaan proberen.
zondag 31 oktober 2010 om 11:47
Hallo allemaal
Ik zit met hetzelfde dilemma, mijn vriend en ik zijn nu 6 jaar bij elkaar en zijn eigenlijk ook geen types om samen te gaan wonen.We hebben allebei behoefte aan ruimte en onze eigen dingen, niks mis mee zou je denken maar waar we erg tegen aan boksen zijn de meningen in onze omgeving en dan vooral onze families. Die vinden het raar dat wij niet samenwonen en laten dat ook wel es blijken, dit vind ik erg vervelend en dan begin ik te denken of wij misschien niet vreemd zijn omdat we niet samenwonen omdat dit toch erg de "norm"is. Maar ik ben blij te lezen dat er meerdere zijn, doet me goed!! Hebben jullie daar wel es last van, negatieve meningen van buitenaf?
Ik zit met hetzelfde dilemma, mijn vriend en ik zijn nu 6 jaar bij elkaar en zijn eigenlijk ook geen types om samen te gaan wonen.We hebben allebei behoefte aan ruimte en onze eigen dingen, niks mis mee zou je denken maar waar we erg tegen aan boksen zijn de meningen in onze omgeving en dan vooral onze families. Die vinden het raar dat wij niet samenwonen en laten dat ook wel es blijken, dit vind ik erg vervelend en dan begin ik te denken of wij misschien niet vreemd zijn omdat we niet samenwonen omdat dit toch erg de "norm"is. Maar ik ben blij te lezen dat er meerdere zijn, doet me goed!! Hebben jullie daar wel es last van, negatieve meningen van buitenaf?
zondag 31 oktober 2010 om 11:53
Ook ik wilde never nooit samenwonen. Totdat ik mijn oude jeugdliefde weer tegenkwam na 18 jaar.
Toen heb ik de stap genomen, ook puur om de praktische redenen. We hadden allebei een beroep met onregelmatige werktijden. Als de een 's avonds vrij was, was de ander aan het werk. En beiden woonden we ver van ons werk zodat we sowieso altijd laat thuis waren. Gek werd ik van de kleding en spullen die ik mee moest nemen en hij ook. Er was al zoveel onrust in mijn leven met die baan en dit werd nog meer chaos. Ik moest rekening houden met diverse agenda's: van mezelf, vriendinnen en vriend.
We zijn gaan samenwonen en zijn nog steeds stapelgek op elkaar en ik heb er geen spijt van.
Maar toch, af en toe bekruipt me het gevoel van even alleen willen zijn in je eigen huis. En dat heeft dan niets met de liefde voor hem te maken maar omdat ik altijd een einzelgänger ben geweest.
Toen heb ik de stap genomen, ook puur om de praktische redenen. We hadden allebei een beroep met onregelmatige werktijden. Als de een 's avonds vrij was, was de ander aan het werk. En beiden woonden we ver van ons werk zodat we sowieso altijd laat thuis waren. Gek werd ik van de kleding en spullen die ik mee moest nemen en hij ook. Er was al zoveel onrust in mijn leven met die baan en dit werd nog meer chaos. Ik moest rekening houden met diverse agenda's: van mezelf, vriendinnen en vriend.
We zijn gaan samenwonen en zijn nog steeds stapelgek op elkaar en ik heb er geen spijt van.
Maar toch, af en toe bekruipt me het gevoel van even alleen willen zijn in je eigen huis. En dat heeft dan niets met de liefde voor hem te maken maar omdat ik altijd een einzelgänger ben geweest.
zondag 31 oktober 2010 om 12:04
Samenwonen zou ik ook nooit willen. Ik moet er niet aan denken. Daarvoor ben ik veel te veel op mijn vrijheid gesteld en te onafhankelijk.
Ik begrijp dan ook de vrouwen niet die om economische redenen bij iemand intrekken (geloof me ik ken er velen). Totdat het fout loopt en ze helemaal in de ellende zitten. Meestal geen huis meer, te weinig inkomen en geen spaargeld.
Tel uit je winst......Laat mij maar latten. Blijft het spannend ook.
Ik begrijp dan ook de vrouwen niet die om economische redenen bij iemand intrekken (geloof me ik ken er velen). Totdat het fout loopt en ze helemaal in de ellende zitten. Meestal geen huis meer, te weinig inkomen en geen spaargeld.
Tel uit je winst......Laat mij maar latten. Blijft het spannend ook.
zondag 31 oktober 2010 om 12:07
quote:Aranea schreef op 31 oktober 2010 @ 12:04:
Samenwonen zou ik ook nooit willen. Ik moet er niet aan denken. Daarvoor ben ik veel te veel op mijn vrijheid gesteld en te onafhankelijk.
Ik begrijp dan ook de vrouwen niet die om economische redenen bij iemand intrekken (geloof me ik ken er velen). Totdat het fout loopt en ze helemaal in de ellende zitten. Meestal geen huis meer, te weinig inkomen en geen spaargeld.
Tel uit je winst......Laat mij maar latten. Blijft het spannend ook.Hebberig en naief!
Samenwonen zou ik ook nooit willen. Ik moet er niet aan denken. Daarvoor ben ik veel te veel op mijn vrijheid gesteld en te onafhankelijk.
Ik begrijp dan ook de vrouwen niet die om economische redenen bij iemand intrekken (geloof me ik ken er velen). Totdat het fout loopt en ze helemaal in de ellende zitten. Meestal geen huis meer, te weinig inkomen en geen spaargeld.
Tel uit je winst......Laat mij maar latten. Blijft het spannend ook.Hebberig en naief!
zondag 31 oktober 2010 om 12:07
Het is niet altijd direct over met je vrijheid, zelfstandigheid en onafhankelijkheid als je gaat samenwonen. Als je maar bespreekbaar maakt wat voor jou belangrijk is. Wij wonen hier ook als 2 individuen, het is niet alsof we opeens onszelf moeten opgeven voor de ander.Tuurlijk houd je wat rekening met de ander. Maar dat heb je ook als je gaat latten lijkt me. Of hoef je dan opeens geen rekening meer met elkaar te houden?
zondag 31 oktober 2010 om 12:09
@TO volgens mij hebben jullie door te latten een leukere relatie dan die je zou hebben als jullie gingen samenwonen. Dan lijkt me dit een zeer logische oplossing. Ik zou het ook wel willen maar vriend en ik woonde best een stukje uit elkaar en dat zou mij dan wel weer opbreken. Als we beide een leuk huis hadden gehad in dezelfde stad zouden we zomaar misschien nooit zijn gaan samenwonen. Lijkt me ideaal om bijvoorbeeld om het weekend bij de ander te zitten en dan door de weeks ook 1 a 2 avonden af te spreken voor de bios of naar de kroeg. Volgens mij maak je dan echt tijd voor elkaar omdat je samen een afspraak hebt. Jouw vriend zou dan dus eens in de twee weken zijn zooi in huis moeten opruimen omdat jij het weekend komt en de rest van de dagen gewoon zijn schoenen uit kunnen trekken waar hij wil en zijn jas over de stoel kunnen gooien en jij hoeft je daar dan niet aan te ergeren. Lijkt me win win situatie. Enige wat mij ook nog zou tegenhouden zijn de kosten en het hebben van een kind. Twee huizen is natuurlijk duurder dan eentje en ik wil wel graag een kind. Maar als je het kan betalen en het heen en weer reizen geen probleem is zou ik dit gewoon zo blijven volhouden. Het is voor jullie wat het beste werkt en waardoor jullie het gelukkigste zijn.
zondag 31 oktober 2010 om 12:21
Er is een bepaalde parallel tussen onafhankelijk in de relatie met alles willen zijn (ik heb hier niet over eigen prestaties buiten de relatie zoals werk, vrienden etc. ) VS te veel in de relatie moeten doen.
Leiding weg durven geven heeft alles met vertrouwen te maken. Als je dat niet wil dan ergens vertrouw je (terecht of onterecht) dat persoon niet.
In het algemeen zijn mannen best gedienstig ingesteld na vrouwen toe. En willen dol graag hun eigen vrouw plezieren en behagen. Mits zij vertrouwen in hem heeft.
Heeft zij weinig vertrouwen in hem en geeft ze te weinig vrijheid aan hem in leiding nemen daar waar hij het wil dan heb je groot kans dat hij weinig van zijn gedienstige natuur aan haar laat zien, en all het werk in de relatie aan haar overlaat.
Leiding weg durven geven heeft alles met vertrouwen te maken. Als je dat niet wil dan ergens vertrouw je (terecht of onterecht) dat persoon niet.
In het algemeen zijn mannen best gedienstig ingesteld na vrouwen toe. En willen dol graag hun eigen vrouw plezieren en behagen. Mits zij vertrouwen in hem heeft.
Heeft zij weinig vertrouwen in hem en geeft ze te weinig vrijheid aan hem in leiding nemen daar waar hij het wil dan heb je groot kans dat hij weinig van zijn gedienstige natuur aan haar laat zien, en all het werk in de relatie aan haar overlaat.
zondag 31 oktober 2010 om 12:25
quote:Zamirah schreef op 31 oktober 2010 @ 10:01:
Meestal komt het er op neer, dat de vrouw de man verzorgt. Mannen vinden het vaak fijn om samen te wonen, dan wordt alles "gedaan", inclusief weekendwip.
Vrouwen daarentegen worden meer belast als ze samenwonen. Logisch dus dat je daar geen zin in hebt.
Klopt helemaal. Samenwonende vrouwen eten ook ongezonder dan voordat ze gingen samenwonen, bij mannen is dat juist andersom . Ik geloof (maar het is lang geleden dat ik het heb gelezen) dat mannen ook afvallen na samenwonen, vrouwen komen aan.
Vrouwen gaan er in diverse aspecten dus op achteruit als ze gaan samenwonen, mannen op vooruit. Daar staat echter tegenover dat vrouwen er in financieel opzicht gemiddeld meer op vooruitgaan dan mannen als ze gaan samenwonen.
Dat is wel een nadeel van LATten: je moet het je financieel kunnen veroorloven. Alleenwonenden hebben in hun leven drie ton (!) meer kosten aan wonen, eten, kabel, telefoon, verzekeringen enz. dan samenwonenden.
Meestal komt het er op neer, dat de vrouw de man verzorgt. Mannen vinden het vaak fijn om samen te wonen, dan wordt alles "gedaan", inclusief weekendwip.
Vrouwen daarentegen worden meer belast als ze samenwonen. Logisch dus dat je daar geen zin in hebt.
Klopt helemaal. Samenwonende vrouwen eten ook ongezonder dan voordat ze gingen samenwonen, bij mannen is dat juist andersom . Ik geloof (maar het is lang geleden dat ik het heb gelezen) dat mannen ook afvallen na samenwonen, vrouwen komen aan.
Vrouwen gaan er in diverse aspecten dus op achteruit als ze gaan samenwonen, mannen op vooruit. Daar staat echter tegenover dat vrouwen er in financieel opzicht gemiddeld meer op vooruitgaan dan mannen als ze gaan samenwonen.
Dat is wel een nadeel van LATten: je moet het je financieel kunnen veroorloven. Alleenwonenden hebben in hun leven drie ton (!) meer kosten aan wonen, eten, kabel, telefoon, verzekeringen enz. dan samenwonenden.
