Nu echt stoppen??

Je relatie heeft nooit gelopen, maar toch hebben jullie een kind gekregen? Maar goed, dat is niet meer terug te draaien.



Denk je dat een kind gelukkig wordt als beide ouders het niet meer met elkaar kunnen vinden? Dat je niet meer met hem oud wil worden en dat je alles wat je belangrijk vindt bij anderen vindt en niet bij hem?



Ik denk dat je beter gelukkig kunt worden als gescheiden ouders, en dat ook uitstralen naar je kind, dan ongelukkig bij elkaar blijven 'om het kind'.

Jullie kind groeit nu op tussen ongelukkige ouders.

Wat denk je dat dat met een kind doet?

Meer dan een scheiding kan ik je verklappen.

Als jullie dicht bij elkaar gaan wonen kun je gewoon 50/50 co-ouderen voor je kind. Ongelukkige ouders hebben is voor 'n kind ook niet leuk. Als je uit elkaar gaat kun je misschien nog als goede vrienden met elkaar om blijven gaan.

Blijf nooit samen om je kind, ik spreek uit ervaring als ik zeg dat dat meer schade toebrengt dan een scheiding.



Stel je eigen geluk voorop, en maak een weloverwogen keuze.

Zijn jullie in relatie therapie geweest?

Eigenlijk geef je in zo'n beetje elke zin aan; stop met deze relatie.

Je bent bang voor de toekomst en het onbekende.

Als je leven wat je hebt je ongelukkiger maakt dan de angst voor de toekomst, pas dan ben je eraan toe en sterk genoeg om je erdoorheen te slaan.

Ja het is moeilijk en het kost je ongeveer 2 jaar om weer alles op de rit te krijgen, maar ik moet de eerste vrouw nog tegenkomen die spijt heeft van haar beslissing om alleen verder te gaan.

Je kunt het aan, echt waar ook met een kind en schulden.

Daar ga je niet dood van, het maakt je sterker

Waarom geen relatietherapie proberen?

Een relatie gaat echt niet altijd vanzelfsprekend, maar zo hard als jullie er aan moeten trekken om het te laten lopen, dat hou je toch geen jaren en jaren vol?

quote:fem2012 schreef op 23 april 2012 @ 14:26:

Ik ben er helemaal niet voor om voor de kinderen bij elkaar te blijven en toch lijkt dat nu wel te gebeuren als we zo door gaan.



En dat blijft zo bestaan totdat jij een beslissing neemt.



Sterkte.

Wat vonden jullie ooit wel leuk van elkaar?

quote:fem2012 schreef op 23 april 2012 @ 14:26:

Tijdens een vorige crisis waarin we eigenlijk al besloten hadden te stoppen hebben we wel gesproken over relatie therapie maar vriend gaf toen dat ik eerst aan mezelf zou moeten werken, aan de ontevredenheid.Ben je over meerdere dingen in je leven niet tevreden dan? Ik heb toen wel gesproken met iemand maar de echte kern heb ik niet besproken. Waarom niet? Dat het eigenlijk zo simpel is als niet bij elkaar passen. Daar kun je denk ik ook in therapie niets aan veranderen. Je zou kunnen leren elkaar te accepteren , of het nut in kunnen zien van concessies doen. Mijn vriend zou vervolgens ook wat gaan doen, qua gesprekken oid maar heeft daar nooit iets mee gedaan. Dat is oa een heel groot issue. De enorme laksheid van hem om zaken aan te pakken. Of het nu gaat om dit soort grote zaken als om kleinere dingetjes. Er gebeurd niets en hij beslist niets.

Het is idd de enorme angst voor de toekomst. Hoe moeten we het dan regelen (sowieso co-ouderschap) en dan ben ik alleen met kind. Dat alles heeft me alles zo doen laten blijven maar de angst is ook nu niet weg. Ik ben er helemaal niet voor om voor de kinderen bij elkaar te blijven en toch lijkt dat nu wel te gebeuren als we zo door gaan.

Moet je elkaar maar, om wille van het feit dat je en kind hebt, 'leren accepteren'? Terwijl TO al aangeeft niet gelukkig meer te worden/zijn van haar man?

quote:himalaya schreef op 23 april 2012 @ 14:35:

Moet je elkaar maar, om wille van het feit dat je en kind hebt, 'leren accepteren'? Terwijl TO al aangeeft niet gelukkig meer te worden/zijn van haar man?



Ik denk dat heel veel mensen veel gelukkiger zouden zijn als ze inderdaad zouden accepteren dat andere mensen ( dus ook partners ) anders zijn dan zij. En dat dat óók goed is.

Acceptatie kan een hoop rust brengen.

quote:blijfgewoonbianca schreef op 23 april 2012 @ 14:39:

[...]

Ik denk dat heel veel mensen veel gelukkiger zouden zijn als ze inderdaad zouden accepteren dat andere mensen ( dus ook partners ) anders zijn dan zij. En dat dat óók goed is.

Acceptatie kan een hoop rust brengen.Er zit nog wel een verschil tussen 'accepteren dat andere mensen anders zijn' en 'bij elkaar blijven omdat je een kind hebt, maar niet meer gelukkig bent met je partner'.

quote:blijfgewoonbianca schreef op 23 april 2012 @ 14:39:

[...]





Ik denk dat heel veel mensen veel gelukkiger zouden zijn als ze inderdaad zouden accepteren dat andere mensen ( dus ook partners ) anders zijn dan zij. En dat dat óók goed is.

Acceptatie kan een hoop rust brengen.Maar dan hoef je er toch niet meer mee onder één dak te willen leven? Mijn vriendin en haar ex (vader van haar dochter) gaan beter met elkaar om als toen ze nog getrouwd waren. Ze gaan ook gerust samen met hun dochter op wedstrijd en uit eten e.d. Als koppel werkte het niet tussen hen, als vrienden wel.

quote:fem2012 schreef op 23 april 2012 @ 14:26:

Dat het eigenlijk zo simpel is als niet bij elkaar passen. Daar kun je denk ik ook in therapie niets aan veranderen. Dat vind ik wel heel simpel.. Zeker omdat jullie een kind hebben zou je juist zoiets 'normaal' als therapie kunnen proberen, misschien dst je het uiteindelijk kan buigen aar 'hoe gaan we als vrienden uit elkaar' therapie?quote:Mijn vriend zou vervolgens ook wat gaan doen, qua gesprekken oid maar heeft daar nooit iets mee gedaan. Dat is oa een heel groot issue. De enorme laksheid van hem om zaken aan te pakken. Of het nu gaat om dit soort grote zaken als om kleinere dingetjes. Er gebeurd niets en hij beslist niets.je schrijft dat jullie karakters niet 'één' zijn, maar juist dit voorbeeld lijkt me oplosbaar. Je vriend kan leren wat meer initiatief te tonen, beter te plannen. Gewoon, omdat jij dat fijn vind. Jij kan leren meer dingen over te laten aan je vriend, jullie kunnen leren om deze praktische ergernissen goed naar elkaar te communiceren..

Leren te accepteren dat wat niet veranderd kan worden.



Wat is persoonlijk geluk? Als je kind met haar koffertje in de gang staat te wachten op papa? Als jij kerst in je eentje viert in je flatje op 3 hoog achter? Niemand in de buurt voor een omhelzing of een praatje?



Zoek de hamonie op, bedenk hoe het vroeger was en vraag jezelf af wat jij zou kunnen doen om te situatie te verbeteren.

En in de tussentijd...haal je hart op bij vriendinnen, in je werk, in je geloof of je passie. Zoek daar juist je geluksmomentjes.



Een huwelijk is een golbeweging. Wat naar beneden gaat, kan ook weer omhoog.

quote:xxxlondon schreef op 23 april 2012 @ 14:48:

Een huwelijk is een golbeweging. Wat naar beneden gaat, kan ook weer omhoog.En soms is het huwelijk een waterval.

quote:xxxlondon schreef op 23 april 2012 @ 14:48:

Leren te accepteren dat wat niet veranderd kan worden.



Wat is persoonlijk geluk? Als je kind met haar koffertje in de gang staat te wachten op papa? Als jij kerst in je eentje viert in je flatje op 3 hoog achter? Niemand in de buurt voor een omhelzing of een praatje?



.De meeste mensen geven hun leven voor de scheiding een hoger waarderingscijfer dan er na.

Quote:





Maar waarom zijn we, bevrijd van het huwelijksjuk, dan niet met zijn allen een stuk gelukkiger geworden? Dat geluk van ons wordt in kaart gebracht door onderzoekers van het CBS, het SCP en het NIDI, door een leger van sociologen, pedagogen en psychologen aan de universiteiten. Hun bevindingen over de gevolgen van echtscheiding zijn niet altijd gelijkluidend, maar enkele tendensen tekenen zich duidelijk af. Die stemmen niet vrolijk. In de jacht op geluk maken we slachtoffers.



Om te beginnen kost echtscheiding de gemeenschap een hoop geld. Gescheiden mensen zijn vaker dan anderen arbeidsongeschikt, doen vaker een beroep op de bijstand, de WAO en de gezondheidszorg. Zij leggen een groot beslag op het justitiële apparaat en de gratis rechtsbijstand, niet alleen door de scheiding zelf, maar ook door procedures ten gevolge van het getouwtrek erna.



Triester nog zijn de gevolgen voor de scheidenden zelf en hun kinderen: gescheiden mensen hebben een slechtere gezondheid en kortere levensverwachting dan getrouwden, alleenstaanden, weduwen en weduwnaars. Hun kinderen doen het op alle fronten, en in alle milieus, iets slechter dan kinderen uit 'intacte' gezinnen. Zij behalen een minder hoog opleidingsniveau, hebben meer kans op depressie, en vooral de jongens lopen een grotere kans te ontsporen. Later hebben zij vaak moeite met het aangaan van relaties, zijn ze beducht voor het krijgen van kinderen en lopen zelf ook grote kans op een mislukt huwelijk.



Ouders die besluiten te scheiden scheppen deze risico's voor hun kinderen. Scheiden is een egocentrische daad, een keuze voor mogelijk eigen toekomstig geluk. Daar kun je welbewust voor kiezen, met recht en reden. Maar doe dat dan in het besef dat je kiest voor jezelf, misschien ten koste van je kinderen.



Op die vaststelling rust een taboe. Ouders willen, uit zelfbescherming, hun kinderen nog wel eens voorspiegelen dat ook zij beter af zijn bij een scheiding. Zij vinden het toch ook niet leuk dat papa en mama altijd ruzie maken? Hebben zij niet liever twee vrolijke ouders, die allebei leuke dingen met hen doen?

Helaas, er is voor een kind weinig te winnen bij echtscheiding. Alleen geweld in het gezin is op die regel een uitzondering. Slechts 10 procent van de kinderen is na een scheiding minstens zo gelukkig als ervoor. Conflicten na de scheiding leiden ertoe dat op den duur een kwart van de kinderen hun vader niet meer ziet. Dat zijn schrikbarende gegevens.



Het bericht dat hun ouders gaan scheiden, veroorzaakt bij kinderen zelden opluchting, hoe 'redelijk' de beslissing ook is. Het kan kinderen, ontdekte de Amerikaanse onderzoekster J.S. Wallerstein, niet bar veel schelen of hun ouders een gelukkig huwelijk hebben, en het maakt voor hun welbevinden weinig uit. Áls ze er maar zijn, allebei. Verbreken van de vanzelfsprekende eenheid voelt als verraad. Kinderen mogen niet weglopen, ouders wel. 'We gaan uit elkaar' zeggen kinderen dan vaak. Ook al beweert de ouder die weggaat niet hén te verlaten, een kind ervaart dat vaak wel zo. Hadden zijn ouders niet álles voor hem over? Was hun liefde niet onvoorwaardelijk?



Opgroeien tussen twee kijvende volwassenen is geen pretje. Maar de meeste scheidingen komen niet door schreeuw-, gooi- en smijtrelaties. Juist stilte en kilte zijn de sluipende killers van de liefde. De meestvoorkomende redenen voor scheiding zijn 'gebrek aan communicatie' en 'geen begrip'.



Het grote ruziën begint pas goed ná de scheiding. Er is geen reden meer om de huiselijke vrede te bewaren, alle opgekropte wrok kolkt naar buiten. Er valt ook een hoop te twisten: over het huis, de alimentatie, de omgangsregeling. Weinig ouders kunnen het opbrengen om na de scheiding met respect over hun ex te praten, of op zijn minst tegenover de kinderen niet negatief te zijn over de ander.



Kinderen worden dikwijls ingezet als wapen in de strijd. Ook denken ze dat ze partij moeten kiezen of voor de verlaten ouder moeten zorgen. Of ze voelen zich schuldig: misschien waren hun ouders bij elkaar gebleven als zij lief waren geweest; kennelijk waren zij niet de moeite waard om voor te blijven. Dat emotionele moeras is pas echt slecht voor kinderen.



Er zijn zelfs onderzoekers, zoals Liesbeth Smulders, gedragskundige bij de Raad voor de Kinderbescherming en schrijfster van En ze leefden nog lang en gelukkig, die voorzichtig stellen dat de dood van een ouder minder desastreus is voor een kind dan echtscheiding. Aan de dood kun je niets doen. Dat geeft, wrang genoeg, zekerheid; iedereen heeft medelijden met je. Echtscheiding is heel gewoontjes, maar duurt je hele leven voort. Het merendeel van de kinderen ontspoort niet, maar heeft littekens. Dat zijn de Lisa's.

Of we het nu een prettig voorland vinden of niet: dat traditionele, zwijgend kauwende echtpaar is - in elk geval statistisch gezien - het beste af. Maar ja, de statistiek, wie wil daar nu aan gehoorzamen? Waren we niet de architect van ons eigen leven? Is het niet prachtig om na een akelig huwelijk een frisse start te maken in een nieuwe relatie?



Jammer genoeg liggen ook de kaarten voor dat nieuwe liefdeskoppel niet rooskleurig. Tweede huwelijken hebben een grotere kans om te stranden dan eerste. Je neemt je oude hebbelijkheden kennelijk onveranderd mee. Het tweede huwelijk heeft een moeilijker start, met ex'en en kinderen in het kielzog. Is het in een gewoon gezin met hardwerkende tweeverdieners, peuters of pubers al lastig om het gezellig te houden, in een gezin met stiefouders, stief- en halfbroertjes en -zusjes die niet om elkaar gevraagd hebben is het een heksentoer. 60 Procent van de stiefgezinnen breekt na enige tijd weer op. Als een medische ingreep een slagingskans van 40 à 50 procent zou hebben, zouden we ons wel driemaal bedenken. Dat zouden we in het geval van echtscheiding ook moeten doen.





Soms is scheiden de enige oplossing. Het zou ook een onzinnige beknotting betekenen om scheiden van overheidswege te ontmoedigen. Maar het is verheugend dat langzamerhand doordringt dat de gevolgen voor kinderen ernstig zijn.



Minister Donner van Justitie diende dit voorjaar een wetsvoorstel in dat de zogenaamde 'flitsscheiding' wil verbieden en ouders wil dwingen een 'ouderschapsplan' op te stellen. De VVD'er Luchtenveld diende een voorstel in dat scheiden zonder rechter juist simpeler wil maken, mits de rol van de ouders 'gelijkwaardig' geregeld is. Zijn voorstel is deze week in de Tweede Kamer aangenomen.



Er is veel voor te zeggen om te proberen bij elkaar te blijven. Niet alleen 'voor de kinderen' maar ook voor hun ouders. Zonder uitzichtloze conflicten, schuldgevoel en geldzorgen leeft het nu eenmaal een stuk lekkerder. Om niet in een zuur uitzitten 'tot de dood ons scheidt' te vervallen, zou je er alles aan moeten doen om een huwelijk leuk te houden.



Misschien kan het helpen de ambities wat minder hoog op te schroeven. Waren een paar generaties geleden een vrouw die 'lief' was en een man met 'een vaste betrekking' goed genoeg, nu eisen we nogal wat van een levenspartner. We hebben recht op het allerbeste. Kijk maar naar de contactadvertenties. De ene hoogopgeleide, niet-rokende cultuurminnaar is daarin steevast op zoek naar die andere witte raaf, al evenzeer slank, levenslustig en fijnbesnaard. Wie mag er van een ander verlangen dat hij perfect is? Wie is dat zelf?



Niet trouwen en geen kinderen krijgen, dat kan natuurlijk ook. Wie dat te eenzaam vindt zou kunnen overwegen of 'goed genoeg' inderdaad niet heel behoorlijk is. Het is al geweldig als de ander een vriend voor het leven is. Dat legt minder druk op een huwelijk dan de eis de Grote Enige te moeten zijn, of een onuitputtelijke superminnaar. Maar een vriend is ook meer dan een mede-vennoot in het gezinsbedrijf, of een zak meel op de bank met een afstandsbediening. Hij of zij is iemand die je serieus neemt en voor wie je belangstelling toont. Die je niet afsnauwt, niet manipuleert, niet probeert te veranderen. Want dat pikt een vriend allemaal niet. Hij heeft ook wel eens een andere vriend, maar keert altijd weer terug. Heel geruststellend.



Is zo'n Kameratschaftsehe, zoals de Duitsers dat noemen, een te zuinige minimum-optie, de Liefde onwaardig? Wellicht. Maar het is het proberen waard. De kinderen van zulke kompanen zullen er blij mee zijn.





© 2005 Aleid Truijens

quote:blijfgewoonbianca schreef op 23 april 2012 @ 15:04:

[...]





De meeste mensen geven hun leven voor de scheiding een hoger waarderingscijfer dan er na.



Ja, meestal is dat direct na de scheiding, op de lange duur ebt dat begin-geluk toch weg.





LONDEN - Mensen die een echtscheiding hebben meegemaakt, ondervinden daarvan hun leven lang de gevolgen. Uit een groot onderzoek blijkt dat ze nooit meer zo gelukkig worden als ze eens waren, meldde de Britse zondagskrant The Observer.





Wetenschappers van de Amerikaanse universiteit van Michigan en het Duitse Economisch Onderzoeksinstituut volgden achttien jaar lang 30.000 mensen. Daaruit constateerden ze dat gescheiden mensen minder van het leven genoten dan mensen die getrouwd waren.



Overigens begon de ellende al in de jaren die vooraf gingen aan de scheiding. Zelfs als de onderzochte personen meldden dat ze zich vlak na de echtscheiding gelukkiger voelden, bereikte hun geluk nooit meer het niveau van vóór de huwelijksproblemen, blijkt uit het onderzoek.