Relaties
alle pijlers
Oneens over kinderwens
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:10
Beste viva dames!
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
dinsdag 4 augustus 2020 om 19:55
Ai, hij is nog niet over zijn ex heen? Dat is al geen goede basis voor een relatie. Laat staan voor het krijgen van kinderen.notendopje09 schreef: ↑04-08-2020 13:07Lastig en herkenbaar.
Ik zit in hetzelfde schuitje alleen ben bijna 36!
Mijn vriend heeft 2 kids de nog klein zijn (2 -en 4) en die zorg valt heb zwaar, plus de breuk nog niet geheel verwerkt van zijn ex die hem heeft verlaten.
Relativeren en heb begrijpen doe ik zeker, alleen moedergevoelens die echt aangewakkerd worden door zijn kids kan ik niet wegdrukken.
Ik ben zelf dus in dubio, garanties heb je nooit, maar deze emoties zijn zo sterk dat ik het hem toch kwalijk neem. Ik probeer hierover in gesprek te gaan en at benauwd hem. Uiteindelijk denk ik toch dat ik ga breken. Dan heb ik zelf de keuze gemaakt als het er niet van komt en niet het gevoel dat ik het van hem heb laten afhangen.
Beter trek je de pleister er nu ineens af. Sterkte.
..
dinsdag 4 augustus 2020 om 21:25
Maar dat is toch geen reële afspraak? Je kunt dat helemaal niet zeker weten. Over 2 jaar... is zijn bedrijfje misschien helemaal booming. Heeft de oudste van 14 misschien problemen op school. Kortom, een belofte 'over 2 jaar wil ik het wel' is totaal oneerlijk. Dan zet je nu eigenlijk je leven in de wacht voor iets wat in z'n beste geval fijn voor je uitpakt, maar dat is dan meer geluk hebben dan een goede afspraak.
dinsdag 4 augustus 2020 om 21:29
Ik waardeer je eerlijkheid en zelfkritiek erg! Logisch dat dat ingewikkeld is als je 36 bent.notendopje09 schreef: ↑04-08-2020 13:07Lastig en herkenbaar.
Ik zit in hetzelfde schuitje alleen ben bijna 36!
Mijn vriend heeft 2 kids de nog klein zijn (2 -en 4) en die zorg valt heb zwaar, plus de breuk nog niet geheel verwerkt van zijn ex die hem heeft verlaten.
Relativeren en heb begrijpen doe ik zeker, alleen moedergevoelens die echt aangewakkerd worden door zijn kids kan ik niet wegdrukken.
Ik ben zelf dus in dubio, garanties heb je nooit, maar deze emoties zijn zo sterk dat ik het hem toch kwalijk neem. Ik probeer hierover in gesprek te gaan en at benauwd hem. Uiteindelijk denk ik toch dat ik ga breken. Dan heb ik zelf de keuze gemaakt als het er niet van komt en niet het gevoel dat ik het van hem heb laten afhangen.
Wel snap ik volledig dat hij er benauwd van wordt. Zijn jongste is 2, veel mensen zijn dan überhaupt nog niet toe aan een volgend kind, als ze al een derde in gedachten hadden. Dan hebben ze ook nog eens een relatiebreuk meegemaakt in de afgelopen twee jaar, waar hij zelf niet om gevraagd heeft, en dan begint zijn kersverse vriendin over wanneer hij toe is aan nummer 3. Ik denk dat het een klein wonder mag heten dat hij niet al gillend is weggerend. Jouw kinderwens is heel begrijpelijk en heel legitiem en ik denk dat ik in jouw plaats er ook veel last van zou hebben gehad, maar deze man is hier nu echt niet klaar voor en dat lijkt me meer dan logisch...
dinsdag 4 augustus 2020 om 23:22
Bij twee vriendinnen is hun relatie na 4-5 jaar gestrand omdat hun vriend toch geen tweede leg wilde. In beide gevallen kregen ze te horen: over 2-3 jaar, werd het nog een keer uitgesteld en hoorden ze uiteindelijk dat het ‘m toch niet zou worden. Iedere keer als ze stappen wilden nemen (zoals kijken naar een groter huis, gesprekken over de toekomst) dan kwam er niks. Als hij nu al zo draait, zou ik er niet gerust op zijn.
woensdag 5 augustus 2020 om 00:22
woensdag 5 augustus 2020 om 00:35
Ik had toen ik 2 jaar samen was met de vader van mijn kinderen echt nog niet beoordeeld of ik hem als geschikte vader zag. Dan ben je toch nog niet zover in het elkaar leren kennen en in het op één lijn liggen die nodig is voor het samen kunnen opvoeden van kinderen? Dat alleen al kost jaren. En dat was in een relatie waar nog geen compleet gezin bij betrokken was, want wij hadden beiden nog geen kinderen.
..
woensdag 5 augustus 2020 om 07:48
Toen ik net met man was heb ik in de verliefde begin periode wel eens gezwijmeld over een eigen kindje van ons. Man wou dat wel graag maar was er ok mee als ik dat niet wou. Gelukkig hebben we het niet gedaan want het lijkt me afschuwelijk 2 gezinnen (wij hebben beide al kinderen) te managen. Eigenlijk 3 maar die van hem is niet mijn taak. Hoe ouder mijn kinderen worden hoe minder ik het wil. Hou rekening met dit scenario want ik heb hem vaker gehoord. Zelfs tot en met een miskraam aan toe. Dus bijna gelukt. In het begin ben je verliefd, verlang je naar een gezin samen maar naarmate je langer samen bent en je kinderen groter worden kan de realiteit je romantische verlangens inhalen. Dan heb je dus niet gelogen maar is je mening/ gevoel verandert.
woensdag 5 augustus 2020 om 08:18
Misschien ook handig om te bedenken dat je vriend wellicht helemaal geen zin heeft om straks 30 jaar met kinderen in huis te zitten. Want als hij pas een 2e krijgt als de oudste 17 is heb je dus al 17 jaar kinderen in huis gehad en krijg je er nog zo’n 18 jaar bij. Plus hij gaat (hoop ik) ook denken aan hoe het voor zijn kinderen zou zijn. Hij heeft straks 2 pubers, 1 beginnende puber. Die zitten waarschijnlijk ook helemaaaal niet te wachten op nog een nieuwe liefdesbaby van papa en zn vriendin. Het kan best zijn dat hij daarin ook de gevoelens van zijn kinderen meeneemt. Ook is hij over 5 jaar al zo’n 8 jaar uit de luiers, grote kans dat weer terug naar de babytijd gaan dan niet meer zo aantrekkelijk is.
Als ik jou was zou ik er rekening mee houden dat het nooit gaat gebeuren. Nu ben je nog jong, zijn er nog genoeg vrijgezelle mannen van jouw leeftijd zonder kinderen.
Als ik jou was zou ik er rekening mee houden dat het nooit gaat gebeuren. Nu ben je nog jong, zijn er nog genoeg vrijgezelle mannen van jouw leeftijd zonder kinderen.
woensdag 5 augustus 2020 om 08:33
Op zich ben ik het eens met TO dat als je partner eerlijk zegt wél een kind met je te willen, je dat ook moet geloven. Meteen de woorden van je partner (met wie je al twee jaar samen bent) in twijfel trekken, vind ik niet fair.Madeliefjees schreef: ↑04-08-2020 15:02Over 5 jaar zijn de kinderen 10, 14 en 17 en kosten inmiddels bakken met geld. No way dat hij dan voor nog een kind en gebroken nachten gaat.
Echt, houd daar rekening mee.
Tegelijkertijd ben ik het enorm eens met bovenstaande: met pubers een baby (of meerdere) erbij, lijkt me echt een crime! Los van het feit dat het leeftijdsverschil dan zó groot wordt, dat ze nauwelijks meer iets aan elkaar hebben. Dat betekent dus ook schipperen met vakanties (wat is leuk voor een baby en voor een puber?) en andere uitjes. Eerlijk gezegd zou dat voor mij veel zwaarwegender zijn dan alle andere argumenten van je partner; ik vermoed dat hij zich dit niet goed realiseert.
Is hij soms bang voor de reactie van z’n ex, bedacht ik me nog? Of heeft die inmiddels ook een nieuwe partner?
woensdag 5 augustus 2020 om 08:35
Nou dat wist ik echt wel hoor na 2 jaar. Eerder al.Volhouder666 schreef: ↑05-08-2020 00:35Ik had toen ik 2 jaar samen was met de vader van mijn kinderen echt nog niet beoordeeld of ik hem als geschikte vader zag. Dan ben je toch nog niet zover in het elkaar leren kennen en in het op één lijn liggen die nodig is voor het samen kunnen opvoeden van kinderen? Dat alleen al kost jaren. En dat was in een relatie waar nog geen compleet gezin bij betrokken was, want wij hadden beiden nog geen kinderen.
woensdag 5 augustus 2020 om 22:46
Dit idd.
