Relaties
alle pijlers
Oneens over kinderwens
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:10
Beste viva dames!
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:20
523meinona schreef: ↑04-08-2020 14:47Het is voor mij vanzelfsprekend dat zijn kinderen onderdeel uitmaken van ons gezin nu en in de toekomst als er nog een kindje bijkomt. Het feit dat ik het niet speciaal benoem, betekend niet dat ze iets te kort komen.
Je zegt dat je 'samen een gezinnetje wil maken'. Dan zeg je dus toch echt dat er nog helemaal geen spraken is van een gezin, dat de kinderen van je vriend er dus (voor jou) niet toe doen...
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:28
Ik weet het wel bijna zeker. Hij heeft het goed voor elkaar, kindjes, jonge vriendin die zich betrokken opstelt naar zijn kinderen en ondertussen leeft hij zijn leven alsof jij de moeder bent van zijn kinderen. want hij plant zijn leven alsof daar geen kind meer in thuishoort. Wat ik prima kan begrijpen, want ik zou daar zelf ook geen zin meer in hebben. Maar dan vergeet je even dat je dus wél een jongere partner aan de haak hebt geslagen die al die tijd duidelijk is geweest over haar kinderwens. Door het maar voor zich uit te schuiven, hoopt hij dat het probleem vanzelf wel oplost, maar daarin is hij egoistisch en achteloos naar jouw gevoelens.
Ik zou er stevige ruzie voor over hebben. Het is over hooguit een jaar en anders ben ik bij je weg. Doe hoor meissie, want deze man blijft net zo lang draaien en jou nog jaren aan het lijntje houden en zo ben je jaren verder. Als jij graag moeder wilt worden, moet je dat niet opgeven voor een man die alles al heeft en een volledig gezin.
anoniem_354676 wijzigde dit bericht op 04-08-2020 15:52
0.19% gewijzigd
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:33
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:37
Dan moet hij stappen zetten! Jullie kunnen nog prima een jaar wachten, maar daarna is het BS om te wachten. Jij wordt alleen maar ouder (hij ook trouwens). Het leeftijdverschil met de kinderen groter en een eigen zaak beginnen is leuk, maar dat het qua timing minder handig is had hij kunnen bedenken dat dit een gevolg is van de keuze voor een vrouw die tegen haar kinderwens aanloopt. You can't have it all. Leven loopt niet alleen maar in zijn tempo. Jouw kinderwens is duidelijk een stuk minder belangrijk voor hem. Hij wil het wel, maar alleen onder zijn voorwaarden in zijn tempo. Kortom, als voor hém alle kaarten gunstig liggen en zolang dat niet zo is, zal hij het net zo lang willen uitstellen totdat dat ooit wel gebeurt (nooit dus). Want over vijf jaar loopt dat bedrijf misschien wel reuze goed en ja, dan heeft hij er eigenlijk geen tijd meer voor. Of voelt hij zich toch te oud worden. Of vindt hij dat hij het eigenlijk niet meer kan maken naar zijn kinderen en het leeftijdverschil dat er dan ontstaat. En zo zal er altijd wel een nieuw excuus op de markt komen.523meinona schreef: ↑04-08-2020 13:30Ik begrijp deze reacties, en als vrouw in zo'n situatie moet je waken dat je niet tussen wal en schip belandt. Maar mijn vriend zegt dat hij graag met mij een kindje zou willen in de toekomst, dus ik vertrouw hem er op dat dat niet gelogen is. Wat wel zou kunnen is dat hij nooit klaar is voor een tweede leg, en zich daarvan niet zelfbewust is. Maar dat is gissen. Tot nu toe vertrouw ik dat hij het ook wilt.
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:43
Haha, dat is het slechtste excuus om maar niet met eerlijkheid over de brug te komen. Onder druk zetten om kinderen te maken is idd een slecht idee. Maar onder druk zetten om een duidelijk ja of nee uit te spreken en daar een tijd aan te verbinden is helemaal niet raar als je een vrouw hebt op haar vruchtbare kindbarende leeftijd. Dan had hij een vrouw van 45 moeten uitzoeken. Of een vrouw die duidelijk was dat ze geen kinderen zou willen. Maar geloof ons maar dat de meeste vrouwen dit al heeeeel vaak voorbij hebben zien komen en jullie situatie is daarin geen uitzondering.523meinona schreef: ↑04-08-2020 13:40Als hij een definitieve nee heeft, wil ik het graag weten. We zijn beide niet bang om eerlijk te zijn. Ik denk dat hem nu onder druk zetten om een datum af te spreken averechts werkt. Hij weet zelf ook niet wanneer hij er aan toe is, en door hem onder druk te zetten denk ik niet dat dat proces sneller verloopt. Als ik niet meer wil wachten, over bijvoorbeeld 2 jaar, zou ik hem onder druk kunnen zetten. Maar ik denk dat je partner onder druk zetten sowieso niet goed is. We overleggen deze onderwerpen.
Mijn vriendin heeft haar man echt onder druk gezet, want ze stond met 1 been al buiten. Toen vooruit wilde hij wel. Maar als ze dat niet had gedaan, was die kerel van haar nog rustig tien jaar zo doorgegaan. Zorg hoe dan ook dat jij bij jouw wens blijft. En dat je die niet laat afpakken. Als hij dat dan druk noemt, dan zij het maar zo.
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:45
Eens. Maar dan zou ik dus ook die afspraak willen met hem dat hij dan belooft er over max. twee jaar voor te gaan. Het is de onduidelijkheid en het zich niet willen verbinden dat to opbreekt. Niet zozeer dat het NU moet.Sjiraf schreef: ↑04-08-2020 15:33Er zijn hier zo te lezen een hoop forumsters die je vriend lijken te kennen aan de reacties te zien...
Je bent 28 of 29 en je hebt nog maar 2 jaar een relatie. Ik zou nog zeker een jaar wachten en misschien nog wel twee. Tijd zat. Ik zou eerst nog wat meer genieten met z’n tweeën.
dinsdag 4 augustus 2020 om 16:08
Dit dus. Kan TO wel vinden dat ze dat niet zegt... maar dat staat er toch echt.meaki schreef: ↑04-08-2020 14:36Ik vind je houding ten opzichte van zijn kinderen best schokkend.
"De verstandhouding is goed"
"Mijn vriend doet de meeste zorg, ik draag bij op mijn manier"
"Ik heb zin om met mijn vriend samen een gezinnetje te maken"
Alsof zijn kinderen slechts een bijzaak zijn. Wat jij wil, is iets dat het leven van deze kinderen voor altijd verandert. Ik proef nergens liefde voor de kinderen of ook maar een fractie realiteitszin.
Daarnaast komt je vriend met veel excuses, dus trek je conclusies.
De enige waarmee ik medelijden heb in jouw topic, is niet jij maar die kinderen.
Je partner heeft al een gezin. En ja jij ook al. Dus wat je tikt over dat gezinnetje stichten geeft gewoon aan hoe jij die 3 anderen kinderen ziet.
dinsdag 4 augustus 2020 om 16:43
Tja, zo uniek zijn mensen nietSjiraf schreef: ↑04-08-2020 15:33Er zijn hier zo te lezen een hoop forumsters die je vriend lijken te kennen aan de reacties te zien...
Je bent 28 of 29 en je hebt nog maar 2 jaar een relatie. Ik zou nog zeker een jaar wachten en misschien nog wel twee. Tijd zat. Ik zou eerst nog wat meer genieten met z’n tweeën.
De kans dat een man met drie kinderen nu geen vierde wil en over vijf jaar wel. Is minimaal. Na een aantal decennia mensenkennis herken je patronen
dinsdag 4 augustus 2020 om 16:49
dat zijn dan vervolgens de vaders die na een scheiding geen interesse hebben in het kinddiyer schreef: ↑04-08-2020 15:43Mijn vriendin heeft haar man echt onder druk gezet, want ze stond met 1 been al buiten. Toen vooruit wilde hij wel. Maar als ze dat niet had gedaan, was die kerel van haar nog rustig tien jaar zo doorgegaan. Zorg hoe dan ook dat jij bij jouw wens blijft. En dat je die niet laat afpakken. Als hij dat dan druk noemt, dan zij het maar zo.
dinsdag 4 augustus 2020 om 16:55
Ik zou sowieso geen kinderen willen met een partner die dat kind eigenlijk niet wil. Dus hem op die manier 'te dwingen' vind ik heel raar/naar. Ik zou denk ik nog eerder alleen een kind proberen te krijgen dan. Zonder vader die eigenlijk dat kind niet wilde.
Ik vraag me ook af hoeveel TO's partner zijn 3 kinderen ziet elke week, als zij dat niet als een al bestaand gezin ziet?
Ik vraag me ook af hoeveel TO's partner zijn 3 kinderen ziet elke week, als zij dat niet als een al bestaand gezin ziet?
dinsdag 4 augustus 2020 om 16:59
50% (van de tijd, neem ik aan), staat in de OP.Luci_Morgenster schreef: ↑04-08-2020 16:55Ik vraag me ook af hoeveel TO's partner zijn 3 kinderen ziet elke week, als zij dat niet als een al bestaand gezin ziet?
dinsdag 4 augustus 2020 om 17:12
Hij heeft de helft van de tijd zn kinderen, en wil nu investeren in zijn werk, zijn vrienden en zijn hobbies. O en zn huidige kinderen natuurlijk.
Ik hoop maar dat er nog wat tijd overblijft voor TO, anders is zij straks niet meer dan een huishoudster en oppas voor zijn kinderen.
dinsdag 4 augustus 2020 om 19:35
Ik heb onlangs mijn relatie van 7 jaar verbroken vanwege mijn kinderwens. Mijn ex wilde ze niet, nooit niet. Ik zou heel goed luisteren naar je gevoel, zeker bij een man die al drie kinderen heeft. De kans lijkt me klein dat hij op korte (en lange) termijn nog een kleintje bij wil... Ik weet in elk geval dat ik zelf niet ben blijven hangen bij iemand die zei: “nu niet, misschien ooit, maar waarschijnlijk niet”.
Ik ben nu 31, maar als ik nooit moeder mag worden dan heb ik mezelf in ieder geval de mogelijkheid gegund ipv dat de keuze voor me werd gemaakt.
Ik ben nu 31, maar als ik nooit moeder mag worden dan heb ik mezelf in ieder geval de mogelijkheid gegund ipv dat de keuze voor me werd gemaakt.
dinsdag 4 augustus 2020 om 19:43
dinsdag 4 augustus 2020 om 19:44
Je vraagt om andere manieren om ernaar te kijken, én je geeft al aan dat je kinderwens boven je relatie met hem gaat. Dat leest iedereen al uit je relaas waarin je uiteenzet dat jij snel kinderen wil, en eigenlijk hoopt dat het redelijke dat je vriend uit veranderd.
Je denkt niet aan zijn kinderen. Waarom een tweede leg, en waarom in godsnaam dan ook nog zo snel. Ik vind het op en top egoïsme. Je wil hem nu als zaaddonor gebruiken. Bah.
Mijn advies/ andere manier om ernaar te kijken: start een gezin met iemand die je net 2 jaar kent zónder kinderen. Want dan worden die ook niet de dupe van je drammerigheid.
Je denkt niet aan zijn kinderen. Waarom een tweede leg, en waarom in godsnaam dan ook nog zo snel. Ik vind het op en top egoïsme. Je wil hem nu als zaaddonor gebruiken. Bah.
Mijn advies/ andere manier om ernaar te kijken: start een gezin met iemand die je net 2 jaar kent zónder kinderen. Want dan worden die ook niet de dupe van je drammerigheid.
..
dinsdag 4 augustus 2020 om 19:47
Ik vind dit juist niet schokkend. Ze zijn net twee jaar samen, fijn, een goede verstandhouding en een nieuwe vrouw die niet direct allerlei moedertaken krijgt toebedeeld door de man. Lees ik hier ook heel vaak.meaki schreef: ↑04-08-2020 14:36Ik vind je houding ten opzichte van zijn kinderen best schokkend.
"De verstandhouding is goed"
"Mijn vriend doet de meeste zorg, ik draag bij op mijn manier"
"Ik heb zin om met mijn vriend samen een gezinnetje te maken"
Alsof zijn kinderen slechts een bijzaak zijn. Wat jij wil, is iets dat het leven van deze kinderen voor altijd verandert. Ik proef nergens liefde voor de kinderen of ook maar een fractie realiteitszin.
Daarnaast komt je vriend met veel excuses, dus trek je conclusies.
De enige waarmee ik medelijden heb in jouw topic, is niet jij maar die kinderen.
