Relaties
alle pijlers
Oneens over kinderwens
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:10
Beste viva dames!
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:40
hij kan jou (zeker NU) niet bieden wat je zoekt. Breek met hem, zie wat JIJ nodig hebtnotendopje09 schreef: ↑04-08-2020 13:38We hebben allemaal een rugzakje en hij is bang dat hij opnieuw voor zo een commitment gaat met een vrouw en dan eigenlijk in de steek gelaten word. In die zin is het oud zeer, en nog niet verwerkt.
Ik begrijp waar het vandaan komt maar ik merk dat ik met gevoelens geconfronteerd word welke ik niet weg kan drukken.
O.a het is zijn verleden maar je wilde het wel met een andere vrouw en niet met mij.
Schaam schaam, verschrikkelijk om dit te ervaren omdat ik wel kan relativeren.
Daarom probeer ik dit te delen, maar hij kan hierin niet tegemoet komen.
Helaas denk ik dan dat we in andere fases van onze levens zitten want deze gevoelens wegdrukken lukt niet en word ook steeds lastiger omdat ik ook voor zijn kids gevoelens ontwikkel.
Blegh, tweedstrijd
En wie weet kom je elkaar weer tegen, als hij beter in zijn vel zit
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:47
Jeetje, wat een vervelende situatie! Die tweestrijd lijkt me slopend. Heel veel sterkte! Is het toch geen mogelijkheid je eigen plan te trekken?notendopje09 schreef: ↑04-08-2020 13:38We hebben allemaal een rugzakje en hij is bang dat hij opnieuw voor zo een commitment gaat met een vrouw en dan eigenlijk in de steek gelaten word. In die zin is het oud zeer, en nog niet verwerkt.
Ik begrijp waar het vandaan komt maar ik merk dat ik met gevoelens geconfronteerd word welke ik niet weg kan drukken.
O.a het is zijn verleden maar je wilde het wel met een andere vrouw en niet met mij.
Schaam schaam, verschrikkelijk om dit te ervaren omdat ik wel kan relativeren.
Daarom probeer ik dit te delen, maar hij kan hierin niet tegemoet komen.
Helaas denk ik dan dat we in andere fases van onze levens zitten want deze gevoelens wegdrukken lukt niet en word ook steeds lastiger omdat ik ook voor zijn kids gevoelens ontwikkel.
Blegh, tweedstrijd
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:55
TO, je vriend heeft al een gezin. Zijn kinderen horen ook bij zijn gezin. Volgens mij vergeet je dat.
Hij wil nu en misschien wel nooit een verdere uitbreiding op dat gezin.
En wat wil je horen verder? Hij wil niet. Hioj heeft er al 3 en vind wel fijn om nu niet meer in de kleine kinderen te zitten. Zeer begrijpelijk.
Niet nu en misschien ook later wel niet.. Kan je accepteren of weggaan.
Meer smaakjes zijn er niet.
Hij wil nu en misschien wel nooit een verdere uitbreiding op dat gezin.
En wat wil je horen verder? Hij wil niet. Hioj heeft er al 3 en vind wel fijn om nu niet meer in de kleine kinderen te zitten. Zeer begrijpelijk.
Niet nu en misschien ook later wel niet.. Kan je accepteren of weggaan.
Meer smaakjes zijn er niet.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:02
Luci_Morgenster schreef: ↑04-08-2020 13:55TO, je vriend heeft al een gezin. Zijn kinderen horen ook bij zijn gezin. Volgens mij vergeet je dat.
Dat viel me ook op, dat zij 'ontzettend veel zin krijgt om met haar vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken.' Het lijkt of je daarbij de al bestaande kinderen helemaal niet meetelt. Je vriend heeft al een gezin! Zijn kinderen maken al deel uit van het gezin van hun vader en komen als het goed is altijd op de eerste plaats bij hen. Als ik je vriend was en je zou mijn gezin,en dus mijn kinderen zo negeren, dan zou ik helemaal geen zin meer hebben om een tweede leg te maken. Zeker niet omdat een tweede leg toch vaak al ten koste gaat van de eerste leg.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:15
Lastig hoor. Even uitzoomen: de cijfers van samengestelde gezinnen zijn niet positief, veel gaan toch weer uit elkaar. Het is gewoon lastig, hij heeft idd al een gezin en een heel leven.
Ik begrijp dat je niet kan kiezen op wie je verliefd wordt, maar toen ik 28,5 was vond ik een man met 3 kinderen echt alles behalve aantrekkelijk. Hoelang zijn jullie nu samen? Je bent nog jong, kan nog zoveel leuke dingen doen, en nu kies je voor een man die al gebonden is, namelijk aan zijn 3 (!) kinderen. Als je nou 38 was en hij was de enige man in de wijde omtrek..
Een goede vriend van ons is gescheiden (dat wilde zij), zij hebben samen ook 3 kinderen en het is echt heel ingewikkeld, geloof mij maar.
Ik begrijp dat je niet kan kiezen op wie je verliefd wordt, maar toen ik 28,5 was vond ik een man met 3 kinderen echt alles behalve aantrekkelijk. Hoelang zijn jullie nu samen? Je bent nog jong, kan nog zoveel leuke dingen doen, en nu kies je voor een man die al gebonden is, namelijk aan zijn 3 (!) kinderen. Als je nou 38 was en hij was de enige man in de wijde omtrek..
Een goede vriend van ons is gescheiden (dat wilde zij), zij hebben samen ook 3 kinderen en het is echt heel ingewikkeld, geloof mij maar.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:20
Ga er maar vanuit dat als hij nu met allerlei bezwaren aankomt dat hij dit ook over 2 of 3 jaar doet. Er is altijd wel wat. Gemakshalve schuift hij de hete hangijzer met wat algemene excuses voor zich uit. Maak je het dan uit vanwege je onbeantwoorde kinderwens dan ben je alweer 2 of 3 jaar verder en moet je weer iemand anders zien te vinden. Of je moet je dan kinderwens ook alleen willen vervullen maar heeft ook haken en ogen.523meinona schreef: ↑04-08-2020 13:22Dit is zeker een optie, ik wil hem niet onder druk zetten omdat ik bang ben dat het averechts werkt. Maar het gevaar daarvan is dat ik niet weet waar ik aan toe ben. Ik ben het eigenlijk wel met je advies eens, bedankt.
Het is heel belangrijk dat je nu heel goed hierover nadenkt en zelf een beslissing neemt. Jij bent verantwoordelijk voor jou beslissing. Laat dit niet van je vriend afhangen. Het is helemaal niet raar om hierover eens met een psycholoog te gaan praten. Je staat nu echt op een belangrijk kruispunt in je leven.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:24
Het is maar een (mijn) mening, maar ik vind de termijn van vijf jaar zó lang dat ik ook denk dat hij eigenlijk bedoelt ‘wie dan leeft wie dan zorgt’, en dat hij dus eigenlijk níet wil. Door zo’n termijn te noemen blijkt dat hij er echt niet op zit te wachten, maar omdat hij jou niet kwijt wil houdt hij je iets voor.
Wel moeilijk dit. Want hij kan zeggen wat hij wil, maar zekerheid heb je niet. En hem voor het blok zetten gaat waarschijnlijk ook niet werken.
Je wilt echt met deze man verder?
Wel moeilijk dit. Want hij kan zeggen wat hij wil, maar zekerheid heb je niet. En hem voor het blok zetten gaat waarschijnlijk ook niet werken.
Je wilt echt met deze man verder?
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:29
Ik denk ook dat de kans erg aanwezig is dat hij gewoon geen kind meer wil. Hij kan wel allerlei vage of minder vage beloften doen voor over vijf jaar, maar je kunt hem er toch niet op vastpinnen en jij staat straks met lege handen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:36
Ik vind je houding ten opzichte van zijn kinderen best schokkend.
"De verstandhouding is goed"
"Mijn vriend doet de meeste zorg, ik draag bij op mijn manier"
"Ik heb zin om met mijn vriend samen een gezinnetje te maken"
Alsof zijn kinderen slechts een bijzaak zijn. Wat jij wil, is iets dat het leven van deze kinderen voor altijd verandert. Ik proef nergens liefde voor de kinderen of ook maar een fractie realiteitszin.
Daarnaast komt je vriend met veel excuses, dus trek je conclusies.
De enige waarmee ik medelijden heb in jouw topic, is niet jij maar die kinderen.
"De verstandhouding is goed"
"Mijn vriend doet de meeste zorg, ik draag bij op mijn manier"
"Ik heb zin om met mijn vriend samen een gezinnetje te maken"
Alsof zijn kinderen slechts een bijzaak zijn. Wat jij wil, is iets dat het leven van deze kinderen voor altijd verandert. Ik proef nergens liefde voor de kinderen of ook maar een fractie realiteitszin.
Daarnaast komt je vriend met veel excuses, dus trek je conclusies.
De enige waarmee ik medelijden heb in jouw topic, is niet jij maar die kinderen.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:37
Hmm, het is al gezegd maar de kans dat hij zijn bestaande gezin wil uitbreiden met een nieuwe baby wordt alleen maar kleiner. Zeker als de jongste zo ook een jaar of 7-8 is en de oudsten helemaal zelfstandige pubers zijn. Hoe moeilijk ook en hoe verliefd je ook nog bent, dit gaat tussen jullie in staan. Zijn argumenten snijden geen hout, een kind komt nooit uit. Overigens vind ik het wel te prijzen dat hij het belangrijk vindt om tijd te houden voor zijn bestaande gezin. Maar dan moet hij verder ook eerlijk zijn. Wees zelf duidelijk over je wens en dat kun je op meerdere manieren doen. Aankondigen dat je op 1 september met de pil of spiraal stopt is ook een optie, dan weet hij ook dat het menens is en krijg je een scherper gesprek en duidelijker waar hij écht staat. Of je kunt hem aankondigen dat het voor jou een reden is om spijtig genoeg de relatie te beëindigen, dat is geen dreigement, want dat is toch zoals het is? Speelt er overigens ook een wat groter leeftijdsverschil tussen jullie?
anoniem_63e24575cbc6a wijzigde dit bericht op 04-08-2020 14:39
12.84% gewijzigd
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:41
Ja, dat is wel lastig. Sterkte.notendopje09 schreef: ↑04-08-2020 13:07Lastig en herkenbaar.
Ik zit in hetzelfde schuitje alleen ben bijna 36!
Mijn vriend heeft 2 kids de nog klein zijn (2 -en 4) en die zorg valt heb zwaar, plus de breuk nog niet geheel verwerkt van zijn ex die hem heeft verlaten.
Relativeren en heb begrijpen doe ik zeker, alleen moedergevoelens die echt aangewakkerd worden door zijn kids kan ik niet wegdrukken.
Ik ben zelf dus in dubio, garanties heb je nooit, maar deze emoties zijn zo sterk dat ik het hem toch kwalijk neem. Ik probeer hierover in gesprek te gaan en at benauwd hem. Uiteindelijk denk ik toch dat ik ga breken. Dan heb ik zelf de keuze gemaakt als het er niet van komt en niet het gevoel dat ik het van hem heb laten afhangen.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:42
Het is denk ik geen populaire zienswijze hier op het forum, maar ik ben het wel met birdist eens. Dit is te vaag. Aankondigen dat je per september (of willekeurig welk tijdstip) gaan stoppen met anticonceptie laat zien dat je serieus bent. Ik zou zelf met zijn houding me niet durven permitteren om het er nu maar een jaar niet over te hebben.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:46
Nee eens. Misschien over een paar jaar is te vaag. Want tegen die tijd heeft hij er waarschijnlijk ook niet verder over nagedacht én het wordt ook echt minder aantrekkelijk als je ondertussen druk bent met werk, vrienden en zijn kinderen. Lullig, maar hij heeft het krijgen van een kind/gezin al eens meegemaakt.Verrassingswolkje schreef: ↑04-08-2020 14:42Het is denk ik geen populaire zienswijze hier op het forum, maar ik ben het wel met birdist eens. Dit is te vaag. Aankondigen dat je per september (of willekeurig welk tijdstip) gaan stoppen met anticonceptie laat zien dat je serieus bent. Ik zou zelf met zijn houding me niet durven permitteren om het er nu maar een jaar niet over te hebben.
Als iemand zo vaag is, dan word je meestal een worst voorgehouden.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:47
Ik vind je reactie erg ongenuanceerd. Je vult veel dingen in voor mijn vriend, terwijl mijn gesprekken met hem er op wijzen dat de vork anders in de steel zit. Maar goed, bedankt voor je visie.Luci_Morgenster schreef: ↑04-08-2020 13:55TO, je vriend heeft al een gezin. Zijn kinderen horen ook bij zijn gezin. Volgens mij vergeet je dat.
Hij wil nu en misschien wel nooit een verdere uitbreiding op dat gezin.
En wat wil je horen verder? Hij wil niet. Hioj heeft er al 3 en vind wel fijn om nu niet meer in de kleine kinderen te zitten. Zeer begrijpelijk.
Niet nu en misschien ook later wel niet.. Kan je accepteren of weggaan.
Meer smaakjes zijn er niet.
Ik lees in meerdere reacties omdat ik zijn kinderen niet mee benoem in mijn gezinsplaatje, ik zijn kinderen tekort doe. Ik ben het daar mee oneens. We doen met de kinderen veel leuke dingen, en ik heb zeker een band met de kinderen. Het is voor mij vanzelfsprekend dat zijn kinderen onderdeel uitmaken van ons gezin nu en in de toekomst als er nog een kindje bijkomt. Het feit dat ik het niet speciaal benoem, betekend niet dat ze iets te kort komen. Maar wat ik bedoel is dat ik zijn kinderen niet heb groot gebracht, het is niet mijn opvoeding. De kinderen zijn gevormd in mijn afwezigheid. Ik zie er naar uit om dat hele proces mee te maken.
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:50
Nee, mijn vriend is 32.Birdist schreef: ↑04-08-2020 14:37Hmm, het is al gezegd maar de kans dat hij zijn bestaande gezin wil uitbreiden met een nieuwe baby wordt alleen maar kleiner. Zeker als de jongste zo ook een jaar of 7-8 is en de oudsten helemaal zelfstandige pubers zijn. Hoe moeilijk ook en hoe verliefd je ook nog bent, dit gaat tussen jullie in staan. Zijn argumenten snijden geen hout, een kind komt nooit uit. Overigens vind ik het wel te prijzen dat hij het belangrijk vindt om tijd te houden voor zijn bestaande gezin. Maar dan moet hij verder ook eerlijk zijn. Wees zelf duidelijk over je wens en dat kun je op meerdere manieren doen. Aankondigen dat je op 1 september met de pil of spiraal stopt is ook een optie, dan weet hij ook dat het menens is en krijg je een scherper gesprek en duidelijker waar hij écht staat. Of je kunt hem aankondigen dat het voor jou een reden is om spijtig genoeg de relatie te beëindigen, dat is geen dreigement, want dat is toch zoals het is? Speelt er overigens ook een wat groter leeftijdsverschil tussen jullie?
dinsdag 4 augustus 2020 om 14:52
dan was hij er vroeg bij!
wat ook kan verklaren, dat hij nu eindelijk tijd voor zichzelf nodig heeft
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:02
Er bestaat niet zoiets als een half kind nemen. Het is ja of nee. Als jij dus een antwoord wil is het een ja of een nee van hem. Als je nu al weet dat hij nee gaat zeggen als je hem onder druk gaat zetten dan weet je dus al dat hij nee zegt. Terwijl jij ja wil. En al die dingen waar hij zegt nu eerst in te willen investeren, hij is zo zo tien jaar verder eer hij dat voor elkaar heeft. Dan ben jij 40. En hij is dan al bijna opa als zijn kinderen zelf kinderen gaan krijgen.523meinona schreef: ↑04-08-2020 13:22Dit is zeker een optie, ik wil hem niet onder druk zetten omdat ik bang ben dat het averechts werkt. Maar het gevaar daarvan is dat ik niet weet waar ik aan toe ben. Ik ben het eigenlijk wel met je advies eens, bedankt.
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:11
ik ook, daarbij zijn jullie pas twee jaar samen, dat is nog erg kort.lolapaloeza schreef: ↑04-08-2020 13:27Ik vind je vriend verstandig, alleen het matcht niet met jouw biologische klok.
Het is lastig hoor, een tweede leg. Het is vast een unieke man, maar ergens denk ik loopt er echt niet iemand zonder kinderen voor je rond?
dinsdag 4 augustus 2020 om 15:12
En TO, die kinderen worden er doorgaans niet makkelijker op in de puberteit! Basisschoolleeftijd heb ik verreweg als rustigst ervaren.Madeliefjees schreef: ↑04-08-2020 15:02Over 5 jaar zijn de kinderen 10, 14 en 17 en kosten inmiddels bakken met geld. No way dat hij dan voor nog een kind en gebroken nachten gaat.
Echt, houd daar rekening mee.