Relaties
alle pijlers
Op instorten
maandag 24 september 2018 om 23:24
Hoi VIVA'ers, sorry voor de wat hysterische titel. Kon even niets anders bedenken, en nou ja.
Ik ben even helemaal de kluts kwijt vanavond en kan het bij niemand kwijt - dan mnaar op een forum plempen.
Het voelt alsof mijn leven opeens om me heen instort en heb daarmee het gevoel dat ook ik op het punt sta in te storten.
Sinds september ben ik weg bij mijn absolute droombaan - ik wist van tevoren dat het tijdelijk was maar had niet verwacht daar zó gelukkig te zijn. Sindsdien moeite met accepteren en aanpassen en doorgaan, dus een beetje down daardoor.
Ik ben herstellende van een (chronische) depressie en de afgelopen tijd was ik echt zo oprecht gelukkig dat ik me niet kon voorstellen dat het ooit weer fout zou gaan.
Qua werk en studie is het een rommel. Ik had in september weer willen gaan studeren maar dat is niet gelukt. Nu ben ik dus druk aan het solliciteren naar wat nieuws; dat komt wel goed, maar een leuk baantje wordt het niet. Vooruitzicht voor komend jaar is dus niet fantastisch. Daarbij komt dat ik mijn huur niet meer kan betalen en dus ook op zoek ben naar een nieuwe woning, helaas een stuk moeilijker dus dat levert een hoop stress op of ik de huur komende tijd nog kan betalen.
Dan heb ik gisteren enorme ruzie gehad met mijn moeder en zus en het contact voor nu verbroken. Ik heb een lastige relatie met met name mijn ouders en ben daarvoor ook in therapie met een flinke hechtingsstoornis. Hoewel, voor de therapie sta ik op de wachtlijst (moeten onderbreken voor de baan) dus daar kan ik momenteel niet terecht met de chaos. Er zijn in de ruzie veel enorm harde woorden gevallen en het heeft er flink ingehakt.
Vanavond liet de man waar ik nu anderhalfjaar mee date en gek op ben via een appje (!) weten dat hij iemand heeft ontmoet en daar wel (
) verliefd op is. Maar hij zou het wel leuk vinden om contact te houden. Nou, gelukkig maar. Het voelt echt als een messteek in m'n hart en alsof al het werk dat ik in therapie al heb verzet m.b.t. de hechtingsstoornis voor niets is geweest, terug bij af.
De paar goede vrienden die ik heb wonen niet in Nederland en ik heb het gevoel dat ik echt, echt op instorten sta. Het lijkt alsof het één na het ander in een paar dagen tijd omflikkert en ik volledig machteloos in de kou sta. M'n hoofd is één grote chaos, juist de mensen waarbij ik nu steun wil zoeken hebben me plots aan de kant gezet. Ik weet niet wat ik fout doe, ik weet niet wat er fout gaat en ik weet niet hoe ik er nog uit kan komen.
Ik ben doods- en doodsbang dat de depressie terugkomt en ik weet even niet hoe ik daar wat aan kan doen.
Sorry voor dit rare verhaal, het slaat nergens op natuur;lijk om het zo op een forum te plempen maar ik ben een beetje ten einde raad.
Ik ben even helemaal de kluts kwijt vanavond en kan het bij niemand kwijt - dan mnaar op een forum plempen.
Het voelt alsof mijn leven opeens om me heen instort en heb daarmee het gevoel dat ook ik op het punt sta in te storten.
Sinds september ben ik weg bij mijn absolute droombaan - ik wist van tevoren dat het tijdelijk was maar had niet verwacht daar zó gelukkig te zijn. Sindsdien moeite met accepteren en aanpassen en doorgaan, dus een beetje down daardoor.
Ik ben herstellende van een (chronische) depressie en de afgelopen tijd was ik echt zo oprecht gelukkig dat ik me niet kon voorstellen dat het ooit weer fout zou gaan.
Qua werk en studie is het een rommel. Ik had in september weer willen gaan studeren maar dat is niet gelukt. Nu ben ik dus druk aan het solliciteren naar wat nieuws; dat komt wel goed, maar een leuk baantje wordt het niet. Vooruitzicht voor komend jaar is dus niet fantastisch. Daarbij komt dat ik mijn huur niet meer kan betalen en dus ook op zoek ben naar een nieuwe woning, helaas een stuk moeilijker dus dat levert een hoop stress op of ik de huur komende tijd nog kan betalen.
Dan heb ik gisteren enorme ruzie gehad met mijn moeder en zus en het contact voor nu verbroken. Ik heb een lastige relatie met met name mijn ouders en ben daarvoor ook in therapie met een flinke hechtingsstoornis. Hoewel, voor de therapie sta ik op de wachtlijst (moeten onderbreken voor de baan) dus daar kan ik momenteel niet terecht met de chaos. Er zijn in de ruzie veel enorm harde woorden gevallen en het heeft er flink ingehakt.
Vanavond liet de man waar ik nu anderhalfjaar mee date en gek op ben via een appje (!) weten dat hij iemand heeft ontmoet en daar wel (
) verliefd op is. Maar hij zou het wel leuk vinden om contact te houden. Nou, gelukkig maar. Het voelt echt als een messteek in m'n hart en alsof al het werk dat ik in therapie al heb verzet m.b.t. de hechtingsstoornis voor niets is geweest, terug bij af.De paar goede vrienden die ik heb wonen niet in Nederland en ik heb het gevoel dat ik echt, echt op instorten sta. Het lijkt alsof het één na het ander in een paar dagen tijd omflikkert en ik volledig machteloos in de kou sta. M'n hoofd is één grote chaos, juist de mensen waarbij ik nu steun wil zoeken hebben me plots aan de kant gezet. Ik weet niet wat ik fout doe, ik weet niet wat er fout gaat en ik weet niet hoe ik er nog uit kan komen.
Ik ben doods- en doodsbang dat de depressie terugkomt en ik weet even niet hoe ik daar wat aan kan doen.
Sorry voor dit rare verhaal, het slaat nergens op natuur;lijk om het zo op een forum te plempen maar ik ben een beetje ten einde raad.
(een knuffel).
woensdag 26 september 2018 om 23:12
Fijn! Hoe gaat het vandaag?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 29 september 2018 om 23:19
Een wrak, maar niet meer in paniek. Dus dat scheelt.
Ik blijf er maar aan denken hoe hij nu met haar dingen aan het doen is. In bed met haar, in bad met haar, voor haar ontbijtjes maken en met haar naar onze plekjes. Begrijp niet hoe iemand zo koud kan zijn. Een paar dagen terug waren we nog gewoon plannen aan het maken en opeens is hij met haar, via een appje alsof ik nooit bestaan heb.
Ik blijf er maar aan denken hoe hij nu met haar dingen aan het doen is. In bed met haar, in bad met haar, voor haar ontbijtjes maken en met haar naar onze plekjes. Begrijp niet hoe iemand zo koud kan zijn. Een paar dagen terug waren we nog gewoon plannen aan het maken en opeens is hij met haar, via een appje alsof ik nooit bestaan heb.
zondag 30 september 2018 om 09:10
T voelt nu heel rot. Maar wil je echt iemand die zo weinig om je geeft blijkbaar? En 1,5 jaar daten is ook wel erg lang. Waarom was t geen relatie?LaFolie schreef: ↑29-09-2018 23:19Een wrak, maar niet meer in paniek. Dus dat scheelt.
Ik blijf er maar aan denken hoe hij nu met haar dingen aan het doen is. In bed met haar, in bad met haar, voor haar ontbijtjes maken en met haar naar onze plekjes. Begrijp niet hoe iemand zo koud kan zijn. Een paar dagen terug waren we nog gewoon plannen aan het maken en opeens is hij met haar, via een appje alsof ik nooit bestaan heb.
dinsdag 2 oktober 2018 om 14:37
Gisteren heeft 'ie me verteld dat hij haar aan z'n ouders heeft voorgesteld. En dat hij wel dacht dat ik blij voor hem zou zijn 'want godzijdank heeft hij nu echte liefde gevonden'. Dit heeft hij nog nooit gevoeld.
1,5 jaar en niks. Hij heeft me nooit aan iemand voorgesteld. Twee fucking weken en hij neemt haar mee naar z'n ouders. Ik ben echt buiten mezelf van verdriet en woede. Wát een vuile klootzak.
Ik heb echt even niks om positief over te zijn, hij is nu de gelukkigste man op aarde en ik sta met echt helemaal niks. Kutzooi.
1,5 jaar en niks. Hij heeft me nooit aan iemand voorgesteld. Twee fucking weken en hij neemt haar mee naar z'n ouders. Ik ben echt buiten mezelf van verdriet en woede. Wát een vuile klootzak.
Ik heb echt even niks om positief over te zijn, hij is nu de gelukkigste man op aarde en ik sta met echt helemaal niks. Kutzooi.
dinsdag 2 oktober 2018 om 14:41
Lieve LaFolie, je hebt geen invloed op het gedrag dat anderen voor jou op weten te brengen. Je hebt echter wel invloed op welk gedrag jij van anderen accepteert. Volgens mij ben jij veel meer waard dan het kansloze gedrag dat hij momenteel voor jou op kan brengen. Wat maakt dat jij hier genoegen mee neemt?
dinsdag 2 oktober 2018 om 15:39
Onzeker, ik kan me stiekem niet goed voorstellen dat ik beter verdien. Terwijl ik rationeel weet van wel en dat het anders nog leuker is in m'n eentje.
Baal ervan dat ik zo met me heb laten omgaan en baal er ook van dat ik zo woedend ben geworden - dat gun ik hem eigenlijk niet, tonen dat hij iets met me doet.
Ik sta weer op de wachtlijst voor therapie dus hoop dat dat snel gaat want zie het allemaal helemaal niet meer zitten.
Baal ervan dat ik zo met me heb laten omgaan en baal er ook van dat ik zo woedend ben geworden - dat gun ik hem eigenlijk niet, tonen dat hij iets met me doet.
Ik sta weer op de wachtlijst voor therapie dus hoop dat dat snel gaat want zie het allemaal helemaal niet meer zitten.
dinsdag 2 oktober 2018 om 15:48
iemand die iemand na 2 weken al meesleept naar zijn ouders is een hardloper, en dat zijn doodlopers... ik heb nu alvast medelijden met dat kind. wedden dat hij straks tegen haar gaat wauwelen over jou en dat zij daar dan bloedzenuwachtig van word?
Dat terzijde, aangezien je aan hem geen energie meer hoeft te verspillen (want contact houden, waarom zou je!) en je je familie op een laag pitje hebt gezet zou je de tijd die daarmee vrijkomt kunnen inzetten voor het zoeken naar je twee grootste prioriteiten
een baan en een woning, nadat je deze hebt gevonden gaat je leven er weer anders uitzien. Je ontmoet nieuwe mensen en doet nieuwe dingen en dat zet dan wat je nu allemaal voelt en doormaakt in een ander perspectief.
Je kunt dit! Gewoon elke dag een haalbaar doel stellen en je er stapje voor stapje doorheen worstelen. Het gaat vanzelf weer beter voelen.
Dat terzijde, aangezien je aan hem geen energie meer hoeft te verspillen (want contact houden, waarom zou je!) en je je familie op een laag pitje hebt gezet zou je de tijd die daarmee vrijkomt kunnen inzetten voor het zoeken naar je twee grootste prioriteiten
een baan en een woning, nadat je deze hebt gevonden gaat je leven er weer anders uitzien. Je ontmoet nieuwe mensen en doet nieuwe dingen en dat zet dan wat je nu allemaal voelt en doormaakt in een ander perspectief.
Je kunt dit! Gewoon elke dag een haalbaar doel stellen en je er stapje voor stapje doorheen worstelen. Het gaat vanzelf weer beter voelen.
Lorem Ipsum
dinsdag 2 oktober 2018 om 16:18
Heb je nou dus geen werk meer en het plan om vanaf september te gaan studeren is in duigen gevallen? Je hebt dus nu eigenlijk niets meer om handen dat voldoening en afleiding geeft. Ik las ook dat je moet verhuizen en je erge ruzie had met je moeder en zus. Dan lijkt me dat liefdesverdriet erg moeilijk te verwerken.
Waarmee dan te beginnen.. Zorgen dat je ergens als vrijwilliger aan de slag kunt zodat je weer een raam in je dag hebt en wat afleiding hebt? 's Avonds naar een nieuw (goedkoop antikraak?) huis zoeken. Je excuseren voor je harde woorden naar je moeder en zus? Wat leuke sociale dingen gaan doen, desnoods in je eentje.. Stukje voor stukje de draad weer oppakken?
En over die deelcertificaten.. Als je zonder stevige basis alle vwo stof voor wis- en natuurkunde je eigen moet maken kost dat tijd, en dat moet je denk ik stukje voor stukje doen, eventueel met hulp. Ik zou dus veel langer de tijd nemen om aan die deelcertificaten te werken.. Althans zolang je toch geen betere plannen hebt? Een gemiddelde vwo scholier heeft voor beide vakken 200 uur per jaar les en besteedt bijna diezelfde hoeveelheid tijd aan zelfstudie. Totaal voor beide vakken ongeveer 800 uur per leerjaar (20 volledige werkweken). Je moet niet van jezelf verwachten dat jij die tijd niet nodig zult hebben.
Waarmee dan te beginnen.. Zorgen dat je ergens als vrijwilliger aan de slag kunt zodat je weer een raam in je dag hebt en wat afleiding hebt? 's Avonds naar een nieuw (goedkoop antikraak?) huis zoeken. Je excuseren voor je harde woorden naar je moeder en zus? Wat leuke sociale dingen gaan doen, desnoods in je eentje.. Stukje voor stukje de draad weer oppakken?
En over die deelcertificaten.. Als je zonder stevige basis alle vwo stof voor wis- en natuurkunde je eigen moet maken kost dat tijd, en dat moet je denk ik stukje voor stukje doen, eventueel met hulp. Ik zou dus veel langer de tijd nemen om aan die deelcertificaten te werken.. Althans zolang je toch geen betere plannen hebt? Een gemiddelde vwo scholier heeft voor beide vakken 200 uur per jaar les en besteedt bijna diezelfde hoeveelheid tijd aan zelfstudie. Totaal voor beide vakken ongeveer 800 uur per leerjaar (20 volledige werkweken). Je moet niet van jezelf verwachten dat jij die tijd niet nodig zult hebben.
dinsdag 2 oktober 2018 om 21:15
Mijn leven is ook niet helemaal top
. Bij mij helpt altijd om er niet zo op te letten. Ik focus me maar op de positieve dingen. Tenzij ik een potje wil janken en even zielig doen in mijn eigen bed
, dan denk ik wel negatief. Maar ja, ik snap wel dat er de pijn is. Misschien moet je een x wat leuks gaan doen
, dat helpt echt. Even je gedachten verzetten. Al is het maar even lopen in de natuur.
. Bij mij helpt altijd om er niet zo op te letten. Ik focus me maar op de positieve dingen. Tenzij ik een potje wil janken en even zielig doen in mijn eigen bed
, dan denk ik wel negatief. Maar ja, ik snap wel dat er de pijn is. Misschien moet je een x wat leuks gaan doen
, dat helpt echt. Even je gedachten verzetten. Al is het maar even lopen in de natuur.
.
donderdag 4 oktober 2018 om 11:42
Sorry, maar, in anderhalf jaar tijd was het jou toch wel duidelijk geworden dat jij niet de vrouw voor hem was. Dat heeft hij toch echt wel vaak genoeg laten weten, dat jij een Friends-With-Benefits was. Dat jij boos bent, begrijpelijk, maar wees dan boos op jezelf.LaFolie schreef: ↑02-10-2018 14:37Gisteren heeft 'ie me verteld dat hij haar aan z'n ouders heeft voorgesteld. En dat hij wel dacht dat ik blij voor hem zou zijn 'want godzijdank heeft hij nu echte liefde gevonden'. Dit heeft hij nog nooit gevoeld.
1,5 jaar en niks. Hij heeft me nooit aan iemand voorgesteld. Twee fucking weken en hij neemt haar mee naar z'n ouders. Ik ben echt buiten mezelf van verdriet en woede. Wát een vuile klootzak.
Ik heb echt even niks om positief over te zijn, hij is nu de gelukkigste man op aarde en ik sta met echt helemaal niks. Kutzooi.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.