Relaties
alle pijlers
Over respect, accepteren en grenzen
woensdag 15 juni 2011 om 00:41
Ik las in een ander topic over met respect behandeld worden. Maar wat houdt respect voor jullie in? Ik vind altijd een heel groot begrip.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?
Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?
Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
woensdag 15 juni 2011 om 00:52
In wat voor situaties bedoel je?
Een liefdesrelatie?
Andere relaties?
Algemeen?
Ik 'zit' tegenwoordig nogal op mijn grenzen. Laatst ook letterlijk gezegd dat iemand iets diende te respecteren.
En soms ligt een grens ergens anders dan waar je m verwachtte, maar dan nog kun je er beter duidelijk over zijn.
(dit is ook vaag vrees ik)
Een liefdesrelatie?
Andere relaties?
Algemeen?
Ik 'zit' tegenwoordig nogal op mijn grenzen. Laatst ook letterlijk gezegd dat iemand iets diende te respecteren.
En soms ligt een grens ergens anders dan waar je m verwachtte, maar dan nog kun je er beter duidelijk over zijn.
(dit is ook vaag vrees ik)
woensdag 15 juni 2011 om 00:54
quote:Velvetdress schreef op 15 juni 2011 @ 00:51:
Ja dat mag, alleen ik forum mobiel dus ik zie geen motto
ik moet ook concreter zijn. Morgen maar doen en dan gelijk jouw motto lezen!" Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet "
Ja dat mag, alleen ik forum mobiel dus ik zie geen motto
ik moet ook concreter zijn. Morgen maar doen en dan gelijk jouw motto lezen!" Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet "
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 15 juni 2011 om 00:57
woensdag 15 juni 2011 om 01:11
Heb toch maar de pc aangeslingerd.
Moonlight, bij mij in familie-relaties en ook wel mijn liefdesrelatie.
En ik snap wel wat je bedoelt hoor.
Bianca, bedankt voor het posten, nu zie ik 'm wel. En daar zit het bij mij ook in.
Onder invloed van borderline, heb ik te vaak en te veel anderen dingen aangedaan, waarvan ik niet zou willen dat ze mij werden aangedaan.
Het gaat nu de goede kant op. Ik laat m'n verstand boven m'n gevoel spreken. Mensen krijgen weer een beetje vertrouwen in mij.
Alleen loop ik de laatste dagen tegen iets anders aan. Bang zijn dat het verleden tegen me kan worden gebruikt. Dit laat ik niet merken, en het zit dus in mijn hoofd.
Bang dat mensen denken: Nou ja, die Velvet die kan er zefl ook wat van, dus hoef ik ook niet zo nauw te nemen met haar grenzen.
Zoveel beter gaat het eigenlijk dus niet met me, want ik wil nog steeds die controle over dat anderen me maar geen pijn etc doen.
Daar komt bij, dat ik moeilijk vind om te bepalen wat redelijke grenzen zijn.
Volgens mij wordt dit alleen maar vager. Ik ga toch echt maar slapen.
persepone, dat overleg, daar zit ik ook mee. Dat mijn omgeving toch zoiets heeft van, velvet heeft zo vaak over onze grenzen heen gewalst, waarom zou ik nou naar haar luisteren.
Moonlight, bij mij in familie-relaties en ook wel mijn liefdesrelatie.
En ik snap wel wat je bedoelt hoor.
Bianca, bedankt voor het posten, nu zie ik 'm wel. En daar zit het bij mij ook in.
Onder invloed van borderline, heb ik te vaak en te veel anderen dingen aangedaan, waarvan ik niet zou willen dat ze mij werden aangedaan.
Het gaat nu de goede kant op. Ik laat m'n verstand boven m'n gevoel spreken. Mensen krijgen weer een beetje vertrouwen in mij.
Alleen loop ik de laatste dagen tegen iets anders aan. Bang zijn dat het verleden tegen me kan worden gebruikt. Dit laat ik niet merken, en het zit dus in mijn hoofd.
Bang dat mensen denken: Nou ja, die Velvet die kan er zefl ook wat van, dus hoef ik ook niet zo nauw te nemen met haar grenzen.
Zoveel beter gaat het eigenlijk dus niet met me, want ik wil nog steeds die controle over dat anderen me maar geen pijn etc doen.
Daar komt bij, dat ik moeilijk vind om te bepalen wat redelijke grenzen zijn.
Volgens mij wordt dit alleen maar vager. Ik ga toch echt maar slapen.
persepone, dat overleg, daar zit ik ook mee. Dat mijn omgeving toch zoiets heeft van, velvet heeft zo vaak over onze grenzen heen gewalst, waarom zou ik nou naar haar luisteren.
woensdag 15 juni 2011 om 06:08
Respect voor jou is niet hetzelfde als jou de controle over iemands gedrag geven. De dwang om het gedrag van anderen onder controle te houden daarentegen getuigt van weinig respect voor de ander.
Respect eisen in de vorm van onderwerping aan jouw grillen gaat dus niet leiden tot het gewenste resultaat.
Respect eisen in de vorm van onderwerping aan jouw grillen gaat dus niet leiden tot het gewenste resultaat.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 15 juni 2011 om 10:38
woensdag 15 juni 2011 om 10:49
Respect hebben voor iemand betekent niet altijd dat je achter diegene zijn keuzes hoeft te staan.
Zelf gerespecteerd worden betekent fatsoenlijk met je omgaan, en het niet overschreden worden van je grenzen.
Respect is bijvoorbeeld dat het iemand vrij is je te belazeren, maar dat je dat zelf niet hoeft te accepteren.
Of respect hebben voor het feit dat iemand gelooft, of niet monogaam kan zijn. Dat betekent niet dat je daarmee hoeft te leven.
Respecteren is dus niet hetzelfde als maar moeten ondergaan. Respect hebben voor jezelf is voor jezelf opkomen. Dat betekent dat je soms los moet laten.
Zelf gerespecteerd worden betekent fatsoenlijk met je omgaan, en het niet overschreden worden van je grenzen.
Respect is bijvoorbeeld dat het iemand vrij is je te belazeren, maar dat je dat zelf niet hoeft te accepteren.
Of respect hebben voor het feit dat iemand gelooft, of niet monogaam kan zijn. Dat betekent niet dat je daarmee hoeft te leven.
Respecteren is dus niet hetzelfde als maar moeten ondergaan. Respect hebben voor jezelf is voor jezelf opkomen. Dat betekent dat je soms los moet laten.
woensdag 15 juni 2011 om 10:54
quote:Velvetdress schreef op 15 juni 2011 @ 01:11:
Heb toch maar de pc aangeslingerd.
Moonlight, bij mij in familie-relaties en ook wel mijn liefdesrelatie.
En ik snap wel wat je bedoelt hoor.
Bianca, bedankt voor het posten, nu zie ik 'm wel. En daar zit het bij mij ook in.
Onder invloed van borderline, heb ik te vaak en te veel anderen dingen aangedaan, waarvan ik niet zou willen dat ze mij werden aangedaan.
Dat is spijtig. Maar ook jij maakt fouten. Als je er maar van leert. Jezelf vergeven is een goed ding. Niet zonder er daadwerkelijk spijt van te hebben en de lering er uit te trekken
Het gaat nu de goede kant op. Ik laat m'n verstand boven m'n gevoel spreken. Mensen krijgen weer een beetje vertrouwen in mij.
Alleen loop ik de laatste dagen tegen iets anders aan. Bang zijn dat het verleden tegen me kan worden gebruikt. Dit laat ik niet merken, en het zit dus in mijn hoofd.
Dat je bang bent dat het verleden tegen je wordt gebruikt, is een slachtofferige benadering. Het kan zijn dat het verleden nog invloed heeft. Dat zijn de consequenties van je gedrag. Dat aangaan kweekt respect. Doen alsof anderen het tegen je gebruiken getuigt niet van spijt en lering.
Bang dat mensen denken: Nou ja, die Velvet die kan er zefl ook wat van, dus hoef ik ook niet zo nauw te nemen met haar grenzen.
Mensen die zo denken horen geen plaats te hebben in jouw leven. Sterk jezelf, want wat zij denken maakt niet uit. Het gaat erom wat jij denkt. JIJ bepaald je grenzen. Jij kan respect afdwingen.
Zoveel beter gaat het eigenlijk dus niet met me, want ik wil nog steeds die controle over dat anderen me maar geen pijn etc doen.
Dat is heel begrijpelijk. Alleen door je omgeving proberen te controleren wordt je gek. Het lijkt veiliger te voelen, maar het kan niet. Wat je wel kan doen is controle krijgen over jezelf, zodat je dingen niet meer LAAT gebeuren.
Daar komt bij, dat ik moeilijk vind om te bepalen wat redelijke grenzen zijn.
JOUW grenzen zijn altijd redelijk. Wat men daar ook van vindt.
Volgens mij wordt dit alleen maar vager. Ik ga toch echt maar slapen.
persepone, dat overleg, daar zit ik ook mee. Dat mijn omgeving toch zoiets heeft van, velvet heeft zo vaak over onze grenzen heen gewalst, waarom zou ik nou naar haar luisteren.Dat laatste is een kwestie van tijd.
Heb toch maar de pc aangeslingerd.
Moonlight, bij mij in familie-relaties en ook wel mijn liefdesrelatie.
En ik snap wel wat je bedoelt hoor.
Bianca, bedankt voor het posten, nu zie ik 'm wel. En daar zit het bij mij ook in.
Onder invloed van borderline, heb ik te vaak en te veel anderen dingen aangedaan, waarvan ik niet zou willen dat ze mij werden aangedaan.
Dat is spijtig. Maar ook jij maakt fouten. Als je er maar van leert. Jezelf vergeven is een goed ding. Niet zonder er daadwerkelijk spijt van te hebben en de lering er uit te trekken
Het gaat nu de goede kant op. Ik laat m'n verstand boven m'n gevoel spreken. Mensen krijgen weer een beetje vertrouwen in mij.
Alleen loop ik de laatste dagen tegen iets anders aan. Bang zijn dat het verleden tegen me kan worden gebruikt. Dit laat ik niet merken, en het zit dus in mijn hoofd.
Dat je bang bent dat het verleden tegen je wordt gebruikt, is een slachtofferige benadering. Het kan zijn dat het verleden nog invloed heeft. Dat zijn de consequenties van je gedrag. Dat aangaan kweekt respect. Doen alsof anderen het tegen je gebruiken getuigt niet van spijt en lering.
Bang dat mensen denken: Nou ja, die Velvet die kan er zefl ook wat van, dus hoef ik ook niet zo nauw te nemen met haar grenzen.
Mensen die zo denken horen geen plaats te hebben in jouw leven. Sterk jezelf, want wat zij denken maakt niet uit. Het gaat erom wat jij denkt. JIJ bepaald je grenzen. Jij kan respect afdwingen.
Zoveel beter gaat het eigenlijk dus niet met me, want ik wil nog steeds die controle over dat anderen me maar geen pijn etc doen.
Dat is heel begrijpelijk. Alleen door je omgeving proberen te controleren wordt je gek. Het lijkt veiliger te voelen, maar het kan niet. Wat je wel kan doen is controle krijgen over jezelf, zodat je dingen niet meer LAAT gebeuren.
Daar komt bij, dat ik moeilijk vind om te bepalen wat redelijke grenzen zijn.
JOUW grenzen zijn altijd redelijk. Wat men daar ook van vindt.
Volgens mij wordt dit alleen maar vager. Ik ga toch echt maar slapen.
persepone, dat overleg, daar zit ik ook mee. Dat mijn omgeving toch zoiets heeft van, velvet heeft zo vaak over onze grenzen heen gewalst, waarom zou ik nou naar haar luisteren.Dat laatste is een kwestie van tijd.
woensdag 15 juni 2011 om 11:07
Hi Velvet,
Volgens mij heb jij een paar maanden geleden gereageerd op een topic van mij waarin je vertelde BPS te hebben.
Begrijpelijk dat je dan bezig bent met het definieren van je eigen grenzen en die van anderen.
Maar..... dat stelt jouw topic wel in een ander daglicht, want dan praten we hier niet over een gemiddeld probleem met het stellen van grenzen.
Overigens zeg ik daarmee niet dat het topic niet goed is, alleen dat je iets specifieker moet zijn.
Voorbeeldje?
P.
Volgens mij heb jij een paar maanden geleden gereageerd op een topic van mij waarin je vertelde BPS te hebben.
Begrijpelijk dat je dan bezig bent met het definieren van je eigen grenzen en die van anderen.
Maar..... dat stelt jouw topic wel in een ander daglicht, want dan praten we hier niet over een gemiddeld probleem met het stellen van grenzen.
Overigens zeg ik daarmee niet dat het topic niet goed is, alleen dat je iets specifieker moet zijn.
Voorbeeldje?
P.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 15 juni 2011 om 11:08
Respect voor de ander opbrengen en de ander accepteren: daarmee kun je al veel respect ontvangen/afdwingen namelijk... Je kunt de ander accepteren voor wie hij/zij is met zijn/haar grenzen en minpunten. Minpunten bij de ander horen er eenmaal bij. Het gaat erom dat die negatieve punten vd ander er niet toe leiden dat jouw grenzen worden overschreden. En: het laten overschrijden van je grenzen heb je grotendeels zelf in de hand. Daarvoor moet je eerst goed weten waar je grenzen precies liggen; jezelf kennen en inzien wanneer voor jou een grens is bereikt.
Wanneer iemand jouw grenzen overschrijdt, is met name van belang dat je weet dat het niet goed voor je is. Assertiviteit etc. is dan belangrijk. Je kunt de ander duidelijk maken dat het jou te ver gaat, en daarmee kun je iemand alsnog met respect behandelen. Het hangt er maar van af wat de situatie is; bijv. als iemand jou uitscheldt voor hoer dan vind ik persoonlijk dat ik geen respect meer hoef op te brengen voor diegene.
Wanneer iemand jouw grenzen overschrijdt, is met name van belang dat je weet dat het niet goed voor je is. Assertiviteit etc. is dan belangrijk. Je kunt de ander duidelijk maken dat het jou te ver gaat, en daarmee kun je iemand alsnog met respect behandelen. Het hangt er maar van af wat de situatie is; bijv. als iemand jou uitscheldt voor hoer dan vind ik persoonlijk dat ik geen respect meer hoef op te brengen voor diegene.
woensdag 15 juni 2011 om 11:19
woensdag 15 juni 2011 om 11:21
Velvet, het is mooi dat je je eigen aandeel ook inziet. Zelfinzicht is the key hoor! Vaak kunnen inderdaad je eigen reacties leiden tot rottig gedrag en weinig respect van de ander naar jou toe... Leren relativeren is ook belangrijk hierbij. Anderen hebben eenmaal vaak een bepaald beeld van je gekregen, het is aan jou om dat "om te turnen" naar iets positiefs. Je bent op de goede weg zie ik!
Het verleden is iets wat bij jou hoort. Probeer uit de defensieve positie te geraken. Het zit in jou hoofd, laat het dan ook daar zitten.. Wanneer mensen ingaan op je verleden, ga er dan niet op in of met een kort antwoord. Je staat in het NU namelijk, en het draait niet meer om het verleden!
En dan nog, mogelijk denken ze inderdaad dat jouw grenzen niet serieus hoeven te worden genomen... Ook daarin ligt de bal bij jou meid: ze zullen een nieuwe Velvet moeten leren kennen die inderdaad haar grenzen heeft en aangeeft!
Maak er werk van hoor, ik denk dat je je grenzen nog moet onderzoeken en nog niet helemaal weet waar jij ze moet trekken. Ga opzoek naar jezelf, praat erover met vertrouwelingen, of bijv. met een psycholoog als je er niet uitkomt.
En als iemand niet naar jou wil luisteren omdat je bij diegene ook over grenzen hebt gewalst (las ik in je post): maakt niet uit wat de ander denkt! Ieder heeft zijn eigen grenzen en wereldbeeld; jij hebt net zo goed grenzen die gerespecteerd moeten worden!
Wanneer de ander de nieuwe Velvet niet serieus wilt nemen, laat diegene lekker links liggen. Er komen wel weer nieuwe mensen op je pad hoor, die jou wel waarderen zoals je bent!
liefs Gaia
Het verleden is iets wat bij jou hoort. Probeer uit de defensieve positie te geraken. Het zit in jou hoofd, laat het dan ook daar zitten.. Wanneer mensen ingaan op je verleden, ga er dan niet op in of met een kort antwoord. Je staat in het NU namelijk, en het draait niet meer om het verleden!
En dan nog, mogelijk denken ze inderdaad dat jouw grenzen niet serieus hoeven te worden genomen... Ook daarin ligt de bal bij jou meid: ze zullen een nieuwe Velvet moeten leren kennen die inderdaad haar grenzen heeft en aangeeft!
Maak er werk van hoor, ik denk dat je je grenzen nog moet onderzoeken en nog niet helemaal weet waar jij ze moet trekken. Ga opzoek naar jezelf, praat erover met vertrouwelingen, of bijv. met een psycholoog als je er niet uitkomt.
En als iemand niet naar jou wil luisteren omdat je bij diegene ook over grenzen hebt gewalst (las ik in je post): maakt niet uit wat de ander denkt! Ieder heeft zijn eigen grenzen en wereldbeeld; jij hebt net zo goed grenzen die gerespecteerd moeten worden!
Wanneer de ander de nieuwe Velvet niet serieus wilt nemen, laat diegene lekker links liggen. Er komen wel weer nieuwe mensen op je pad hoor, die jou wel waarderen zoals je bent!
liefs Gaia
woensdag 15 juni 2011 om 15:29
quote:BWitched schreef op 15 juni 2011 @ 06:08:
Respect voor jou is niet hetzelfde als jou de controle over iemands gedrag geven. De dwang om het gedrag van anderen onder controle te houden daarentegen getuigt van weinig respect voor de ander.
Respect eisen in de vorm van onderwerping aan jouw grillen gaat dus niet leiden tot het gewenste resultaat.
Hier beschrijf je precies wat ik doe als ik me slecht voel. Dingen willen afdwingen, allemaal omdat ik dan in m'n hoofd heb daar recht op te hebben. Ik voel dus ik doe.
Nu het beter gaat, weet ik dat er terugvallen kunnen komen, maar ik kan het me niet meer permiteren om dingen af te dwingen. Ik moet op een goede manier daar uiting aan geven. Maar de angst zit er wel in dat ik niemand kan garanderen dat het nooit meer voorkomt.
quote:palanja schreef op 15 juni 2011 @ 11:07:
Begrijpelijk dat je dan bezig bent met het definieren van je eigen grenzen en die van anderen.
Maar..... dat stelt jouw topic wel in een ander daglicht, want dan praten we hier niet over een gemiddeld probleem met het stellen van grenzen.
Overigens zeg ik daarmee niet dat het topic niet goed is, alleen dat je iets specifieker moet zijn.
Voorbeeldje?
Ik wil wel een voorbeeld geven, maar daar schaam ik me nogal voor.
Mijn allereerste post vorig jaar , ging over mijn broer. Dat hij in elkaar zit van: Ik zie het allemaal wel, en ik wil graag alles zeker weten, als het om afspreken gaat bijvoorbeeld.
Het is toen ook om andere ruzies gigantisch uit de hand gelopen, waardoor hij besloot geen contact meer te willen.
Daar is hij nu een beetje op terug gekomen. Dat wil zeggen, in familieverband wil hij normaal met me praten en omgaan, maar verder wil hij niet dat ik hem elke keer opbel, omdat ik dan vind dat hij voor me klaar moet staan.
Ik zou heel blij moeten zijn met dat er in iedergeval contact kan zijn. Dat ben ik ook.
En dan toch blijft in mijn hoofd zitten: Stel dat hij zoiets heeft van: nu hoef ik helemaal niet meer rekening met haar te houden, want als ze daar weer moeilijk over gaat doen, kap ik er weer mee.
Dit heb ik niet aan hem laten merken, maar daarom schrijf ik het hier.
Tweede voorbeeld.
ik kan vrij slecht alleen zijn, maar dat gaat wel steeds beter. Ik kon daar enorme ruzies over maken tegen m'n partner. En het afgelopen jaar bedenk ik dan dat hij ook recht heeft op zijn eigen dingen, en dat dat alleen maar goed is binenn een relatie. Ik ga zelf ook vaak ergens heen zonder hem.
Vorige week was hij bijna de hele week, elke avond weg. Niet de hele avond. Eind van de week bekroop me dat gevoel van: is het terecht als ik zeg dat ik dat niet leuk vind. En gaat hij dan zeggen, dat ik nooit alleen kan zijn, dat bedoel ik dus met tegen me gebruiken.
Uiteindelijk heb ik niks erover gezegd en ging dat gevoel ook weer over.
Ik hoop dat het nu een beetje duidelijk is.
Iemand zei dat mijn eigen grenzen altijd goed zijn, maar zoals bovenstaande voorbeelden zit ik veel te snel aan mijn grenzen, en ëis ik veel.
Ik ben dus ff kwijt waar dat terecht is en waar niet.
Overigens heb ik volgende week weer therapie, maar ik wou het hier graag kwijt.
Respect voor jou is niet hetzelfde als jou de controle over iemands gedrag geven. De dwang om het gedrag van anderen onder controle te houden daarentegen getuigt van weinig respect voor de ander.
Respect eisen in de vorm van onderwerping aan jouw grillen gaat dus niet leiden tot het gewenste resultaat.
Hier beschrijf je precies wat ik doe als ik me slecht voel. Dingen willen afdwingen, allemaal omdat ik dan in m'n hoofd heb daar recht op te hebben. Ik voel dus ik doe.
Nu het beter gaat, weet ik dat er terugvallen kunnen komen, maar ik kan het me niet meer permiteren om dingen af te dwingen. Ik moet op een goede manier daar uiting aan geven. Maar de angst zit er wel in dat ik niemand kan garanderen dat het nooit meer voorkomt.
quote:palanja schreef op 15 juni 2011 @ 11:07:
Begrijpelijk dat je dan bezig bent met het definieren van je eigen grenzen en die van anderen.
Maar..... dat stelt jouw topic wel in een ander daglicht, want dan praten we hier niet over een gemiddeld probleem met het stellen van grenzen.
Overigens zeg ik daarmee niet dat het topic niet goed is, alleen dat je iets specifieker moet zijn.
Voorbeeldje?
Ik wil wel een voorbeeld geven, maar daar schaam ik me nogal voor.
Mijn allereerste post vorig jaar , ging over mijn broer. Dat hij in elkaar zit van: Ik zie het allemaal wel, en ik wil graag alles zeker weten, als het om afspreken gaat bijvoorbeeld.
Het is toen ook om andere ruzies gigantisch uit de hand gelopen, waardoor hij besloot geen contact meer te willen.
Daar is hij nu een beetje op terug gekomen. Dat wil zeggen, in familieverband wil hij normaal met me praten en omgaan, maar verder wil hij niet dat ik hem elke keer opbel, omdat ik dan vind dat hij voor me klaar moet staan.
Ik zou heel blij moeten zijn met dat er in iedergeval contact kan zijn. Dat ben ik ook.
En dan toch blijft in mijn hoofd zitten: Stel dat hij zoiets heeft van: nu hoef ik helemaal niet meer rekening met haar te houden, want als ze daar weer moeilijk over gaat doen, kap ik er weer mee.
Dit heb ik niet aan hem laten merken, maar daarom schrijf ik het hier.
Tweede voorbeeld.
ik kan vrij slecht alleen zijn, maar dat gaat wel steeds beter. Ik kon daar enorme ruzies over maken tegen m'n partner. En het afgelopen jaar bedenk ik dan dat hij ook recht heeft op zijn eigen dingen, en dat dat alleen maar goed is binenn een relatie. Ik ga zelf ook vaak ergens heen zonder hem.
Vorige week was hij bijna de hele week, elke avond weg. Niet de hele avond. Eind van de week bekroop me dat gevoel van: is het terecht als ik zeg dat ik dat niet leuk vind. En gaat hij dan zeggen, dat ik nooit alleen kan zijn, dat bedoel ik dus met tegen me gebruiken.
Uiteindelijk heb ik niks erover gezegd en ging dat gevoel ook weer over.
Ik hoop dat het nu een beetje duidelijk is.
Iemand zei dat mijn eigen grenzen altijd goed zijn, maar zoals bovenstaande voorbeelden zit ik veel te snel aan mijn grenzen, en ëis ik veel.
Ik ben dus ff kwijt waar dat terecht is en waar niet.
Overigens heb ik volgende week weer therapie, maar ik wou het hier graag kwijt.
woensdag 15 juni 2011 om 15:37
quote:gaia9 schreef op 15 juni 2011 @ 11:21:
Velvet, het is mooi dat je je eigen aandeel ook inziet. Zelfinzicht is the key hoor! Vaak kunnen inderdaad je eigen reacties leiden tot rottig gedrag en weinig respect van de ander naar jou toe... Leren relativeren is ook belangrijk hierbij. Anderen hebben eenmaal vaak een bepaald beeld van je gekregen, het is aan jou om dat "om te turnen" naar iets positiefs. Je bent op de goede weg zie ik!
Het verleden is iets wat bij jou hoort. Probeer uit de defensieve positie te geraken. Het zit in jou hoofd, laat het dan ook daar zitten.. Wanneer mensen ingaan op je verleden, ga er dan niet op in of met een kort antwoord. Je staat in het NU namelijk, en het draait niet meer om het verleden!
En dan nog, mogelijk denken ze inderdaad dat jouw grenzen niet serieus hoeven te worden genomen... Ook daarin ligt de bal bij jou meid: ze zullen een nieuwe Velvet moeten leren kennen die inderdaad haar grenzen heeft en aangeeft!
Maak er werk van hoor, ik denk dat je je grenzen nog moet onderzoeken en nog niet helemaal weet waar jij ze moet trekken. Ga opzoek naar jezelf, praat erover met vertrouwelingen, of bijv. met een psycholoog als je er niet uitkomt.
En als iemand niet naar jou wil luisteren omdat je bij diegene ook over grenzen hebt gewalst (las ik in je post): maakt niet uit wat de ander denkt! Ieder heeft zijn eigen grenzen en wereldbeeld; jij hebt net zo goed grenzen die gerespecteerd moeten worden!
Wanneer de ander de nieuwe Velvet niet serieus wilt nemen, laat diegene lekker links liggen. Er komen wel weer nieuwe mensen op je pad hoor, die jou wel waarderen zoals je bent!
liefs Gaia
Gaia, als ik kijk naar het motto van Bianca, dat ik geen dingen moet doen bij een ander die ik zelf ook niet wil.
Dan komt het neer, als het goed gaat, en wat ik bij de meesten ook kan:
niet met opzet kwetsen
niet onwaarheden vertellen
een ander accepteren zoals hij/zij is
beloftes nakomen
niet uitschelden en niet beledigen.
En eigenlijk doen anderen dat helemaal niet bij mij.
Maar ik voel me nogal snel gekwetst. Dus hoe weet ik dan voor mezelf
dat het een grens is, of dat iemand ook gewoon maar mens is en niet erop uit is mij pijn te doen.
Velvet, het is mooi dat je je eigen aandeel ook inziet. Zelfinzicht is the key hoor! Vaak kunnen inderdaad je eigen reacties leiden tot rottig gedrag en weinig respect van de ander naar jou toe... Leren relativeren is ook belangrijk hierbij. Anderen hebben eenmaal vaak een bepaald beeld van je gekregen, het is aan jou om dat "om te turnen" naar iets positiefs. Je bent op de goede weg zie ik!
Het verleden is iets wat bij jou hoort. Probeer uit de defensieve positie te geraken. Het zit in jou hoofd, laat het dan ook daar zitten.. Wanneer mensen ingaan op je verleden, ga er dan niet op in of met een kort antwoord. Je staat in het NU namelijk, en het draait niet meer om het verleden!
En dan nog, mogelijk denken ze inderdaad dat jouw grenzen niet serieus hoeven te worden genomen... Ook daarin ligt de bal bij jou meid: ze zullen een nieuwe Velvet moeten leren kennen die inderdaad haar grenzen heeft en aangeeft!
Maak er werk van hoor, ik denk dat je je grenzen nog moet onderzoeken en nog niet helemaal weet waar jij ze moet trekken. Ga opzoek naar jezelf, praat erover met vertrouwelingen, of bijv. met een psycholoog als je er niet uitkomt.
En als iemand niet naar jou wil luisteren omdat je bij diegene ook over grenzen hebt gewalst (las ik in je post): maakt niet uit wat de ander denkt! Ieder heeft zijn eigen grenzen en wereldbeeld; jij hebt net zo goed grenzen die gerespecteerd moeten worden!
Wanneer de ander de nieuwe Velvet niet serieus wilt nemen, laat diegene lekker links liggen. Er komen wel weer nieuwe mensen op je pad hoor, die jou wel waarderen zoals je bent!
liefs Gaia
Gaia, als ik kijk naar het motto van Bianca, dat ik geen dingen moet doen bij een ander die ik zelf ook niet wil.
Dan komt het neer, als het goed gaat, en wat ik bij de meesten ook kan:
niet met opzet kwetsen
niet onwaarheden vertellen
een ander accepteren zoals hij/zij is
beloftes nakomen
niet uitschelden en niet beledigen.
En eigenlijk doen anderen dat helemaal niet bij mij.
Maar ik voel me nogal snel gekwetst. Dus hoe weet ik dan voor mezelf
dat het een grens is, of dat iemand ook gewoon maar mens is en niet erop uit is mij pijn te doen.
