Relaties
alle pijlers
Over respect, accepteren en grenzen
woensdag 15 juni 2011 om 00:41
Ik las in een ander topic over met respect behandeld worden. Maar wat houdt respect voor jullie in? Ik vind altijd een heel groot begrip.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?
Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
En wat ik me afvraag.
Als je de ander wil accepteren zoals hij/zij is, inhoeverre kun je dan de negatieve kanten accepteren?
Ik ben erg bezig met het zoeken naar grenzen, heb de neiging de controle te willen houden over wat anderen doen. Wat is redelijk en wat niet?
Sorry dat zijn heel veel vragen.
woensdag 15 juni 2011 om 23:18
Lieve Velvet, je vindt het moeilijk te bepalen of je je terecht gekwetst voelt bedoel je toch? Ik schreef al eerder dat het je zal helpen om je gedachtengangen meer te reguleren, namelijk bepaalde gedachten 'aanleren'. Zodanig dat je je minder gekwetst gaat voelen - los van de vraag of het terecht is om je gekwetst te voelen. Soms is het namelijk nooit helemaal duidelijk of het echt terecht is. Hetgeen waar je het echter je hele leven 'mee moet doen' is jezelf, met jouw emoties en acties... En jij kunt proberen te leren om die vervelende gevoelens meer in balans te brengen.
Vaak, zoals je zelf ook aangaf, zeggen/doen mensen dingen die naar zijn voor jou, maar die niet vervelend bedoeld zijn. Het is aan jou om dat te accepteren, je weet dat ze het niet zo bedoelen, dus voor jezelf die rust te vinden door het aangevallen gevoel niet meer toe te laten. Heel moeilijk, en vergt veel oefening. Maar begrijp je enigszins waar ik op doel (ook in mijn vorige post)?
Vaak, zoals je zelf ook aangaf, zeggen/doen mensen dingen die naar zijn voor jou, maar die niet vervelend bedoeld zijn. Het is aan jou om dat te accepteren, je weet dat ze het niet zo bedoelen, dus voor jezelf die rust te vinden door het aangevallen gevoel niet meer toe te laten. Heel moeilijk, en vergt veel oefening. Maar begrijp je enigszins waar ik op doel (ook in mijn vorige post)?
woensdag 15 juni 2011 om 23:30
Je schreef "Ik wantrouw de mensen, die het dichtsbij staan, doordat ik hen dingen heb aangedaan. Wat ik al eerder schreef, dat dingen tegen me gebruikt kunnen worden."
En daar kan ik ook helemaal inkomen. Ook dat kun je proberen om te zetten. Mogelijk vat je bepaalde reacties, juist van geliefden om je heen, al gauw kwetsend op. En dat is begrijpelijk, want het zijn juist de mensen waar je om geeft. Dat zorgt weer voor bepaalde reacties van jouw kant. Echter, die mensen houden ook van jou (niets nieuws natuurlijk), en je kunt proberen bij voorbaat ervan uit te gaan dat zij inderdaad dingen zeggen uit goede bedoeling. Laat jezelf zien van je goede kant, je zorgzame, grappige, en liefdevolle kant (want dat zit in je!!), en mensen zullen je ook meer positieve reacties geven. Althans dat kun je proberen.
Soms zijn mensen dusdanig hardnekkig in hun ideeën over jou, dat kan natuurlijk ook. Bijv. wanneer iemand in je omgeving de plank voortdurend 'misslaat', probeer dan te accepteren dat dat zijn/haar gekleurde beeld is. Je kunt daar bijv. iets van zeggen, een gesprek aangaan, zodat diegene weer met andere ogen naar je gaat kijken. Laat jezelf wat meer zien. Ook weer hard werken, het is soms net of je jezelf moet bewijzen naar de buitenwereld. Maar in feite komt het daar (helaas, soms) wel op neer!
En daar kan ik ook helemaal inkomen. Ook dat kun je proberen om te zetten. Mogelijk vat je bepaalde reacties, juist van geliefden om je heen, al gauw kwetsend op. En dat is begrijpelijk, want het zijn juist de mensen waar je om geeft. Dat zorgt weer voor bepaalde reacties van jouw kant. Echter, die mensen houden ook van jou (niets nieuws natuurlijk), en je kunt proberen bij voorbaat ervan uit te gaan dat zij inderdaad dingen zeggen uit goede bedoeling. Laat jezelf zien van je goede kant, je zorgzame, grappige, en liefdevolle kant (want dat zit in je!!), en mensen zullen je ook meer positieve reacties geven. Althans dat kun je proberen.
Soms zijn mensen dusdanig hardnekkig in hun ideeën over jou, dat kan natuurlijk ook. Bijv. wanneer iemand in je omgeving de plank voortdurend 'misslaat', probeer dan te accepteren dat dat zijn/haar gekleurde beeld is. Je kunt daar bijv. iets van zeggen, een gesprek aangaan, zodat diegene weer met andere ogen naar je gaat kijken. Laat jezelf wat meer zien. Ook weer hard werken, het is soms net of je jezelf moet bewijzen naar de buitenwereld. Maar in feite komt het daar (helaas, soms) wel op neer!
woensdag 15 juni 2011 om 23:39
Ik zou daar veel meer mee aan de slag moeten. Oefenen, oefenenen, oefenen.
Weet je, ik denk bijna iedere dag: het moet beter, waardoor ik al soort verlam.
Ok, het dagelijks leven is op de rit, en dat is het ook belangrijkste.
Maar ik moet ook de verantwoordelijkheid nemen, te dealen met waar het bij mij fout gaat en dat aan te pakken.
Is deels gemakzucht; de dingen laten gaan, deels dat hardnekkige:
ik voel dus ik doe/ denk.
dus als ik het probeer om te buigen, volgt er bij mij het eeuwige ja maar ik voel het anders..
Weet je, ik denk bijna iedere dag: het moet beter, waardoor ik al soort verlam.
Ok, het dagelijks leven is op de rit, en dat is het ook belangrijkste.
Maar ik moet ook de verantwoordelijkheid nemen, te dealen met waar het bij mij fout gaat en dat aan te pakken.
Is deels gemakzucht; de dingen laten gaan, deels dat hardnekkige:
ik voel dus ik doe/ denk.
dus als ik het probeer om te buigen, volgt er bij mij het eeuwige ja maar ik voel het anders..
woensdag 15 juni 2011 om 23:41
donderdag 16 juni 2011 om 00:14
quote:Velvetdress schreef op 15 juni 2011 @ 23:39:
...
dus als ik het probeer om te buigen, volgt er bij mij het eeuwige ja maar ik voel het anders..
En daar moet je jezelf in leren accepteren: je gevoelens en gedachten heb je eenmaal. Wanneer een ander dat niet snapt, ondanks gesprekken of wat dan ook, probeer je dan erbij neer te leggen. De ander heeft zijn gedachten en denkbeelden, die ook bijv. naïef of te zwart-wit kunnen zijn, en jij hebt jouw ideeën.
Wat een ander denkt kan soms niet worden omgevormd naar iets positiefs voor jou, hoe graag je dat ook zou willen. Ieder gelooft graag in zijn eigen gelijk. Echter, je hoeft het niet altijd eens te zijn met de ander, en anderen hoeven niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Het belangrijkste is dat je die rust in jezelf leert vinden. Niet iedereen hoeft jou aardig te vinden. En wanneer iets je kwetst, waarvan je weet dat het niet nodig is om je zo te voelen (bijv. het is een opmerking van iemand uit goede bedoeling): is dat het waard om je zo rot te voelen? Nee, en dan moet je het ook laten gaan.
Jij werkt aan jezelf, hebt zelfinzicht en je durft je zwakke kanten toe te geven. Je bent je er nu van bewust, en dat is al een hele stap in de goede richting!
...
dus als ik het probeer om te buigen, volgt er bij mij het eeuwige ja maar ik voel het anders..
En daar moet je jezelf in leren accepteren: je gevoelens en gedachten heb je eenmaal. Wanneer een ander dat niet snapt, ondanks gesprekken of wat dan ook, probeer je dan erbij neer te leggen. De ander heeft zijn gedachten en denkbeelden, die ook bijv. naïef of te zwart-wit kunnen zijn, en jij hebt jouw ideeën.
Wat een ander denkt kan soms niet worden omgevormd naar iets positiefs voor jou, hoe graag je dat ook zou willen. Ieder gelooft graag in zijn eigen gelijk. Echter, je hoeft het niet altijd eens te zijn met de ander, en anderen hoeven niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Het belangrijkste is dat je die rust in jezelf leert vinden. Niet iedereen hoeft jou aardig te vinden. En wanneer iets je kwetst, waarvan je weet dat het niet nodig is om je zo te voelen (bijv. het is een opmerking van iemand uit goede bedoeling): is dat het waard om je zo rot te voelen? Nee, en dan moet je het ook laten gaan.
Jij werkt aan jezelf, hebt zelfinzicht en je durft je zwakke kanten toe te geven. Je bent je er nu van bewust, en dat is al een hele stap in de goede richting!
donderdag 16 juni 2011 om 00:20
Nog even een ingeving... Eigenlijk moet je jezelf steeds even "terugroepen" wanneer je het nare gevoel weer voelt opkomen. Wanneer je denkt, dit gaat de verkeerde kant op, ik ga mogelijk overdreven reageren bijvoorbeeld, maak dan even pas op de plaats.
Het gaat namelijk, denk ik, ook ergens om de vraag waar jij je grenzen kunt/mag trekken voor jezelf? Laat het gebeurde dan even bezinken en probeer die gedachten om te zetten. Niet alles hoeft direct uitgesproken te worden namelijk. Dus even je reactie uitstellen tot je wat steviger erin staat. Dan kun je vaak wel er achter komen of een ander je grenzen overschreden heeft, of niet, en zie je hoe je het beste kunt reageren.
Het gaat namelijk, denk ik, ook ergens om de vraag waar jij je grenzen kunt/mag trekken voor jezelf? Laat het gebeurde dan even bezinken en probeer die gedachten om te zetten. Niet alles hoeft direct uitgesproken te worden namelijk. Dus even je reactie uitstellen tot je wat steviger erin staat. Dan kun je vaak wel er achter komen of een ander je grenzen overschreden heeft, of niet, en zie je hoe je het beste kunt reageren.
donderdag 16 juni 2011 om 00:23
Mooie bespiegelingen hier...quote:Wat een ander wil weet je zelden. Daarom kun je beter van je eigen waarden uitgaan.
Een variatie daarop:
Wat een ander wil weet je zelden. Je kunt het beste dat gewoon even vragen...
quote: Nog even een ingeving... Eigenlijk moet je jezelf steeds even "terugroepen" wanneer je het nare gevoel weer voelt opkomen. Wanneer je denkt, dit gaat de verkeerde kant op, ik ga mogelijk overdreven reageren bijvoorbeeld, maak dan even pas op de plaats.
Het gaat namelijk, denk ik, ook ergens om de vraag waar jij je grenzen kunt/mag trekken voor jezelf? Laat het gebeurde dan even bezinken en probeer die gedachten om te zetten. Niet alles hoeft direct uitgesproken te worden namelijk. Dus even je reactie uitstellen tot je wat steviger erin staat. Dan kun je vaak wel er achter komen of een ander je grenzen overschreden heeft, of niet, en zie je hoe je het beste kunt reageren.
Wijs en direct toepasbaar..
Een variatie daarop:
Wat een ander wil weet je zelden. Je kunt het beste dat gewoon even vragen...
quote: Nog even een ingeving... Eigenlijk moet je jezelf steeds even "terugroepen" wanneer je het nare gevoel weer voelt opkomen. Wanneer je denkt, dit gaat de verkeerde kant op, ik ga mogelijk overdreven reageren bijvoorbeeld, maak dan even pas op de plaats.
Het gaat namelijk, denk ik, ook ergens om de vraag waar jij je grenzen kunt/mag trekken voor jezelf? Laat het gebeurde dan even bezinken en probeer die gedachten om te zetten. Niet alles hoeft direct uitgesproken te worden namelijk. Dus even je reactie uitstellen tot je wat steviger erin staat. Dan kun je vaak wel er achter komen of een ander je grenzen overschreden heeft, of niet, en zie je hoe je het beste kunt reageren.
Wijs en direct toepasbaar..
donderdag 16 juni 2011 om 08:49
quote:robelia schreef op 16 juni 2011 @ 00:23:
Mooie bespiegelingen hier...
[...]
Een variatie daarop:
Wat een ander wil weet je zelden. Je kunt het beste dat gewoon even vragen.....
Ook een mooie tip van robelia om in praktijk te brengen!
Als je niet weet wat de ander van je verwacht, informeer er dan naar.
Soms kwets je een ander ook met opmerkingen, en bedoel je het niet zo; dat is gewoon iets onvermijdelijks. Wanneer dat het geval is, kun je het altijd weer rechttrekken. Communicatie is iets wat over en weer gaat, er zijn altijd weer nieuwe kansen!
Andersom, de ander weet vaak ook niet wat jij wilt! Als jij je gekwetst voelt, kun je het rechtzetten door niet defensief maar pro-actief te reageren. Niet in de aanval gaan, maar rustig de ander duidelijk maken wat jij wilt of verwacht. Dit komt neer op het begrip "assertiviteit": de ander je grenzen duidelijk maken, op een manier waarbij je de ander in zijn waarde laat. Dat voorkomt drama's en grote misverstanden
Mooie bespiegelingen hier...
[...]
Een variatie daarop:
Wat een ander wil weet je zelden. Je kunt het beste dat gewoon even vragen.....
Ook een mooie tip van robelia om in praktijk te brengen!
Als je niet weet wat de ander van je verwacht, informeer er dan naar.
Soms kwets je een ander ook met opmerkingen, en bedoel je het niet zo; dat is gewoon iets onvermijdelijks. Wanneer dat het geval is, kun je het altijd weer rechttrekken. Communicatie is iets wat over en weer gaat, er zijn altijd weer nieuwe kansen!
Andersom, de ander weet vaak ook niet wat jij wilt! Als jij je gekwetst voelt, kun je het rechtzetten door niet defensief maar pro-actief te reageren. Niet in de aanval gaan, maar rustig de ander duidelijk maken wat jij wilt of verwacht. Dit komt neer op het begrip "assertiviteit": de ander je grenzen duidelijk maken, op een manier waarbij je de ander in zijn waarde laat. Dat voorkomt drama's en grote misverstanden
donderdag 16 juni 2011 om 10:58
quote:gaia9 schreef op 16 juni 2011 @ 00:14:
[...]
En daar moet je jezelf in leren accepteren: je gevoelens en gedachten heb je eenmaal. Wanneer een ander dat niet snapt, ondanks gesprekken of wat dan ook, probeer je dan erbij neer te leggen. De ander heeft zijn gedachten en denkbeelden, die ook bijv. naïef of te zwart-wit kunnen zijn, en jij hebt jouw ideeën.
Het bouwt zich vaak op in mijn hoofd, ik probeer er niets mee te doen.
En dan hoeft er maar iets fout te gaan, of ik maak er ruzie over.
Het wordt wel minder hoor. Maar ik moet aan nog hard werken aan die beheersing
Wat een ander denkt kan soms niet worden omgevormd naar iets positiefs voor jou, hoe graag je dat ook zou willen. Ieder gelooft graag in zijn eigen gelijk. Echter, je hoeft het niet altijd eens te zijn met de ander, en anderen hoeven niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Gelijk krijgen staat voor mij gelijk aan erkenning. Dat is waar ik naar op zoek ben.
Het belangrijkste is dat je die rust in jezelf leert vinden. Niet iedereen hoeft jou aardig te vinden. En wanneer iets je kwetst, waarvan je weet dat het niet nodig is om je zo te voelen (bijv. het is een opmerking van iemand uit goede bedoeling): is dat het waard om je zo rot te voelen? Nee, en dan moet je het ook laten gaan.
Eigenlijk lukt het me wel om het voor mezelf te houden. Te denken: Is dit het waard om er ruzie over te maken? Maar ik vind het zo lastig om
dat in mijn hoofd los te laten.
Jij werkt aan jezelf, hebt zelfinzicht en je durft je zwakke kanten toe te geven. Je bent je er nu van bewust, en dat is al een hele stap in de goede richting!
Dankjewel, lief van je!
[...]
En daar moet je jezelf in leren accepteren: je gevoelens en gedachten heb je eenmaal. Wanneer een ander dat niet snapt, ondanks gesprekken of wat dan ook, probeer je dan erbij neer te leggen. De ander heeft zijn gedachten en denkbeelden, die ook bijv. naïef of te zwart-wit kunnen zijn, en jij hebt jouw ideeën.
Het bouwt zich vaak op in mijn hoofd, ik probeer er niets mee te doen.
En dan hoeft er maar iets fout te gaan, of ik maak er ruzie over.
Het wordt wel minder hoor. Maar ik moet aan nog hard werken aan die beheersing
Wat een ander denkt kan soms niet worden omgevormd naar iets positiefs voor jou, hoe graag je dat ook zou willen. Ieder gelooft graag in zijn eigen gelijk. Echter, je hoeft het niet altijd eens te zijn met de ander, en anderen hoeven niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Gelijk krijgen staat voor mij gelijk aan erkenning. Dat is waar ik naar op zoek ben.
Het belangrijkste is dat je die rust in jezelf leert vinden. Niet iedereen hoeft jou aardig te vinden. En wanneer iets je kwetst, waarvan je weet dat het niet nodig is om je zo te voelen (bijv. het is een opmerking van iemand uit goede bedoeling): is dat het waard om je zo rot te voelen? Nee, en dan moet je het ook laten gaan.
Eigenlijk lukt het me wel om het voor mezelf te houden. Te denken: Is dit het waard om er ruzie over te maken? Maar ik vind het zo lastig om
dat in mijn hoofd los te laten.
Jij werkt aan jezelf, hebt zelfinzicht en je durft je zwakke kanten toe te geven. Je bent je er nu van bewust, en dat is al een hele stap in de goede richting!
Dankjewel, lief van je!
donderdag 16 juni 2011 om 11:01
quote:gaia9 schreef op 16 juni 2011 @ 00:20:
Nog even een ingeving... Eigenlijk moet je jezelf steeds even "terugroepen" wanneer je het nare gevoel weer voelt opkomen. Wanneer je denkt, dit gaat de verkeerde kant op, ik ga mogelijk overdreven reageren bijvoorbeeld, maak dan even pas op de plaats.
Dit probeer ik ook vaak, en het lukt ook meer. Maar ik heb nog steeds buien dat ik denk: Schijt en doe wat ik voel. En dat is het egocentrische. Want daarmee zeg ik eigenlijk tegen een ander: Schijt aan hoe jij je voelt.
Het gaat namelijk, denk ik, ook ergens om de vraag waar jij je grenzen kunt/mag trekken voor jezelf? Laat het gebeurde dan even bezinken en probeer die gedachten om te zetten. Niet alles hoeft direct uitgesproken te worden namelijk. Dus even je reactie uitstellen tot je wat steviger erin staat. Dan kun je vaak wel er achter komen of een ander je grenzen overschreden heeft, of niet, en zie je hoe je het beste kunt reageren.
Nog even een ingeving... Eigenlijk moet je jezelf steeds even "terugroepen" wanneer je het nare gevoel weer voelt opkomen. Wanneer je denkt, dit gaat de verkeerde kant op, ik ga mogelijk overdreven reageren bijvoorbeeld, maak dan even pas op de plaats.
Dit probeer ik ook vaak, en het lukt ook meer. Maar ik heb nog steeds buien dat ik denk: Schijt en doe wat ik voel. En dat is het egocentrische. Want daarmee zeg ik eigenlijk tegen een ander: Schijt aan hoe jij je voelt.
Het gaat namelijk, denk ik, ook ergens om de vraag waar jij je grenzen kunt/mag trekken voor jezelf? Laat het gebeurde dan even bezinken en probeer die gedachten om te zetten. Niet alles hoeft direct uitgesproken te worden namelijk. Dus even je reactie uitstellen tot je wat steviger erin staat. Dan kun je vaak wel er achter komen of een ander je grenzen overschreden heeft, of niet, en zie je hoe je het beste kunt reageren.
donderdag 16 juni 2011 om 11:07
quote:palanja schreef op 15 juni 2011 @ 17:03:
Hi Velvet,
Zoals je je misschien nog kan herinneren heb ik een ex met soortgelijke problemen.
Ik kan dus alleen maar uit ervaring putten en hoe we nu met elkaar omgaan.
Iets wat jullie gemeen hebben is dit; de gekwetstheid als je 'aandachtshonger' niet bevredigd wordt.
Daar ligt een probleem; wanneer je niet kan omgaan met de afwijzing van jouw gevoelens die bij een ander 'grensoverschrijdend' is volgt waarschijnlijk depressiviteit, am I right?
Ja, en in die depressiviteit heb ik de keuze: afleiding zoeken of afreageren. En ik kies nog te vaak voor die tweede optie.
Daar moet je mee aan de slag, want dat is de helft van het probleem.
Overigens vind ik elke avond weg zijn (ik geloof dat je dat schreef over je partner), natuurlijk niet normaal.
Ik had het graag gedaan in die tijd, maar ik heb kinderen dus kon dat gewoon niet.
Wel moet je jezelf afvragen of hij niet voor bepaalde dingen vlucht.
Dat is natuurlijk geen oplossing maar mocht het zo zijn dan kan hij waarschijnlijk zijn ei niet bij je kwijt en loopt er dan maar voor weg.
Begrijpelijk want jij bent heel erg met jouw gevoelens bezig en niet met de zijne.... Iets om over na te denken.....
P,
Hi Velvet,
Zoals je je misschien nog kan herinneren heb ik een ex met soortgelijke problemen.
Ik kan dus alleen maar uit ervaring putten en hoe we nu met elkaar omgaan.
Iets wat jullie gemeen hebben is dit; de gekwetstheid als je 'aandachtshonger' niet bevredigd wordt.
Daar ligt een probleem; wanneer je niet kan omgaan met de afwijzing van jouw gevoelens die bij een ander 'grensoverschrijdend' is volgt waarschijnlijk depressiviteit, am I right?
Ja, en in die depressiviteit heb ik de keuze: afleiding zoeken of afreageren. En ik kies nog te vaak voor die tweede optie.
Daar moet je mee aan de slag, want dat is de helft van het probleem.
Overigens vind ik elke avond weg zijn (ik geloof dat je dat schreef over je partner), natuurlijk niet normaal.
Ik had het graag gedaan in die tijd, maar ik heb kinderen dus kon dat gewoon niet.
Wel moet je jezelf afvragen of hij niet voor bepaalde dingen vlucht.
Dat is natuurlijk geen oplossing maar mocht het zo zijn dan kan hij waarschijnlijk zijn ei niet bij je kwijt en loopt er dan maar voor weg.
Begrijpelijk want jij bent heel erg met jouw gevoelens bezig en niet met de zijne.... Iets om over na te denken.....
P,
donderdag 16 juni 2011 om 11:26
quote:rozenstruikje schreef op 15 juni 2011 @ 16:10:
Dat is inderdaad egoisme. Maar er zit wat achter die egoisme. Namelijk de noodzaak tot egoisme, althans, voor je eigen gevoels overleving. Het is niet goed te praten, maar wel te begrijpen en de oorzaak daarvan aan te pakken.
Ik weet wat de oorzaak is, verlaten toen ik nog klein was door mijn moeder.
Maar ik weet niet wat ik met dat gevoel moet. Heb ik ook op therapie aangegeven. Ik kan er niet altijd bij stil gaan staan, maar afleiding zoeken, voelt als het wegstoppen..
En zwaar is het, die omgeving beheersen. Maar blijkbaar minder zwaar dan jezelf beheersen. Daar zit het em in he. In jou, in jezelf accepteren, in jezelf vertrouwen, bouwen op jou.
De weg van de minste weerstand. Ik voel wel als dat ik elke keer een keuze heb. Of mezelf beheersen of proberen de omgeving iets af te dwingen. Wat ik jammer vind, is dat het me vaak wel lukt om uit te stellen, dus mezelf te beheersen, maar uiteindelijk alles op de ander af te schuiven.
Het zou kunnen dat dat overleg heeft plaatsgevonden. Dat is inderdaad een consequentie van bepaalde gedragingen. Alles wat je doet, of niet doet, heeft gevolgen. Jouw acties hebben meer negatieve gevolgen. Wat jou weer leidt tot het geloof dat je van niemand op aan kan. Je zal positieve ervaringen moeten kweken. Dat zal je proactief moeten aangaan.
Ik heb ook geleerd om meer over leuke dingen te praten, gewone dingen, alles behalve probleem-gerelateerd.
Hier hetzelfde als wat ik hierboven schreef. Dat kan lang goed gaan, maar op een gegeven moment geef ik er dan toch weer aan toe.
Nee, dat klopt. Je wil het NU. Maar zo werkt het niet
Ikke ikke ikke. Maar het is niet de gemene variant. Let wel, het effect kan hetzelfde zijn, dat je mensen wegduwt. Want niemand HOEFT dit te pikken van jou. Echter de motivatie er achter is anders dan de hele egocentrische kant. In jouw leven overkomt jou alles. Je wil de baas zijn over anderen, maar je bent het niet over jou. Ik voel dus doe, is een groot stuk zelfinzicht.
Mensen zijn inderdaad niet opeisbaar. Mensen bepalen zelf wat ze jouw willen geven en wat niet. En niemand houdt er van als het vanzelfsprekend wordt ervaren en niemand houdt er van als het een must wordt.
Afgezien van zelfacceptatie zal je dat ook MOETEN accepteren.
Het regent nu eenmaal zo af en toe. Met bakken uit de lucht. Vind ik niet leuk, maar het is niet anders.
Mensen zijn er niet altijd voor jou. Jouw gevoel bepaald niet alles. Dat is niet leuk voor nu, maar het is wel zoals het is.
Acceptatie is waar het om draait bij jou. Doe je dat niet, dan staat je een zeer ellendig leven te wachten. Maar dat weet je, en daarom schrijf je, en daarom denk je na. Het komt wel Eigenlijk komt het op het zelfde neer. Ik weet het, dus ik kan er voor kiezen om te gaan sporten, huishouden, dvd kijken, en erop vertrouwen dat negatieve gedachten/ gevoelens weer verdwijnen.
Stel dat het om roken gaat. Ik wil roken, maar ik ga dus sporten, huishouden, dvd kijken, erop vertrouwen dat het gevoel weer verdwijnt.
Maar voor ik het weet zit ik met een sigaret in m'n mond.
Alleen roken is schadelijk voor mezelf. M'n omgeving dingen willen afdwingen is schadelijk voor mijn omgeving.
Dat is inderdaad egoisme. Maar er zit wat achter die egoisme. Namelijk de noodzaak tot egoisme, althans, voor je eigen gevoels overleving. Het is niet goed te praten, maar wel te begrijpen en de oorzaak daarvan aan te pakken.
Ik weet wat de oorzaak is, verlaten toen ik nog klein was door mijn moeder.
Maar ik weet niet wat ik met dat gevoel moet. Heb ik ook op therapie aangegeven. Ik kan er niet altijd bij stil gaan staan, maar afleiding zoeken, voelt als het wegstoppen..
En zwaar is het, die omgeving beheersen. Maar blijkbaar minder zwaar dan jezelf beheersen. Daar zit het em in he. In jou, in jezelf accepteren, in jezelf vertrouwen, bouwen op jou.
De weg van de minste weerstand. Ik voel wel als dat ik elke keer een keuze heb. Of mezelf beheersen of proberen de omgeving iets af te dwingen. Wat ik jammer vind, is dat het me vaak wel lukt om uit te stellen, dus mezelf te beheersen, maar uiteindelijk alles op de ander af te schuiven.
Het zou kunnen dat dat overleg heeft plaatsgevonden. Dat is inderdaad een consequentie van bepaalde gedragingen. Alles wat je doet, of niet doet, heeft gevolgen. Jouw acties hebben meer negatieve gevolgen. Wat jou weer leidt tot het geloof dat je van niemand op aan kan. Je zal positieve ervaringen moeten kweken. Dat zal je proactief moeten aangaan.
Ik heb ook geleerd om meer over leuke dingen te praten, gewone dingen, alles behalve probleem-gerelateerd.
Hier hetzelfde als wat ik hierboven schreef. Dat kan lang goed gaan, maar op een gegeven moment geef ik er dan toch weer aan toe.
Nee, dat klopt. Je wil het NU. Maar zo werkt het niet
Ikke ikke ikke. Maar het is niet de gemene variant. Let wel, het effect kan hetzelfde zijn, dat je mensen wegduwt. Want niemand HOEFT dit te pikken van jou. Echter de motivatie er achter is anders dan de hele egocentrische kant. In jouw leven overkomt jou alles. Je wil de baas zijn over anderen, maar je bent het niet over jou. Ik voel dus doe, is een groot stuk zelfinzicht.
Mensen zijn inderdaad niet opeisbaar. Mensen bepalen zelf wat ze jouw willen geven en wat niet. En niemand houdt er van als het vanzelfsprekend wordt ervaren en niemand houdt er van als het een must wordt.
Afgezien van zelfacceptatie zal je dat ook MOETEN accepteren.
Het regent nu eenmaal zo af en toe. Met bakken uit de lucht. Vind ik niet leuk, maar het is niet anders.
Mensen zijn er niet altijd voor jou. Jouw gevoel bepaald niet alles. Dat is niet leuk voor nu, maar het is wel zoals het is.
Acceptatie is waar het om draait bij jou. Doe je dat niet, dan staat je een zeer ellendig leven te wachten. Maar dat weet je, en daarom schrijf je, en daarom denk je na. Het komt wel Eigenlijk komt het op het zelfde neer. Ik weet het, dus ik kan er voor kiezen om te gaan sporten, huishouden, dvd kijken, en erop vertrouwen dat negatieve gedachten/ gevoelens weer verdwijnen.
Stel dat het om roken gaat. Ik wil roken, maar ik ga dus sporten, huishouden, dvd kijken, erop vertrouwen dat het gevoel weer verdwijnt.
Maar voor ik het weet zit ik met een sigaret in m'n mond.
Alleen roken is schadelijk voor mezelf. M'n omgeving dingen willen afdwingen is schadelijk voor mijn omgeving.
donderdag 16 juni 2011 om 11:32
quote:blijfgewoonbianca schreef op 15 juni 2011 @ 22:47:
[...]
Nou, met mijn motto erbij; hoe zou jij het vinden als mensen het vertrouwen in jou op zouden zeggen? Dat is wat jij doet; jij vertrouwt ze niet. En heb je daar reden toe, eigenlijk?
Twee mensen die me dierbaar zijn hebben me wel eens gezegd, dat niet iedereen denkt zoals ik.
Dus ik ga er vanuit omdat ik mensen pijn doe, ze dat wel terug zullen doen.
Maar veel mensen willen dat helemaal niet.
Wat ik eerder schreef, en misschien is mijn geval: zoals de waard denkt voelt, vertrouwt hij zijn gasten.
[...]
Nou, met mijn motto erbij; hoe zou jij het vinden als mensen het vertrouwen in jou op zouden zeggen? Dat is wat jij doet; jij vertrouwt ze niet. En heb je daar reden toe, eigenlijk?
Twee mensen die me dierbaar zijn hebben me wel eens gezegd, dat niet iedereen denkt zoals ik.
Dus ik ga er vanuit omdat ik mensen pijn doe, ze dat wel terug zullen doen.
Maar veel mensen willen dat helemaal niet.
Wat ik eerder schreef, en misschien is mijn geval: zoals de waard denkt voelt, vertrouwt hij zijn gasten.
donderdag 16 juni 2011 om 12:17
Lieve Velvet, ik begijp dat je 'gelijk krijgen ervaart als 'erkenning' krijgen. Toch zul je je erbij neer moeten leggen, dat nadat er bijv. een discussie geweest is over wie er gelijk heeft, en een ander stelt jou nóg niet in je gelijk, je het moet laten rusten. Mensen leven elk met een eigen gelijk, een eigen waarheid als refenrentiekader om door het leven te bewegen. Die eigen waarheid kan soms wel, soms niet, worden weerlegd door andermans mening.
Wanneer iemand vast blijft houden aan zijn eigen waarheid, zul je diegene ook in waarde moeten laten. Wanneer jij overtuigd blijft van jouw gelijk, blijf daar dan bij, de ander hoeft niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Dan rest nog om het los te laten, want het blijft in je kop hangen schrijf je. Wat helpt is de gedachten toepassen die we hier beschrijven, dus relativeren. Hoeveel discussies ook, een ander kan en mag gewoon blijven bij zijn mening/gelijk. Soms frustrerend, omdat je zelf overtuigd bent van jouw eigen gelijk. Toch moet je proberen jezelf er niet te veel mee in de weg te zitten.
Dat jij soms een bui hebt van schijt aan wat jij doet... Jij noemt het egocentrisch. Ik weet niet precies wat je dan doet in die gevallen, maar ik vind het niet per definitie egocentrisch. Iedereen doet tenslotte doorgaans wat goed voelt voor hem/haar. Wanneer jij achter jouw acties staat, dan is er niets mis mee dat je je eigen ding doet of voelt. Het is iets van jou en inderdaad in dat geval, schijt aan wat een ander daarvan denkt. Niet iedereen hoeft het met je eens te zijn namelijk. Niet iedereen hoeft je aardig te vinden.
Wanneer iemand vast blijft houden aan zijn eigen waarheid, zul je diegene ook in waarde moeten laten. Wanneer jij overtuigd blijft van jouw gelijk, blijf daar dan bij, de ander hoeft niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Dan rest nog om het los te laten, want het blijft in je kop hangen schrijf je. Wat helpt is de gedachten toepassen die we hier beschrijven, dus relativeren. Hoeveel discussies ook, een ander kan en mag gewoon blijven bij zijn mening/gelijk. Soms frustrerend, omdat je zelf overtuigd bent van jouw eigen gelijk. Toch moet je proberen jezelf er niet te veel mee in de weg te zitten.
Dat jij soms een bui hebt van schijt aan wat jij doet... Jij noemt het egocentrisch. Ik weet niet precies wat je dan doet in die gevallen, maar ik vind het niet per definitie egocentrisch. Iedereen doet tenslotte doorgaans wat goed voelt voor hem/haar. Wanneer jij achter jouw acties staat, dan is er niets mis mee dat je je eigen ding doet of voelt. Het is iets van jou en inderdaad in dat geval, schijt aan wat een ander daarvan denkt. Niet iedereen hoeft het met je eens te zijn namelijk. Niet iedereen hoeft je aardig te vinden.
donderdag 16 juni 2011 om 12:43
quote:gaia9 schreef op 16 juni 2011 @ 12:17:
Lieve Velvet, ik begijp dat je 'gelijk krijgen ervaart als 'erkenning' krijgen. Toch zul je je erbij neer moeten leggen, dat nadat er bijv. een discussie geweest is over wie er gelijk heeft, en een ander stelt jou nóg niet in je gelijk, je het moet laten rusten. Mensen leven elk met een eigen gelijk, een eigen waarheid als refenrentiekader om door het leven te bewegen. Die eigen waarheid kan soms wel, soms niet, worden weerlegd door andermans mening.
Als ik het laat rusten, ik heb dan het gevoel dat ik de controle kwijt ben.
Dat de ander de touwtjes in handen heeft.
Wanneer iemand vast blijft houden aan zijn eigen waarheid, zul je diegene ook in waarde moeten laten. Wanneer jij overtuigd blijft van jouw gelijk, blijf daar dan bij, de ander hoeft niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Dan rest nog om het los te laten, want het blijft in je kop hangen schrijf je. Wat helpt is de gedachten toepassen die we hier beschrijven, dus relativeren. Hoeveel discussies ook, een ander kan en mag gewoon blijven bij zijn mening/gelijk. Soms frustrerend, omdat je zelf overtuigd bent van jouw eigen gelijk. Toch moet je proberen jezelf er niet te veel mee in de weg te zitten.
Het plaatje wordt me wel steeds duidelijker. Waar de knelpunten zitten.
Het voelt als de ander de macht geven, als ik toegeef.
Dat jij soms een bui hebt van schijt aan wat jij doet... Jij noemt het egocentrisch. Ik weet niet precies wat je dan doet in die gevallen, maar ik vind het niet per definitie egocentrisch. Iedereen doet tenslotte doorgaans wat goed voelt voor hem/haar. Wanneer jij achter jouw acties staat, dan is er niets mis mee dat je je eigen ding doet of voelt. Het is iets van jou en inderdaad in dat geval, schijt aan wat een ander daarvan denkt. Niet iedereen hoeft het met je eens te zijn namelijk. Niet iedereen hoeft je aardig te vinden.
Dat laatste , bedoel ik mee met mezelf beheersen versus de omgeving beheersen.
En als ik dan denk schijt, en ik pak de telefoon, gooi er een mailtje/ smsje tegen aan, dan is vaak het gevolg dat mensen daar niet blij van worden, als ik hen probeer dingen af te dwingen.
Eigenlijk sta ik al snel op m'n strepen.
Alleen ik kan me wel beheersen bij de meeste mensen.
Dat is ook wat degenen bij wie ik dat niet doe, frustreert.
Op een 1 of andere manier heb ik mensen nodig bij wie ik alles parkeer, om verder bij anderen "normaal" te doen.
Lieve Velvet, ik begijp dat je 'gelijk krijgen ervaart als 'erkenning' krijgen. Toch zul je je erbij neer moeten leggen, dat nadat er bijv. een discussie geweest is over wie er gelijk heeft, en een ander stelt jou nóg niet in je gelijk, je het moet laten rusten. Mensen leven elk met een eigen gelijk, een eigen waarheid als refenrentiekader om door het leven te bewegen. Die eigen waarheid kan soms wel, soms niet, worden weerlegd door andermans mening.
Als ik het laat rusten, ik heb dan het gevoel dat ik de controle kwijt ben.
Dat de ander de touwtjes in handen heeft.
Wanneer iemand vast blijft houden aan zijn eigen waarheid, zul je diegene ook in waarde moeten laten. Wanneer jij overtuigd blijft van jouw gelijk, blijf daar dan bij, de ander hoeft niet altijd hetzelfde te denken als jij.
Dan rest nog om het los te laten, want het blijft in je kop hangen schrijf je. Wat helpt is de gedachten toepassen die we hier beschrijven, dus relativeren. Hoeveel discussies ook, een ander kan en mag gewoon blijven bij zijn mening/gelijk. Soms frustrerend, omdat je zelf overtuigd bent van jouw eigen gelijk. Toch moet je proberen jezelf er niet te veel mee in de weg te zitten.
Het plaatje wordt me wel steeds duidelijker. Waar de knelpunten zitten.
Het voelt als de ander de macht geven, als ik toegeef.
Dat jij soms een bui hebt van schijt aan wat jij doet... Jij noemt het egocentrisch. Ik weet niet precies wat je dan doet in die gevallen, maar ik vind het niet per definitie egocentrisch. Iedereen doet tenslotte doorgaans wat goed voelt voor hem/haar. Wanneer jij achter jouw acties staat, dan is er niets mis mee dat je je eigen ding doet of voelt. Het is iets van jou en inderdaad in dat geval, schijt aan wat een ander daarvan denkt. Niet iedereen hoeft het met je eens te zijn namelijk. Niet iedereen hoeft je aardig te vinden.
Dat laatste , bedoel ik mee met mezelf beheersen versus de omgeving beheersen.
En als ik dan denk schijt, en ik pak de telefoon, gooi er een mailtje/ smsje tegen aan, dan is vaak het gevolg dat mensen daar niet blij van worden, als ik hen probeer dingen af te dwingen.
Eigenlijk sta ik al snel op m'n strepen.
Alleen ik kan me wel beheersen bij de meeste mensen.
Dat is ook wat degenen bij wie ik dat niet doe, frustreert.
Op een 1 of andere manier heb ik mensen nodig bij wie ik alles parkeer, om verder bij anderen "normaal" te doen.
donderdag 16 juni 2011 om 12:44
Allereerst: wat dacht je van DGT, elke dag huiswerk maken, dagboek bijhouden... zo leer je e.e.a. structureel in praktijk brengen.
Ken je het boek van Linehan therapie? (gewoon te leen in de bieb) Daarin staat een huiswerkblad dat heet ´interpersoonlijke effectiviteits vaardigheden´. Is een hele mond vol, maar daarin leer je overzicht te krijgen in wat je wilt, voelt en wat wel of niet handig is om te vragen van een ander. Je opende je topic met dat je het lastig vindt om elegant met grenzen om te gaan. Dit huiswerkvel met vragen is daarvoor heel handig. Is het gepast wat ik wil/wat er aan mij gevraagd wordt? Is de manier waarop ik het vraag goed gegaan/ kan ik het maken om dit verzoek te weigeren als het mij niet uitkomt?
Sommige dingen hebben tijd nodig, ik weet niet hoe oud je bent, maar tussen de 20 en 30 jaar ervaar je borderline op zijn heftigst, en is het dagelijks leven hanteren vaak al een enorme klus (ik praat nu even in algemeenheden, kan per persoon enorm verschillen). Je geeft aan dat je dat al behoorlijk op de rit hebt, een behoorlijke prestatie.
Toen ik je verhaal las dacht ik als eerste ´het gaat om vertrouwen´. Daar begint en eindigt het mee.
Vertrouwen dat mensen om je heen te goeder trouw zijn, dat ze welliswaar feilbaar zijn en niet altijd zullen reageren op een manier die jij prettig vindt, maar dat ze er niet op uit zijn om je kapot te maken. Leren verdragen dat je het af en toe niet snapt en dat je je onrustig en vaak ook schuldig voelt. Tegelijkertijd met dat gevoel het lijntje vast kunnen houden van de emotionele band die er is tussen jou en de ander.
En het vertrouwen, misschien nog wel belangrijker, dat hoe rot jij je ook voelt, het wel weer ok komt met je. Vertrouwen in jezelf, vertrouwen in dat je - wat er ook gebeurt, wie je ook kwijt mocht raken- toch wel weer gelukkig wordt.
Als je dat vertrouwen in jezelf hebt, als je hebt kunnen voelen dat alleen zijn met jezelf niet een veroordeling is, maar de basis van waaruit je de wereld tegemoet kan treden, dán denk ik dat je een heel eind komt. Dan denk ik dat het je gaat lukken om los te laten. De ander de ander kan laten zijn.
Het gaat samen: vertrouwen in jezelf, in jouw band met de ander en de zucht naar controle loslaten.
Ken je het boek van Linehan therapie? (gewoon te leen in de bieb) Daarin staat een huiswerkblad dat heet ´interpersoonlijke effectiviteits vaardigheden´. Is een hele mond vol, maar daarin leer je overzicht te krijgen in wat je wilt, voelt en wat wel of niet handig is om te vragen van een ander. Je opende je topic met dat je het lastig vindt om elegant met grenzen om te gaan. Dit huiswerkvel met vragen is daarvoor heel handig. Is het gepast wat ik wil/wat er aan mij gevraagd wordt? Is de manier waarop ik het vraag goed gegaan/ kan ik het maken om dit verzoek te weigeren als het mij niet uitkomt?
Sommige dingen hebben tijd nodig, ik weet niet hoe oud je bent, maar tussen de 20 en 30 jaar ervaar je borderline op zijn heftigst, en is het dagelijks leven hanteren vaak al een enorme klus (ik praat nu even in algemeenheden, kan per persoon enorm verschillen). Je geeft aan dat je dat al behoorlijk op de rit hebt, een behoorlijke prestatie.
Toen ik je verhaal las dacht ik als eerste ´het gaat om vertrouwen´. Daar begint en eindigt het mee.
Vertrouwen dat mensen om je heen te goeder trouw zijn, dat ze welliswaar feilbaar zijn en niet altijd zullen reageren op een manier die jij prettig vindt, maar dat ze er niet op uit zijn om je kapot te maken. Leren verdragen dat je het af en toe niet snapt en dat je je onrustig en vaak ook schuldig voelt. Tegelijkertijd met dat gevoel het lijntje vast kunnen houden van de emotionele band die er is tussen jou en de ander.
En het vertrouwen, misschien nog wel belangrijker, dat hoe rot jij je ook voelt, het wel weer ok komt met je. Vertrouwen in jezelf, vertrouwen in dat je - wat er ook gebeurt, wie je ook kwijt mocht raken- toch wel weer gelukkig wordt.
Als je dat vertrouwen in jezelf hebt, als je hebt kunnen voelen dat alleen zijn met jezelf niet een veroordeling is, maar de basis van waaruit je de wereld tegemoet kan treden, dán denk ik dat je een heel eind komt. Dan denk ik dat het je gaat lukken om los te laten. De ander de ander kan laten zijn.
Het gaat samen: vertrouwen in jezelf, in jouw band met de ander en de zucht naar controle loslaten.
donderdag 16 juni 2011 om 13:34
Beste Velvetdress, ik ben al jaren een actieve meelezer op het forum en dit is de eerste keer dat ik reageer op een topic.
Op dit moment heb ik dezelfde problemen met een familielid en ik herken zo ontzettend veel uit jouw OP.
Alleen mijn familielid zit nu pas in het begin van de erkenning van Borderline.(en de daarbij behorende problematiek)
Ik zou heel graag persoonlijk met je in gesprek komen om te kijken hoe jij tot hier, hoe je nu in je leven staat, ben gekomen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn familielid ook ooit daar gaat komen.
Als je met mij wilt emailen dan geef ik je mijn mailadres.
Op dit moment heb ik dezelfde problemen met een familielid en ik herken zo ontzettend veel uit jouw OP.
Alleen mijn familielid zit nu pas in het begin van de erkenning van Borderline.(en de daarbij behorende problematiek)
Ik zou heel graag persoonlijk met je in gesprek komen om te kijken hoe jij tot hier, hoe je nu in je leven staat, ben gekomen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn familielid ook ooit daar gaat komen.
Als je met mij wilt emailen dan geef ik je mijn mailadres.
donderdag 16 juni 2011 om 13:44
quote:ans80 schreef op 16 juni 2011 @ 13:34:
Beste Velvetdress, ik ben al jaren een actieve meelezer op het forum en dit is de eerste keer dat ik reageer op een topic.
Op dit moment heb ik dezelfde problemen met een familielid en ik herken zo ontzettend veel uit jouw OP.
Alleen mijn familielid zit nu pas in het begin van de erkenning van Borderline.(en de daarbij behorende problematiek)
Ik zou heel graag persoonlijk met je in gesprek komen om te kijken hoe jij tot hier, hoe je nu in je leven staat, ben gekomen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn familielid ook ooit daar gaat komen.
Als je met mij wilt emailen dan geef ik je mijn mailadres.
Hoi Ans, je kan altijd hier mee schrijven en je verhaal doen, of een topic openen.
Ik ben nogal terughoudend om met onbekenden te mailen over mijn problemen. Ook omdat ik van mezelf weet dat ik daar dan helemaal in op kan gaan, dat mailen.
Dus houd ik het liever centraal op het forum hier.
Ik weet niet of jouw familielid therapie heeft? Vaak zijn er bij de instanties ook bijeenkomsten voor familieleden.
Beste Velvetdress, ik ben al jaren een actieve meelezer op het forum en dit is de eerste keer dat ik reageer op een topic.
Op dit moment heb ik dezelfde problemen met een familielid en ik herken zo ontzettend veel uit jouw OP.
Alleen mijn familielid zit nu pas in het begin van de erkenning van Borderline.(en de daarbij behorende problematiek)
Ik zou heel graag persoonlijk met je in gesprek komen om te kijken hoe jij tot hier, hoe je nu in je leven staat, ben gekomen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn familielid ook ooit daar gaat komen.
Als je met mij wilt emailen dan geef ik je mijn mailadres.
Hoi Ans, je kan altijd hier mee schrijven en je verhaal doen, of een topic openen.
Ik ben nogal terughoudend om met onbekenden te mailen over mijn problemen. Ook omdat ik van mezelf weet dat ik daar dan helemaal in op kan gaan, dat mailen.
Dus houd ik het liever centraal op het forum hier.
Ik weet niet of jouw familielid therapie heeft? Vaak zijn er bij de instanties ook bijeenkomsten voor familieleden.
donderdag 16 juni 2011 om 13:47
quote:Velvetdress schreef op 16 juni 2011 @ 12:43:
[...]
Dat laatste , bedoel ik mee met mezelf beheersen versus de omgeving beheersen.
En als ik dan denk schijt, en ik pak de telefoon, gooi er een mailtje/ smsje tegen aan, dan is het logisch dat mensen daar niet blij van worden, als ik hen probeer dingen af te dwingen.
Eigenlijk sta ik al snel op m'n strepen.
Alleen ik kan me wel beheersen bij de meeste mensen.
Dat is ook wat degenen bij wie ik dat niet doe, frustreert.
Op een 1 of andere manier heb ik mensen nodig bij wie ik alles parkeer, om verder bij anderen "normaal" te doen.
Probeer niet te geforceerd te worden. Zo velen doen precies hetzelfde, schieten wellicht nog sneller in de verdediging dan jij doet. Probeer je niet meteen schuldig te voelen als je eens een vervelende sms er tegenaan gooit. (Het ligt ook aan de inhoud van je sms; in hoeverre is dat eisend; en is het 1 sms of een sms-bombardement van 20 smsjes achter elkaar?)
Als iemand er negatief op reageert, is aan jou weer de kans om het - als je het nodig vind - weer recht te trekken! Dat is communiceren, wanneer jij tot 10 hebt geteld kun je misverstanden weer in goede banen leiden.
Je schrijft dat je het al veel beter onder controle hebt dan voorheen. Dat is toch al een hele overwinning? Niemand is perfect, bijna iedereen maakt wel eens een botte opmerking, stuurt evt. nog een lelijke sms er bovenop, bedoelt het vaak niet eens verkeerd, en legt het indien nodig weer bij met diegene die zich gekwetst voelt.
Alles gaat met vallen en opstaan.
[...]
Dat laatste , bedoel ik mee met mezelf beheersen versus de omgeving beheersen.
En als ik dan denk schijt, en ik pak de telefoon, gooi er een mailtje/ smsje tegen aan, dan is het logisch dat mensen daar niet blij van worden, als ik hen probeer dingen af te dwingen.
Eigenlijk sta ik al snel op m'n strepen.
Alleen ik kan me wel beheersen bij de meeste mensen.
Dat is ook wat degenen bij wie ik dat niet doe, frustreert.
Op een 1 of andere manier heb ik mensen nodig bij wie ik alles parkeer, om verder bij anderen "normaal" te doen.
Probeer niet te geforceerd te worden. Zo velen doen precies hetzelfde, schieten wellicht nog sneller in de verdediging dan jij doet. Probeer je niet meteen schuldig te voelen als je eens een vervelende sms er tegenaan gooit. (Het ligt ook aan de inhoud van je sms; in hoeverre is dat eisend; en is het 1 sms of een sms-bombardement van 20 smsjes achter elkaar?)
Als iemand er negatief op reageert, is aan jou weer de kans om het - als je het nodig vind - weer recht te trekken! Dat is communiceren, wanneer jij tot 10 hebt geteld kun je misverstanden weer in goede banen leiden.
Je schrijft dat je het al veel beter onder controle hebt dan voorheen. Dat is toch al een hele overwinning? Niemand is perfect, bijna iedereen maakt wel eens een botte opmerking, stuurt evt. nog een lelijke sms er bovenop, bedoelt het vaak niet eens verkeerd, en legt het indien nodig weer bij met diegene die zich gekwetst voelt.
Alles gaat met vallen en opstaan.
donderdag 16 juni 2011 om 13:54
quote:gaia9 schreef op 16 juni 2011 @ 13:47:
[...]
Probeer niet te geforceerd te worden. Zo velen doen precies hetzelfde, schieten wellicht nog sneller in de verdediging dan jij doet. Probeer je niet meteen schuldig te voelen als je eens een vervelende sms er tegenaan gooit. (Het ligt ook aan de inhoud van je sms; in hoeverre is dat eisend; en is het 1 sms of een sms-bombardement van 20 smsjes achter elkaar?)
Soms dan sms ik twee personen tegelijk. En dan eentje waarbij ik mezelf niet kan beheersen (a) , en de ander bij wie ik het wel kan. (b)
als het een lang duurt voordat ik van persoon a een reactie krijg, word ik boos en laat ik dat merken. bij persoon b word ik wel onrustig maar uit ik dit niet.
Ik heb wel eens gehad dat ik uit frustatie over geen reacties van personen uit categorie b, ik dit af reageer op de personen uit categorie A. Als je me nog kan volgen
Als iemand er negatief op reageert, is aan jou weer de kans om het - als je het nodig vind - weer recht te trekken! Dat is communiceren, wanneer jij tot 10 hebt geteld kun je misverstanden weer in goede banen leiden.
Je schrijft dat je het al veel beter onder controle hebt dan voorheen. Dat is toch al een hele overwinning? Niemand is perfect, bijna iedereen maakt wel eens een botte opmerking, stuurt evt. nog een lelijke sms er bovenop, bedoelt het vaak niet eens verkeerd, en legt het indien nodig weer bij met diegene die zich gekwetst voelt.
Alles gaat met vallen en opstaan.
[...]
Probeer niet te geforceerd te worden. Zo velen doen precies hetzelfde, schieten wellicht nog sneller in de verdediging dan jij doet. Probeer je niet meteen schuldig te voelen als je eens een vervelende sms er tegenaan gooit. (Het ligt ook aan de inhoud van je sms; in hoeverre is dat eisend; en is het 1 sms of een sms-bombardement van 20 smsjes achter elkaar?)
Soms dan sms ik twee personen tegelijk. En dan eentje waarbij ik mezelf niet kan beheersen (a) , en de ander bij wie ik het wel kan. (b)
als het een lang duurt voordat ik van persoon a een reactie krijg, word ik boos en laat ik dat merken. bij persoon b word ik wel onrustig maar uit ik dit niet.
Ik heb wel eens gehad dat ik uit frustatie over geen reacties van personen uit categorie b, ik dit af reageer op de personen uit categorie A. Als je me nog kan volgen
Als iemand er negatief op reageert, is aan jou weer de kans om het - als je het nodig vind - weer recht te trekken! Dat is communiceren, wanneer jij tot 10 hebt geteld kun je misverstanden weer in goede banen leiden.
Je schrijft dat je het al veel beter onder controle hebt dan voorheen. Dat is toch al een hele overwinning? Niemand is perfect, bijna iedereen maakt wel eens een botte opmerking, stuurt evt. nog een lelijke sms er bovenop, bedoelt het vaak niet eens verkeerd, en legt het indien nodig weer bij met diegene die zich gekwetst voelt.
Alles gaat met vallen en opstaan.
donderdag 16 juni 2011 om 14:02
Ja ik kan het nog volgen
Dan kom je weer terug op de kwestie: vertrouwen in mensen, gun hen ook de tijd om te reageren, en ga niet meteen van het ergste uit! En relativeren, de ander kan bijv. even druk zijn met werk of iets anders, dus niets wat met jou heeft te maken. Accepteren zoals het is, en het de tijd geven.
En dat wil je ook, maar je maakt jezelf boos en zit daarmee jezelf in de weg. Om vervolgens ook weer af te reageren op mensen uit A.
Dan is er maar 1 oplossing: de telefoon naast je neerleggen, zet hem desnoods even uit, en ga afleiding zoeken! Dan kun je het namelijk laten bezinken, is je boosheid wellicht gedaald, en reactie van A gewoon afwachten. Zo laat je ieder in zijn waarde.
Sommige dingen moeten even de tijd hebben, om te kristalliseren...
Kun je daar iets mee? Is waarsch niets nieuws voor je, maar betere tips kan ik nu niet bedenken
En geef jezelf ook tijd om de woorden van de posts hier goed te laten doordringen.
Dan kom je weer terug op de kwestie: vertrouwen in mensen, gun hen ook de tijd om te reageren, en ga niet meteen van het ergste uit! En relativeren, de ander kan bijv. even druk zijn met werk of iets anders, dus niets wat met jou heeft te maken. Accepteren zoals het is, en het de tijd geven.
En dat wil je ook, maar je maakt jezelf boos en zit daarmee jezelf in de weg. Om vervolgens ook weer af te reageren op mensen uit A.
Dan is er maar 1 oplossing: de telefoon naast je neerleggen, zet hem desnoods even uit, en ga afleiding zoeken! Dan kun je het namelijk laten bezinken, is je boosheid wellicht gedaald, en reactie van A gewoon afwachten. Zo laat je ieder in zijn waarde.
Sommige dingen moeten even de tijd hebben, om te kristalliseren...
Kun je daar iets mee? Is waarsch niets nieuws voor je, maar betere tips kan ik nu niet bedenken
En geef jezelf ook tijd om de woorden van de posts hier goed te laten doordringen.
donderdag 16 juni 2011 om 14:43
Ja, met name grenzen stellen voor mijzelf, en niet over mij heen laten walsen...
Accepteren: met name het accepteren van mijzelf, van het verleden, en wie ik ben met al mijn plus- en minpunten.
En gezien mijn werk en ervaringen heb ik inderdaad behoorlijk wat kennis vergaard
Mijn overtuiging is dat je je hele leven blijft leren. Dat is het mooie ervan, zolang het positieve steeds meer nadruk krijgt en je meer rust kan vinden bij jezelf.
Accepteren: met name het accepteren van mijzelf, van het verleden, en wie ik ben met al mijn plus- en minpunten.
En gezien mijn werk en ervaringen heb ik inderdaad behoorlijk wat kennis vergaard
Mijn overtuiging is dat je je hele leven blijft leren. Dat is het mooie ervan, zolang het positieve steeds meer nadruk krijgt en je meer rust kan vinden bij jezelf.
