Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
donderdag 28 april 2016 om 07:46
Wie heeft het nu over een gewelddadige relatie, geronimo? To heeft gezegd dat hij haar nooit zou mishandelen. En ik vind je reactie niet erg respectvol. To kan het bij jou blijkbaar alleen goed doen als ze weggaat. Laat haar lekker zelf beslissen, het is haar leven. Ze hoeft zich aan niemand te verantwoorden. En ik vraag me nog steeds af, welke mensen die reageren hebben een relatie gehad van 20+ jaar. Want al die vrouwen met serieel monogame relaties van een paar jaar, die snappen hier niks van, dat kan ik je op een briefje meegeven. Die hebben nooit dezelfde ideeen over relaties. Want anders hadden ze hun eerste partner nog. Maar die was niet leuk genoeg, of ging de fout in, en werd weggestuurd.
Ik denk altijd, je moet ook je hele leven met jezelf doorbrengen, waarom is een ander daar niet leuk genoeg voor? Mensen denken veel te idealistisch over wat de ander allemaal moet maar naar zichzelf kijken, doen ze niet. Mensen zijn nogal imperfect.
Ik denk altijd, je moet ook je hele leven met jezelf doorbrengen, waarom is een ander daar niet leuk genoeg voor? Mensen denken veel te idealistisch over wat de ander allemaal moet maar naar zichzelf kijken, doen ze niet. Mensen zijn nogal imperfect.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 28 april 2016 om 07:46
quote:Geronimo2 schreef op 28 april 2016 @ 07:36:
Dat gedoe rond dat logeerbed en dat handje vasthouden bij een kopje thee, ik kon tot een zekere hoogte je nog wel volgen maar ik begin je nu een beetje kwijt te raken in de zin dat ik je nog maar moeilijk kan snappen. Je hebt verlatingsangst, dat snap ik, maar je lijkt geen benedengrens te hebben waarbij je denkt "dit slaat nergens meer op, het interesseert hem helemaal niets wat het met mij doet". Hij voert van alle kanten een toneelstukje op, dat gedoe rond dat logeerbed is wel het duidelijkst, dat boven op die stapel "dingetjes" die hij je al geflikt heeft is voor jou nog geen reden om hem een enorme trap onder zijn reet te geven.
Als een vrouw in een gewelddadige relatie zit blijven ze uit angst, zijn gehersenspoeld en al zo geïsoleerd van hun familie en vrienden dat ze het gevoel hebben geen kant meer op te kunnen. Dat kan ik me zo voorstellen. Wat ik bij jou moeilijk vindt is dat jij jezelf in die situatie plaatst. Je isoleert je van je familie en vrienden, laat je kleineren en kijkt gewoon de andere kant uit bij alles wat ie flikt onder het mom van jouw proces. Dit klinkt niet aardig maar wat is er met je aan de hand dat je dit vrijwillig je aan laat doen door je man? Voor je kinderen blijven is geen excuus meer, dit komt ooit een keer uit, al zijn ze volwassen, dan heb je ze zelf alles geleerd over zelfrespect maar je laat je wel zo behandelen. Schaamte, angst voor de toekomst, je droom vaarwel zeggen, intrinsiek zou er toch iets in je moeten zitten die snapt dat er niet eens meer een basis is die je nodig hebt in een huwelijk?
Behalve dat ie huilt, heeft ie tot nu toe elke dag een verrassing voor je gehad waaruit blijkt dat hij volledig maling heeft aan jou en dat alles om hem draait. Hij vertrekt naar de logeerkamer vanwege.......? maar duikt weer zonder woorden in jullie bed want het is te hobbelig want dat is te veel lijden!!!!! Ik zou je door elkaar kunnen schudden om je wakker te maken. je huis staat in brand en jij blijft zitten omdat je denkt dat het vanzelf wel dooft als je stil blijft zitten. Sorry dat dit heftig klinkt maar het is moeilijk om te lezen dat je geen moer geeft om je zelf.
Dat gedoe rond dat logeerbed en dat handje vasthouden bij een kopje thee, ik kon tot een zekere hoogte je nog wel volgen maar ik begin je nu een beetje kwijt te raken in de zin dat ik je nog maar moeilijk kan snappen. Je hebt verlatingsangst, dat snap ik, maar je lijkt geen benedengrens te hebben waarbij je denkt "dit slaat nergens meer op, het interesseert hem helemaal niets wat het met mij doet". Hij voert van alle kanten een toneelstukje op, dat gedoe rond dat logeerbed is wel het duidelijkst, dat boven op die stapel "dingetjes" die hij je al geflikt heeft is voor jou nog geen reden om hem een enorme trap onder zijn reet te geven.
Als een vrouw in een gewelddadige relatie zit blijven ze uit angst, zijn gehersenspoeld en al zo geïsoleerd van hun familie en vrienden dat ze het gevoel hebben geen kant meer op te kunnen. Dat kan ik me zo voorstellen. Wat ik bij jou moeilijk vindt is dat jij jezelf in die situatie plaatst. Je isoleert je van je familie en vrienden, laat je kleineren en kijkt gewoon de andere kant uit bij alles wat ie flikt onder het mom van jouw proces. Dit klinkt niet aardig maar wat is er met je aan de hand dat je dit vrijwillig je aan laat doen door je man? Voor je kinderen blijven is geen excuus meer, dit komt ooit een keer uit, al zijn ze volwassen, dan heb je ze zelf alles geleerd over zelfrespect maar je laat je wel zo behandelen. Schaamte, angst voor de toekomst, je droom vaarwel zeggen, intrinsiek zou er toch iets in je moeten zitten die snapt dat er niet eens meer een basis is die je nodig hebt in een huwelijk?
Behalve dat ie huilt, heeft ie tot nu toe elke dag een verrassing voor je gehad waaruit blijkt dat hij volledig maling heeft aan jou en dat alles om hem draait. Hij vertrekt naar de logeerkamer vanwege.......? maar duikt weer zonder woorden in jullie bed want het is te hobbelig want dat is te veel lijden!!!!! Ik zou je door elkaar kunnen schudden om je wakker te maken. je huis staat in brand en jij blijft zitten omdat je denkt dat het vanzelf wel dooft als je stil blijft zitten. Sorry dat dit heftig klinkt maar het is moeilijk om te lezen dat je geen moer geeft om je zelf.
donderdag 28 april 2016 om 07:50
Fijn dat jij zo van je af kan schrijven op dit topic. Toch zit er wel een gevaar aan, en dat is zodra jij iets schrijft over een mooi moment tussen jullie tweeën, dat wordt direct door anderen weer afgebrand. Laat je leiden door je eigen gevoel, hoe moeilijk dit ook is en laat je niet 'opruien' door mensen die vinden dat jullie nu maar uit elkaar moeten.
Verder vroeg ik mij af: is hij altijd 'de baas' in jullie relatie? Je omschrijf het wel en niet bij elkaar slapen, is het zo dat hij altijd de beslisser is in jullie relatie? En jij de meegaande, of is het in andere situaties weer andersom?
Verder vroeg ik mij af: is hij altijd 'de baas' in jullie relatie? Je omschrijf het wel en niet bij elkaar slapen, is het zo dat hij altijd de beslisser is in jullie relatie? En jij de meegaande, of is het in andere situaties weer andersom?
donderdag 28 april 2016 om 08:04
Ik kan me voorstellen dat Geronimo2 zo reageert. En ik zou graag uitleggen waarom ik reageer zoals ik reageer of voel wat ik voel, maar dat lukt me niet altijd. Dat ze dit veroordeelt snap ik ook nog. Omdat ik mezelf ook 100x per dag veroordeel. Dat ik niet 'gewoon-opstap'.
Mss (wrs?) ben ik idd heel slaafs bezig, maar vooralsnog moet ik de dingen doen zoals ik ze nu doe. De tijd zal het uitwijzen of ik later denk van 'Waarom heb ik dit zo lang gepikt en ben ik niet meteen weggegaan' (of hem eruit zetten). Maar voor NU weet ik geen andere manier en sta ik er ook (nog) achter. (Achter hoe ik tot nu toe gehandeld heb bedoel ik.)
Hoezitdit; dat is idd een gevaar. Maar ik kan kiezen tussen sociaal wenselijk gaan schrijven om die lading niet over me heen te krijgen, of mijn uitgangspunt volgen en dit schrijven zoals het ging, (en hoe ik het beleef, ookal is dat mss altijd subjectief). Ik kies dat laatste, omdat ik dit forum wil gebruiken als toetssteen. Om niet helemaal alleen te staan. Me te kunnen toetsen aan de vele meningen v anderen. En die zullen het (begrijpelijk) niet allemaal met me eens zijn.
Maar dat hoeft ook niet.
Ik moet vandaag de hele dag werken, dus lees/reageer vanavond pas weer.
Mss (wrs?) ben ik idd heel slaafs bezig, maar vooralsnog moet ik de dingen doen zoals ik ze nu doe. De tijd zal het uitwijzen of ik later denk van 'Waarom heb ik dit zo lang gepikt en ben ik niet meteen weggegaan' (of hem eruit zetten). Maar voor NU weet ik geen andere manier en sta ik er ook (nog) achter. (Achter hoe ik tot nu toe gehandeld heb bedoel ik.)
Hoezitdit; dat is idd een gevaar. Maar ik kan kiezen tussen sociaal wenselijk gaan schrijven om die lading niet over me heen te krijgen, of mijn uitgangspunt volgen en dit schrijven zoals het ging, (en hoe ik het beleef, ookal is dat mss altijd subjectief). Ik kies dat laatste, omdat ik dit forum wil gebruiken als toetssteen. Om niet helemaal alleen te staan. Me te kunnen toetsen aan de vele meningen v anderen. En die zullen het (begrijpelijk) niet allemaal met me eens zijn.
Maar dat hoeft ook niet.
Ik moet vandaag de hele dag werken, dus lees/reageer vanavond pas weer.
donderdag 28 april 2016 om 08:16
donderdag 28 april 2016 om 08:17
To, misschien is het een idee om een uitlaatklep voor de negatieve energie te vinden. Sommige gaan sporten daarvoor, maar je kunt ook bv naar een spa gaan 1 keer in de week, of gaan zwemmen oid. Iets waardoor je je lichamelijk even kunt ontspannen. Of naar een zonnestudio. Dat je even een moment voor jezelf hebt. Vrouwen en vooral moeders, zijn vaak zo gericht op anderen, dat ze zichzelf vergeten. Of laat je eens goed masseren, je nek en schouders zullen wel helemaal vast zitten.
Is altijd een goed idee, in een crisis, om even op je eigen manier te ontstressen. Ik doe dat bv door te knutselen, dan kan ik even helemaal geconcentreerd bezig zijn en ik vind dat ontspannend. Het is ook weer lente, ik weet niet of je een tuin hebt om in te rommelen ofzo.
Je hoeft je echt niet te verantwoorden over wat je doet hoor, ik snap dat je het doet maar wij mogen blij zijn dat je nog antwoord geeft. Voor ons is het een verhaal van horen zeggen, een soort vermaak, maar het is voor jou je leven.
Is altijd een goed idee, in een crisis, om even op je eigen manier te ontstressen. Ik doe dat bv door te knutselen, dan kan ik even helemaal geconcentreerd bezig zijn en ik vind dat ontspannend. Het is ook weer lente, ik weet niet of je een tuin hebt om in te rommelen ofzo.
Je hoeft je echt niet te verantwoorden over wat je doet hoor, ik snap dat je het doet maar wij mogen blij zijn dat je nog antwoord geeft. Voor ons is het een verhaal van horen zeggen, een soort vermaak, maar het is voor jou je leven.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 28 april 2016 om 08:18
Eens met Geronimo. Je hebt bijna geen ondergrens lijkt het. Plooit je in alles waar hij mee komt, uiteindelijk.
Het draait sinds zijn ontboezeming om hem, en jij bent al blij ermee dat je hem zegt: je moet me vragen of ik het goed vindt dat je terug komt in bed.
Dat het antwoord altijd ja zal zijn weet hij zowel als jij, Zeeland. En je vindt je manier van doen voorlopig prima, dus t zal nog maanden duren voor je een beetje sterker je opstelt tov hem, en ja zeker, sapsorrow: Mensen zijn nogal imperfect. En dat zal voor jou de reden zijn om hier heel lang voor hem te zorgen, Zeeland, nu lees ik al in je reactie op Geronimo's post dat je voorlopig je zo wilt blijven opstellen. Dat is prima, uiteraard, maar ik krijg helemaal niet de indruk dat hij er voor jou is, en dat gun ik je zo en is niet meer dan logisch. Hij weet nu al dat dit stormpje wel weer over zal waaien, dat je niet bij hem weg gaat en hij laat inderdaad nu elke dag wel iets zien waardoor hij laat zien dat hij zijn eigen gang gaat en weet hoe dat na misschien wat gepruttel wel ok is voor jou. Hij hoeft helemaal niet naar zichzelf te kijken, want je laat toch zijn gedrag uiteindelijk weer door de vingers gaan.
Wil hij op de logeerkamer? Auw, maar prima. Wil hij wegens hobbelig bed terug?
Zeker goed.
Als ie maar vraagt wat je ervan vindt.
Ik kan dat niet volgen..........
Het draait sinds zijn ontboezeming om hem, en jij bent al blij ermee dat je hem zegt: je moet me vragen of ik het goed vindt dat je terug komt in bed.
Dat het antwoord altijd ja zal zijn weet hij zowel als jij, Zeeland. En je vindt je manier van doen voorlopig prima, dus t zal nog maanden duren voor je een beetje sterker je opstelt tov hem, en ja zeker, sapsorrow: Mensen zijn nogal imperfect. En dat zal voor jou de reden zijn om hier heel lang voor hem te zorgen, Zeeland, nu lees ik al in je reactie op Geronimo's post dat je voorlopig je zo wilt blijven opstellen. Dat is prima, uiteraard, maar ik krijg helemaal niet de indruk dat hij er voor jou is, en dat gun ik je zo en is niet meer dan logisch. Hij weet nu al dat dit stormpje wel weer over zal waaien, dat je niet bij hem weg gaat en hij laat inderdaad nu elke dag wel iets zien waardoor hij laat zien dat hij zijn eigen gang gaat en weet hoe dat na misschien wat gepruttel wel ok is voor jou. Hij hoeft helemaal niet naar zichzelf te kijken, want je laat toch zijn gedrag uiteindelijk weer door de vingers gaan.
Wil hij op de logeerkamer? Auw, maar prima. Wil hij wegens hobbelig bed terug?
Zeker goed.
Als ie maar vraagt wat je ervan vindt.
Ik kan dat niet volgen..........
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 28 april 2016 om 08:27
quote:Hoezitdit schreef op 28 april 2016 @ 07:50:
Verder vroeg ik mij af: is hij altijd 'de baas' in jullie relatie? Je omschrijf het wel en niet bij elkaar slapen, is het zo dat hij altijd de beslisser is in jullie relatie? En jij de meegaande, of is het in andere situaties weer andersom?Ik heb soortgelijke vragen ook al een paar keer gesteld, maar nog geen antwoord van to gelezen....
Verder vroeg ik mij af: is hij altijd 'de baas' in jullie relatie? Je omschrijf het wel en niet bij elkaar slapen, is het zo dat hij altijd de beslisser is in jullie relatie? En jij de meegaande, of is het in andere situaties weer andersom?Ik heb soortgelijke vragen ook al een paar keer gesteld, maar nog geen antwoord van to gelezen....
donderdag 28 april 2016 om 08:34
Over de man van To, het is toch wel duidelijk geworden, lijkt mij, dat hij zichzelf emotioneel gezien niet kan dragen. Hij heeft dat bewezen door alle leugens, dat doet iemand die emotioneel goed in zijn vel zit niet. Dus hoe hij nu reageert, eigenlijk nogal kinderlijk af en toe, en soms arrogant, vind ik helemaal niet verbazingwekkend. Dat past bij een mens die lang net heeft gedaan alsof hij zichzelf onder controle had terwijl dat niet zo was.
Mannen zijn niet zo goed in heftige emoties en nervous breakdowns als vrouwen, vergeet dat niet. Het zou kunnen dat hij reageert zoals hij denkt dat To wil dat hij reageert maar de kans is groter dat hij gewoon niet weet hoe zich te gedragen en dat hij nu pas zichzelf laat zien zoals ie echt is, namelijk onzeker, somber en ietwat onontwikkeld. Mannen ontwikkelen vooral de ratio, in emotie zijn ze soms erg slecht. Niet zo gek als je bedenkt dat mensen hun zonen opvoeden om vooral heel sterk te zijn en vooral niet te huilen ed. Hoe hij zich moet gedragen tijdens een relatie-crisis, waar had hij dat moeten leren dan? Wij vrouwen praten altijd veel meer over dat soort dingen en zijn emotioneel vaak intelligenter, dat komt gewoon door meer oefening.
En ik denk ook dat wat voor emotie hij nu ook laat zien, dat men denkt dat die fake is. Maar hoe komt dat? Omdat hij zijn emoties verborgen heeft gehouden. En omdat hij erover gelogen heeft. Maar hoe komt dat? Hij wilde niet dat men dacht dat hij een mietje was ofzo, of dat hij zijn shit niet onder controle had. Dat mogen mannen niet, hun shit niet bij elkaar hebben. Wij vrouwen, hebben vaak rond het einde van de pubertijd, een periode van dwalen en bang zijn voor de toekomst, als mannen die hebben, deugen ze niet. Of zijn ze niet betrouwbaar ofzo.
Ik vind dat iedereen, na de middelbare school ofzo, een jaar zou moeten backpacken op zoek naar zichzelf. Anders is het: school (moeten), werk (moeten), gezin (moeten), hypotheek (moeten). Dat is teveel moeten. Vrouwen hebben meer 'ademruimte', en die zorgt ervoor dat we minder krampachtig in het leven staan. Bij de meeste gezinnen is het nog steeds zo dat de man de kostwinner is en de vrouw parttime werkt en voor de kinderen zorgt, misschien moet men die verdeling eens gaan heroverwegen. Ik denk namelijk dat mannen niet veel ruimte hebben om te zeggen: hee, eigenlijk gaat het helemaal niet zo goed met me. Want dan is er meteen paniek.
Mannen zijn niet zo goed in heftige emoties en nervous breakdowns als vrouwen, vergeet dat niet. Het zou kunnen dat hij reageert zoals hij denkt dat To wil dat hij reageert maar de kans is groter dat hij gewoon niet weet hoe zich te gedragen en dat hij nu pas zichzelf laat zien zoals ie echt is, namelijk onzeker, somber en ietwat onontwikkeld. Mannen ontwikkelen vooral de ratio, in emotie zijn ze soms erg slecht. Niet zo gek als je bedenkt dat mensen hun zonen opvoeden om vooral heel sterk te zijn en vooral niet te huilen ed. Hoe hij zich moet gedragen tijdens een relatie-crisis, waar had hij dat moeten leren dan? Wij vrouwen praten altijd veel meer over dat soort dingen en zijn emotioneel vaak intelligenter, dat komt gewoon door meer oefening.
En ik denk ook dat wat voor emotie hij nu ook laat zien, dat men denkt dat die fake is. Maar hoe komt dat? Omdat hij zijn emoties verborgen heeft gehouden. En omdat hij erover gelogen heeft. Maar hoe komt dat? Hij wilde niet dat men dacht dat hij een mietje was ofzo, of dat hij zijn shit niet onder controle had. Dat mogen mannen niet, hun shit niet bij elkaar hebben. Wij vrouwen, hebben vaak rond het einde van de pubertijd, een periode van dwalen en bang zijn voor de toekomst, als mannen die hebben, deugen ze niet. Of zijn ze niet betrouwbaar ofzo.
Ik vind dat iedereen, na de middelbare school ofzo, een jaar zou moeten backpacken op zoek naar zichzelf. Anders is het: school (moeten), werk (moeten), gezin (moeten), hypotheek (moeten). Dat is teveel moeten. Vrouwen hebben meer 'ademruimte', en die zorgt ervoor dat we minder krampachtig in het leven staan. Bij de meeste gezinnen is het nog steeds zo dat de man de kostwinner is en de vrouw parttime werkt en voor de kinderen zorgt, misschien moet men die verdeling eens gaan heroverwegen. Ik denk namelijk dat mannen niet veel ruimte hebben om te zeggen: hee, eigenlijk gaat het helemaal niet zo goed met me. Want dan is er meteen paniek.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 28 april 2016 om 08:40
Sorry hoor maar wie vraagt er nu wie de baas is in de relatie? Dan heb je gekke ideeen over relaties hoor. Je merkt toch wel aan To dat ze geen vrouw is die zich alles aan laat leunen? Wat is de baas zijn in een relatie? Ik heb echt geen flauw idee, ik ben namelijk een westerse vrouw en volgens mij doen wij daar hier niet zo aan. Dus ik denk dat het meer over de vraagsteller zegt, die vraag, en dat er geen normaal antwoord op te geven is. De meeste stellen in Nederland hebben volgens mij gewoon een gelijkwaardige relatie. Of bedoel je wie er meer geld verdient ofzo?
Ik snap wel dat To die vraag niet beantwoord, het is een vraag van iemand die zich niet in kan leven in hoe het hebben van een langdurige relatie is. Het enige mogelijke antwoord: er is niemand de baas in onze relatie. Ik vermoed dat To nergens toestemming voor hoeft te vragen aan haar man. Je overlegt natuurlijk wel, dat lijkt me logisch.
Ik snap wel dat To die vraag niet beantwoord, het is een vraag van iemand die zich niet in kan leven in hoe het hebben van een langdurige relatie is. Het enige mogelijke antwoord: er is niemand de baas in onze relatie. Ik vermoed dat To nergens toestemming voor hoeft te vragen aan haar man. Je overlegt natuurlijk wel, dat lijkt me logisch.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 28 april 2016 om 09:10
quote:Zeeland1970 schreef op 28 april 2016 @ 08:04:
Ik kies dat laatste, omdat ik dit forum wil gebruiken als toetssteen. Om niet helemaal alleen te staan. Me te kunnen toetsen aan de vele meningen v anderen.
Ik begrijp dat je met die intentie begon te schrijven op het forum over dit onderwerp. Wat me alleen verbaast is dat je dat nog kunt nadat je hoorde dat je man het topic had gevonden en alles mee las. Als je gelooft dat hij nu belooft heeft niet meer mee te lezen en het ook echt niet doet, nu niet en nooit niet, dan lijkt me dat toch redelijk naïef. Zeker omdat we te maken hebben met een pathologische leugenaar die uitermate goed getraind is in alles wat krom is voor zichzelf recht praten.
Ik stelde me daarom voor dat je of zou stoppen, dan wel zeer beperkt zou schrijven. Of dat je bij alles wat je schrijft bewust of onbewust tegen hem praat, in de tekst je frustratie naar hem toe verwerken, in boodschappen, dingen waarvan je wilt dat het in zijn kop doordringt. Het laatste wat ik zou verwachten is dat je gewoon door kunt schrijven zoals je deed, met het forum als klankbord.
Als dat wel lukt is het fijn voor je en prima dat je het doet. Ik denk alleen dat man hier toch nog mee leest, zelfs die man die nu berouw heeft en van zijn verslaving af wil. Hij blijkt al eerder na de bekendmaking van de wratten niet gehandeld te hebben vanuit zijn pure gevoel en vanuit wat jij en jullie relatie aan eerlijkheid nodig heeft, maar vanuit een soort strategie, van wat kan ik nu het beste doen, het beste zeggen, welke 'move' moet ik maken om mijn doel te bereiken. Zo'n man blijft gewoon meelezen.
Ik kies dat laatste, omdat ik dit forum wil gebruiken als toetssteen. Om niet helemaal alleen te staan. Me te kunnen toetsen aan de vele meningen v anderen.
Ik begrijp dat je met die intentie begon te schrijven op het forum over dit onderwerp. Wat me alleen verbaast is dat je dat nog kunt nadat je hoorde dat je man het topic had gevonden en alles mee las. Als je gelooft dat hij nu belooft heeft niet meer mee te lezen en het ook echt niet doet, nu niet en nooit niet, dan lijkt me dat toch redelijk naïef. Zeker omdat we te maken hebben met een pathologische leugenaar die uitermate goed getraind is in alles wat krom is voor zichzelf recht praten.
Ik stelde me daarom voor dat je of zou stoppen, dan wel zeer beperkt zou schrijven. Of dat je bij alles wat je schrijft bewust of onbewust tegen hem praat, in de tekst je frustratie naar hem toe verwerken, in boodschappen, dingen waarvan je wilt dat het in zijn kop doordringt. Het laatste wat ik zou verwachten is dat je gewoon door kunt schrijven zoals je deed, met het forum als klankbord.
Als dat wel lukt is het fijn voor je en prima dat je het doet. Ik denk alleen dat man hier toch nog mee leest, zelfs die man die nu berouw heeft en van zijn verslaving af wil. Hij blijkt al eerder na de bekendmaking van de wratten niet gehandeld te hebben vanuit zijn pure gevoel en vanuit wat jij en jullie relatie aan eerlijkheid nodig heeft, maar vanuit een soort strategie, van wat kan ik nu het beste doen, het beste zeggen, welke 'move' moet ik maken om mijn doel te bereiken. Zo'n man blijft gewoon meelezen.
donderdag 28 april 2016 om 09:15
Weggaan wordt hier vaak gepropageerd. Iemand beschreef het ooit heel mooi : door mensen die de gevolgen daarvan niet hoeven te dragen. En zo is het maar net.
Zeeland, ik krijg nergens de indruk dat jouw man bewust met jou speelt. Maar als hij daadwerkelijk verslaafd is dan is hij niet te vertrouwen en hebben jullie een lange weg te gaan samen. Zoek hulp, bij iemand die wat beter kan zien wat er echt gaande is dan wij hier.
Zeeland, ik krijg nergens de indruk dat jouw man bewust met jou speelt. Maar als hij daadwerkelijk verslaafd is dan is hij niet te vertrouwen en hebben jullie een lange weg te gaan samen. Zoek hulp, bij iemand die wat beter kan zien wat er echt gaande is dan wij hier.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
donderdag 28 april 2016 om 09:17
quote:Sapsorrow schreef op 28 april 2016 @ 08:40:
Sorry hoor maar wie vraagt er nu wie de baas is in de relatie? Dan heb je gekke ideeen over relaties hoor. Je merkt toch wel aan To dat ze geen vrouw is die zich alles aan laat leunen? Wat is de baas zijn in een relatie? Ik heb echt geen flauw idee, ik ben namelijk een westerse vrouw en volgens mij doen wij daar hier niet zo aan. Dus ik denk dat het meer over de vraagsteller zegt, die vraag, en dat er geen normaal antwoord op te geven is. De meeste stellen in Nederland hebben volgens mij gewoon een gelijkwaardige relatie. Of bedoel je wie er meer geld verdient ofzo?
Ik snap wel dat To die vraag niet beantwoord, het is een vraag van iemand die zich niet in kan leven in hoe het hebben van een langdurige relatie is. Het enige mogelijke antwoord: er is niemand de baas in onze relatie. Ik vermoed dat To nergens toestemming voor hoeft te vragen aan haar man. Je overlegt natuurlijk wel, dat lijkt me logisch.Omdat Hoezitdit het volgens mij niet zo letterlijk bedoelt, schreef ze 'de baas' dan ook tussen haakjes. En ik vind het helemaal niet raar om te vragen naar hoe de verhoudingen ongeveer in elkaar zitten. Verder hoeft er helemaal geen sprake van ongelijkwaardigheid te zijn als de ene persoon in een relatie een meer leidende rol heeft en de ander een meer volgende rol oid, als beiden daar tevreden mee zijn.
Sorry hoor maar wie vraagt er nu wie de baas is in de relatie? Dan heb je gekke ideeen over relaties hoor. Je merkt toch wel aan To dat ze geen vrouw is die zich alles aan laat leunen? Wat is de baas zijn in een relatie? Ik heb echt geen flauw idee, ik ben namelijk een westerse vrouw en volgens mij doen wij daar hier niet zo aan. Dus ik denk dat het meer over de vraagsteller zegt, die vraag, en dat er geen normaal antwoord op te geven is. De meeste stellen in Nederland hebben volgens mij gewoon een gelijkwaardige relatie. Of bedoel je wie er meer geld verdient ofzo?
Ik snap wel dat To die vraag niet beantwoord, het is een vraag van iemand die zich niet in kan leven in hoe het hebben van een langdurige relatie is. Het enige mogelijke antwoord: er is niemand de baas in onze relatie. Ik vermoed dat To nergens toestemming voor hoeft te vragen aan haar man. Je overlegt natuurlijk wel, dat lijkt me logisch.Omdat Hoezitdit het volgens mij niet zo letterlijk bedoelt, schreef ze 'de baas' dan ook tussen haakjes. En ik vind het helemaal niet raar om te vragen naar hoe de verhoudingen ongeveer in elkaar zitten. Verder hoeft er helemaal geen sprake van ongelijkwaardigheid te zijn als de ene persoon in een relatie een meer leidende rol heeft en de ander een meer volgende rol oid, als beiden daar tevreden mee zijn.
donderdag 28 april 2016 om 09:35
quote:Sapsorrow schreef op 28 april 2016 @ 07:46:
Wie heeft het nu over een gewelddadige relatie, geronimo? To heeft gezegd dat hij haar nooit zou mishandelen. En ik vind je reactie niet erg respectvol. To kan het bij jou blijkbaar alleen goed doen als ze weggaat. Laat haar lekker zelf beslissen, het is haar leven. Ze hoeft zich aan niemand te verantwoorden. En ik vraag me nog steeds af, welke mensen die reageren hebben een relatie gehad van 20+ jaar. Want al die vrouwen met serieel monogame relaties van een paar jaar, die snappen hier niks van, dat kan ik je op een briefje meegeven. Die hebben nooit dezelfde ideeen over relaties. Want anders hadden ze hun eerste partner nog. Maar die was niet leuk genoeg, of ging de fout in, en werd weggestuurd.
Ik denk altijd, je moet ook je hele leven met jezelf doorbrengen, waarom is een ander daar niet leuk genoeg voor? Mensen denken veel te idealistisch over wat de ander allemaal moet maar naar zichzelf kijken, doen ze niet. Mensen zijn nogal imperfect.Als je leest, lees dan goed, er staat nergens dat zij in gewelddadige relatie zit. Daarnaast ben ik meer dan 20 jaar getrouwd en ik heb genoeg gelezen over jouw relatie die bestaat dat jij het accepteert dat jouw man liegt over zijn vreemdgaan maar dat jij hem begrijpt. Dat is jouw keuze maar je preekt nu voor eigen parochie.
Wie heeft het nu over een gewelddadige relatie, geronimo? To heeft gezegd dat hij haar nooit zou mishandelen. En ik vind je reactie niet erg respectvol. To kan het bij jou blijkbaar alleen goed doen als ze weggaat. Laat haar lekker zelf beslissen, het is haar leven. Ze hoeft zich aan niemand te verantwoorden. En ik vraag me nog steeds af, welke mensen die reageren hebben een relatie gehad van 20+ jaar. Want al die vrouwen met serieel monogame relaties van een paar jaar, die snappen hier niks van, dat kan ik je op een briefje meegeven. Die hebben nooit dezelfde ideeen over relaties. Want anders hadden ze hun eerste partner nog. Maar die was niet leuk genoeg, of ging de fout in, en werd weggestuurd.
Ik denk altijd, je moet ook je hele leven met jezelf doorbrengen, waarom is een ander daar niet leuk genoeg voor? Mensen denken veel te idealistisch over wat de ander allemaal moet maar naar zichzelf kijken, doen ze niet. Mensen zijn nogal imperfect.Als je leest, lees dan goed, er staat nergens dat zij in gewelddadige relatie zit. Daarnaast ben ik meer dan 20 jaar getrouwd en ik heb genoeg gelezen over jouw relatie die bestaat dat jij het accepteert dat jouw man liegt over zijn vreemdgaan maar dat jij hem begrijpt. Dat is jouw keuze maar je preekt nu voor eigen parochie.
donderdag 28 april 2016 om 09:47
quote:BWitched schreef op 28 april 2016 @ 09:15:
Weggaan wordt hier vaak gepropageerd. Iemand beschreef het ooit heel mooi : door mensen die de gevolgen daarvan niet hoeven te dragen. En zo is het maar net.
.Er zijn niet zo heel veel mensen die dat propageren. Ik denk wel dat er een ondergrens is aan wat acceptabel is. Niet voor mij, niet voor een forum of de omgeving maar omdat je maar één ding hebt in je leven en dat is wie je bent. Wie ben je nog als je man/huwelijk bepaalt hoe jouw leven is, hoe je moet denken en voelen. Voor haar man is zij een gegeven, haar gevoelens, hun gezin, ze mogen er zijn maar op zijn voorwaarden. Ben ik dan de enige die het verontrustend vind dat vrouwen nog steeds niet verder zijn dat ze niet meer zijn dan hun huwelijk en moederschap? Het fascineert me maar ik vind het vooral beangstigend.
Weggaan wordt hier vaak gepropageerd. Iemand beschreef het ooit heel mooi : door mensen die de gevolgen daarvan niet hoeven te dragen. En zo is het maar net.
.Er zijn niet zo heel veel mensen die dat propageren. Ik denk wel dat er een ondergrens is aan wat acceptabel is. Niet voor mij, niet voor een forum of de omgeving maar omdat je maar één ding hebt in je leven en dat is wie je bent. Wie ben je nog als je man/huwelijk bepaalt hoe jouw leven is, hoe je moet denken en voelen. Voor haar man is zij een gegeven, haar gevoelens, hun gezin, ze mogen er zijn maar op zijn voorwaarden. Ben ik dan de enige die het verontrustend vind dat vrouwen nog steeds niet verder zijn dat ze niet meer zijn dan hun huwelijk en moederschap? Het fascineert me maar ik vind het vooral beangstigend.
donderdag 28 april 2016 om 09:52
quote:Zeeland1970 schreef op 28 april 2016 @ 08:04:
Ik kan me voorstellen dat Geronimo2 zo reageert. En ik zou graag uitleggen waarom ik reageer zoals ik reageer of voel wat ik voel, maar dat lukt me niet altijd. Dat ze dit veroordeelt snap ik ook nog. Omdat ik mezelf ook 100x per dag veroordeel. Dat ik niet 'gewoon-opstap'.
Mss (wrs?) ben ik idd heel slaafs bezig, maar vooralsnog moet ik de dingen doen zoals ik ze nu doe. De tijd zal het uitwijzen of ik later denk van 'Waarom heb ik dit zo lang gepikt en ben ik niet meteen weggegaan' (of hem eruit zetten). Maar voor NU weet ik geen andere manier en sta ik er ook (nog) achter. (Achter hoe ik tot nu toe gehandeld heb bedoel ik.)
Hoezitdit; dat is idd een gevaar. Maar ik kan kiezen tussen sociaal wenselijk gaan schrijven om die lading niet over me heen te krijgen, of mijn uitgangspunt volgen en dit schrijven zoals het ging, (en hoe ik het beleef, ookal is dat mss altijd subjectief). Ik kies dat laatste, omdat ik dit forum wil gebruiken als toetssteen. Om niet helemaal alleen te staan. Me te kunnen toetsen aan de vele meningen v anderen. En die zullen het (begrijpelijk) niet allemaal met me eens zijn.
Maar dat hoeft ook niet.
Ik moet vandaag de hele dag werken, dus lees/reageer vanavond pas weer.Ik veroordeel je niet maar ik heb grote moeite om het nog te begrijpen. Het grootste goed in onze samenleving is dat je als vrouw zelf mag beslissen of je in een huwelijk blijft of niet alleen ik denk dat het basis recht van een vrouw ook is dat je behandelt wordt als gelijkwaardig en met respect en die houding zie ik niet in je man.
Ik kan me voorstellen dat Geronimo2 zo reageert. En ik zou graag uitleggen waarom ik reageer zoals ik reageer of voel wat ik voel, maar dat lukt me niet altijd. Dat ze dit veroordeelt snap ik ook nog. Omdat ik mezelf ook 100x per dag veroordeel. Dat ik niet 'gewoon-opstap'.
Mss (wrs?) ben ik idd heel slaafs bezig, maar vooralsnog moet ik de dingen doen zoals ik ze nu doe. De tijd zal het uitwijzen of ik later denk van 'Waarom heb ik dit zo lang gepikt en ben ik niet meteen weggegaan' (of hem eruit zetten). Maar voor NU weet ik geen andere manier en sta ik er ook (nog) achter. (Achter hoe ik tot nu toe gehandeld heb bedoel ik.)
Hoezitdit; dat is idd een gevaar. Maar ik kan kiezen tussen sociaal wenselijk gaan schrijven om die lading niet over me heen te krijgen, of mijn uitgangspunt volgen en dit schrijven zoals het ging, (en hoe ik het beleef, ookal is dat mss altijd subjectief). Ik kies dat laatste, omdat ik dit forum wil gebruiken als toetssteen. Om niet helemaal alleen te staan. Me te kunnen toetsen aan de vele meningen v anderen. En die zullen het (begrijpelijk) niet allemaal met me eens zijn.
Maar dat hoeft ook niet.
Ik moet vandaag de hele dag werken, dus lees/reageer vanavond pas weer.Ik veroordeel je niet maar ik heb grote moeite om het nog te begrijpen. Het grootste goed in onze samenleving is dat je als vrouw zelf mag beslissen of je in een huwelijk blijft of niet alleen ik denk dat het basis recht van een vrouw ook is dat je behandelt wordt als gelijkwaardig en met respect en die houding zie ik niet in je man.
donderdag 28 april 2016 om 11:35
Ik vind dat je het helemaal niet gek doet Zeeland.
Je stelt in mijn ogen wel degelijk grenzen. Bijvoorbeeld: ik wil dit eerst zelf uitknobbelen voor ik me druk ga maken over de reacties van familie. Ik kies zelf met wie ik dit deel, waar ik dit deel en waarom.
En: ik kies zelf het moment om een keuze te maken, en kies ervoor om dat nu nog niet te doen. (waarbij je trouwens wel eens zou mogen overwegen -en uiteraard ook mag verwerpen- dat je 'ik kan altijd nog weggaan' ook om kunt draaien naar 'ik kan altijd terugkomen')
Ik denk dat jij en je man het allebij vreselijk moeilijk hebben met de 'waarheid' die op tafel ligt en waarmee jullie wel/niet samen verder moeten. De verantwoordelijkheid ligt alleen heel anders. Hij heeft dit veroorzaakt, en zal naast zijn eigen gedoetjes op dit moment meer dan jij rekening moeten houden met jou. Hij moet iets goedmaken wat niet goed te maken is (je kunt immers niet terug in de tijd) en dat lijkt me heel lastig voor hem. En jammerdebammer, eigen schuld dikke bult, red je er maar mee en loop maar op eieren en laat bovenal zien dat je je stinkende best doet.
Meer dan het fysieke stuk en de leugens zou ik moeite hebben met het mensbeeld waar hij kennelijk al jaren mee rondloopt. Dat lijkt me ook het allermoeilijkste om een standpunt in te bepalen naar jezelf en jullie kinderen. Hoe leg je uit dat je respect moet hebben voor iedereen en tegelijkertijd zo af en toe je geslachtsdeel afveegt aan Oost-Europese vrouwen? Hoewel dat eigenlijk best gebruikelijk is, de markt is groot en onverzadigbaar. Jouw man is geen uniek en bijzonder geval, maar een van de velen. Iedereen die daaraan twijfelt kan zelf rondkijken en rekenen. De 'verslaving' is even alomvertegenwoordigd als een nicotineverslaving.
Ik denk dat iedereen die met groot Bedrog te maken heeft anders reageert. De één trekt direct een grens, de ander niet. Volgens mij is het een niet beter dan het ander, als het maar de manier is waarbij je zelf het gevoel hebt dat het bij je past. Bij jou, niet bij jullie. Ik geloof namelijk in dit geval wel dat je jouw belang en jouw manier van verwerken, uitknobbelen en belangen afwegen voorop moet stellen en daarna pas moet kijken of dat aansluit bij zijn wensen en behoeftes. Jij moet namelijk verder met jou. En misschien wil je verder met hem.
Je stelt in mijn ogen wel degelijk grenzen. Bijvoorbeeld: ik wil dit eerst zelf uitknobbelen voor ik me druk ga maken over de reacties van familie. Ik kies zelf met wie ik dit deel, waar ik dit deel en waarom.
En: ik kies zelf het moment om een keuze te maken, en kies ervoor om dat nu nog niet te doen. (waarbij je trouwens wel eens zou mogen overwegen -en uiteraard ook mag verwerpen- dat je 'ik kan altijd nog weggaan' ook om kunt draaien naar 'ik kan altijd terugkomen')
Ik denk dat jij en je man het allebij vreselijk moeilijk hebben met de 'waarheid' die op tafel ligt en waarmee jullie wel/niet samen verder moeten. De verantwoordelijkheid ligt alleen heel anders. Hij heeft dit veroorzaakt, en zal naast zijn eigen gedoetjes op dit moment meer dan jij rekening moeten houden met jou. Hij moet iets goedmaken wat niet goed te maken is (je kunt immers niet terug in de tijd) en dat lijkt me heel lastig voor hem. En jammerdebammer, eigen schuld dikke bult, red je er maar mee en loop maar op eieren en laat bovenal zien dat je je stinkende best doet.
Meer dan het fysieke stuk en de leugens zou ik moeite hebben met het mensbeeld waar hij kennelijk al jaren mee rondloopt. Dat lijkt me ook het allermoeilijkste om een standpunt in te bepalen naar jezelf en jullie kinderen. Hoe leg je uit dat je respect moet hebben voor iedereen en tegelijkertijd zo af en toe je geslachtsdeel afveegt aan Oost-Europese vrouwen? Hoewel dat eigenlijk best gebruikelijk is, de markt is groot en onverzadigbaar. Jouw man is geen uniek en bijzonder geval, maar een van de velen. Iedereen die daaraan twijfelt kan zelf rondkijken en rekenen. De 'verslaving' is even alomvertegenwoordigd als een nicotineverslaving.
Ik denk dat iedereen die met groot Bedrog te maken heeft anders reageert. De één trekt direct een grens, de ander niet. Volgens mij is het een niet beter dan het ander, als het maar de manier is waarbij je zelf het gevoel hebt dat het bij je past. Bij jou, niet bij jullie. Ik geloof namelijk in dit geval wel dat je jouw belang en jouw manier van verwerken, uitknobbelen en belangen afwegen voorop moet stellen en daarna pas moet kijken of dat aansluit bij zijn wensen en behoeftes. Jij moet namelijk verder met jou. En misschien wil je verder met hem.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 28 april 2016 om 12:07
quote:Geronimo2 schreef op 28 april 2016 @ 07:36:
Dat gedoe .........................t/m einde
Goede post (evenals je vorige posts in dit (en andere) topic(s).
De wereld van TO staat op zijn kop en zij probeert nog steeds alles wat gebeurt in te passen in het plaatje dat zij voor ogen heeft en wenselijk acht. In dat plaatje vormen zij en haar man een goed team, gaan zij liefdevol met elkaar om en vormen zij een leuk gezin waarin alles “klopt”, zij het dat de man nu ineens met die toestand op de proppen is gekomen.
Het meest overzichtelijk zou zijn dat de ellende zich beperkt tot die verslaving. Daar kan dan aan gewerkt worden, waarin TO zich als toegewijde, trouwe echtgenote kan ontpoppen die helpt het probleem achter gesloten deuren op te lossen. Zoals het hoort.
TO reageert vooral op de tips die betrekking hebben op het aanpakken van c.q. het omgaan met de verslaving, vragen over de onderlinge (machts)verhouding in het verleden blijven een beetje liggen.
Ik deel de zorg dat het nog lang kan gaan duren voordat de kwartjes echt gaan vallen:
Quote m.b.t. het terugkomen in het echtelijke bed: "...Ik deed dit niet als machtsspel. Het voelde ongemakkelijk, maar vond wel dat ik dit moest zeggen. Ben blij dat ik dat gezegd heb. En hij dit leek op te pikken...."
TO is blij dat zij dit gezegd heeft en dat hij dit leek op te pikken…
Zij zegt dit niet te zien als machtsspel en hij is niet gewelddadig, “want” hij heeft haar nog nooit geslagen.
Maar het voelde wel ongemakkelijk… (omdat?: nog nooit eerder enig tegengas gegeven?)
Het feit dat zij noemt dit niet als machtsspel te zien, kan erop duiden dat zij bang is voor zijn beschuldiging –zo werkt dat namelijk vaak- als zou zij misbruik maken van zijn nu zo zielige en kwetsbare positie....(hij: “ik lig al op de grond en dan ga jij nog eens staan trappen”)
Echt tegengas geven of zaken controleren zal TO waarschijnlijk niet doen onder het motto “zo zit ik niet elkaar en ik wil dicht bij mezelf blijven, ik wil alles begrijpen, mijn eigen proces volgen, etc. ”.
En dat is haar goed recht. TO heeft dit topic geopend om een klankbord te hebben en zij bepaalt zelf wat zij er uit oppikt.
Voor sommigen kan het (vooralsnog “mogelijkerwijs”) van het scherm lijken te spatten hoe de vork in de steel zit, maar TO zit nu eenmaal in de fase waar zij in zit.
Het is de vraag of (en hoe) wij haar hier op dit forum kunnen helpen, maar zolang TO van mening is dat zij er iets aan heeft, kunnen we het allicht blijven proberen?!
Dat gedoe .........................t/m einde
Goede post (evenals je vorige posts in dit (en andere) topic(s).
De wereld van TO staat op zijn kop en zij probeert nog steeds alles wat gebeurt in te passen in het plaatje dat zij voor ogen heeft en wenselijk acht. In dat plaatje vormen zij en haar man een goed team, gaan zij liefdevol met elkaar om en vormen zij een leuk gezin waarin alles “klopt”, zij het dat de man nu ineens met die toestand op de proppen is gekomen.
Het meest overzichtelijk zou zijn dat de ellende zich beperkt tot die verslaving. Daar kan dan aan gewerkt worden, waarin TO zich als toegewijde, trouwe echtgenote kan ontpoppen die helpt het probleem achter gesloten deuren op te lossen. Zoals het hoort.
TO reageert vooral op de tips die betrekking hebben op het aanpakken van c.q. het omgaan met de verslaving, vragen over de onderlinge (machts)verhouding in het verleden blijven een beetje liggen.
Ik deel de zorg dat het nog lang kan gaan duren voordat de kwartjes echt gaan vallen:
Quote m.b.t. het terugkomen in het echtelijke bed: "...Ik deed dit niet als machtsspel. Het voelde ongemakkelijk, maar vond wel dat ik dit moest zeggen. Ben blij dat ik dat gezegd heb. En hij dit leek op te pikken...."
TO is blij dat zij dit gezegd heeft en dat hij dit leek op te pikken…
Zij zegt dit niet te zien als machtsspel en hij is niet gewelddadig, “want” hij heeft haar nog nooit geslagen.
Maar het voelde wel ongemakkelijk… (omdat?: nog nooit eerder enig tegengas gegeven?)
Het feit dat zij noemt dit niet als machtsspel te zien, kan erop duiden dat zij bang is voor zijn beschuldiging –zo werkt dat namelijk vaak- als zou zij misbruik maken van zijn nu zo zielige en kwetsbare positie....(hij: “ik lig al op de grond en dan ga jij nog eens staan trappen”)
Echt tegengas geven of zaken controleren zal TO waarschijnlijk niet doen onder het motto “zo zit ik niet elkaar en ik wil dicht bij mezelf blijven, ik wil alles begrijpen, mijn eigen proces volgen, etc. ”.
En dat is haar goed recht. TO heeft dit topic geopend om een klankbord te hebben en zij bepaalt zelf wat zij er uit oppikt.
Voor sommigen kan het (vooralsnog “mogelijkerwijs”) van het scherm lijken te spatten hoe de vork in de steel zit, maar TO zit nu eenmaal in de fase waar zij in zit.
Het is de vraag of (en hoe) wij haar hier op dit forum kunnen helpen, maar zolang TO van mening is dat zij er iets aan heeft, kunnen we het allicht blijven proberen?!
donderdag 28 april 2016 om 12:32
Ik denk dat er in veel gevallen sprake is van: de beste stuurlui staan aan wal. Ik lees dingen waar ik van denk: dat zou ik niet pikken. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat ik dingen heb gepikt waarvan ik dat ook gezegd zou hebben. Als je er in staat doe je dingen ineens anders. Ik begrijp TO heel goed, want ik heb eerst ook een tijd pas op de plaats moeten maken. Het heeft een tijd geduurd voordat ik begreep waar ik mee van doen had en dan moet dat echt bezinken. Tenminste wel in mijn geval. Je hoofd werkt dan overuren en uiteindelijk krijgt het vorm. Ik kan net zo goed begrijpen als ze blijft als dat ik begrijp dat ze niet blijft in deze relatie. Soms moeten er nog een aantal dingen gebeuren en is het dan ineens klaar. De geest van de mens werkt altijd weer anders hierin.
donderdag 28 april 2016 om 12:56
quote:polydox schreef op 28 april 2016 @ 12:32:
Ik denk dat er in veel gevallen sprake is van: de beste stuurlui staan aan wal. Ik lees dingen waar ik van denk: dat zou ik niet pikken. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat ik dingen heb gepikt waarvan ik dat ook gezegd zou hebben. Als je er in staat doe je dingen ineens anders. Ik begrijp TO heel goed, want ik heb eerst ook een tijd pas op de plaats moeten maken. Het heeft een tijd geduurd voordat ik begreep waar ik mee van doen had en dan moet dat echt bezinken. Tenminste wel in mijn geval. Je hoofd werkt dan overuren en uiteindelijk krijgt het vorm. Ik kan net zo goed begrijpen als ze blijft als dat ik begrijp dat ze niet blijft in deze relatie. Soms moeten er nog een aantal dingen gebeuren en is het dan ineens klaar. De geest van de mens werkt altijd weer anders hierin.Polydox dit zou mijn tekst kunnen zijn.
Ik denk dat er in veel gevallen sprake is van: de beste stuurlui staan aan wal. Ik lees dingen waar ik van denk: dat zou ik niet pikken. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat ik dingen heb gepikt waarvan ik dat ook gezegd zou hebben. Als je er in staat doe je dingen ineens anders. Ik begrijp TO heel goed, want ik heb eerst ook een tijd pas op de plaats moeten maken. Het heeft een tijd geduurd voordat ik begreep waar ik mee van doen had en dan moet dat echt bezinken. Tenminste wel in mijn geval. Je hoofd werkt dan overuren en uiteindelijk krijgt het vorm. Ik kan net zo goed begrijpen als ze blijft als dat ik begrijp dat ze niet blijft in deze relatie. Soms moeten er nog een aantal dingen gebeuren en is het dan ineens klaar. De geest van de mens werkt altijd weer anders hierin.Polydox dit zou mijn tekst kunnen zijn.
donderdag 28 april 2016 om 13:05
TO heeft 20 jaar een relatie met iemand gehad, en het is nog maar 1,5 week geleden dat ze het eerste nieuws kreeg dat deze man dingen voor haar heeft verborgen gehouden. hoerenbezoek, wratten, brrr. tis nogal niet wat.
tegelijk moet ze ook nog werken, voor de kinderen zorgen en vast de was nog doen enzo.
tja, ik zou dan nog met mn ogen zitten te knipperen. laat staan dat je al beslissingen kunt nemen.
logisch toch?
het heeft gewoon tijd nodig bij haar.
tegelijk moet ze ook nog werken, voor de kinderen zorgen en vast de was nog doen enzo.
tja, ik zou dan nog met mn ogen zitten te knipperen. laat staan dat je al beslissingen kunt nemen.
logisch toch?
het heeft gewoon tijd nodig bij haar.
donderdag 28 april 2016 om 13:07
Mooie post Gebruna.
Wat betreft: "TO reageert vooral op de tips die betrekking hebben op het aanpakken van c.q. het omgaan met de verslaving, vragen over de onderlinge (machts)verhouding in het verleden blijven een beetje liggen."
Dat valt mij dus ook op en ik begrijp dat ook wel, maar het is denk ik dus ook belangrijk om (mbv relatietherapeut) te kijken naar hoe de onderlinge verhouding zich door de jaren heeft ontwikkeld, omdat die nu dus ook overhoop ligt. Op basis van wat TO schrijft lijkt het alsof haar man nu zeg maar vooral de broek aan heeft/beslissingen neemt etc, maar (om waar wat te noemen) wellicht heeft hij jaren juist het omgekeerde gevoel gehad, waarmee ik uiteraard zijn prostitutiebezoek en huidige gedrag niet goedpraat en ook niet zeg dat het allemaal de schuld van to is oid, maar wel dat het kan helpen om dingen beter te begrijpen, in perspectief te plaatsen.
Wat betreft: "TO reageert vooral op de tips die betrekking hebben op het aanpakken van c.q. het omgaan met de verslaving, vragen over de onderlinge (machts)verhouding in het verleden blijven een beetje liggen."
Dat valt mij dus ook op en ik begrijp dat ook wel, maar het is denk ik dus ook belangrijk om (mbv relatietherapeut) te kijken naar hoe de onderlinge verhouding zich door de jaren heeft ontwikkeld, omdat die nu dus ook overhoop ligt. Op basis van wat TO schrijft lijkt het alsof haar man nu zeg maar vooral de broek aan heeft/beslissingen neemt etc, maar (om waar wat te noemen) wellicht heeft hij jaren juist het omgekeerde gevoel gehad, waarmee ik uiteraard zijn prostitutiebezoek en huidige gedrag niet goedpraat en ook niet zeg dat het allemaal de schuld van to is oid, maar wel dat het kan helpen om dingen beter te begrijpen, in perspectief te plaatsen.
