Partner duwt mij weg.....
zaterdag 31 december 2011 om 10:16
Hallo,
Willen jullie even met mij meedenken?
Ik heb sinds drie maanden een relatie met een nogal gecompliceerde man. Hij heeft een negatief zelfbeeld (wat voortkomt uit zijn jeugd, waarbij zijn vader hem altijd kritiek leverde en zei dat hij niks kon en niks waard was).
De afgelopen 2,5 maand waren als een achtbaan. Vanaf de start waren de emoties en gevoelens tussen ons heel heftig, we zijn er vol ingedoken en het ging perfect voor ons allebei.
Natuurlijk zag ik dat hij veel piekerde (over zijn werk, over zijn kinderen) en dat hij dan de schuld vaak bij zichzelf lag. Hij heeft in het begin van onze relatie opgebiecht dat hij in het verleden veel naar parenclubs ging (alleen), maar dat hij dat niet meer wil en dat hij rust zoekt. Ik vond dat het hem sierde dat hij dat opbiechtte en begreep ook uit zijn verhalen dat het hem steeds maar niet lukte om een echte relatie met iemand te hebben.
Ik ben zelf een behoorlijk constant en stabiel iemand en heb geprobeerd met hem te praten over hoe hij zich voelde en waarom hij de keuzes maakte die hij maakte. Waarom hij bij moeilijke situaties wegloopt bijvoorbeeld. Dat waren soms intensieve gesprekken.
De laatste twee weken zijn de zaken veranderd. Hij heeft er een punt achter gezet, tot twee keer toe. Want na de eerste keer, stond hij na een week toch weer voor mijn deur. De redenen die hij geeft waarom hij wil stoppen zijn klein en totaal niet relevant voor als een relatie echt goed is en je er voor wil vechten. Ook wisselt de reden steeds bij hem en erkent hij tegelijkertijd dat het gevoel tussen ons nog steeds heel heftig is. Toen we elkaar de laatste keer zagen, zaten we in elkaars armen, konden we elkaar niet loslaten, bij de voordeur hield hij me vast en maakte hij zich na een half uur met moeite los van mij.
Enfin, een heel verhaal....maar wat ik dus vermoed is dat hij mij wegduwt omdat ik te dichtbij kom. Zijn negatieve zelfbeeld weerhoud hem ervan om iemand echt van hem te laten houden, omdat hij slecht over zichzelf denkt. Dit weekend ga ik met hem praten, voor de laatste keer, want ik wil er voor vechten. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen om hem in te laten zien dat ik hem een mooi mens vind en dat echte liefde helemaal niet eng hoeft te zijn.
Heeft iemand ervaring met dit soort dingen? En kan iemand me zeggen waar ik goed aan doe?
Willen jullie even met mij meedenken?
Ik heb sinds drie maanden een relatie met een nogal gecompliceerde man. Hij heeft een negatief zelfbeeld (wat voortkomt uit zijn jeugd, waarbij zijn vader hem altijd kritiek leverde en zei dat hij niks kon en niks waard was).
De afgelopen 2,5 maand waren als een achtbaan. Vanaf de start waren de emoties en gevoelens tussen ons heel heftig, we zijn er vol ingedoken en het ging perfect voor ons allebei.
Natuurlijk zag ik dat hij veel piekerde (over zijn werk, over zijn kinderen) en dat hij dan de schuld vaak bij zichzelf lag. Hij heeft in het begin van onze relatie opgebiecht dat hij in het verleden veel naar parenclubs ging (alleen), maar dat hij dat niet meer wil en dat hij rust zoekt. Ik vond dat het hem sierde dat hij dat opbiechtte en begreep ook uit zijn verhalen dat het hem steeds maar niet lukte om een echte relatie met iemand te hebben.
Ik ben zelf een behoorlijk constant en stabiel iemand en heb geprobeerd met hem te praten over hoe hij zich voelde en waarom hij de keuzes maakte die hij maakte. Waarom hij bij moeilijke situaties wegloopt bijvoorbeeld. Dat waren soms intensieve gesprekken.
De laatste twee weken zijn de zaken veranderd. Hij heeft er een punt achter gezet, tot twee keer toe. Want na de eerste keer, stond hij na een week toch weer voor mijn deur. De redenen die hij geeft waarom hij wil stoppen zijn klein en totaal niet relevant voor als een relatie echt goed is en je er voor wil vechten. Ook wisselt de reden steeds bij hem en erkent hij tegelijkertijd dat het gevoel tussen ons nog steeds heel heftig is. Toen we elkaar de laatste keer zagen, zaten we in elkaars armen, konden we elkaar niet loslaten, bij de voordeur hield hij me vast en maakte hij zich na een half uur met moeite los van mij.
Enfin, een heel verhaal....maar wat ik dus vermoed is dat hij mij wegduwt omdat ik te dichtbij kom. Zijn negatieve zelfbeeld weerhoud hem ervan om iemand echt van hem te laten houden, omdat hij slecht over zichzelf denkt. Dit weekend ga ik met hem praten, voor de laatste keer, want ik wil er voor vechten. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen om hem in te laten zien dat ik hem een mooi mens vind en dat echte liefde helemaal niet eng hoeft te zijn.
Heeft iemand ervaring met dit soort dingen? En kan iemand me zeggen waar ik goed aan doe?
zaterdag 31 december 2011 om 10:42
Ik heb een man in mijn leven gehad, die was in zijn kindertijd mishandeld door zijn moeder. Mèn, wat een gedoe. Wat vond hij het heerlijk om daar in te zwelgen. De dagen dat ik het echt naar m'n zin heb gehad zijn echt op één hand te tellen en echt, ik wilde echt wel de hulpverleenster uithangen hoor, maar dat bleek niet goed te zijn voor me en heb hem gedumpt.
Nu 15 jaar later heeft hij de levens van meerdere vrouwen vergald en loopt nog steeds los rond in de wereld. Dit soort mannen houden van hun situatie en hebben het er niet voor over om het los te laten en verder te gaan met hun leven, het enige dat telt is hun drama.
Maak alsjeblieft dat je weg komt.
Nu 15 jaar later heeft hij de levens van meerdere vrouwen vergald en loopt nog steeds los rond in de wereld. Dit soort mannen houden van hun situatie en hebben het er niet voor over om het los te laten en verder te gaan met hun leven, het enige dat telt is hun drama.
Maak alsjeblieft dat je weg komt.
zaterdag 31 december 2011 om 10:45
Het klinkt alsof je jezelf een verslavend emo-project kado hebt gedaan: dat is natuurlijk ook de lol van het "redden" van getroubleerde partners. Oh zo verleidelijk, want jij ziet al die 1000 kwaliteiten van hem die hij nog altijd niet benut, maar die met een klein beetje warme aandacht van jou..
Beetje net als de kikker en de prinses, wij vrouwen worden met deze bouquetreeks-sprookjes groot gebracht.. De vraag is: wordt hij ooit een prins als je maar lang genoeg zijn zere plekken kust?
Wat (heeft ge-)maakt dat jij zo graag Florence Nightingale wilt zijn?
Tip: google eens "als hij maar gelukkig is" Robin Norwood.
Succes!
Beetje net als de kikker en de prinses, wij vrouwen worden met deze bouquetreeks-sprookjes groot gebracht.. De vraag is: wordt hij ooit een prins als je maar lang genoeg zijn zere plekken kust?
Wat (heeft ge-)maakt dat jij zo graag Florence Nightingale wilt zijn?
Tip: google eens "als hij maar gelukkig is" Robin Norwood.
Succes!
zaterdag 31 december 2011 om 10:48
Prachtig natuurlijk dat hij je zoveel doet, maar het zou slimmer zijn als je eens wat liever zou zijn voor jezelf
JIJ zou er namelijk voor jezelf het meeste toe moeten doen!
Dat is namelijk ook precies de reden dat je steeds met dit soort exemplaren thuiskomt.
Dat trek je aan.
En er is 1 iemand die dat kan veranderen hoor...
Precies, jijzelf!
JIJ zou er namelijk voor jezelf het meeste toe moeten doen!
Dat is namelijk ook precies de reden dat je steeds met dit soort exemplaren thuiskomt.
Dat trek je aan.
En er is 1 iemand die dat kan veranderen hoor...
Precies, jijzelf!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 31 december 2011 om 10:50
quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:38:
Ik weet ondertussen dat ik altijd thuis kom met mannen die niet zo sterk zijn als ik zelf ben, waarschijnlijk is het mijn type of voel ik me daar prettiger bij.
Ik ben het eens met jullie dat ik niet zijn hulpverlener moet zijn. Ik wil hem ook helpen om hulp te gaan zoeken. Ik denk dan ook dat de intense gesprekken die we hebben gevoerd, dingen bij hem hebben losgemaakt en dat hij daardoor is gaan bewegen en keuzes heeft gemaakt.
Ik denk dat jij helemaal niet zo sterk bent, maar je sterk voelt door de Hulpverlener in relaties te gaan spelen.
Kan hoor, er zijn meer vrouwen (nou ja, véél vrouwen) die zich prettig voelen in die rol. Als het maar moeilijk genoeg is, zal het ook wel sterk zijn.
Ik weet ondertussen dat ik altijd thuis kom met mannen die niet zo sterk zijn als ik zelf ben, waarschijnlijk is het mijn type of voel ik me daar prettiger bij.
Ik ben het eens met jullie dat ik niet zijn hulpverlener moet zijn. Ik wil hem ook helpen om hulp te gaan zoeken. Ik denk dan ook dat de intense gesprekken die we hebben gevoerd, dingen bij hem hebben losgemaakt en dat hij daardoor is gaan bewegen en keuzes heeft gemaakt.
Ik denk dat jij helemaal niet zo sterk bent, maar je sterk voelt door de Hulpverlener in relaties te gaan spelen.
Kan hoor, er zijn meer vrouwen (nou ja, véél vrouwen) die zich prettig voelen in die rol. Als het maar moeilijk genoeg is, zal het ook wel sterk zijn.
zaterdag 31 december 2011 om 10:51
zaterdag 31 december 2011 om 10:54
quote:Summerdance schreef op 31 december 2011 @ 10:48:
Prachtig natuurlijk dat hij je zoveel doet, maar het zou slimmer zijn als je eens wat liever zou zijn voor jezelf
JIJ zou er namelijk voor jezelf het meeste toe moeten doen!
Dat is namelijk ook precies de reden dat je steeds met dit soort exemplaren thuiskomt.
Dat trek je aan.
En er is 1 iemand die dat kan veranderen hoor...
Ik vind dit een erg goeie zin.
Precies, jijzelf!
Prachtig natuurlijk dat hij je zoveel doet, maar het zou slimmer zijn als je eens wat liever zou zijn voor jezelf
JIJ zou er namelijk voor jezelf het meeste toe moeten doen!
Dat is namelijk ook precies de reden dat je steeds met dit soort exemplaren thuiskomt.
Dat trek je aan.
En er is 1 iemand die dat kan veranderen hoor...
Ik vind dit een erg goeie zin.
Precies, jijzelf!
zaterdag 31 december 2011 om 11:15
quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:16:
Willen jullie even met mij meedenken? ?
Graag zelfs
quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:16:
De afgelopen 2,5 maand waren als een achtbaan.?
Dus eigenlijk alleen de eerste 2 weken zijn "normaal" geweest?
Als je na 5,15 of 25 jaar in een achtbaan beland zou ik zeggen
"kan gebeuren" na 2 weken zou ik zeggen "Stap uit de 8 baan en ga op zoek naar een man die wel bij je past"quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:16:
Heeft iemand ervaring met dit soort dingen? En kan iemand me zeggen waar ik goed aan doe?
Ooit een keer een vriendin gehad die na enkele weken al errug
complex was, toen werd het EX vriendin.
Willen jullie even met mij meedenken? ?
Graag zelfs
quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:16:
De afgelopen 2,5 maand waren als een achtbaan.?
Dus eigenlijk alleen de eerste 2 weken zijn "normaal" geweest?
Als je na 5,15 of 25 jaar in een achtbaan beland zou ik zeggen
"kan gebeuren" na 2 weken zou ik zeggen "Stap uit de 8 baan en ga op zoek naar een man die wel bij je past"quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:16:
Heeft iemand ervaring met dit soort dingen? En kan iemand me zeggen waar ik goed aan doe?
Ooit een keer een vriendin gehad die na enkele weken al errug
complex was, toen werd het EX vriendin.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 31 december 2011 om 11:29
quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:38:
Ik weet ondertussen dat ik altijd thuis kom met mannen die niet zo sterk zijn als ik zelf ben, waarschijnlijk is het mijn type of voel ik me daar prettiger bij.
.
Waarom heb jij dat soort mannen nodig ? Is dat een gelijkwaardige start/relatie ?
In het antwoord ligt de crux.
Ik weet ondertussen dat ik altijd thuis kom met mannen die niet zo sterk zijn als ik zelf ben, waarschijnlijk is het mijn type of voel ik me daar prettiger bij.
.
Waarom heb jij dat soort mannen nodig ? Is dat een gelijkwaardige start/relatie ?
In het antwoord ligt de crux.
zaterdag 31 december 2011 om 11:34
quote:everybodyisshuffling schreef op 31 december 2011 @ 10:38:. Maar het feit dat ik hem nog niet kan loslaten betekent dat ik veel voor hem voel.
Het is meer waarschijnlijk, dat het betekent dat je niet alleen wilt zijn en een relatie nodig hebt.
Bovendien heb je een paar maanden geinvesteerd en nu wil je proberen dat vast te houden.
Het is meer waarschijnlijk, dat het betekent dat je niet alleen wilt zijn en een relatie nodig hebt.
Bovendien heb je een paar maanden geinvesteerd en nu wil je proberen dat vast te houden.
zaterdag 31 december 2011 om 11:40
Ik denk niet dat je veel keuzes hebt.. Hij is degene die jou wegduwt, dat zeg je zelf. Waarom zou je dan blijven trekken aan een dood paard? JIJ kan wel helemaal gek van hem zijn en er voor willen vechten, maar HIJ wil dat blijkbaar niet, anders bleef hij wel bij je. Dan zou hij alles liever willen dan jou opgeven, denk je niet?
Ik ben dan wel heel wat jonger als jij bent maar ik heb meerdere relaties gehad waarbij de ander heel slecht in zijn vel zat. Bij de een was ik meer een moeder en hulpverlener en daar ga je zelf uiteindelijk aan kapot. De tweede duwde mij ook constant weg. Liep zelfs letterlijk van me weg. Maar ik dacht dat hij het echt wel wilde maar gewoon niet kon door zijn verleden. Wilde maar al te graag zijn rots in de branding zijn. Flinke misvatting want meneer is er nog steeds niet bovenop maar heeft wel meerdere relaties gehad die niet door hem werden beeïndigd, hoor!
Ik ben dan wel heel wat jonger als jij bent maar ik heb meerdere relaties gehad waarbij de ander heel slecht in zijn vel zat. Bij de een was ik meer een moeder en hulpverlener en daar ga je zelf uiteindelijk aan kapot. De tweede duwde mij ook constant weg. Liep zelfs letterlijk van me weg. Maar ik dacht dat hij het echt wel wilde maar gewoon niet kon door zijn verleden. Wilde maar al te graag zijn rots in de branding zijn. Flinke misvatting want meneer is er nog steeds niet bovenop maar heeft wel meerdere relaties gehad die niet door hem werden beeïndigd, hoor!
zaterdag 31 december 2011 om 11:51
Ja, ik herken het TO. Ik heb ook 2 keer in zo'n relatie gezeten voor ik het patroon ontdekte en ben in therapie gegaan. Zo wil je toch niet door het leven hè.
De allesoverheersende verbondenheid en emoties die jullie bij elkaar hebben is een ongezonde aantrekking. Geen liefde. Ik weet hoe ongelooflijk heftig het kan voelen en dat je dat vertaalt als: "zo heftig, dit kan niet anders dan iets heel bijzonders zijn, we horen bij elkaar."
Fout!
Jullie voeden op elkaars diepste angsten, onzekerheden, kwetsbaarheden. Dáárin voelen jullie je verbonden. Logisch dat dat ook veel heftiger voelt dan wanneer je verbonden bent door gezamelijke interesses, gezamelijke waarden, positieve evenwichtige affectie voor elkaar. Tuurlijk is het drama veel groter als je elkaars innerlijke problematiek aanspreekt! Maar verwar dat niet met liefde en vergeet alle hoop op een langdurig, harmonieus samenzijn in zo'n verbintenis. De band die jij voelt zal nooit op die manier in praktijk komen, je denkt dat wel te willen maar eigenlijk wil je de dramatiek. Anders zou je hier nu mee kappen en niet elke keer dezelfde relaties zoeken.
Eigenlijk is het zo bij mensen met jouw patroon dat als je zo'n aantrekkingskracht en overweldigende band voelt met een complex iemand, juist je alarmbellen af zouden moeten gaan. Niet gaan denken "dit is hem!" maar gaan denken: oh wacht, als ik dit voel dan is dit het type man dat precies inspeelt op al mijn dramabehoefte, onzekerheden, zorgbehoefte etc. Het moet een signaal voor je zijn dat hier weer een ongezonde connectie is.
Wil je echt een liefdevolle, evenwichtige, langdurige relatie? Dan zal je goed naar jezelf moeten gaan kijken en dit patroon moeten herkennen en doorbreken.
De allesoverheersende verbondenheid en emoties die jullie bij elkaar hebben is een ongezonde aantrekking. Geen liefde. Ik weet hoe ongelooflijk heftig het kan voelen en dat je dat vertaalt als: "zo heftig, dit kan niet anders dan iets heel bijzonders zijn, we horen bij elkaar."
Fout!
Jullie voeden op elkaars diepste angsten, onzekerheden, kwetsbaarheden. Dáárin voelen jullie je verbonden. Logisch dat dat ook veel heftiger voelt dan wanneer je verbonden bent door gezamelijke interesses, gezamelijke waarden, positieve evenwichtige affectie voor elkaar. Tuurlijk is het drama veel groter als je elkaars innerlijke problematiek aanspreekt! Maar verwar dat niet met liefde en vergeet alle hoop op een langdurig, harmonieus samenzijn in zo'n verbintenis. De band die jij voelt zal nooit op die manier in praktijk komen, je denkt dat wel te willen maar eigenlijk wil je de dramatiek. Anders zou je hier nu mee kappen en niet elke keer dezelfde relaties zoeken.
Eigenlijk is het zo bij mensen met jouw patroon dat als je zo'n aantrekkingskracht en overweldigende band voelt met een complex iemand, juist je alarmbellen af zouden moeten gaan. Niet gaan denken "dit is hem!" maar gaan denken: oh wacht, als ik dit voel dan is dit het type man dat precies inspeelt op al mijn dramabehoefte, onzekerheden, zorgbehoefte etc. Het moet een signaal voor je zijn dat hier weer een ongezonde connectie is.
Wil je echt een liefdevolle, evenwichtige, langdurige relatie? Dan zal je goed naar jezelf moeten gaan kijken en dit patroon moeten herkennen en doorbreken.
zaterdag 31 december 2011 om 12:51
zaterdag 31 december 2011 om 13:32
Ben je echt zo rustig en stabiel? Want sinds ik date met iemand die dat is, merk ik dat ik daardoor juist niet in een achtbaan terechtkom en kunnen we het rustig opbouwen.
Ik denk dan ook dat het veel te veel ineens is en zou als ik jou was toch behoorlijk op de rem gaan staan.
Toch ben ik het niet met de rest eens. Soms kan een investering je heel veel opleveren. Maar het is net als met geldelijke investeringen: je moet goed inschatten of een investering het waard is, je er wat voor terug zal krijgen of dat het een bodemloze put is. En je moet zo nodig het durven om eruit stappen en je verlies te nemen, in plaats van maar door te gaan "want je hebt nou eenmaal geinvesteerd".
En tja, het blijft uiteraard een risico, dat moet je willen.
Als je door wil gaan, zou ik zorgen dat hij weet dat hij op jou kan bouwen, je kan vertrouwen, maar duidelijke grenzen stellen en zeker niet als een puppy achter hem aanlopen. Dan wordt hij niet getriggerd om ook maar iets te doen, jij doet immers al het werk voor hem. Neem vooral de tijd, slow it down.
En zorg dat hij op een gegeven moment met jou wil vechten, niet tegen jou. Anders is het kansloos.
Ik denk dan ook dat het veel te veel ineens is en zou als ik jou was toch behoorlijk op de rem gaan staan.
Toch ben ik het niet met de rest eens. Soms kan een investering je heel veel opleveren. Maar het is net als met geldelijke investeringen: je moet goed inschatten of een investering het waard is, je er wat voor terug zal krijgen of dat het een bodemloze put is. En je moet zo nodig het durven om eruit stappen en je verlies te nemen, in plaats van maar door te gaan "want je hebt nou eenmaal geinvesteerd".
En tja, het blijft uiteraard een risico, dat moet je willen.
Als je door wil gaan, zou ik zorgen dat hij weet dat hij op jou kan bouwen, je kan vertrouwen, maar duidelijke grenzen stellen en zeker niet als een puppy achter hem aanlopen. Dan wordt hij niet getriggerd om ook maar iets te doen, jij doet immers al het werk voor hem. Neem vooral de tijd, slow it down.
En zorg dat hij op een gegeven moment met jou wil vechten, niet tegen jou. Anders is het kansloos.
zaterdag 31 december 2011 om 13:53
Ik wil niet alwetend zijn.
Ik heb een relatie achter de rug met een narcist[ja echt] en dit is een begin manier om op je gevoel in te haken.
Je verantwoordelijkheid geven voor zijn welzijn.
Doet het altijd goed met vrouwen.
Ik lees ook al signalen zoals van we waren gelijk al 5 van de 7 dagen samen.
Eerste alarm bel.
En dat je al zo in het gevoel zit voor hem is taktiek van hem.
Ik heb me eindeloos ingelezen in narcisme omdat het me overkwam en kan het inmiddels uittekenen vandaar.
Ik heb een relatie achter de rug met een narcist[ja echt] en dit is een begin manier om op je gevoel in te haken.
Je verantwoordelijkheid geven voor zijn welzijn.
Doet het altijd goed met vrouwen.
Ik lees ook al signalen zoals van we waren gelijk al 5 van de 7 dagen samen.
Eerste alarm bel.
En dat je al zo in het gevoel zit voor hem is taktiek van hem.
Ik heb me eindeloos ingelezen in narcisme omdat het me overkwam en kan het inmiddels uittekenen vandaar.