Partner duwt mij weg.....

Hallo,



Willen jullie even met mij meedenken?



Ik heb sinds drie maanden een relatie met een nogal gecompliceerde man. Hij heeft een negatief zelfbeeld (wat voortkomt uit zijn jeugd, waarbij zijn vader hem altijd kritiek leverde en zei dat hij niks kon en niks waard was).



De afgelopen 2,5 maand waren als een achtbaan. Vanaf de start waren de emoties en gevoelens tussen ons heel heftig, we zijn er vol ingedoken en het ging perfect voor ons allebei.



Natuurlijk zag ik dat hij veel piekerde (over zijn werk, over zijn kinderen) en dat hij dan de schuld vaak bij zichzelf lag. Hij heeft in het begin van onze relatie opgebiecht dat hij in het verleden veel naar parenclubs ging (alleen), maar dat hij dat niet meer wil en dat hij rust zoekt. Ik vond dat het hem sierde dat hij dat opbiechtte en begreep ook uit zijn verhalen dat het hem steeds maar niet lukte om een echte relatie met iemand te hebben.



Ik ben zelf een behoorlijk constant en stabiel iemand en heb geprobeerd met hem te praten over hoe hij zich voelde en waarom hij de keuzes maakte die hij maakte. Waarom hij bij moeilijke situaties wegloopt bijvoorbeeld. Dat waren soms intensieve gesprekken.



De laatste twee weken zijn de zaken veranderd. Hij heeft er een punt achter gezet, tot twee keer toe. Want na de eerste keer, stond hij na een week toch weer voor mijn deur. De redenen die hij geeft waarom hij wil stoppen zijn klein en totaal niet relevant voor als een relatie echt goed is en je er voor wil vechten. Ook wisselt de reden steeds bij hem en erkent hij tegelijkertijd dat het gevoel tussen ons nog steeds heel heftig is. Toen we elkaar de laatste keer zagen, zaten we in elkaars armen, konden we elkaar niet loslaten, bij de voordeur hield hij me vast en maakte hij zich na een half uur met moeite los van mij.



Enfin, een heel verhaal....maar wat ik dus vermoed is dat hij mij wegduwt omdat ik te dichtbij kom. Zijn negatieve zelfbeeld weerhoud hem ervan om iemand echt van hem te laten houden, omdat hij slecht over zichzelf denkt. Dit weekend ga ik met hem praten, voor de laatste keer, want ik wil er voor vechten. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen om hem in te laten zien dat ik hem een mooi mens vind en dat echte liefde helemaal niet eng hoeft te zijn.



Heeft iemand ervaring met dit soort dingen? En kan iemand me zeggen waar ik goed aan doe?

Bedankt voor alle opmerkingen, er zaten zeker heel wat waardevolle tussen, die ik ter harte heb genomen.



Dit weekend heb ik hem weer gezien en gesproken. Het was direct duidelijk dat er nog heel veel gevoel was tussen ons, een speciale band.



We hebben lang gepraat, en ik heb hem verteld dat hoe wij samen met elkaar waren onevenwichtig was en dat ik voorbij was gegaan aan mijzelf door zo mee te gaan in zijn problemen.



We hebben liefdevol afscheid genomen, beloofd contact te houden en ik heb hem achtergelaten met de youtube clip van Harrie Jekkers - Ik hou van mij.



Vanochtend belde hij me om mij te laten weten dat hij over en over naar het liedje heeft geluisterd in het weekend en vanochtend naar zijn huisarts was gegaan om te praten over professionele hulp.



Ik ben blij dat ik ben gaan praten, sterk genoeg was om voor mezelf te kiezen, ook al zat ik jankend in de auto onderweg naar huis terug.



Ik ben er nog niet overheen, vind het eeuwig zonde om iets wat ik herken als bijzonder tussen twee mensen zo te moeten laten lopen, maar het is beter zo.



Bedankt