Relaties
alle pijlers
Partner duwt mij weg.....
zaterdag 31 december 2011 om 10:16
Hallo,
Willen jullie even met mij meedenken?
Ik heb sinds drie maanden een relatie met een nogal gecompliceerde man. Hij heeft een negatief zelfbeeld (wat voortkomt uit zijn jeugd, waarbij zijn vader hem altijd kritiek leverde en zei dat hij niks kon en niks waard was).
De afgelopen 2,5 maand waren als een achtbaan. Vanaf de start waren de emoties en gevoelens tussen ons heel heftig, we zijn er vol ingedoken en het ging perfect voor ons allebei.
Natuurlijk zag ik dat hij veel piekerde (over zijn werk, over zijn kinderen) en dat hij dan de schuld vaak bij zichzelf lag. Hij heeft in het begin van onze relatie opgebiecht dat hij in het verleden veel naar parenclubs ging (alleen), maar dat hij dat niet meer wil en dat hij rust zoekt. Ik vond dat het hem sierde dat hij dat opbiechtte en begreep ook uit zijn verhalen dat het hem steeds maar niet lukte om een echte relatie met iemand te hebben.
Ik ben zelf een behoorlijk constant en stabiel iemand en heb geprobeerd met hem te praten over hoe hij zich voelde en waarom hij de keuzes maakte die hij maakte. Waarom hij bij moeilijke situaties wegloopt bijvoorbeeld. Dat waren soms intensieve gesprekken.
De laatste twee weken zijn de zaken veranderd. Hij heeft er een punt achter gezet, tot twee keer toe. Want na de eerste keer, stond hij na een week toch weer voor mijn deur. De redenen die hij geeft waarom hij wil stoppen zijn klein en totaal niet relevant voor als een relatie echt goed is en je er voor wil vechten. Ook wisselt de reden steeds bij hem en erkent hij tegelijkertijd dat het gevoel tussen ons nog steeds heel heftig is. Toen we elkaar de laatste keer zagen, zaten we in elkaars armen, konden we elkaar niet loslaten, bij de voordeur hield hij me vast en maakte hij zich na een half uur met moeite los van mij.
Enfin, een heel verhaal....maar wat ik dus vermoed is dat hij mij wegduwt omdat ik te dichtbij kom. Zijn negatieve zelfbeeld weerhoud hem ervan om iemand echt van hem te laten houden, omdat hij slecht over zichzelf denkt. Dit weekend ga ik met hem praten, voor de laatste keer, want ik wil er voor vechten. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen om hem in te laten zien dat ik hem een mooi mens vind en dat echte liefde helemaal niet eng hoeft te zijn.
Heeft iemand ervaring met dit soort dingen? En kan iemand me zeggen waar ik goed aan doe?
Willen jullie even met mij meedenken?
Ik heb sinds drie maanden een relatie met een nogal gecompliceerde man. Hij heeft een negatief zelfbeeld (wat voortkomt uit zijn jeugd, waarbij zijn vader hem altijd kritiek leverde en zei dat hij niks kon en niks waard was).
De afgelopen 2,5 maand waren als een achtbaan. Vanaf de start waren de emoties en gevoelens tussen ons heel heftig, we zijn er vol ingedoken en het ging perfect voor ons allebei.
Natuurlijk zag ik dat hij veel piekerde (over zijn werk, over zijn kinderen) en dat hij dan de schuld vaak bij zichzelf lag. Hij heeft in het begin van onze relatie opgebiecht dat hij in het verleden veel naar parenclubs ging (alleen), maar dat hij dat niet meer wil en dat hij rust zoekt. Ik vond dat het hem sierde dat hij dat opbiechtte en begreep ook uit zijn verhalen dat het hem steeds maar niet lukte om een echte relatie met iemand te hebben.
Ik ben zelf een behoorlijk constant en stabiel iemand en heb geprobeerd met hem te praten over hoe hij zich voelde en waarom hij de keuzes maakte die hij maakte. Waarom hij bij moeilijke situaties wegloopt bijvoorbeeld. Dat waren soms intensieve gesprekken.
De laatste twee weken zijn de zaken veranderd. Hij heeft er een punt achter gezet, tot twee keer toe. Want na de eerste keer, stond hij na een week toch weer voor mijn deur. De redenen die hij geeft waarom hij wil stoppen zijn klein en totaal niet relevant voor als een relatie echt goed is en je er voor wil vechten. Ook wisselt de reden steeds bij hem en erkent hij tegelijkertijd dat het gevoel tussen ons nog steeds heel heftig is. Toen we elkaar de laatste keer zagen, zaten we in elkaars armen, konden we elkaar niet loslaten, bij de voordeur hield hij me vast en maakte hij zich na een half uur met moeite los van mij.
Enfin, een heel verhaal....maar wat ik dus vermoed is dat hij mij wegduwt omdat ik te dichtbij kom. Zijn negatieve zelfbeeld weerhoud hem ervan om iemand echt van hem te laten houden, omdat hij slecht over zichzelf denkt. Dit weekend ga ik met hem praten, voor de laatste keer, want ik wil er voor vechten. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen om hem in te laten zien dat ik hem een mooi mens vind en dat echte liefde helemaal niet eng hoeft te zijn.
Heeft iemand ervaring met dit soort dingen? En kan iemand me zeggen waar ik goed aan doe?
zaterdag 31 december 2011 om 15:46
Ik ben het eens met de heersende mening hier en wil nog iets toevoegen.
mocht je toch echt echt nog iets willen proberen dan zou ik hem dat heel kort en duidelijk melden.
bv 'ik denk dat we iets speciaals hebben en wil er nog wel moeite voor doen maar dat moet ook van jou komen anders heeft het geen zin".
en dan niks meer doen, echt niks. Niet bellen niet smsen mailen fben, niks.
dan merk je wel wat hij doet.
sinds ik het motto 'graag of niet " heb aangenomen heb ik voor het eerst een goede gelijkwaardige relatie. Hoe hij reageert niet is niet graag.
Als het de redenen zijn die jij denkt is het daarnaast nog steeds heel erg onvolwassen.
mocht je toch echt echt nog iets willen proberen dan zou ik hem dat heel kort en duidelijk melden.
bv 'ik denk dat we iets speciaals hebben en wil er nog wel moeite voor doen maar dat moet ook van jou komen anders heeft het geen zin".
en dan niks meer doen, echt niks. Niet bellen niet smsen mailen fben, niks.
dan merk je wel wat hij doet.
sinds ik het motto 'graag of niet " heb aangenomen heb ik voor het eerst een goede gelijkwaardige relatie. Hoe hij reageert niet is niet graag.
Als het de redenen zijn die jij denkt is het daarnaast nog steeds heel erg onvolwassen.
zondag 1 januari 2012 om 01:40
quote:Nastik schreef op 31 december 2011 @ 10:24:
[...]
Kijk, hier zou het voor mij al ophouden.
Na 3 maanden ben je verliefd, zit je op de roze wolk en zijn er geen complicaties.
Gelijk der vol ingaan, emotionele achtbaan. Allemaal een no-go. De liefde hoort, zeker als deze zo pril is, geweldig te zijn.
Nu zijn er ook veel relaties gebaseerd op mensen met problemen, die het hebben van die problemen en die zorg voor elkaar voor lief nemen als een soort drugs. Als de liefde maar moeilijk genoeg is, dan zal deze ook wel sterk genoeg zijn om alles aan te kunnen. Maar dat betwijfel ik.
Mijn ervaring leert dat het niks dan ellende brengt, van die gecompliceerde mannen. Die getroost en gesteund moeten worden. Waar je je naar moet schikken, want och "hij heeft het zo moeilijk en hierna zal hij alleen nog maar meer van mij houden." Dat hoop je toch?
Nee meiske, ik zou hier een punt achter zetten. Voor je het weet heb je geen vent meer waar je je aandacht op kan richten. Dit soort tiepes keren de boel in no-time om zodat jij de afhankelijke word en alles voor hem opzij zet. Zonder dat je er ooit wat voor terugkrijgt.
Bedenk maar of dat het waard is.zo he jij leg het goed uit presies zo is mijn relatie 3mnd elkaar kennen en hij heeft het zo moeilijk en wil bewijs zien dat ik het meen met hem omdat zijn exen zoveel gezegd en beloofd hadden en het niet deden en ik ben ook zo gek ik kruip ook voor hem hoe kan een mens zo stom zijn eigenlijk om e denken dat zn relatie slaagd
[...]
Kijk, hier zou het voor mij al ophouden.
Na 3 maanden ben je verliefd, zit je op de roze wolk en zijn er geen complicaties.
Gelijk der vol ingaan, emotionele achtbaan. Allemaal een no-go. De liefde hoort, zeker als deze zo pril is, geweldig te zijn.
Nu zijn er ook veel relaties gebaseerd op mensen met problemen, die het hebben van die problemen en die zorg voor elkaar voor lief nemen als een soort drugs. Als de liefde maar moeilijk genoeg is, dan zal deze ook wel sterk genoeg zijn om alles aan te kunnen. Maar dat betwijfel ik.
Mijn ervaring leert dat het niks dan ellende brengt, van die gecompliceerde mannen. Die getroost en gesteund moeten worden. Waar je je naar moet schikken, want och "hij heeft het zo moeilijk en hierna zal hij alleen nog maar meer van mij houden." Dat hoop je toch?
Nee meiske, ik zou hier een punt achter zetten. Voor je het weet heb je geen vent meer waar je je aandacht op kan richten. Dit soort tiepes keren de boel in no-time om zodat jij de afhankelijke word en alles voor hem opzij zet. Zonder dat je er ooit wat voor terugkrijgt.
Bedenk maar of dat het waard is.zo he jij leg het goed uit presies zo is mijn relatie 3mnd elkaar kennen en hij heeft het zo moeilijk en wil bewijs zien dat ik het meen met hem omdat zijn exen zoveel gezegd en beloofd hadden en het niet deden en ik ben ook zo gek ik kruip ook voor hem hoe kan een mens zo stom zijn eigenlijk om e denken dat zn relatie slaagd
zondag 1 januari 2012 om 08:40
quote:luna400 schreef op 01 januari 2012 @ 01:40:
[...]
zo he jij leg het goed uit presies zo is mijn relatie 3mnd elkaar kennen en hij heeft het zo moeilijk en wil bewijs zien dat ik het meen met hem omdat zijn exen zoveel gezegd en beloofd hadden en het niet deden en ik ben ook zo gek ik kruip ook voor hem hoe kan een mens zo stom zijn eigenlijk om e denken dat zn relatie slaagd
Eh je weet het schijnbaar wel dat het niks is en ook niks wordt.
Misschien is vandaag 01-01-2012 een mooie dag om voor jezelf te kiezen en dat weggewaaide dakraam de deur uit te doen.
[...]
zo he jij leg het goed uit presies zo is mijn relatie 3mnd elkaar kennen en hij heeft het zo moeilijk en wil bewijs zien dat ik het meen met hem omdat zijn exen zoveel gezegd en beloofd hadden en het niet deden en ik ben ook zo gek ik kruip ook voor hem hoe kan een mens zo stom zijn eigenlijk om e denken dat zn relatie slaagd
Eh je weet het schijnbaar wel dat het niks is en ook niks wordt.
Misschien is vandaag 01-01-2012 een mooie dag om voor jezelf te kiezen en dat weggewaaide dakraam de deur uit te doen.
zondag 1 januari 2012 om 13:29
Wat ik nu niet begrijp?
Waarom zijn er vrouwen(mannen) die bewust hun
leven gaan verzieken.
Je weet toch vooruit dat het vragen is om grote problemen.
Je ben 40 en dan ga je zo.n rampe kerel nog een hand
boven z,n hoofd houden.
wat bezield jou,er is al ellende zat op de wereld waar je zelf
niks aan kan doen,en nu ga je bewust zo,n relatie aan.
Af en toe krijg ik de indruk(ik ben 70)dat je iemand in bed
wil hebben
Iedereen wil toch een rustig leven ? dan ga je toch niet bewust
kiezen voor een leven met iemand die je pas 3 maanden
kent,en in die 3 maanden al meer problemen geeft als
een ander in z,n hele leven mee maakt.
Ik zou zeggen ,als je met probleem mensen te maken wil
hebben, ga dan in de zorg werken, dan kan je het s,avonds
van je afzetten.
Maar nu beheerst deze relatie jou hele leven.
wees wijs, opzouten met die kerel.
Waarom zijn er vrouwen(mannen) die bewust hun
leven gaan verzieken.
Je weet toch vooruit dat het vragen is om grote problemen.
Je ben 40 en dan ga je zo.n rampe kerel nog een hand
boven z,n hoofd houden.
wat bezield jou,er is al ellende zat op de wereld waar je zelf
niks aan kan doen,en nu ga je bewust zo,n relatie aan.
Af en toe krijg ik de indruk(ik ben 70)dat je iemand in bed
wil hebben
Iedereen wil toch een rustig leven ? dan ga je toch niet bewust
kiezen voor een leven met iemand die je pas 3 maanden
kent,en in die 3 maanden al meer problemen geeft als
een ander in z,n hele leven mee maakt.
Ik zou zeggen ,als je met probleem mensen te maken wil
hebben, ga dan in de zorg werken, dan kan je het s,avonds
van je afzetten.
Maar nu beheerst deze relatie jou hele leven.
wees wijs, opzouten met die kerel.
zondag 1 januari 2012 om 14:37
Waarom dit soort vrouwen er zijn? Omdat ze onderweg ergens beschadigd zijn en te weinig zelfliefde en zelfrespect hebben. En soms kennen ze niet anders dan drama van huis uit en is dat wat veilig en vertrouwd voelt.
Een rustig, harmonieus leven kan dan volkomen out of place voelen.
De truuk is om te leren zien dat je in staat bent tot, en recht hebt op een fijn leven zonder drama. Dat je niet anders bent dan al die mensen bij wie dat wel lukt, het zit allemaal in je hoofd.
Een rustig, harmonieus leven kan dan volkomen out of place voelen.
De truuk is om te leren zien dat je in staat bent tot, en recht hebt op een fijn leven zonder drama. Dat je niet anders bent dan al die mensen bij wie dat wel lukt, het zit allemaal in je hoofd.
zondag 1 januari 2012 om 15:32
quote:bloemetje77 schreef op 01 januari 2012 @ 14:37:
Waarom dit soort vrouwen er zijn? Omdat ze onderweg ergens beschadigd zijn en te weinig zelfliefde en zelfrespect hebben. En soms kennen ze niet anders dan drama van huis uit en is dat wat veilig en vertrouwd voelt.
Een rustig, harmonieus leven kan dan volkomen out of place voelen.
De truuk is om te leren zien dat je in staat bent tot, en recht hebt op een fijn leven zonder drama. Dat je niet anders bent dan al die mensen bij wie dat wel lukt, het zit allemaal in je hoofd. Hi bloemetje, ik herken veel in jouw beide posts, mag ik vragen of (en hoe) je de 'truuk' geleerd hebt om hier vanaf te komen?
Ik worstel met precies hetzelfde nl...
Waarom dit soort vrouwen er zijn? Omdat ze onderweg ergens beschadigd zijn en te weinig zelfliefde en zelfrespect hebben. En soms kennen ze niet anders dan drama van huis uit en is dat wat veilig en vertrouwd voelt.
Een rustig, harmonieus leven kan dan volkomen out of place voelen.
De truuk is om te leren zien dat je in staat bent tot, en recht hebt op een fijn leven zonder drama. Dat je niet anders bent dan al die mensen bij wie dat wel lukt, het zit allemaal in je hoofd. Hi bloemetje, ik herken veel in jouw beide posts, mag ik vragen of (en hoe) je de 'truuk' geleerd hebt om hier vanaf te komen?
Ik worstel met precies hetzelfde nl...
zondag 1 januari 2012 om 15:46
De truc, Ruby Ann, zit em in het verantwoordelijk maken van je eigen welzijn. In het gaan ontwikkelijk van respect voor jezelf en anderen.
Het heeft alles te maken met grenzeloosheid en respectloosheid voor jezelf en voor de ander. Man en vrouw in zo een relatie zijn niet fouter of beter dan elkaar. Alleen uit het zich anders bij man en vrouw waardoor een vrouw er vaker aan onderdoor gaat dan de man. Echter beide draait het om hetzelfde. Het overtreden van grenzen van elkaar en bij jezelf en het geen enkel respect hebben voor elkaar.
Het 'slachtoffer' denkt vaak juist dat ze dat wel is en hoge normen en waarden heeft. Als je heel goed kijkt dan zie je dat dat niet het geval is. De normen en waarden komen alleen haar goed uit op dat moment.
Respect en liefde begint ALTIJD bij jezelf. Wat je niet hebt, kun je immers niet geven.
Vrouwen in deze situatie zijn beter af aan zichzelf te werken alvorens een nieuwe relatie aan te gaan. Een goede, stabiele, respectvolle man zullen ze niet waarderen. ( Immers wordt je dan gewezen op je tekortkomingen omdat bepaald gedrag niet gepikt wordt door een stabiel persoon. En wijzen op tekortkomingen is juist niet hetgeen zo iemand wil. Die zoekt een egoboost omdat ze dat zelf niet kan produceren en afhankelijk is van het sponzen.) met als gevolg weer in eenzelfde soort relatie aan te gaan.
De kick van drama, de kick van verbondenheid in individuele situaties (wij versus de wereld) gecombineerd met passionele seks wat voortkomt uit die vormen van kick werken erg verslavend. Een normale relatie wordt daarna al snel gezien als saai en burgelijk.
Pas als je daar uit raakt en jezelf verantwoordelijk maakt voor jezelf, zie je dat je die afhankelijkheden niet meer nodig hebt waardoor een normale relatie juist zeer gewenst is.
Trucje ligt dus in jezelf. Interne locus of control.
Het nadeel is dat je anderen wat minder hard de schuld kan geven van je eigen ellende.
Het heeft alles te maken met grenzeloosheid en respectloosheid voor jezelf en voor de ander. Man en vrouw in zo een relatie zijn niet fouter of beter dan elkaar. Alleen uit het zich anders bij man en vrouw waardoor een vrouw er vaker aan onderdoor gaat dan de man. Echter beide draait het om hetzelfde. Het overtreden van grenzen van elkaar en bij jezelf en het geen enkel respect hebben voor elkaar.
Het 'slachtoffer' denkt vaak juist dat ze dat wel is en hoge normen en waarden heeft. Als je heel goed kijkt dan zie je dat dat niet het geval is. De normen en waarden komen alleen haar goed uit op dat moment.
Respect en liefde begint ALTIJD bij jezelf. Wat je niet hebt, kun je immers niet geven.
Vrouwen in deze situatie zijn beter af aan zichzelf te werken alvorens een nieuwe relatie aan te gaan. Een goede, stabiele, respectvolle man zullen ze niet waarderen. ( Immers wordt je dan gewezen op je tekortkomingen omdat bepaald gedrag niet gepikt wordt door een stabiel persoon. En wijzen op tekortkomingen is juist niet hetgeen zo iemand wil. Die zoekt een egoboost omdat ze dat zelf niet kan produceren en afhankelijk is van het sponzen.) met als gevolg weer in eenzelfde soort relatie aan te gaan.
De kick van drama, de kick van verbondenheid in individuele situaties (wij versus de wereld) gecombineerd met passionele seks wat voortkomt uit die vormen van kick werken erg verslavend. Een normale relatie wordt daarna al snel gezien als saai en burgelijk.
Pas als je daar uit raakt en jezelf verantwoordelijk maakt voor jezelf, zie je dat je die afhankelijkheden niet meer nodig hebt waardoor een normale relatie juist zeer gewenst is.
Trucje ligt dus in jezelf. Interne locus of control.
Het nadeel is dat je anderen wat minder hard de schuld kan geven van je eigen ellende.
zondag 1 januari 2012 om 16:04
2 jaar therapie hier. ...
Niet alleen voor relaties hoor. Vroeger had ik juist hele fijne stabiele partners met hele harmonieuze achtergronden maar ik voelde me daarin niet goed genoeg. Alsof ik de boel eigenlijk voor de gek hield. Erg hè... terwijl ik deed niks raars, ben een hartstikke leuke vrouw verder, gewoon gebrek aan zelfvertrouwen....
Daarna wat dramarelaties gehad maar gelukkig redelijk snel daar wel mee gekapt omdat ik ergens toch wel wist dat dit niet goed was. Dat stemmetje in je achterhoofd... die stem die de enige echte waarheid spreekt maar die je zo makkelijk met spannende emoties en grootse opofferingsgedachten (maar ik hoor bij hem, het is ons lot,.. bladiebla..) kan sussen.
Dit veranderen is moeilijk, het ligt echt aan eigenwaarde.Je moet voor jezelf een leuk leven opbouwen zodat zo'n man ook niet gelijk je "redder" hoeft te zijn en je niet zo emotioneel afhankelijk bent. Hobby's, vriendinnen, en bij alles afvragen "is dit goed voor mij?" " "ben ik mijn beste vriendin als ik deze keuze maak?"
Ik ben er ook nog niet, ben nog niet zo lang geleden weer even in de valkuil getrapt. Maar dit keer met open ogen en heb het gelijk uitgemaakt zodra ik doorhad dat het weer zo'n complex, narcistisch type betrof. En dat is het belangrijkste, je kan het niet altijd aan de neus van iemand zien hoe die is, als je er maar uitstapt als je doorkrijgt dat het niet goed voor je is! Niet blijven hangen omdat je al geinvesteerd hebt of omdat je denkt dat je anders nooit meer liefde vindt! En als je eigenwaarde weer op peil is luister je steeds sneller naar dit rationele stemmetje, waarmee het leed beperkt blijft.
Ik ga nu weer vrolijk, onbeschadigd, verder daten. En ik probeer bewust types uit te zoeken die eigenlijk niet mijn instinctieve aantrekking hebben maar op papier wel heel stabiel en leuk klinken. Waar wij instinctief tot aangetrokken zijn is vaak niet het beste! Je moet jezelf daarin uit gaan dagen om je patroon te doorbreken.
Ook al klinkt het in eerste instantie voor ons saai zo'n stabiel type... maar wil je dramaloos leven of niet?
Niet alleen voor relaties hoor. Vroeger had ik juist hele fijne stabiele partners met hele harmonieuze achtergronden maar ik voelde me daarin niet goed genoeg. Alsof ik de boel eigenlijk voor de gek hield. Erg hè... terwijl ik deed niks raars, ben een hartstikke leuke vrouw verder, gewoon gebrek aan zelfvertrouwen....
Daarna wat dramarelaties gehad maar gelukkig redelijk snel daar wel mee gekapt omdat ik ergens toch wel wist dat dit niet goed was. Dat stemmetje in je achterhoofd... die stem die de enige echte waarheid spreekt maar die je zo makkelijk met spannende emoties en grootse opofferingsgedachten (maar ik hoor bij hem, het is ons lot,.. bladiebla..) kan sussen.
Dit veranderen is moeilijk, het ligt echt aan eigenwaarde.Je moet voor jezelf een leuk leven opbouwen zodat zo'n man ook niet gelijk je "redder" hoeft te zijn en je niet zo emotioneel afhankelijk bent. Hobby's, vriendinnen, en bij alles afvragen "is dit goed voor mij?" " "ben ik mijn beste vriendin als ik deze keuze maak?"
Ik ben er ook nog niet, ben nog niet zo lang geleden weer even in de valkuil getrapt. Maar dit keer met open ogen en heb het gelijk uitgemaakt zodra ik doorhad dat het weer zo'n complex, narcistisch type betrof. En dat is het belangrijkste, je kan het niet altijd aan de neus van iemand zien hoe die is, als je er maar uitstapt als je doorkrijgt dat het niet goed voor je is! Niet blijven hangen omdat je al geinvesteerd hebt of omdat je denkt dat je anders nooit meer liefde vindt! En als je eigenwaarde weer op peil is luister je steeds sneller naar dit rationele stemmetje, waarmee het leed beperkt blijft.
Ik ga nu weer vrolijk, onbeschadigd, verder daten. En ik probeer bewust types uit te zoeken die eigenlijk niet mijn instinctieve aantrekking hebben maar op papier wel heel stabiel en leuk klinken. Waar wij instinctief tot aangetrokken zijn is vaak niet het beste! Je moet jezelf daarin uit gaan dagen om je patroon te doorbreken.
Ook al klinkt het in eerste instantie voor ons saai zo'n stabiel type... maar wil je dramaloos leven of niet?
zondag 1 januari 2012 om 16:07
quote:rozenstruikje schreef op 01 januari 2012 @ 15:47:
Ik lees trouwens volledig voor uit eigen werk. Got the tshirt zeg maar Mooi gezegd rozenstruikje, ik heb nog wel een lange weg te gaan denk ik...
Vind inderdaad de stabiele man al snel 'saai' en kick ook op drama, hoge pieken en diepe dalen..
Kom net uit een probleem relatie waarin ik echt als een jojo behandeld ben (m'n eigen schuld dus zit niet in de slachtofferrol) maar vraag me echt af waarom ik niet voor mezelf heb gekozen, aangezien ik er echt aan onderdoor ben gegaan..
Ik voel ook echt diep gewortelde liefde voor deze man maar door fundamentele verschillen die voor hem erg belangrijk bleken te zijn, is de relatie nu officieel door hem beeindigd..
Ik ben echt hard en diep gevallen, voelde en voel me nog steeds erg gekwetst, minderwaardig en kan het moeilijk loslaten.
Vooral omdat de liefde er van beide kanten nog steeds is, valt het me erg zwaar.
Anyway, jij bent er in elk geval dus goed mee bezig, hoop dat ik dat ook zo mag gaan zien!
Ik lees trouwens volledig voor uit eigen werk. Got the tshirt zeg maar Mooi gezegd rozenstruikje, ik heb nog wel een lange weg te gaan denk ik...
Vind inderdaad de stabiele man al snel 'saai' en kick ook op drama, hoge pieken en diepe dalen..
Kom net uit een probleem relatie waarin ik echt als een jojo behandeld ben (m'n eigen schuld dus zit niet in de slachtofferrol) maar vraag me echt af waarom ik niet voor mezelf heb gekozen, aangezien ik er echt aan onderdoor ben gegaan..
Ik voel ook echt diep gewortelde liefde voor deze man maar door fundamentele verschillen die voor hem erg belangrijk bleken te zijn, is de relatie nu officieel door hem beeindigd..
Ik ben echt hard en diep gevallen, voelde en voel me nog steeds erg gekwetst, minderwaardig en kan het moeilijk loslaten.
Vooral omdat de liefde er van beide kanten nog steeds is, valt het me erg zwaar.
Anyway, jij bent er in elk geval dus goed mee bezig, hoop dat ik dat ook zo mag gaan zien!
zondag 1 januari 2012 om 16:11
quote:rozenstruikje schreef op 01 januari 2012 @ 15:46:
Een goede, stabiele, respectvolle man zullen ze niet waarderen. ( Immers wordt je dan gewezen op je tekortkomingen
.......
De kick van drama, de kick van verbondenheid in individuele situaties (wij versus de wereld) gecombineerd met passionele seks wat voortkomt uit die vormen van kick werken erg verslavend. Een normale relatie wordt daarna al snel gezien als saai en burgelijk.
......
Pas als je daar uit raakt en jezelf verantwoordelijk maakt voor jezelf, zie je dat je die afhankelijkheden niet meer nodig hebt waardoor een normale relatie juist zeer gewenst is.
.
Ben het met je hele verhaal eens, heb even wat stukjes geknipt die imo zeer treffend zijn. Dit is idd wat sommige vrouwen weghoudt van een normale, fijne relatie.
Grappig (en beetje triest..)dat toch zo veel vrouwen dit herkennen en steeds weer met complexe kind-mannen gaan worstelen ipv zichzelf wat beters gunnen.
Een goede, stabiele, respectvolle man zullen ze niet waarderen. ( Immers wordt je dan gewezen op je tekortkomingen
.......
De kick van drama, de kick van verbondenheid in individuele situaties (wij versus de wereld) gecombineerd met passionele seks wat voortkomt uit die vormen van kick werken erg verslavend. Een normale relatie wordt daarna al snel gezien als saai en burgelijk.
......
Pas als je daar uit raakt en jezelf verantwoordelijk maakt voor jezelf, zie je dat je die afhankelijkheden niet meer nodig hebt waardoor een normale relatie juist zeer gewenst is.
.
Ben het met je hele verhaal eens, heb even wat stukjes geknipt die imo zeer treffend zijn. Dit is idd wat sommige vrouwen weghoudt van een normale, fijne relatie.
Grappig (en beetje triest..)dat toch zo veel vrouwen dit herkennen en steeds weer met complexe kind-mannen gaan worstelen ipv zichzelf wat beters gunnen.
zondag 1 januari 2012 om 16:16
quote:bloemetje77 schreef op 01 januari 2012 @ 16:04:
2 jaar therapie. Niet alleen voor relaties hoor. Vroeger had ik juist hele fijne stabiele partners met hele harmonieuze achtergronden maar ik voelde me daarin niet goed genoeg. Alsof ik de boel eigenlijk voor de gek hield. Erg hè... terwijl ik deed niks raars, ben een hartstikke leuke vrouw verder, gewoon gebrek aan zelfvertrouwen....
Ah, dit herken ik ook..
Daarna wat dramarelaties gehad maar gelukkig redelijk snel daar wel mee gekapt omdat ik ergens toch wel wist dat dit niet goed was. Dat stemmetje in je achterhoofd... die stem die de enige echte waarheid spreekt maar die je zo makkelijk met spannende emoties en grootse opofferingsgedachten (maar ik hoor bij hem, het is ons lot,.. bladiebla..) kan sussen.
En dit helemaal, "ik hoor bij hem, het is ons lot"...
Ook al had ik dan bij mijn laatste relatie eerlijk gezegd geen stemmetje in mijn achterhoofd dat het niet goed was.. Voelde me echt geliefd en vertrouwd bij hem..
Alleen zijn eeuwige getwijfel over ons, brak mijn zelfvertrouwen enorm af (nou ja, wat ik uberhaupt aan zelfvertrouwen had..)
Maar hij was ook eerlijk, dat vond ik, ondanks dat ik het niet leuk vond, wel weer erg fijn..
Ik ben alleen te ver mee gegaan met begrip tonen, ik had zelf nl. helemaal geen twijfels en vond het vreselijk mezelf steeds te 'moeten' bewijzen en hem overtuigen dat we heus goed voor elkaar waren... Tsssss
Dit veranderen is moeilijk, het ligt echt aan eigenwaarde.Je moet voor jezelf een leuk leven opbouwen zodat zo'n man ook niet gelijk je "redder" hoeft te zijn en je niet zo emotioneel afhankelijk bent. Hobby's, vriendinnen, en bij alles afvragen "is dit goed voor mij?" " "ben ik mijn beste vriendin als ik deze keuze maak?"
Moeilijk vind ik dat nog steeds...
Ik ben er ook nog niet, ben nog niet zo lang geleden weer even in de valkuil getrapt. Maar dit keer met open ogen en heb het gelijk uitgemaakt zodra ik doorhad dat het weer zo'n complex, narcistisch type betrof. En dat is het belangrijkste, je kan het niet altijd aan de neus van iemand zien hoe die is, als je er maar uitstapt als je doorkrijgt dat het niet goed voor je is! Niet blijven hangen omdat je al geinvesteerd hebt of omdat je denkt dat je anders nooit meer liefde vindt! En als je eigenwaarde weer op peil is luister je steeds sneller naar dit rationele stemmetje, waarmee het leed beperkt blijft.
Ik ga nu weer vrolijk, onbeschadigd, verder daten. En ik probeer bewust types uit te zoeken die eigenlijk niet mijn instinctieve aantrekking hebben maar op papier wel heel stabiel en leuk klinken. Waar wij instinctief tot aangetrokken zijn is vaak niet het beste! Je moet jezelf daarin uit gaan dagen om je patroon te doorbreken.
Ook al klinkt het in eerste instantie voor ons saai zo'n stabiel type... maar wil je dramaloos leven of niet?Ik hoef niet perse dramaloos te leven want ik wil ook passie, hartstocht en euforie voelen!
En een 'saaie' man kan nog zo goed matchen op papier, hij moet me wel kunnen raken, prikkelen en mijn interesse opwekken!
2 jaar therapie. Niet alleen voor relaties hoor. Vroeger had ik juist hele fijne stabiele partners met hele harmonieuze achtergronden maar ik voelde me daarin niet goed genoeg. Alsof ik de boel eigenlijk voor de gek hield. Erg hè... terwijl ik deed niks raars, ben een hartstikke leuke vrouw verder, gewoon gebrek aan zelfvertrouwen....
Ah, dit herken ik ook..
Daarna wat dramarelaties gehad maar gelukkig redelijk snel daar wel mee gekapt omdat ik ergens toch wel wist dat dit niet goed was. Dat stemmetje in je achterhoofd... die stem die de enige echte waarheid spreekt maar die je zo makkelijk met spannende emoties en grootse opofferingsgedachten (maar ik hoor bij hem, het is ons lot,.. bladiebla..) kan sussen.
En dit helemaal, "ik hoor bij hem, het is ons lot"...
Ook al had ik dan bij mijn laatste relatie eerlijk gezegd geen stemmetje in mijn achterhoofd dat het niet goed was.. Voelde me echt geliefd en vertrouwd bij hem..
Alleen zijn eeuwige getwijfel over ons, brak mijn zelfvertrouwen enorm af (nou ja, wat ik uberhaupt aan zelfvertrouwen had..)
Maar hij was ook eerlijk, dat vond ik, ondanks dat ik het niet leuk vond, wel weer erg fijn..
Ik ben alleen te ver mee gegaan met begrip tonen, ik had zelf nl. helemaal geen twijfels en vond het vreselijk mezelf steeds te 'moeten' bewijzen en hem overtuigen dat we heus goed voor elkaar waren... Tsssss
Dit veranderen is moeilijk, het ligt echt aan eigenwaarde.Je moet voor jezelf een leuk leven opbouwen zodat zo'n man ook niet gelijk je "redder" hoeft te zijn en je niet zo emotioneel afhankelijk bent. Hobby's, vriendinnen, en bij alles afvragen "is dit goed voor mij?" " "ben ik mijn beste vriendin als ik deze keuze maak?"
Moeilijk vind ik dat nog steeds...
Ik ben er ook nog niet, ben nog niet zo lang geleden weer even in de valkuil getrapt. Maar dit keer met open ogen en heb het gelijk uitgemaakt zodra ik doorhad dat het weer zo'n complex, narcistisch type betrof. En dat is het belangrijkste, je kan het niet altijd aan de neus van iemand zien hoe die is, als je er maar uitstapt als je doorkrijgt dat het niet goed voor je is! Niet blijven hangen omdat je al geinvesteerd hebt of omdat je denkt dat je anders nooit meer liefde vindt! En als je eigenwaarde weer op peil is luister je steeds sneller naar dit rationele stemmetje, waarmee het leed beperkt blijft.
Ik ga nu weer vrolijk, onbeschadigd, verder daten. En ik probeer bewust types uit te zoeken die eigenlijk niet mijn instinctieve aantrekking hebben maar op papier wel heel stabiel en leuk klinken. Waar wij instinctief tot aangetrokken zijn is vaak niet het beste! Je moet jezelf daarin uit gaan dagen om je patroon te doorbreken.
Ook al klinkt het in eerste instantie voor ons saai zo'n stabiel type... maar wil je dramaloos leven of niet?Ik hoef niet perse dramaloos te leven want ik wil ook passie, hartstocht en euforie voelen!
En een 'saaie' man kan nog zo goed matchen op papier, hij moet me wel kunnen raken, prikkelen en mijn interesse opwekken!
zondag 1 januari 2012 om 16:16
Je hebt niet voor jezelf gekozen omdat dat meteen betekent dat je bepaalde zaken in jezelf aan MOET gaan.
De drama is een manier om onbewust te gaan verschuilen. Een nare instabiele factor geeft ook een mogelijkheid tot vechten, om je weer sterker te kunnen voelen.
Je bent gekwetst door jezelf. Niet zozeer door iemand die toch niet echt in staat is lief te hebben.
Die diepgewortelde liefde, is dat echt liefde voor hem? Stel je voor dat hij ineens echt een verantwoordelijk, respectvol persoon zou worden. Dan heb je kans dat je hem zelf zou bedriegen met weer een andere foute man. Het draait dus helemaal niet om diepgewortelde liefde, maar een zeer kwetsbaar ego. Je traumatiseert jezelf continue. Dat doet hij niet, dat doe je zelf.
Wat je zal moeten doen is niet eens ellenlange therapie om telkens weer hetzelfde te horen. Maar simpelweg doen wat goed voor je is. En dat komt niet perse overeen met wat goed voor je VOELT.
Ik ben mss nog wel harder gevallen voor ik echt wilde veranderen. Ik ben tig keer terug gegaan tegen beter weten in. Ik heb daarmee mezelf echt beschadigd.
You be careful. Als je eenzelfde soort man hebt dan komt hij wel na wat geneukt te hebben weer bij je terug. En dat is geen goed nieuws.
Je moet echt uitgaan van de lange termijn. Korte termijn kan hij je beter laten voelen op momenten. Op lange termijn eindig je volledig leegezogen. Het is als heroine. Dat shotje laat je toch eventjes lekker voelen..
De drama is een manier om onbewust te gaan verschuilen. Een nare instabiele factor geeft ook een mogelijkheid tot vechten, om je weer sterker te kunnen voelen.
Je bent gekwetst door jezelf. Niet zozeer door iemand die toch niet echt in staat is lief te hebben.
Die diepgewortelde liefde, is dat echt liefde voor hem? Stel je voor dat hij ineens echt een verantwoordelijk, respectvol persoon zou worden. Dan heb je kans dat je hem zelf zou bedriegen met weer een andere foute man. Het draait dus helemaal niet om diepgewortelde liefde, maar een zeer kwetsbaar ego. Je traumatiseert jezelf continue. Dat doet hij niet, dat doe je zelf.
Wat je zal moeten doen is niet eens ellenlange therapie om telkens weer hetzelfde te horen. Maar simpelweg doen wat goed voor je is. En dat komt niet perse overeen met wat goed voor je VOELT.
Ik ben mss nog wel harder gevallen voor ik echt wilde veranderen. Ik ben tig keer terug gegaan tegen beter weten in. Ik heb daarmee mezelf echt beschadigd.
You be careful. Als je eenzelfde soort man hebt dan komt hij wel na wat geneukt te hebben weer bij je terug. En dat is geen goed nieuws.
Je moet echt uitgaan van de lange termijn. Korte termijn kan hij je beter laten voelen op momenten. Op lange termijn eindig je volledig leegezogen. Het is als heroine. Dat shotje laat je toch eventjes lekker voelen..
zondag 1 januari 2012 om 16:17
quote:bloemetje77 schreef op 01 januari 2012 @ 16:11:
[...]
Ben het met je hele verhaal eens, heb even wat stukjes geknipt die imo zeer treffend zijn. Dit is idd wat sommige vrouwen weghoudt van een normale, fijne relatie.
Grappig (en beetje triest..)dat toch zo veel vrouwen dit herkennen en steeds weer met complexe kind-mannen gaan worstelen ipv zichzelf wat beters gunnen.Het verbaaste mij ook hoeveel situaties zo zijn. Dat is best wel heel erg triest.
[...]
Ben het met je hele verhaal eens, heb even wat stukjes geknipt die imo zeer treffend zijn. Dit is idd wat sommige vrouwen weghoudt van een normale, fijne relatie.
Grappig (en beetje triest..)dat toch zo veel vrouwen dit herkennen en steeds weer met complexe kind-mannen gaan worstelen ipv zichzelf wat beters gunnen.Het verbaaste mij ook hoeveel situaties zo zijn. Dat is best wel heel erg triest.
zondag 1 januari 2012 om 16:22
quote:Ruby-Ann schreef op 01 januari 2012 @ 16:16:
[...]
En dit helemaal, "ik hoor bij hem, het is ons lot"...
Ook al had ik dan bij mijn laatste relatie eerlijk gezegd geen stemmetje in mijn achterhoofd dat het niet goed was.. Voelde me echt geliefd en vertrouwd bij hem..
Alleen zijn eeuwige getwijfel over ons, brak mijn zelfvertrouwen enorm af (nou ja, wat ik uberhaupt aan zelfvertrouwen had..)
Maar hij was ook eerlijk, dat vond ik, ondanks dat ik het niet leuk vond, wel weer erg fijn..
Ik ben alleen te ver mee gegaan met begrip tonen, ik had zelf nl. helemaal geen twijfels en vond het vreselijk mezelf steeds te 'moeten' bewijzen en hem overtuigen dat we heus goed voor elkaar waren... Tsssss
[/b]En dat je dat vreselijk vond was geen signaal voor je dat er iets niet klopte? Dat is dat stemmetje meis! Een relatie moet niet vreselijk voelen over dat soort basale dingen, je zou iemand niet moeten hoeven overtuigen van waarom jullie bij elkaar zijn, dat is toch belachelijk... en dat wéét je... alleen naar dat weten luister je niet want dat doet pijn. Dan moet je namelijk keuzes gaan maken...
[...]
En dit helemaal, "ik hoor bij hem, het is ons lot"...
Ook al had ik dan bij mijn laatste relatie eerlijk gezegd geen stemmetje in mijn achterhoofd dat het niet goed was.. Voelde me echt geliefd en vertrouwd bij hem..
Alleen zijn eeuwige getwijfel over ons, brak mijn zelfvertrouwen enorm af (nou ja, wat ik uberhaupt aan zelfvertrouwen had..)
Maar hij was ook eerlijk, dat vond ik, ondanks dat ik het niet leuk vond, wel weer erg fijn..
Ik ben alleen te ver mee gegaan met begrip tonen, ik had zelf nl. helemaal geen twijfels en vond het vreselijk mezelf steeds te 'moeten' bewijzen en hem overtuigen dat we heus goed voor elkaar waren... Tsssss
[/b]En dat je dat vreselijk vond was geen signaal voor je dat er iets niet klopte? Dat is dat stemmetje meis! Een relatie moet niet vreselijk voelen over dat soort basale dingen, je zou iemand niet moeten hoeven overtuigen van waarom jullie bij elkaar zijn, dat is toch belachelijk... en dat wéét je... alleen naar dat weten luister je niet want dat doet pijn. Dan moet je namelijk keuzes gaan maken...
zondag 1 januari 2012 om 16:23
Ik hoef niet perse dramaloos te leven want ik wil ook passie, hartstocht en euforie voelen!
En een 'saaie' man kan nog zo goed matchen op papier, hij moet me wel kunnen raken, prikkelen en mijn interesse opwekken!
Dat kan. Maar besef wel dat het ene hand in hand gaat met het andere. Dat gevoel is fantastisch, maar de dalen die er tegenover staan zijn vele malen dieper. En waar de pieken momentopnames zijn, zijn die diepe dalen blijvend traumatiserend.
En waar die saaie man echte interesse heeft in jouw persoon en echt jouw belangen in acht neemt, wil je eigenlijk liever een fake variant. Waarvan je er vanuit kan gaan dat alle passie en euforie 100% egoisme is. En dat het ook wederzijds is. Het heeft niets te maken met liefde, maar om je ego.
Kies je het ene, krijg je het andere er graties bij.
En een 'saaie' man kan nog zo goed matchen op papier, hij moet me wel kunnen raken, prikkelen en mijn interesse opwekken!
Dat kan. Maar besef wel dat het ene hand in hand gaat met het andere. Dat gevoel is fantastisch, maar de dalen die er tegenover staan zijn vele malen dieper. En waar de pieken momentopnames zijn, zijn die diepe dalen blijvend traumatiserend.
En waar die saaie man echte interesse heeft in jouw persoon en echt jouw belangen in acht neemt, wil je eigenlijk liever een fake variant. Waarvan je er vanuit kan gaan dat alle passie en euforie 100% egoisme is. En dat het ook wederzijds is. Het heeft niets te maken met liefde, maar om je ego.
Kies je het ene, krijg je het andere er graties bij.
zondag 1 januari 2012 om 16:28
Als je vrede hebt in jezelf en je het jezelf gaat gunnen om het beste uit het leven te halen voor jou.
Dan ga je ook verlangen naar een rustige relatie, dan kan die dramatiek, spanning en euforie je gestolen worden. Die zijn namelijk vaak destructief, dat heb je zelf ervaren, er blijft niks van je over in en na zo'n "euforische" relatie....
Dan ga je ook verlangen naar een rustige relatie, dan kan die dramatiek, spanning en euforie je gestolen worden. Die zijn namelijk vaak destructief, dat heb je zelf ervaren, er blijft niks van je over in en na zo'n "euforische" relatie....
zondag 1 januari 2012 om 16:31
quote:rozenstruikje schreef op 01 januari 2012 @ 16:16:
Je hebt niet voor jezelf gekozen omdat dat meteen betekent dat je bepaalde zaken in jezelf aan MOET gaan.
De drama is een manier om onbewust te gaan verschuilen. Een nare instabiele factor geeft ook een mogelijkheid tot vechten, om je weer sterker te kunnen voelen.
Ik vecht idd altijd, dat is een tweede natuur geworden van mij..
Iets wat moeilijk en onmogelijk lijkt, is voor mij de ultieme uitdaging om te laten zien dat dit gaat werken!
De man die geinteresseerd is in mij laat ik bij voorbaat al links liggen want ik word juist getriggerd door de man die mij in eerste instantie niet wil... Hoe raar maar echt waar!
Je bent gekwetst door jezelf. Niet zozeer door iemand die toch niet echt in staat is lief te hebben.
Die diepgewortelde liefde, is dat echt liefde voor hem? Stel je voor dat hij ineens echt een verantwoordelijk, respectvol persoon zou worden. Dan heb je kans dat je hem zelf zou bedriegen met weer een andere foute man. Het draait dus helemaal niet om diepgewortelde liefde, maar een zeer kwetsbaar ego. Je traumatiseert jezelf continue. Dat doet hij niet, dat doe je zelf.
Autsj, ik ben in het verleden meerdere malen vreemd gegaan doordat ik een relatie had met 'saaie' man maar dat zou ik echt nooit meer doen, de pijn die daar uit voortkomt is echt onbeschrijfelijk..
In de situatie met laatste vriend, was dit geen 'foute' man maar hij hield oprecht van me en was betrouwbaar.. Heb er nooit over in gezeten dat hij me zou bedriegen of wat dan ook..
Alleen had hij een eeuwig durende strijd met zijn gevoel en verstand, ik matchte eigenlijk niet met zijn manier van leven maar hij werd ook juist aangetrokken door mijn 'vrije' manier van denken en openhartigheid..
Wat je zal moeten doen is niet eens ellenlange therapie om telkens weer hetzelfde te horen. Maar simpelweg doen wat goed voor je is. En dat komt niet perse overeen met wat goed voor je VOELT.
Ja daar zeg je wat, zit alweer tijdje in therapie maar je moet het uiteindelijk toch zelf doen.. Inderdaad bepalen wat goed IS ipv wat goed VOELT..
Erg moeilijk vind ik dat, aangezien ik altijd op gevoel vaar niet op verstand...
Op mijn werk kan ik dit bijv. wel weer heel goed, vooral veel verstand en minder gevoel laten meespelen..
Maar daardoor heb ik wel altijd het gevoel toneel te spelen op mijn werk wat ook niet gezond is..
Ik ben mss nog wel harder gevallen voor ik echt wilde veranderen. Ik ben tig keer terug gegaan tegen beter weten in. Ik heb daarmee mezelf echt beschadigd.
You be careful. Als je eenzelfde soort man hebt dan komt hij wel na wat geneukt te hebben weer bij je terug. En dat is geen goed nieuws.
Hij komt niet terug en rondneuken is niet van toepassing op hem..
Was het maar waar eerlijk gezegd, daar had ik meer vrede mee gehad (hoe raar dat ook klinkt Dat is 'maar' fysiek' en ik weet hoe leeg dat kan zijn..)
Je moet echt uitgaan van de lange termijn. Korte termijn kan hij je beter laten voelen op momenten. Op lange termijn eindig je volledig leegezogen. Het is als heroine. Dat shotje laat je toch eventjes lekker voelen..Eens..
Je hebt niet voor jezelf gekozen omdat dat meteen betekent dat je bepaalde zaken in jezelf aan MOET gaan.
De drama is een manier om onbewust te gaan verschuilen. Een nare instabiele factor geeft ook een mogelijkheid tot vechten, om je weer sterker te kunnen voelen.
Ik vecht idd altijd, dat is een tweede natuur geworden van mij..
Iets wat moeilijk en onmogelijk lijkt, is voor mij de ultieme uitdaging om te laten zien dat dit gaat werken!
De man die geinteresseerd is in mij laat ik bij voorbaat al links liggen want ik word juist getriggerd door de man die mij in eerste instantie niet wil... Hoe raar maar echt waar!
Je bent gekwetst door jezelf. Niet zozeer door iemand die toch niet echt in staat is lief te hebben.
Die diepgewortelde liefde, is dat echt liefde voor hem? Stel je voor dat hij ineens echt een verantwoordelijk, respectvol persoon zou worden. Dan heb je kans dat je hem zelf zou bedriegen met weer een andere foute man. Het draait dus helemaal niet om diepgewortelde liefde, maar een zeer kwetsbaar ego. Je traumatiseert jezelf continue. Dat doet hij niet, dat doe je zelf.
Autsj, ik ben in het verleden meerdere malen vreemd gegaan doordat ik een relatie had met 'saaie' man maar dat zou ik echt nooit meer doen, de pijn die daar uit voortkomt is echt onbeschrijfelijk..
In de situatie met laatste vriend, was dit geen 'foute' man maar hij hield oprecht van me en was betrouwbaar.. Heb er nooit over in gezeten dat hij me zou bedriegen of wat dan ook..
Alleen had hij een eeuwig durende strijd met zijn gevoel en verstand, ik matchte eigenlijk niet met zijn manier van leven maar hij werd ook juist aangetrokken door mijn 'vrije' manier van denken en openhartigheid..
Wat je zal moeten doen is niet eens ellenlange therapie om telkens weer hetzelfde te horen. Maar simpelweg doen wat goed voor je is. En dat komt niet perse overeen met wat goed voor je VOELT.
Ja daar zeg je wat, zit alweer tijdje in therapie maar je moet het uiteindelijk toch zelf doen.. Inderdaad bepalen wat goed IS ipv wat goed VOELT..
Erg moeilijk vind ik dat, aangezien ik altijd op gevoel vaar niet op verstand...
Op mijn werk kan ik dit bijv. wel weer heel goed, vooral veel verstand en minder gevoel laten meespelen..
Maar daardoor heb ik wel altijd het gevoel toneel te spelen op mijn werk wat ook niet gezond is..
Ik ben mss nog wel harder gevallen voor ik echt wilde veranderen. Ik ben tig keer terug gegaan tegen beter weten in. Ik heb daarmee mezelf echt beschadigd.
You be careful. Als je eenzelfde soort man hebt dan komt hij wel na wat geneukt te hebben weer bij je terug. En dat is geen goed nieuws.
Hij komt niet terug en rondneuken is niet van toepassing op hem..
Was het maar waar eerlijk gezegd, daar had ik meer vrede mee gehad (hoe raar dat ook klinkt Dat is 'maar' fysiek' en ik weet hoe leeg dat kan zijn..)
Je moet echt uitgaan van de lange termijn. Korte termijn kan hij je beter laten voelen op momenten. Op lange termijn eindig je volledig leegezogen. Het is als heroine. Dat shotje laat je toch eventjes lekker voelen..Eens..
zondag 1 januari 2012 om 16:37
Het is lastige materie Ruby. Ik weet nog wel dat ik gewoon echt letterlijk depressief werd waar mijn ex door een stuk drama of juist die euforie weer uit kon halen. Tijdelijk dan. Achteraf zie ik dat ik in een depressieve toestand raakte juist als ik de T splitsing in mijn leven (waar ik elke keer vanzelf op terecht kwam omdat ik echt wel het goede wilde) negeerde door te blijven in mijn gevoel.
Het leven is niet makkelijk geweest het afgelopen jaar (heel blij dat 2011 voorbij is) maar ik heb nu wel ECHT gewonnen door te geven wat goed voor me IS ipv goed voor me voelt.
Het enige rare is dat vechten. Dat is me een partijtje wennen om dat niet meer te doen. Ik moet echt herijken
Het leven is niet makkelijk geweest het afgelopen jaar (heel blij dat 2011 voorbij is) maar ik heb nu wel ECHT gewonnen door te geven wat goed voor me IS ipv goed voor me voelt.
Het enige rare is dat vechten. Dat is me een partijtje wennen om dat niet meer te doen. Ik moet echt herijken
zondag 1 januari 2012 om 16:43
quote:rozenstruikje schreef op 01 januari 2012 @ 16:37:
Het is lastige materie Ruby. Ik weet nog wel dat ik gewoon echt letterlijk depressief werd waar mijn ex door een stuk drama of juist die euforie weer uit kon halen. Tijdelijk dan. Achteraf zie ik dat ik in een depressieve toestand raakte juist als ik de T splitsing in mijn leven (waar ik elke keer vanzelf op terecht kwam omdat ik echt wel het goede wilde) negeerde door te blijven in mijn gevoel.
Pfff ja, ik herken ook dit weer.. Het is zelfs zo dat ik nu met een burnout thuis zit, door alle ellende die maar bleef opstapelen en ik maar geen pas op de plaats heb willen maken..
En ik durf geen relatie meer aan te gaan voorlopig, zo bang om weer diep te vallen..
Hoe heb jij je gevoel dan weten te negeren uiteindelijk rozenstruikje?
Het leven is niet makkelijk geweest het afgelopen jaar (heel blij dat 2011 voorbij is) maar ik heb nu wel ECHT gewonnen door te geven wat goed voor me IS ipv goed voor me voelt.
Shake hands meis, ik heb rond middernacht tranen met tuiten gehuild omdat het zo'n klote jaar is geweest.
Maar dit nieuwe lege jaar vind ik ook weer bijzonder spannend en eng..
Het enige rare is dat vechten. Dat is me een partijtje wennen om dat niet meer te doen. Ik moet echt herijken Ja dat lijkt me dus ook heel erg moeilijk!
Heb je nog tips?
Het is lastige materie Ruby. Ik weet nog wel dat ik gewoon echt letterlijk depressief werd waar mijn ex door een stuk drama of juist die euforie weer uit kon halen. Tijdelijk dan. Achteraf zie ik dat ik in een depressieve toestand raakte juist als ik de T splitsing in mijn leven (waar ik elke keer vanzelf op terecht kwam omdat ik echt wel het goede wilde) negeerde door te blijven in mijn gevoel.
Pfff ja, ik herken ook dit weer.. Het is zelfs zo dat ik nu met een burnout thuis zit, door alle ellende die maar bleef opstapelen en ik maar geen pas op de plaats heb willen maken..
En ik durf geen relatie meer aan te gaan voorlopig, zo bang om weer diep te vallen..
Hoe heb jij je gevoel dan weten te negeren uiteindelijk rozenstruikje?
Het leven is niet makkelijk geweest het afgelopen jaar (heel blij dat 2011 voorbij is) maar ik heb nu wel ECHT gewonnen door te geven wat goed voor me IS ipv goed voor me voelt.
Shake hands meis, ik heb rond middernacht tranen met tuiten gehuild omdat het zo'n klote jaar is geweest.
Maar dit nieuwe lege jaar vind ik ook weer bijzonder spannend en eng..
Het enige rare is dat vechten. Dat is me een partijtje wennen om dat niet meer te doen. Ik moet echt herijken Ja dat lijkt me dus ook heel erg moeilijk!
Heb je nog tips?
