Relaties
alle pijlers
partner erg hard
zondag 2 februari 2020 om 00:25
Hallo allemaal,
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
zondag 2 februari 2020 om 15:05
Dit bedoel ik dus!! Dank je TessTess1981 schreef: ↑02-02-2020 14:49Pas bevallen? Ze zijn al heel wat weken verder.
Wat heeft helpen met opvoeden te maken?
Ik snap zulke reacties echt niet.
We hebben toch allemaal wel eens een periode in je leven dat je het lastig hebt? Ben je niet samen om die momenten ook samen op te vangen? Een baby krijgen is een ingrijpende gebeurtenis voor beide ouders, niet alleen voor de moeder. Ik denk zelfs dat het voor een vader nog wat pittiger kan zijn. Een moeder ontwikkeld een band tijdens de zwangerschap en handeld na de geboorte vanuit een soort instinct. Voor een vader is dat heel anders. Mag hij daar moeite mee hebben? Ja net zoals een vrouw hier moeite mee mag hebben. Hij roept nare dingen en dat doet TO net zo goed daar moeten ze allebei mee stoppen.
Maar TO mag partner ook ondersteunen wanneer hij het moeilijk heeft, daar heb je een relatie voor.
zondag 2 februari 2020 om 15:10
Ik wel. Volgens mij was dat wel duidelijk ook.Ladenkastje87 schreef: ↑02-02-2020 15:04Met de baby! Blijkbaar vindt hij het met tijd en wijle lastig! Minder ervaring wellicht.
Ik heb het niet over zijn gedrag!
En de meeste andere reacties hier ook. Hij moet daar zelf wat mee. En snel.
En TO moet inderdaad ook leren hoe de haar grenzen op een betere manier aangeeft.
Dat hij nog niet instant weet wat elk huiltje is gaat het niet om. Wel dat hij zich als een slappe kleuter vaatdoek gedraagt en dat mensen vinden dat het voor hem pittiger is en TO hem op dat vlak moet helpen.
Echt doe even normaal.
zondag 2 februari 2020 om 15:26
Oh gelukkig, toch nog iemand met gezond verstand.Luci_Morgenster schreef: ↑02-02-2020 15:10Ik wel. Volgens mij was dat wel duidelijk ook.
En de meeste andere reacties hier ook. Hij moet daar zelf wat mee. En snel.
En TO moet inderdaad ook leren hoe de haar grenzen op een betere manier aangeeft.
Dat hij nog niet instant weet wat elk huiltje is gaat het niet om. Wel dat hij zich als een slappe kleuter vaatdoek gedraagt en dat mensen vinden dat het voor hem pittiger is en TO hem op dat vlak moet helpen.
Echt doe even normaal.
En newsflash: voor een moeder is een baby ook nieuw. Ja, die heeft 9 maanden in je buik gezeten, maar als het eruit is, ken je die baby ook nog niet, net zoals je man dus.
Dus hoezo 'hem helpen'. Je zorgt samen. En de man zorgt extra voor zijn vrouw in zwangerschap en na de bevalling.
zondag 2 februari 2020 om 15:53
Joh kom op zeg......Ik zeg nergens dat een man zijn vrouw niet in de watten hoeft te leggen maar er zijn wel echt grenzen in mijn ogen. Ergens begint het normale leven weer en kun je als vrouw gewoon weer je leven oppakken.DeKenau schreef: ↑02-02-2020 15:00Hahaha pittiger voor een vader. Echt, hou toch op. Keertje klaarkomen en zijn taak zit erop. Vrouw is 9 maanden zwanger en van een bevalling zijn de meesten niet in een paar weekjes hersteld, nee. Stampvol hormonen ook. Een beetje man weet dat je je vrouw dan extra in de watten moet leggen om ervoor te zorgen dat ze goed kan herstellen. Dat doet je relatie pas goed. En natuurlijk moet hij ook wennen en is het allemaal nieuw. Maar ik vind dat een man zich dienstbaar op moet stellen tijdens zwangerschap en na de bevalling. Is geen populaire mening (want vrouwen moeten niet zeuren en hun lot dragen) maar imho wel heel gezond voor je relatie.
In mijn stukje schrijf ik dat het voor een man misschien wel lastiger is om zijn draai te vinden na de geboorte van een baby. Omdat een vrouw in 9 maanden een band opbouwt en een bepaald instinct heeft die het zorgen voor een baby net wat makkelijker maakt. Ik heb het nergens over het herstellen van een zwangerschap dat weet je zelf ook wel.
Ik heb het erover dat je in een relatie elkaar helpt waar kan, dat ben je aan elkaar verplicht. Op dit moment heeft de partner van TO het zwaar en bespreekt dit met TO. Hoeft ze er niet voor hem te zijn omdat ze 8 weken geleden bevallen is?! Sorry maar een zwangerschap en bevalling pleit he niet vrij om he partner te ondersteunen waar nodig.
Ik ben 4x zwanger geweest, 4 bevallingen gehad maar bij alle 4 de keren was ik ook gewoon partner van.
zondag 2 februari 2020 om 16:21
Maar waar was partner dan toen TO het zwaar had? Nergens. Hij had kritiek, dreigde bij haar weg te gaan en zat voornamelijk op zijn telefoon. Dáár gaat dit topic over, niet hoe TO zich in allemaal bochten moet wringen omdat het voor hem misschien nog wel moeilijker is dan voor haar, kom op zeg.Tess1981 schreef: ↑02-02-2020 15:53Joh kom op zeg......Ik zeg nergens dat een man zijn vrouw niet in de watten hoeft te leggen maar er zijn wel echt grenzen in mijn ogen. Ergens begint het normale leven weer en kun je als vrouw gewoon weer je leven oppakken.
In mijn stukje schrijf ik dat het voor een man misschien wel lastiger is om zijn draai te vinden na de geboorte van een baby. Omdat een vrouw in 9 maanden een band opbouwt en een bepaald instinct heeft die het zorgen voor een baby net wat makkelijker maakt. Ik heb het nergens over het herstellen van een zwangerschap dat weet je zelf ook wel.
Ik heb het erover dat je in een relatie elkaar helpt waar kan, dat ben je aan elkaar verplicht. Op dit moment heeft de partner van TO het zwaar en bespreekt dit met TO. Hoeft ze er niet voor hem te zijn omdat ze 8 weken geleden bevallen is?! Sorry maar een zwangerschap en bevalling pleit he niet vrij om he partner te ondersteunen waar nodig.
Ik ben 4x zwanger geweest, 4 bevallingen gehad maar bij alle 4 de keren was ik ook gewoon partner van.
Hij heeft het laten afweten, heeft nu laten weten dat hij dit ook inziet en dan mag hij het nu ook laten zien.
TO zegt zelf al dat ze er samen uit wil komen dus die 'adviezen' over hoe zielig haar man is vind ik niet op zijn plek.
En wanneer je als vrouw hersteld bent van je bevalling is geen wetmatig iets hè? Jij kan twee maanden een hele lange tijd vinden, ik zie in mijn omgeving (en zo ook hier) dat het, zeker bij een 1e, vaak toch zeker wel minstens 3 maanden zoeken is naar een ritme en balans. En dan is het fijn om een man aan je zijde te hebben die snapt dat moeder en kind nu belangrijker zijn dan zijn eigen ego.
Bovendien moet een vrouw haar kind ook gewoon leren kennen, dat is écht niet anders, alleen maar omdat je zwanger bent geweest.
zondag 2 februari 2020 om 16:42
Helemaal mee eens.DeKenau schreef: ↑02-02-2020 16:21Maar waar was partner dan toen TO het zwaar had? Nergens. Hij had kritiek, dreigde bij haar weg te gaan en zat voornamelijk op zijn telefoon. Dáár gaat dit topic over, niet hoe TO zich in allemaal bochten moet wringen omdat het voor hem misschien nog wel moeilijker is dan voor haar, kom op zeg.
Hij heeft het laten afweten, heeft nu laten weten dat hij dit ook inziet en dan mag hij het nu ook laten zien.
TO zegt zelf al dat ze er samen uit wil komen dus die 'adviezen' over hoe zielig haar man is vind ik niet op zijn plek.
En wanneer je als vrouw hersteld bent van je bevalling is geen wetmatig iets hè? Jij kan twee maanden een hele lange tijd vinden, ik zie in mijn omgeving (en zo ook hier) dat het, zeker bij een 1e, vaak toch zeker wel minstens 3 maanden zoeken is naar een ritme en balans. En dan is het fijn om een man aan je zijde te hebben die snapt dat moeder en kind nu belangrijker zijn dan zijn eigen ego.
Bovendien moet een vrouw haar kind ook gewoon leren kennen, dat is écht niet anders, alleen maar omdat je zwanger bent geweest.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 2 februari 2020 om 18:48
Helemaal eensTess1981 schreef: ↑02-02-2020 15:53Joh kom op zeg......Ik zeg nergens dat een man zijn vrouw niet in de watten hoeft te leggen maar er zijn wel echt grenzen in mijn ogen. Ergens begint het normale leven weer en kun je als vrouw gewoon weer je leven oppakken.
In mijn stukje schrijf ik dat het voor een man misschien wel lastiger is om zijn draai te vinden na de geboorte van een baby. Omdat een vrouw in 9 maanden een band opbouwt en een bepaald instinct heeft die het zorgen voor een baby net wat makkelijker maakt. Ik heb het nergens over het herstellen van een zwangerschap dat weet je zelf ook wel.
Ik heb het erover dat je in een relatie elkaar helpt waar kan, dat ben je aan elkaar verplicht. Op dit moment heeft de partner van TO het zwaar en bespreekt dit met TO. Hoeft ze er niet voor hem te zijn omdat ze 8 weken geleden bevallen is?! Sorry maar een zwangerschap en bevalling pleit he niet vrij om he partner te ondersteunen waar nodig.
Ik ben 4x zwanger geweest, 4 bevallingen gehad maar bij alle 4 de keren was ik ook gewoon partner van.
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
zondag 2 februari 2020 om 18:50
Als je baby huilt om aandacht wat doe je dan? Aandacht geven toch? Of denk je dat zo een babytje denkt... laat ik hun lekker pesten en aandacht vragen. Iemand (en vooral een baby) die aandacht vraagt heeft aandacht nodig en dan zal je die moeten geven. Ik pakte mijn kids altijd op. Altijd. Bij elk huiltje. Ik zie de toegevoegde waarde niet van laten huilen... de baby is overstuur en ik raak overprikkelt. Of denk je dat zo een baby er van leert ofzo? Die zal er hooguit van leren dat dr ouders er niet voor dr zijn als ze ze nodug heeft.
En je partner is een lul. Ik begrijp niet dat je er een baby mee hebt genomen. Ik zou lekker voor alleenstaand ouderschap gaan.
En je partner is een lul. Ik begrijp niet dat je er een baby mee hebt genomen. Ik zou lekker voor alleenstaand ouderschap gaan.
zondag 2 februari 2020 om 19:09
Twee maanden!? Nee een baby van twee maanden kun je niet verwennen. Er is niks mis met af een toe een paar minuutjes jengelen/huilen, maar als je denkt dat je een baby verwend als je haar oppakt en haar daarom maar gerust een half uur laat huilen, dan heb je ze niet allemaal op een rijtje.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
zondag 2 februari 2020 om 19:47
Juist daarom zou het er bij mij in ieder geval uitkomen. Te pas en te onpas roepen dat partner lief de benen neemt... Zodat de tegenpartij mogelijk in stress schiet (lekker met een baby van 2 maanden, die dat ook echt wel oppikt) en mogelijk maar schikt naar de ander?
Of roep zulke onzin uitspraken niet, of na een zoveelste dreigement, dan ook gewoon lekker gaan, misschien een paar dagen apart, dat dat
zou kunnen werken om tot bezinning te komen, al is het alleen maar voor een daadwerkelijk constructief gesprek wat de toekomst in gaat houden.
Edit: ik ben inmiddels een beetje bijgelezen... Ik lees dat jullie inmiddels wel wat meer gesproken hebben, en hij duidelijker is geweest in wat hem dwarszit, en jou om hulp gevraagt heeft. Dat is echt wel een stap vooruit denk ik, en als hij oprecht om hulp vraagt, zou ik hem die ook geven als ik jou was. Een hoop (!) maar zeker niet alle mannen, schakelen zo makkelijk de eerste periode met een baby. (het heten geloof ik niet voor niets tropenjaren) en dan zijn er nog de buitenstaanders die het altijd makkelijker hebben (of zwaarder).. Daar zal hij zo te lezen ook een wat dikkere huid tegen moeten zien te kweken als het gaat om z'n kind. Ieder kind is tenslotte anders, en anders voorzie ik een stevige dobber tegen de tijd dat kindlief naar school gaat.
zondag 2 februari 2020 om 20:25
Ik heb zelf nog geen kinderen, maar werk in de kinderopvang en regelmatig met baby's. Ik ben van mening dat zo'n kleintje van 2 maanden niet te lang hoeft te huilen. Je hoeft haar niet elke keer bij een heel klein huiltje meteen op te pakken, maar lang laten huilen is ook niet verstandig. Ik zou maximaal 5 minuten aanhouden tussen laten huilen en oppakken. Eventueel even gaan kijken als ze huilt, haar speentje geven en even over haar hoofdje aaien en als ze blijft huilen, gewoon oppakken. Die kleintjes moeten nog zo enorm wennen aan de wereld om hen heen en ze zien nog nauwelijks scherp. Wat langer laten huilen kun je altijd nog doen als je baby iets ouder is. Dan kan je hem leren dat mama niet altijd metéén beschikbaar is.
Wat je man betreft, het klinkt alsof hij ook heel erg moet wennen aan het ouderschap. Logisch ook. Ik denk inderdaad dat het slim is om in therapie te gaan samen, zodat jullie samen kunnen wennen aan hoe het is om samen ouders te zijn. Als jullie baby iets ouder is, kun je ook voorstellen om samen weer eens op pad te gaan. Misschien mist je partner tijd samen. Leg uit dat de baby nu nog zo jong is, dat je begrijpt dat hij later als de baby ouder is, gelijk heeft met het langer laten huilen. Maar een baby van 2 maanden "dwingt" niet. Die zoekt naar mijn mening nog heel veel veiligheid en warmte. Neem de baby lekker op schoot, ga met je man op de bank zitten en zet een serie op. Bouw het optillen langzaam af naarmate je baby ouder wordt, houd je baby eerst in de buurt en neem dan steeds ietsje langer afstand. Als je baby jou écht nodig heeft, merk je dat zeker. Vertrouw op jezelf!
Wat je man betreft, het klinkt alsof hij ook heel erg moet wennen aan het ouderschap. Logisch ook. Ik denk inderdaad dat het slim is om in therapie te gaan samen, zodat jullie samen kunnen wennen aan hoe het is om samen ouders te zijn. Als jullie baby iets ouder is, kun je ook voorstellen om samen weer eens op pad te gaan. Misschien mist je partner tijd samen. Leg uit dat de baby nu nog zo jong is, dat je begrijpt dat hij later als de baby ouder is, gelijk heeft met het langer laten huilen. Maar een baby van 2 maanden "dwingt" niet. Die zoekt naar mijn mening nog heel veel veiligheid en warmte. Neem de baby lekker op schoot, ga met je man op de bank zitten en zet een serie op. Bouw het optillen langzaam af naarmate je baby ouder wordt, houd je baby eerst in de buurt en neem dan steeds ietsje langer afstand. Als je baby jou écht nodig heeft, merk je dat zeker. Vertrouw op jezelf!
zondag 2 februari 2020 om 21:02
Helemaal mee eens! ik ben inmiddels niet meer boos en verdrietig maar dat het zover moest komen om een echt gesprek te voeren is niet oke. Vandaag heeft hij overigens ontzettend zijn best gedaan en haar ook veel opgepaktDeKenau schreef: ↑02-02-2020 16:21Maar waar was partner dan toen TO het zwaar had? Nergens. Hij had kritiek, dreigde bij haar weg te gaan en zat voornamelijk op zijn telefoon. Dáár gaat dit topic over, niet hoe TO zich in allemaal bochten moet wringen omdat het voor hem misschien nog wel moeilijker is dan voor haar, kom op zeg.
Hij heeft het laten afweten, heeft nu laten weten dat hij dit ook inziet en dan mag hij het nu ook laten zien.
TO zegt zelf al dat ze er samen uit wil komen dus die 'adviezen' over hoe zielig haar man is vind ik niet op zijn plek.
En wanneer je als vrouw hersteld bent van je bevalling is geen wetmatig iets hè? Jij kan twee maanden een hele lange tijd vinden, ik zie in mijn omgeving (en zo ook hier) dat het, zeker bij een 1e, vaak toch zeker wel minstens 3 maanden zoeken is naar een ritme en balans. En dan is het fijn om een man aan je zijde te hebben die snapt dat moeder en kind nu belangrijker zijn dan zijn eigen ego.
Bovendien moet een vrouw haar kind ook gewoon leren kennen, dat is écht niet anders, alleen maar omdat je zwanger bent geweest.
zondag 2 februari 2020 om 21:39
Eens. Een half uur vind ik sowieso ontzettend lang, hoe oud je kind ook is. Als mijn dochter van tien me roept laat ik haar ook geen half uur wachten.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 3 februari 2020 om 07:20
Ik ook, kreeg daarover commentaar van schoonmoeder maar zelfs pediater zei dat je een baby gewoonweg niet kan verwennen, als baby aandacht vraagt heeft hij dat nodig. En laat dat nu net zo belangrijk zijn om hechtingsproblemen op latere leeftijd te voorkomen. Een hechtingsstoornis kan daar al ontstaan.abracadabra schreef: ↑02-02-2020 18:50Als je baby huilt om aandacht wat doe je dan? Aandacht geven toch? Of denk je dat zo een babytje denkt... laat ik hun lekker pesten en aandacht vragen. Iemand (en vooral een baby) die aandacht vraagt heeft aandacht nodig en dan zal je die moeten geven. Ik pakte mijn kids altijd op. Altijd. Bij elk huiltje. Ik zie de toegevoegde waarde niet van laten huilen... de baby is overstuur en ik raak overprikkelt. Of denk je dat zo een baby er van leert ofzo? Die zal er hooguit van leren dat dr ouders er niet voor dr zijn als ze ze nodug heeft.
En je partner is een lul. Ik begrijp niet dat je er een baby mee hebt genomen. Ik zou lekker voor alleenstaand ouderschap gaan.
maandag 3 februari 2020 om 07:40
Er gaat een moment komen dat de baby roept als je onder de douche staat, of op de wc zit, of iets anders aan het doen bent waardoor je niet meteen kunt opspringen en naar je baby vliegen. Ik heb mijn baby nooit lang laten huilen, maar soms moest ze even wachten.
maandag 3 februari 2020 om 08:26
Babyjaren zijn niet voor niets tropenjaren, de 'stabiele' relatie van 2 wordt ineens 3 en dat moet zich nog setten, daar is tijd voor nodig.
Jij moet oog hebben voor je baby en je man en hij ook voor jou en de baby, maak desnoods een schema wie wat doet, zodat beide aandacht voor de baby hebben en ook voor elkaar, dus ga een avondje samen weg of brengen de baby even naar de ouders.
Jij moet oog hebben voor je baby en je man en hij ook voor jou en de baby, maak desnoods een schema wie wat doet, zodat beide aandacht voor de baby hebben en ook voor elkaar, dus ga een avondje samen weg of brengen de baby even naar de ouders.
maandag 3 februari 2020 om 09:05
Ik vind dat jullie je beide niet ok gedragen.
Op het moment dat hij het gesprek met je aangaat en zich kwetsbaar opstelt, gooi je hem direct naar het hoofd dat je 1) verwacht dat het vast weer mis gaat en 2) dat je hem dan de deur uit zet. Ik denk niet dat 'dreigen' je relatie verbetert, of wel?
Want weet je, puur realistisch, is er inderdaad een kans dat je partner nogmaals vervelend uitvalt. Stress, en zo. En dan hangt het 'op straat gezet worden' lekker boven zijn hoofd, wat het allemaal niet makkelijker maakt.
Leer gewoon van beide kanten beter met elkaar praten alsjeblieft.
Op het moment dat hij het gesprek met je aangaat en zich kwetsbaar opstelt, gooi je hem direct naar het hoofd dat je 1) verwacht dat het vast weer mis gaat en 2) dat je hem dan de deur uit zet. Ik denk niet dat 'dreigen' je relatie verbetert, of wel?
Want weet je, puur realistisch, is er inderdaad een kans dat je partner nogmaals vervelend uitvalt. Stress, en zo. En dan hangt het 'op straat gezet worden' lekker boven zijn hoofd, wat het allemaal niet makkelijker maakt.
Leer gewoon van beide kanten beter met elkaar praten alsjeblieft.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 3 februari 2020 om 09:14
verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 01:19Ja dat doe ik ook zeker, ik ben ook trots op mezelf hoe ik het als moeder doe maar soms hakken zijn opmerkingen er wel in.
En om heel eerlijk te zijn, als hij uit elkaar wil gaan dan moet hij dat maar doen. Ik ben 'blij' dat ik er nu zo over denk want besteed mijn energie liever aan m'n kind en mezelf. Heb ook al gezegd tegen hem dat hij maar lekker een weekendje weg moet gaan of zo, daar zegt hij dan weer niks op.
Dit. Voor je het weet is ze groot en heb je spijt. Die eerste tijd us zwaar genoeg, dat moet je elkaar juist steunen. Nu heb je er nog een last bij en moet je ook nog op eieren lopen. Ik denk eerlijk gezegd dat het een hele opluchting is en jij meer van je meisje kan genieten. Hoe triest het ook is.
maandag 3 februari 2020 om 12:29
Dan ben jij toch perfect en doet hij alles fout? Gewoon vooral op de zaken die aan de oppervlakte spelen blijven letten en blijven zeggen dat dat allemaal fout is. Kijk niet naar jezelf en ga niet op zoek naar het waarom. De kern is niet belangrijk en er geen wisselwerking tussen jouw gedrag en dat van hem. Nee, hij is gewoon fout en een lul en jij ben perfect en doet alles goed. Jullie komen er wel.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 21:02Helemaal mee eens! ik ben inmiddels niet meer boos en verdrietig maar dat het zover moest komen om een echt gesprek te voeren is niet oke. Vandaag heeft hij overigens ontzettend zijn best gedaan en haar ook veel opgepakt
maandag 3 februari 2020 om 12:42
Waarom vond je het überhaupt ooit een goed plan om met deze man een kind te krijgen? Klinkt niet als een fijne partner. Ik zou bij hem weggaan als hij zo agressief uit de hoek komt en jou voortdurend de les leest. Kom nou, hij doet nu ook al niks dus kun je het net zo goed alleen doen. Dan ben je in ieder geval van het gezeik af en kost hij je geen energie meer.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 00:46Heb inmiddels het gevoel dat het een kwestie van tijd is voordat we uit elkaar gaan als het zo doorgaat. Ik vind hem een klootzak en ontzettend schijnheilig, zo positief naar iedereen toe en met anderen is hij gezellig. Bij mij zit ie alleen maar op z'n telefoon.
Edit: ik heb niet het heel topic gelezen en reageer alleen op de openingspost.
sylphide75 wijzigde dit bericht op 03-02-2020 12:49
5.26% gewijzigd
