Relaties
alle pijlers
Partner met Burnout
zaterdag 8 september 2018 om 20:37
Hi,
Het is een beetje een lang verhaal. Maar probeer het hier kort te krijgen.
Ik en mijn vriendin hebben nu zo’n 9 maanden een relatie. Wat het een en ander moeilijk maakt is dat wij directe collega’s zijn. Voor werk hebben wij al die tijd het geheim gehouden. Nu achteraf totaal niet slim is geweest. Daarnaast wonen we niet samen. En zit er best wel wat afstand tussen ons twee.
Zoals vele met een partner met een burn-out zie je het aankomen. Kleine dingen die veranderen en kleine irritatiepunten die flink groot worden. Heb haar proberen te overtuigen om het allemaal rustig aan te doen. Maar ze uiteraard zeer koppig.
Toen ze voor het eerst thuis kwam te zitten ging het contact goed. Ze vertelde hoe het ging en wanneer ze zich klote voelde. Hierdoor voelde ik mij toch betrokken ondanks dat ik het moest meemaken vanaf de zijlijn (afstand).
In deze periode hebben we nog wel met mate afgesproken. En heeft ze mij zelfs haar geboorte stad laten zien. Inclusief haar dochters. Hier voelde ik toenadering vanuit haar. Ook omdat ze meermaals heeft aangegeven dit niet snel zou doen.
Op den duur werd het contacten een stuk moeilijker. Ook toen ik haar nog wilde zien voordat ze op vakantie ging. Niet terug bellen en niet antwoorden op appjes. En soms heel laat zodat ze wist dat ik niet zou antwoorden.
Uiteindelijk op vakantie zag ik haar breken. Een paar keer met videobellen zie ik haar uit het niets verdrietig worden. Ook heeft ze gezegd dat ze echt een wrak is. Zelfbeeld was ook totaal verwoest. Het deed mij pijn om haar zo te zien. Daarbij gaf ze aan dat ik haar kant op moest komen. En dat ik daar had moeten zijn.
Omdat ze samen met haar dochter op vakantie was. Wilde ik dat ik dit niet zou verstoren. Ook was het voor mij onmogelijk kort uit het niets op vakantie te gaan voor werk.
Na terugkomst is het heel stroef gegaan. Voor alles was een excuus waarom ik niet langs kon komen. Meerdere afspraken willen maken om haar maar te kunnen zien. Dit van een weekendje weg tot de honden uit te laten/of koffie te komen drinken. Voor alles was een excuus om het niet te doen.
Tot op een zekere dag ik haar op werk ben tegen gekomen. Schrok hier ontzettend van. Omdat ze mij niks heeft gezegd. En wel tegen een andere collega. Ze had een afspraak met de bedrijfsarts.
Uiteindelijk hebben we elkaar nog even alleen gesproken. Wat ook weer ontzettend moeizaam ging. Heb haar nogmaals een voorstel gedaan om samen wat te gaan doen. En daar ging ze over na denken.
Een dag daarna zei ze is goed laten we het doen. Uiteraard was ik blij verrast. Na die verrassingsbezoek. Uiteindelijk 3 voorstellen gedaan. Van dichtbij tot wat verder.
Uiteindelijk heeft ze haar keuze gemaakt. Maar niet aangegeven wanneer ze wilde. Dag erna vertelde dat het niet goed ging. En dacht dat ze een ziekte had te pakken. Heb toen aangegeven dat we het weekendje even onhold zetten. Ze was blij dat ik dit heb aangegeven. Tot ze wist wat ze had.
Uiteindelijk probeerde ik weer het contact te leggen. Wat weer moeizaam ging.
Door veel artikelen en hier op het forum te lezen begrijp ik dat het moeilijk is om met je partner in contact te zijn. En dat elk contact moment heel erg moeizaam en moeilijk voor de ander is.
Maar weet nu niet of ik nu gewoon moet eisen. En moet doordrukken? Of dat ik maar gewoon niks moet doen en wachten?
Het voelt gewoon apart dat ik niks kan doen. En voel mij door mijn vele verzoekjes afgewimpeld. Zijn dit nu echt de trekjes van een burn-out? Of wilt maar durft het niet gewoon de relatie te beëindigen?
Hopelijk hebben jullie hier ervaringen mee?
Gr
Het is een beetje een lang verhaal. Maar probeer het hier kort te krijgen.
Ik en mijn vriendin hebben nu zo’n 9 maanden een relatie. Wat het een en ander moeilijk maakt is dat wij directe collega’s zijn. Voor werk hebben wij al die tijd het geheim gehouden. Nu achteraf totaal niet slim is geweest. Daarnaast wonen we niet samen. En zit er best wel wat afstand tussen ons twee.
Zoals vele met een partner met een burn-out zie je het aankomen. Kleine dingen die veranderen en kleine irritatiepunten die flink groot worden. Heb haar proberen te overtuigen om het allemaal rustig aan te doen. Maar ze uiteraard zeer koppig.
Toen ze voor het eerst thuis kwam te zitten ging het contact goed. Ze vertelde hoe het ging en wanneer ze zich klote voelde. Hierdoor voelde ik mij toch betrokken ondanks dat ik het moest meemaken vanaf de zijlijn (afstand).
In deze periode hebben we nog wel met mate afgesproken. En heeft ze mij zelfs haar geboorte stad laten zien. Inclusief haar dochters. Hier voelde ik toenadering vanuit haar. Ook omdat ze meermaals heeft aangegeven dit niet snel zou doen.
Op den duur werd het contacten een stuk moeilijker. Ook toen ik haar nog wilde zien voordat ze op vakantie ging. Niet terug bellen en niet antwoorden op appjes. En soms heel laat zodat ze wist dat ik niet zou antwoorden.
Uiteindelijk op vakantie zag ik haar breken. Een paar keer met videobellen zie ik haar uit het niets verdrietig worden. Ook heeft ze gezegd dat ze echt een wrak is. Zelfbeeld was ook totaal verwoest. Het deed mij pijn om haar zo te zien. Daarbij gaf ze aan dat ik haar kant op moest komen. En dat ik daar had moeten zijn.
Omdat ze samen met haar dochter op vakantie was. Wilde ik dat ik dit niet zou verstoren. Ook was het voor mij onmogelijk kort uit het niets op vakantie te gaan voor werk.
Na terugkomst is het heel stroef gegaan. Voor alles was een excuus waarom ik niet langs kon komen. Meerdere afspraken willen maken om haar maar te kunnen zien. Dit van een weekendje weg tot de honden uit te laten/of koffie te komen drinken. Voor alles was een excuus om het niet te doen.
Tot op een zekere dag ik haar op werk ben tegen gekomen. Schrok hier ontzettend van. Omdat ze mij niks heeft gezegd. En wel tegen een andere collega. Ze had een afspraak met de bedrijfsarts.
Uiteindelijk hebben we elkaar nog even alleen gesproken. Wat ook weer ontzettend moeizaam ging. Heb haar nogmaals een voorstel gedaan om samen wat te gaan doen. En daar ging ze over na denken.
Een dag daarna zei ze is goed laten we het doen. Uiteraard was ik blij verrast. Na die verrassingsbezoek. Uiteindelijk 3 voorstellen gedaan. Van dichtbij tot wat verder.
Uiteindelijk heeft ze haar keuze gemaakt. Maar niet aangegeven wanneer ze wilde. Dag erna vertelde dat het niet goed ging. En dacht dat ze een ziekte had te pakken. Heb toen aangegeven dat we het weekendje even onhold zetten. Ze was blij dat ik dit heb aangegeven. Tot ze wist wat ze had.
Uiteindelijk probeerde ik weer het contact te leggen. Wat weer moeizaam ging.
Door veel artikelen en hier op het forum te lezen begrijp ik dat het moeilijk is om met je partner in contact te zijn. En dat elk contact moment heel erg moeizaam en moeilijk voor de ander is.
Maar weet nu niet of ik nu gewoon moet eisen. En moet doordrukken? Of dat ik maar gewoon niks moet doen en wachten?
Het voelt gewoon apart dat ik niks kan doen. En voel mij door mijn vele verzoekjes afgewimpeld. Zijn dit nu echt de trekjes van een burn-out? Of wilt maar durft het niet gewoon de relatie te beëindigen?
Hopelijk hebben jullie hier ervaringen mee?
Gr
zaterdag 8 september 2018 om 21:55
Wat wil je dan doordrukken bij iemand met een burn-out? Dat ze met jou een leuk weekend moet gaan hebben terwijl ze hartstikke ziet is?
Ze kan ook gewoon op je uitgekeken zijn. In dat geval zou het haar wel sieren dat ze je wat closure geeft maar je bent niet de eerste en zeker niet de laatste die dat nooit krijgt.
Ik zou je adviseren om deze dame even los te laten.
Ze kan ook gewoon op je uitgekeken zijn. In dat geval zou het haar wel sieren dat ze je wat closure geeft maar je bent niet de eerste en zeker niet de laatste die dat nooit krijgt.
Ik zou je adviseren om deze dame even los te laten.
zaterdag 8 september 2018 om 23:47
Vind je dit een relatie?
Wat ik kan opmaken uit jouw verhaal, schetst bij mij niet het beeld dat dit een relatie is.
Ja, je kan een burn-out hebben en er erg mee zitten. Maar je partner negeren met bellen, afspreken, dingen niet vertellen is raar.
Wat ik kan opmaken uit jouw verhaal, schetst bij mij niet het beeld dat dit een relatie is.
Ja, je kan een burn-out hebben en er erg mee zitten. Maar je partner negeren met bellen, afspreken, dingen niet vertellen is raar.
Het leven is te kort om te lang op de verkeerde plek te blijven.
zondag 9 september 2018 om 08:02
Jij noemt het een relatie. Ik noem het een zieke collega lastig vallen met ongewenst gedrag. Ze wil overduidelijk niet en ontloopt je al maanden. Dit is geen relatie. Waarom blijf jij maar drammen om contact? Laat haar met rust.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 9 september 2018 om 10:55
Jeetje, hier zou ik zonder een burnout al geen zin in hebben.Richards86 schreef: ↑09-09-2018 01:16@zeeuwsmeisje1981 doordrukken dat we dan wat gaan afspreken. Hoe langer we wachten hoe moeizamer het word.
En misschien heb je wel gelijk. En is/was dit al lang klaar?
Hoe langer wachten, hoe moeizamer het wordt? Ik denk dat dit logischer is: Hoe meer druk leggen, hoe moeizamer het wordt.
zondag 9 september 2018 om 11:01
Uit al haar acties kun je afleiden dat zij niet wil afspreken en dat dit voorbij is. Dat het daarvoor wel iets was, 6 maanden daten in het geheim en dat noem jij een relatie, wil niet zeggen dat jij nu nog een relatie hebt. En je kunt haar zeker niet tot iets dwingen. Daar het een zieke collega is, ligt dat al extra gevoelig. Volgens mij is het echt hoog tijd om met het gedram om afspraakjes te stoppen en haar met rust te laten. Zou het kunnen dat zij het contact met jou als ongewenst beschouwd?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.