Relaties
alle pijlers
partner overleden
dinsdag 16 november 2010 om 13:13
Hallo, ik stel me even voor: ben een vrouw van bijna vijftig, twee keer getrouwd en ook weer gescheiden. Toch weer een relatie gekregen, maar na ziekte is hij twee weken geleden overleden. Ik heb hem tot het einde toe verzorgd. Nu zit ik thuis met een gigantisch leeg gevoel. Ik luister naar zijn muziek, bekijk de foto's en ben weer begonnen met roken. Verder kom ik niet. Ik zoek lotgenoten, om mogelijk elkaar een beetje te helpen met een luisterend oor, af en toe wat van me af te kunnen schrijven. Misschien is het onzinnig, ik heb helemaal geen forumervaring. Misschien zitten jullie ook helemaal niet op een verdrietig topic te wachten.
Groetjes, Viv
Groetjes, Viv
maandag 22 november 2010 om 23:41
Ach lieve Vivvi, dat denk ik ook.....had me alles in het leven afgenomen, maar niet haar! Want zij was mijn basis-zekerheid. We hebben samen zoveel meegemaakt, aan scheidingen, opvoedingsellende, relaties met mannen, alles kon moeilijkheden opleveren, werk of no matter what, het enige wat nooit moeilijkheden opleverde was onze relatie. Wij waren elkaars rustpunt om alles aan te kunnen.
Zij had net een geweldige relatie sinds één jaar waarin alles klopte zoals wij dat wensten, ik heb die sinds 3 jaar. Haar kinderen net weer op de rit. Haar liefde die haar zo gegund was mocht dus maar één jaar duren. God, wat vind ik dat oneerlijk. Ook zij was zo toe aan haar portie geluk wat ze verdiende en eindelijk had.
Mijn God, hoe ik verder moet zonder haar, ik kan me er geen voorstelling van maken.
Haar lach, onze lach, alle relativering is zoek.
Jazeker heb ik mijn vriend, en hij is lief voor mij. Maar de intense verbondenheid met mijn vriendin 17 jaar lang is van zo'n andere orde. Hoe verander ik hierdoor? Kan mijn relatie dat aan? En , dit alles kan ik niet meer bespreken met mijn vriendin....hoe eenzaam....
Zij had net een geweldige relatie sinds één jaar waarin alles klopte zoals wij dat wensten, ik heb die sinds 3 jaar. Haar kinderen net weer op de rit. Haar liefde die haar zo gegund was mocht dus maar één jaar duren. God, wat vind ik dat oneerlijk. Ook zij was zo toe aan haar portie geluk wat ze verdiende en eindelijk had.
Mijn God, hoe ik verder moet zonder haar, ik kan me er geen voorstelling van maken.
Haar lach, onze lach, alle relativering is zoek.
Jazeker heb ik mijn vriend, en hij is lief voor mij. Maar de intense verbondenheid met mijn vriendin 17 jaar lang is van zo'n andere orde. Hoe verander ik hierdoor? Kan mijn relatie dat aan? En , dit alles kan ik niet meer bespreken met mijn vriendin....hoe eenzaam....
woensdag 24 november 2010 om 19:24
woensdag 24 november 2010 om 20:36
Vivvi, allereerst gecondoleerd met het verlies van je vriend. Wat moet het moeilijk zijn om eindelijk weer het geluk in de liefde te vinden en daar dan maar zo kort van te mogen genieten.
Ik heb geen idee hoe je je voelt maar ik ga je topic en adviezen die je krijgt wel volgen. Mijn moeder komt binnenkort in een soortgelijke situatie terecht.
Ik heb geen idee hoe je je voelt maar ik ga je topic en adviezen die je krijgt wel volgen. Mijn moeder komt binnenkort in een soortgelijke situatie terecht.
vrijdag 26 november 2010 om 20:53
Nog een sterfgeval in de familie, mijn tante van 94. Maar geen kind noch kraai, dus wij moeten toch alles regelen. Hoe moeilijk ook, je hebt geen keus. Maar nu ik weer thuis zit, voel ik me hondsmoe. En niet zo sterk om dit nu te doen, gelukkig hoef ik dat niet alleen, maar verrek, de wond is nog zo rauw en bloedt nu weer. Ik ben niet verdrietig om mijn tante, maar het verdriet om mijn lief komt nu wel heel hard aan. Verdomme, ik mis hem zo, ik mis hem zo.
Zo, weer genoeg geklaagd, moest dit even kwijt.
@KIF: sterkte meid, als jij meeleest met mij, houd ons/mij dan ook op de hoogte van jouw situatie, dan is het makkelijker voor ons/mij om te reageren.
Zo, weer genoeg geklaagd, moest dit even kwijt.
@KIF: sterkte meid, als jij meeleest met mij, houd ons/mij dan ook op de hoogte van jouw situatie, dan is het makkelijker voor ons/mij om te reageren.
