Relaties
alle pijlers
pff.. wat moet ik nou ?
zondag 22 januari 2012 om 17:18
Ik loop hier nu al een paar dagen mee rond, maar kan het nergens echt kwijt, mede omdat niemand om me heen er objectief tegen aan kan kijken. Het zit namelijk zo:
Ik heb 3 jaar een relatie gehad (het is nu uit, zo goed als), waarvan het laatste jaar vol met downs zat, hiervoor liep alles goed en was het nog leuk samen. Ook al konden we af en toe wel dikke ruzie hebben, mja dat hoort erbij om de lucht weer te zuiveren.
Na 2 jaar besloten we samen te gaan wonen, dit was allemaal heel leuk en gezellig op het begin. Tot dat hij spanningen kreeg op zijn werk, en dat mee naar huis nam, waarna ik de volle laag kreeg. Deze spanningen en daarnaast familieproblemen hebben ervoor gezorgd dat hij depressief werd / burn out kreeg. Na een tijd op de wachtlijst te hebben gestaan kreeg hij eindelijk hulp bij een psycholoog. Ik heb hem hierin echt altijd gesteund, hoe moeilijk het ook was voor mezelf.
Maar het werd er helaas niet beter op tussen ons samen. We begonnen langs elkaar heen te leven. Uiteindelijk hadden we samen besloten dat het misschien beter zou zijn als we uit elkaar zouden gaan (dit is nu 4 maand geleden). We hadden afgesproken dat ik nog even daar mocht blijven wonen tot ik weer een eigen huisje had. Alleen in deze periode begon hij ineens heel veel uit te gaan, en kreeg hij ineens contact met een meisje. Dit vertelde mij toen ook ineens dat hij iemand had ontmoet die hem wel leuk leek, maar dat hij er nog niks mee zou doen tot dat hij er klaar voor was. Hierdoor vond ik het heel moeilijk om daar nog te blijven wonen. En toen kwam het ook hard aan, zo van “zie hij vind mij echt niet leuk meer enz”. Ik ben toen maar met tegenzin weer bij mijn moeder gaan wonen (dit was 4 week nadat het uitging), die er heel blij mee was dat het eindelijk uit was tussen ons. (ze had onze relatie nooit goedgekeurd). En vanaf toen ben ik me maar veel op mijn studie gaan richten en gezellig met vriendinnen afgesproken, allemaal om hem uit mijn hoofd te krijgen.
Sinds afgelopen maand hebben mijn ex en ik wel weer goed contact met elkaar (Dit contact keurde mijn moeder natuurlijk ook weer af), en werd het ineens weer gezellig en konden we weer samen lol maken. Maar ik hield mezelf wel steeds voor “we zijn gewoon goede vrienden”. Alleen de laatste 1,5 week begon het steeds meer te kriebelen tussen ons, en begon het weer te lijken op het begin, toen we elkaar net leerden kennen. Alleen dit gevoel heb ik geprobeerd weg te drukken, aangezien ik nog steeds dacht dat hij me niet meer leuk vond. Totdat hij mij ineens smste dat hij toevallig dat meisje weer had gezien op een feestje, maar dat hij dat zo raar vond om met haar te praten, en dat het voor hem voelde als vreemdgaan, omdat hij nog te veel voor me voelde.
Hierna hebben we gepraat, en is eruit gekomen dat we beide hetzelfde van elkaar dachten dat de een de ander niet meer leuk vond, en andersom, en dat we daarom maar dingen gingen doen om afleiding te zoeken.
Nu vroeg hij me of ik weer bij hem in wou komen wonen, en of we het weer kunnen gaan proberen en dat we er dan ook echt voor moeten gaan samen, en er gewoon samen aan werken dat het weer zo leuk wordt als eerst. En dat we het afgelopen jaar moeten nemen als een wijze les voor hoe we niet moeten zijn.
Ik heb hem toen eerlijk gezegd dat ik het niet zeker wist, omdat het afgelopen jaar echt heel moeilijk was en dat het veel pijn heeft gedaan. Alleen ik hou nog wel echt van hem. Maar toch vind ik het moeilijk om dan nu maar meteen weer bij hem in te gaan wonen. Ik heb tegen hem gezegd dat ik tijd nodig had om na te denken, ook omdat ik het wel fijn vind om weer een eigen plekje te hebben. Ondanks dat dit weer bij me moeder thuis is, en ik het totaal niet kan vinden met mijn zusje en me kapot erger aan mijn moeder (dit was ook een van de redenen dat ik op mijn 18e meteen het huis uit ging). En mijn moeder blijft ook maar constant zeggen dat ik toch echt niet meer naar mijn ex moet terug gaan omdat dat mij teveel pijn zou doen enz. En dan begint ze allemaal dingen te zeggen, over dat het voor hun ook moeilijk was en dat ze heel erg bezorgd om mij waren het afgelopen jaar omdat mijn ex dus depri was en ik mezelf daarom wegcijferde enzo. En met mijn vriendinnen kan ik hierover niet goed praten, mede ook omdat ze zelf problemen hebben en ik ze dan niet met mijn dingen durf op te zadelen. En de als we het er wel over hebben, dan blijven ze neutraal en geven mij niet echt goed advies, vandaar dat ik het nu ook hier probeer)
Maar dit allemaal maakt het voor mij heel moeilijk om nou echt een keuze te maken voor wat ik nou moet doen.. :s
(wow het is wel een beetje een lang verhaal geworden :p)
Ik heb 3 jaar een relatie gehad (het is nu uit, zo goed als), waarvan het laatste jaar vol met downs zat, hiervoor liep alles goed en was het nog leuk samen. Ook al konden we af en toe wel dikke ruzie hebben, mja dat hoort erbij om de lucht weer te zuiveren.
Na 2 jaar besloten we samen te gaan wonen, dit was allemaal heel leuk en gezellig op het begin. Tot dat hij spanningen kreeg op zijn werk, en dat mee naar huis nam, waarna ik de volle laag kreeg. Deze spanningen en daarnaast familieproblemen hebben ervoor gezorgd dat hij depressief werd / burn out kreeg. Na een tijd op de wachtlijst te hebben gestaan kreeg hij eindelijk hulp bij een psycholoog. Ik heb hem hierin echt altijd gesteund, hoe moeilijk het ook was voor mezelf.
Maar het werd er helaas niet beter op tussen ons samen. We begonnen langs elkaar heen te leven. Uiteindelijk hadden we samen besloten dat het misschien beter zou zijn als we uit elkaar zouden gaan (dit is nu 4 maand geleden). We hadden afgesproken dat ik nog even daar mocht blijven wonen tot ik weer een eigen huisje had. Alleen in deze periode begon hij ineens heel veel uit te gaan, en kreeg hij ineens contact met een meisje. Dit vertelde mij toen ook ineens dat hij iemand had ontmoet die hem wel leuk leek, maar dat hij er nog niks mee zou doen tot dat hij er klaar voor was. Hierdoor vond ik het heel moeilijk om daar nog te blijven wonen. En toen kwam het ook hard aan, zo van “zie hij vind mij echt niet leuk meer enz”. Ik ben toen maar met tegenzin weer bij mijn moeder gaan wonen (dit was 4 week nadat het uitging), die er heel blij mee was dat het eindelijk uit was tussen ons. (ze had onze relatie nooit goedgekeurd). En vanaf toen ben ik me maar veel op mijn studie gaan richten en gezellig met vriendinnen afgesproken, allemaal om hem uit mijn hoofd te krijgen.
Sinds afgelopen maand hebben mijn ex en ik wel weer goed contact met elkaar (Dit contact keurde mijn moeder natuurlijk ook weer af), en werd het ineens weer gezellig en konden we weer samen lol maken. Maar ik hield mezelf wel steeds voor “we zijn gewoon goede vrienden”. Alleen de laatste 1,5 week begon het steeds meer te kriebelen tussen ons, en begon het weer te lijken op het begin, toen we elkaar net leerden kennen. Alleen dit gevoel heb ik geprobeerd weg te drukken, aangezien ik nog steeds dacht dat hij me niet meer leuk vond. Totdat hij mij ineens smste dat hij toevallig dat meisje weer had gezien op een feestje, maar dat hij dat zo raar vond om met haar te praten, en dat het voor hem voelde als vreemdgaan, omdat hij nog te veel voor me voelde.
Hierna hebben we gepraat, en is eruit gekomen dat we beide hetzelfde van elkaar dachten dat de een de ander niet meer leuk vond, en andersom, en dat we daarom maar dingen gingen doen om afleiding te zoeken.
Nu vroeg hij me of ik weer bij hem in wou komen wonen, en of we het weer kunnen gaan proberen en dat we er dan ook echt voor moeten gaan samen, en er gewoon samen aan werken dat het weer zo leuk wordt als eerst. En dat we het afgelopen jaar moeten nemen als een wijze les voor hoe we niet moeten zijn.
Ik heb hem toen eerlijk gezegd dat ik het niet zeker wist, omdat het afgelopen jaar echt heel moeilijk was en dat het veel pijn heeft gedaan. Alleen ik hou nog wel echt van hem. Maar toch vind ik het moeilijk om dan nu maar meteen weer bij hem in te gaan wonen. Ik heb tegen hem gezegd dat ik tijd nodig had om na te denken, ook omdat ik het wel fijn vind om weer een eigen plekje te hebben. Ondanks dat dit weer bij me moeder thuis is, en ik het totaal niet kan vinden met mijn zusje en me kapot erger aan mijn moeder (dit was ook een van de redenen dat ik op mijn 18e meteen het huis uit ging). En mijn moeder blijft ook maar constant zeggen dat ik toch echt niet meer naar mijn ex moet terug gaan omdat dat mij teveel pijn zou doen enz. En dan begint ze allemaal dingen te zeggen, over dat het voor hun ook moeilijk was en dat ze heel erg bezorgd om mij waren het afgelopen jaar omdat mijn ex dus depri was en ik mezelf daarom wegcijferde enzo. En met mijn vriendinnen kan ik hierover niet goed praten, mede ook omdat ze zelf problemen hebben en ik ze dan niet met mijn dingen durf op te zadelen. En de als we het er wel over hebben, dan blijven ze neutraal en geven mij niet echt goed advies, vandaar dat ik het nu ook hier probeer)
Maar dit allemaal maakt het voor mij heel moeilijk om nou echt een keuze te maken voor wat ik nou moet doen.. :s
(wow het is wel een beetje een lang verhaal geworden :p)
zondag 22 januari 2012 om 18:16
Blijf lekker thuis wonen, óf ga op kamers maar ik begrijp dat je dat niet wilt. Kijk het rustig aan, misschien dat er weer iets op kan bloeien. Ik denk dat meteen weer samenwonen funest kan zijn.. Mocht je er na een aantal maanden nog steeds een goed gevoel over hebben dan kan je altijd nog samenwonen!
zondag 22 januari 2012 om 19:04
dinsdag 24 januari 2012 om 14:11
ben ik weer..
Heb ondertussen met mijn ex gepraat, en gezegd dat ik voor mezelf een eigen plek nodig heb, en dat we dan rustig aan weer kunnen kijken hoe het loopt. En heb gezegd dat als hij echt zo graag wil dat het beter wordt tussen ons, dat hij zich daar bij moet neerleggen..
Dit deed hij in eerste instantie ook, maar nu (een dag later) begint hij weer dat hij het er toch echt heel moeilijk vind. En hij zoiets heeft van, maar we konden toch ook samenwonen eerst, en nja daar weten we nu van wat wel/niet kan en daar moeten we van leren.. hij wil dus weer samenwonen.
Maar ik weet niet of ik dat aan durf...ben bang dat het weer zo wordt. En daarnaast krijg ik dan weer een hele hoop gezeik over me heen van mijn moeder..waar ik nou ook niet bepaald op zit te wachten..
Heb ondertussen met mijn ex gepraat, en gezegd dat ik voor mezelf een eigen plek nodig heb, en dat we dan rustig aan weer kunnen kijken hoe het loopt. En heb gezegd dat als hij echt zo graag wil dat het beter wordt tussen ons, dat hij zich daar bij moet neerleggen..
Dit deed hij in eerste instantie ook, maar nu (een dag later) begint hij weer dat hij het er toch echt heel moeilijk vind. En hij zoiets heeft van, maar we konden toch ook samenwonen eerst, en nja daar weten we nu van wat wel/niet kan en daar moeten we van leren.. hij wil dus weer samenwonen.
Maar ik weet niet of ik dat aan durf...ben bang dat het weer zo wordt. En daarnaast krijg ik dan weer een hele hoop gezeik over me heen van mijn moeder..waar ik nou ook niet bepaald op zit te wachten..
