Rare situatie

Lieve lezers,

Ik zit momenteel met een situatie waarin ikzelf afstand heb genomen, en het me tijdens werktijd nog wel enigszins lukt me op mijn werk te focussen. Daarbuiten totaal niet. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. In het verleden heb ik gemerkt dat het me helpt dingen van me af te schrijven en beter te snappen. Daarnaast ben ik benieuwd naar jullie commentaar op mijn situatie Al weet ik dat ik er momenteel even niet zoveel mee kan helaas.

Even kleine schets vooraf: ik ben 25, hij is 28. Ik ben na een serieuze relatie van 3,5 jaar nu zo'n 1,5 jaar single, hij nu ruim een jaar single na een relatie van zo'n 7jr waarvan ook heel aantal jaar samenwonen. Ikzelf heb ongeveer een jaartje met mijn ex-vriend samengewoond.

Medio december raakten we aan de praat via Tinder, en ik merkte vrijwel direct al dat het ontzettend klikte. Hele lappen tekst stuurden we naar elkaar, we bleken elkaar in veel dingen te kunnen vinden en soms ook juist te kunnen prikkelen. Waardoor het voor ons beiden goed voelde. Na zo'n 2,5 week afgesproken en alle gedachten van tevoren bleken in het echt ook zo te kloppen. Het voelde meer dan vertrouwd en we hadden beiden ook al wel eens naar elkaar uitgesproken dat we wat voorzichtig zijn met seks en daar niet snel aan beginnen met een 'vreemde'/One night stands. Voor hem was het zelfs zo dat dat sinds zijn ex-vriendin het helemaal niet meer gebeurd was.

Desondanks hadden we op date 2 al seks en het voelde ook allesbehalve raar. Sterker nog: zowel hij als ik gaven aan nog nooit zulke seks gehad te hebben gehad met een ander. Het voelt gewoon buitenaards, zo goed klikken we op emotioneel niveau. Ook later kwamen dit soort gesprekken aan bod: dat we op elk vlak (dus idd ook seks) zo onszelf konden zijn bij elkaar en ons niet beter voor hoefden te doen. Dat we de ander stimuleerde tot nieuwe inzichten en dat we elkaar versterken in positieve zin. Inmiddels zijn we zo'n 9 á 10 dates verder.

Goede tekenen zou je zeggen. Toch is het sinds een week of 3 nogal een vreemde situatie tussen ons. Een situatie waarin een goede vriend van hem ook tegen hem heeft gezegd: laat het wat meer op je afkomen en geniet er gewoon van, en als het echt zo goed voelt tussen jullie dan groeit daar vanzelf iets moois uit. En zo sta ik er ook in, of in ieder geval een stuk meer dan hij. Want hoe langer ik hem ken, hoe meer ik erachter kom dat hij nogal een controlfreak blijkt te zijn. Maar aangezien ik ook mijn mindere kanten heb (die hij echt al gezien heeft) en het opweegt tegen wat hij allemaal voor me is en doet, probeer ik er juist voor hem te zijn en ik merk dat hij dat echt ontzettend waardeert.

Een week of 3 geleden zijn we een eind gaan wandelen samen. Eindstand hebben we zo'n 8 uur met elkaar doorgebracht, waar hij in het begin duidelijk zei 'ik weet niet of ik echt verliefd ben' en ik overstuur was, naar een etentje waarin we beiden concluderen dat het zo fijn is samen, totaan een grote, 'stoere' vent, een aantal keer behoorlijk overstuur, uithuilend op mijn schoot. Hij vindt het moeilijk om te gaan met verandering, ik heb hem verteld dat dat er nu éénmaal bijhoort als je ergens met iemand instapt. Ohja: hij ging mijn tandenborstel (had hij voor mij gekocht) laten staan in de beker naast die van hem, zo was ik er toch nog. Want ik had natuurlijk gezegd dat ik op deze manier geen contact met hem wilde.

Maar eerlijk, mijn hart huilde verschrikkelijk. Vooral ook omdat het nogal een raar einde was. Na een dag of 6 belde ik hem zonder vooraankondiging op. Normaal is hij helemaal niet huilerig, maar hij barstte dus (net zoals 6 dagen ervoor) in huilen uit. Dat hij nog steeds wel in de war was maar dat hij het heel fijn vond om van mij te horen. We bleven in contact. Vorige week ben ik bij hem langs geweest, het is dus nog steeds een rare situatie tussen ons. We weten nu beiden niet wat we willen, ondanks dat we overduidelijk gek met elkaar zijn. Ik heb gezegd dat het nu goed is om echt een poosje geen contact te hebben, zodat we beiden ruimte krijgen om na te denken wat we willen. Ik vind het lastig me open te stellen (wat bij hem dus wel lukt) en hij om de controle los te laten (wat bij mij enigszins lukt in tegenstelling tot bij anderen, maar volgens mij nog niet genoeg!). We zitten onszelf echt ontzettend in de weg in dit verhaal.

Ik wil hem eerlijk gezegd niet kwijt, maar we hebben nu al een week geen contact gehad, op mijn initiatief overigens. Vorige week ben ik er geweest en was het zoals vanouds fijn, hij heeft nog pannenkoeken voor me staan bakken, en later zei hij ook nog 'je weet volgens mij zelf ook wel waar dit op de langere termijn op uit gaan draaien, namelijk dat we gewoon weer in contact komen' en dat denk ik inderdaad ook. Maar momenteel maak ik mezelf he-le-maal gek. Geloof niet dat ik dit eerder zo gehad heb.

Heeft iemand iets meer levenservaring/een soortgelijke ervaring tips voor me, hoe hier nu en in de toekomst (als we - verwacht ik - weer in contact komen) mee om kan gaan? Of wat te doen als hij weer contact zoekt (ik ben bijvoorbeeld bijna jarig)?

Alvast bedankt

Asteraceae schreef: ↑

07-03-2019 21:11

Wat wil je? Deze man heeft sowieso issues en dat hoeft niet een “nee” te zijn, maar ik lees nu ook niet dat je echt overloopt van liefde voor hem.

Het zou inderdaad kunnen dat dat zo overkomt op tekst, maar het is zeker niet waar. Sterker nog: ik ben stapelgek op hem. Maar ik heb gemerkt - door ervaringen in het verleden - dat het me erg goed lukt mijn gevoelens te rationaliseren naar de buitenwereld. Maar van binnen voelt het alsof mijn hart in duizend stukjes gebroken is. Het voelt oprecht alsof ik mijn 'maatje' mis, terwijl we elkaar dus nog maar ruim 2,5 maand kennen.

En idd hij heeft zeker issues, maar als ik eerlijk naar mezelf ben: ik ook (hetzij wel minder dan hij vermoed ik)