Relaties
alle pijlers
Relatie-armoede
zondag 27 september 2009 om 16:21
Nee, niet schrikken in Villa Kakelbont gaat het prima. Zelfs een paar weken zonder sex vanwege de besnijdenis van Mr Nilsson en mijn rugklachten overleven we wel.
Ik werd aan het denken gezet door een paar topics (deze en deze )
In het broodsmeer topic zijn er mensen die serieus zeggen het te vertikken om brood te smeren voor hun partner of het alleen doen als er iets tegenover staat. (Het kan ook gaan over het strijken van zijn overhemden, dagelijks koken of wekelijks een bloemetje meenemen, kortom iets voor de ander doen)
In het 'ongenuanceerde topic' gaat het over vrouwen wiens man er met een ander vandoor is en dat de nieuwe vriendin in kwestie in de verste verten niet kan tippen aan de in de steek gelaten partij.
Die 2 topics staan los van elkaar maar ik vraag me af of je ze echt los van elkaar kunt zien?
Volgens mij getuigt dat principieel weigeren zijn brood te smeren of het onverschillige nooit eens een bloemetje voor haar meebrengen van relatie-armoede. Wat is er moeilijk aan iets kleins doen voor de ander zodat hij / zij daar blij van wordt?
En waarom zijn zoveel mensen echt verbaasd als hun partner er 'opeens' met een (op het oog) vrolijker en leuker exemplaar vandoor gaat, terwijl ze tijdens hun relatie de ander for granted namen?
En nog een vraag die nu naar boven komt: wat maakt dat je je laat behandelen als een meubelstuk ipv die ene speciaal persoon? Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?
Ik werd aan het denken gezet door een paar topics (deze en deze )
In het broodsmeer topic zijn er mensen die serieus zeggen het te vertikken om brood te smeren voor hun partner of het alleen doen als er iets tegenover staat. (Het kan ook gaan over het strijken van zijn overhemden, dagelijks koken of wekelijks een bloemetje meenemen, kortom iets voor de ander doen)
In het 'ongenuanceerde topic' gaat het over vrouwen wiens man er met een ander vandoor is en dat de nieuwe vriendin in kwestie in de verste verten niet kan tippen aan de in de steek gelaten partij.
Die 2 topics staan los van elkaar maar ik vraag me af of je ze echt los van elkaar kunt zien?
Volgens mij getuigt dat principieel weigeren zijn brood te smeren of het onverschillige nooit eens een bloemetje voor haar meebrengen van relatie-armoede. Wat is er moeilijk aan iets kleins doen voor de ander zodat hij / zij daar blij van wordt?
En waarom zijn zoveel mensen echt verbaasd als hun partner er 'opeens' met een (op het oog) vrolijker en leuker exemplaar vandoor gaat, terwijl ze tijdens hun relatie de ander for granted namen?
En nog een vraag die nu naar boven komt: wat maakt dat je je laat behandelen als een meubelstuk ipv die ene speciaal persoon? Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 27 september 2009 om 21:08
quote:dorinke schreef op 27 september 2009 @ 21:02:
Je kan mensen ook tot waanzin drijven met een paradoxale opdracht als :"wees spontaan"
Ik zie hier nog een reden waarom ik het niet erg vind dat mijn man (bijna) nooit zomaar wat voor me mee neemt. Ik ben nogal anti-spontaan en hou niet van verrassingen. Hij kent me, da's toch lief!
Ik zou denk ik denken dat ie vreemd ging ofzo als hij opeens met een kado op de proppen komt.
Je kan mensen ook tot waanzin drijven met een paradoxale opdracht als :"wees spontaan"
Ik zie hier nog een reden waarom ik het niet erg vind dat mijn man (bijna) nooit zomaar wat voor me mee neemt. Ik ben nogal anti-spontaan en hou niet van verrassingen. Hij kent me, da's toch lief!
Ik zou denk ik denken dat ie vreemd ging ofzo als hij opeens met een kado op de proppen komt.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 27 september 2009 om 21:28
quote:a, veel reacties!!! Ik vind dat sowieso wel vaak, heb daar wel moeite mee, ik vind dat het spontaan moet gebeuren of anders maar niet, ook met vriendinnen bijvoorbeeld als een vriendin zus of zo niet aanvoelt, dan kan ik er wel wat van zeggen, maar het feit dat ze er een volgende keer dan rekening mee houdt is dan alleen omdat ik het gezegd heb. Dat is minder waardevol vind ik.
Kolere, iedereen moet dus maar helderziend zijn en aanvoelen wat jij wilt? En anders is het niet waardevol?
Ik koop nooit parfum voor mezelf, dat vind ik nu typisch iets dat een man voor zijn vrouw koopt. Vraag niet waarom, dat vind ik nu eenmaal. Dan kan ik wel denken 'hij moet dat aanvoelen' maar dan krijg ik never ooit meer een fles. Mr N is niet helderziend. Dus dat heb ik op een gegeven moment wel gezegd.
En soms staat er zomaar een kadootje op tafel en soms moet ik zeggen dat ik bijna door m'n voorraad heen ben. En ik ben alle keren net zo blij
Kolere, iedereen moet dus maar helderziend zijn en aanvoelen wat jij wilt? En anders is het niet waardevol?
Ik koop nooit parfum voor mezelf, dat vind ik nu typisch iets dat een man voor zijn vrouw koopt. Vraag niet waarom, dat vind ik nu eenmaal. Dan kan ik wel denken 'hij moet dat aanvoelen' maar dan krijg ik never ooit meer een fles. Mr N is niet helderziend. Dus dat heb ik op een gegeven moment wel gezegd.
En soms staat er zomaar een kadootje op tafel en soms moet ik zeggen dat ik bijna door m'n voorraad heen ben. En ik ben alle keren net zo blij
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 27 september 2009 om 21:43
quote:Margaretha2 schreef op 27 september 2009 @ 20:58:
Het enige waar ik mijn vriend weleens om vraag is een rugmassage
En dat is toch héérlijk ook al is het dan niet spontaan? Of voelt een spontane massage toch net even anders?
Een vaat wordt niet schoner van spontaan afwassen. Vragen of iemand even af wil wassen maakt het net zo schoon.
Het enige waar ik mijn vriend weleens om vraag is een rugmassage
En dat is toch héérlijk ook al is het dan niet spontaan? Of voelt een spontane massage toch net even anders?
Een vaat wordt niet schoner van spontaan afwassen. Vragen of iemand even af wil wassen maakt het net zo schoon.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 27 september 2009 om 21:45
Mwah, ik denk dat het wel meevalt met aanvoelen wat ik wil en waardevol zijn. Zoals ik al eerder zei, ik zit er absoluut niet mee als een man geen bloemen voor me meeneemt, dus dat 'spontaan' is voor mij echt niet super belangrijk in de zin van 'spontaan cadeaus mee nemen', al doet mijn vriend dat dus wel en vind ik dat echt heel leuk.
Maar wat ik bedoel is bijvoorbeeld, iets wat in mijn ogen compleet logisch is zit me dwars. Mijn vriend(in) ziet dit zelf niet. Dat vind ik een teleurstelling ja. En natuurlijk zal ik het dan wel benoemen, maar het feit dat ze er dan vanaf dat moment rekening mee gaan houden vind ik niet iets waar ik extreem blij mee moet zijn ofzo. Dat zou ik geweest zijn als ze dat uit zichzelf hadden gedaan. En dan heb ik het heus niet over onzinnige dingen als was in de wasmand gooien. Overduidelijk voorbeeld: ex-vriend van vriendin (waar ze nog steeds een soort van knipperlicht relatie mee heeft) rand me aan, om het maar bot te zeggen, maargoed dat was het uiteindelijk wel. Ik vertel het tegen vriendin, en zeg erbij dat vriendin zelf moet weten wat ze er mee doet. Vriendin hoeft hem niet meer voor een relatie (logisch, maar dat vind ik iets wat zij zelf moet beslissen, niet 'voor mij' ofzo), maar vervolgens vertelt ze me nog wel regelmatig dat ze samen wat leuks zijn gaan doen. Dan denk ik sjongejonge je moet dan wel een bord voor je kop hebben om te denken dat je dat nog 'gezellig' tegen mij kan vertellen net als vroeger. En natuurlijk zeg ik dan dat ik niets over hem wil horen omdat ik hem haat, en natuurlijk zegt ze er dan niets meer over, en natuurlijk is dat niet einde vriendschap, maar het feit dat ze er op dat moment niets meer over zegt is niet iets waar ik heel dankbaar voor ben ofzo. En ik blijf erbij dat dat iets is wat ze zelf had aan moeten voelen.
Maar wat ik bedoel is bijvoorbeeld, iets wat in mijn ogen compleet logisch is zit me dwars. Mijn vriend(in) ziet dit zelf niet. Dat vind ik een teleurstelling ja. En natuurlijk zal ik het dan wel benoemen, maar het feit dat ze er dan vanaf dat moment rekening mee gaan houden vind ik niet iets waar ik extreem blij mee moet zijn ofzo. Dat zou ik geweest zijn als ze dat uit zichzelf hadden gedaan. En dan heb ik het heus niet over onzinnige dingen als was in de wasmand gooien. Overduidelijk voorbeeld: ex-vriend van vriendin (waar ze nog steeds een soort van knipperlicht relatie mee heeft) rand me aan, om het maar bot te zeggen, maargoed dat was het uiteindelijk wel. Ik vertel het tegen vriendin, en zeg erbij dat vriendin zelf moet weten wat ze er mee doet. Vriendin hoeft hem niet meer voor een relatie (logisch, maar dat vind ik iets wat zij zelf moet beslissen, niet 'voor mij' ofzo), maar vervolgens vertelt ze me nog wel regelmatig dat ze samen wat leuks zijn gaan doen. Dan denk ik sjongejonge je moet dan wel een bord voor je kop hebben om te denken dat je dat nog 'gezellig' tegen mij kan vertellen net als vroeger. En natuurlijk zeg ik dan dat ik niets over hem wil horen omdat ik hem haat, en natuurlijk zegt ze er dan niets meer over, en natuurlijk is dat niet einde vriendschap, maar het feit dat ze er op dat moment niets meer over zegt is niet iets waar ik heel dankbaar voor ben ofzo. En ik blijf erbij dat dat iets is wat ze zelf had aan moeten voelen.
zondag 27 september 2009 om 21:47
Ik vind het juist wél erg waardevol als iemand rekening met je houdt. Zeker als ze spontaan van nature iets ánders gedaan zou hebben.
Aanvulling ; ik snapte je verhaal niet, in eerste instantie. Nu ik het nogmaals gelezen heb wél.
Ja, dat je vriendin daar gezellig over vertelt is bot.
Maar .... van een totaal andere categorie dan vertellen dat je af en toe een blommetje wel op prijs stelt.
Aanvulling ; ik snapte je verhaal niet, in eerste instantie. Nu ik het nogmaals gelezen heb wél.
Ja, dat je vriendin daar gezellig over vertelt is bot.
Maar .... van een totaal andere categorie dan vertellen dat je af en toe een blommetje wel op prijs stelt.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 27 september 2009 om 21:50
quote:blijfgewoonbianca schreef op 27 september 2009 @ 21:43:
[...]
En dat is toch héérlijk ook al is het dan niet spontaan? Of voelt een spontane massage toch net even anders?
Een vaat wordt niet schoner van spontaan afwassen. Vragen of iemand even af wil wassen maakt het net zo schoon.Ja, een spontane massage voelt anders, niet op mijn rug maar wel in mijn hart. Als ik last van mijn rug heb en mijn vriend zegt dan 'zal ik je rug even masseren' vind ik dat een ontzettend lief gebaar (nog afgezien van het gevoel dus). Maar mijn vriend heeft een hekel aan masseren en doet het niet zo graag en stelt het daarom zelf niet vaak voor (hij kan het wel heel goed). Als ik echt last heb vraag ik er daarom om, maar ik voel me wel een beetje bezwaard, omdat ik weet dat hij het niet leuk vindt om te doen, dus ik vraag het als hij me er echt mee kan helpen. Als hij het zelf aanbiedt, ook als ik geen last heb trouwens, vind ik dat gebaar super fijn.
Ik laat me heel graag masseren en ik trakteer me dan eens per zoveel tijd op een massage, en ik betaal daarvoor. Ik doe dat liever dan dat ik er steeds mijn vriend om zou vragen terwijl ik weet dat hij het niet leuk vindt.
En de vaat.... nouja, in een normaal huishouden zeg je neem ik aan 'doe jij vandaag de vaat alsjeblieft?' of 'wie doet vanavond de vaat?', en dat is echt no problemo. Maar het is wel anders dan wanneer je man zegt, schatje, ga jij maar lekker met de beentjes omhoog dan ruim ik de keuken op!
Toch...?????
Als dat spontane nooit zou gebeuren, en je zou er steeds om moeten vragen, dan krijg je inderdaad die massage ook wel, en de vaat wordt ook wel schoon, maar ik zou dat wel ene gemis vinden als je man nooit uit eigen beweging een manier vindt om jou een kleine attentie te geven, jou te plezieren (ten koste van zijn eigen plezier - dat staat er nu wel zo 'zwaar' maar bv. de vaat is toch ook niemands hobby )
[...]
En dat is toch héérlijk ook al is het dan niet spontaan? Of voelt een spontane massage toch net even anders?
Een vaat wordt niet schoner van spontaan afwassen. Vragen of iemand even af wil wassen maakt het net zo schoon.Ja, een spontane massage voelt anders, niet op mijn rug maar wel in mijn hart. Als ik last van mijn rug heb en mijn vriend zegt dan 'zal ik je rug even masseren' vind ik dat een ontzettend lief gebaar (nog afgezien van het gevoel dus). Maar mijn vriend heeft een hekel aan masseren en doet het niet zo graag en stelt het daarom zelf niet vaak voor (hij kan het wel heel goed). Als ik echt last heb vraag ik er daarom om, maar ik voel me wel een beetje bezwaard, omdat ik weet dat hij het niet leuk vindt om te doen, dus ik vraag het als hij me er echt mee kan helpen. Als hij het zelf aanbiedt, ook als ik geen last heb trouwens, vind ik dat gebaar super fijn.
Ik laat me heel graag masseren en ik trakteer me dan eens per zoveel tijd op een massage, en ik betaal daarvoor. Ik doe dat liever dan dat ik er steeds mijn vriend om zou vragen terwijl ik weet dat hij het niet leuk vindt.
En de vaat.... nouja, in een normaal huishouden zeg je neem ik aan 'doe jij vandaag de vaat alsjeblieft?' of 'wie doet vanavond de vaat?', en dat is echt no problemo. Maar het is wel anders dan wanneer je man zegt, schatje, ga jij maar lekker met de beentjes omhoog dan ruim ik de keuken op!
Toch...?????
Als dat spontane nooit zou gebeuren, en je zou er steeds om moeten vragen, dan krijg je inderdaad die massage ook wel, en de vaat wordt ook wel schoon, maar ik zou dat wel ene gemis vinden als je man nooit uit eigen beweging een manier vindt om jou een kleine attentie te geven, jou te plezieren (ten koste van zijn eigen plezier - dat staat er nu wel zo 'zwaar' maar bv. de vaat is toch ook niemands hobby )
zondag 27 september 2009 om 21:55
OK, ik snap je Mar.
Ik denk alleen dat wanneer er wél spontane dingen over en weer gebeuren dat het dan geen punt is om om één - of desnoods meer - ding te vragen. Omdat andere spontane acties dat opheffen, zeg maar.
Maar jouw ideale droomkado van je vriend zou een abonnement zijn voor een zoveel wekelijkse massage? Zal ik hem dan maar hinten?
Ik denk alleen dat wanneer er wél spontane dingen over en weer gebeuren dat het dan geen punt is om om één - of desnoods meer - ding te vragen. Omdat andere spontane acties dat opheffen, zeg maar.
Maar jouw ideale droomkado van je vriend zou een abonnement zijn voor een zoveel wekelijkse massage? Zal ik hem dan maar hinten?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 27 september 2009 om 21:55
quote:blijfgewoonbianca schreef op 27 september 2009 @ 21:47:
Ik vind het juist wél erg waardevol als iemand rekening met je houdt. Zeker als ze spontaan van nature iets ánders gedaan zou hebben.
Aanvulling ; ik snapte je verhaal niet, in eerste instantie. Nu ik het nogmaals gelezen heb wél.
Ja, dat je vriendin daar gezellig over vertelt is bot.
Maar .... van een totaal andere categorie dan vertellen dat je af en toe een blommetje wel op prijs stelt.
In het voorbeeld van HPL, waar ik ten slotte op reageerde, zegt ze: Waarom laten we ons behandelen als een meubelstuk, waarom vragen we niet om aandacht, een attentie, een verrassing?
Dat geeft mij het vermoeden dat het gaat om een situatie waarin je overal om moet vragen omdat je nooit iets spontaans krijgt.
En niet dat het gaat om een superleuke relatie waarin je rekening met elkaar houdt en attent bent naar elkaar toe en waar jij een keer hint dat je het heerlijk vindt om bloemen of parfum te krijgen.
Ik denk namelijk dat in de laatste situatie de relatie niet in de risicozone is, en daar ging het dus over in de openingspost, toch?
En dan blijf ik bij mijn punt, als mijn man dat zelf niet aan kan voelen, überhaupt niet, dan zou ik dat een ontzettend groot gemis vinden wat niet goed te maken is met het constant voorkauwen en dat hij dan vervolgens gaat doen wat jij vraagt.
Dat is gewoon niet hetzelfde
Ik vind het juist wél erg waardevol als iemand rekening met je houdt. Zeker als ze spontaan van nature iets ánders gedaan zou hebben.
Aanvulling ; ik snapte je verhaal niet, in eerste instantie. Nu ik het nogmaals gelezen heb wél.
Ja, dat je vriendin daar gezellig over vertelt is bot.
Maar .... van een totaal andere categorie dan vertellen dat je af en toe een blommetje wel op prijs stelt.
In het voorbeeld van HPL, waar ik ten slotte op reageerde, zegt ze: Waarom laten we ons behandelen als een meubelstuk, waarom vragen we niet om aandacht, een attentie, een verrassing?
Dat geeft mij het vermoeden dat het gaat om een situatie waarin je overal om moet vragen omdat je nooit iets spontaans krijgt.
En niet dat het gaat om een superleuke relatie waarin je rekening met elkaar houdt en attent bent naar elkaar toe en waar jij een keer hint dat je het heerlijk vindt om bloemen of parfum te krijgen.
Ik denk namelijk dat in de laatste situatie de relatie niet in de risicozone is, en daar ging het dus over in de openingspost, toch?
En dan blijf ik bij mijn punt, als mijn man dat zelf niet aan kan voelen, überhaupt niet, dan zou ik dat een ontzettend groot gemis vinden wat niet goed te maken is met het constant voorkauwen en dat hij dan vervolgens gaat doen wat jij vraagt.
Dat is gewoon niet hetzelfde
zondag 27 september 2009 om 21:56
quote:Margaretha2 schreef op 27 september 2009 @ 20:41:
Oh en in het geval dat ik merk dat de relatie in het slop raakt omdat we heel druk bezig zijn met andere dingen bijvoorbeeld zou ik er zelf wat aan doen en zelf actie ondernemen ipv er over praten, dan zou ik een date night inplannen, ik zou mijn vriend meenemen voor een weekendje weg, ik zou proberen hem mijn onverdeelde aandacht te geven.
Als hij daar niet op zou reageren zou ik wel zeggen wat me dwars zit en zeggen dat ik graag meer tijd met hem door wil brengen en dat onze relatie waardevol is voor mij en ik er daarom moeite in wil steken ook als het even niet zo goed gaat.
Maar 'je geeft me zo weinig aandacht, ik wil meer aandacht', lijkt mij persoonlijk iets wat je nooit verder zal helpen.Je bericht raakt me. Weekendje weg, lieve dingetjes kopen, er zijn, luisterend oor bieden, geprobeerd te praten, ik heb het allemaal geprobeerd toen ik zag dat mijn ex-lief steeds meer weggleed de weken voor zijn ontslag. Maar ik kwam er niet meer doorheen. Ondertussen zijn we uit elkaar. Met veel pijn van mijn kant (hij maakte het uit). En of het zo gelopen is vanwege het ontslag en we zo in de snelkookpan met onze relatie hebben gezeten en of zonder dat ontslag we het wel zouden hebben gered. Ik zal het nooit weten. Lang verhaal, ik wil denk ik alleen maar zeggen dat als je je lief ziet wegzakken het niet altijd lukt om hem weer te bereiken. Ik hoop dat jullie dit niet hoeven mee te maken. Want ook al voel ik nu acceptatie, en ga ik verder, in mijn hart houd ik nog steeds van hem.
Oh en in het geval dat ik merk dat de relatie in het slop raakt omdat we heel druk bezig zijn met andere dingen bijvoorbeeld zou ik er zelf wat aan doen en zelf actie ondernemen ipv er over praten, dan zou ik een date night inplannen, ik zou mijn vriend meenemen voor een weekendje weg, ik zou proberen hem mijn onverdeelde aandacht te geven.
Als hij daar niet op zou reageren zou ik wel zeggen wat me dwars zit en zeggen dat ik graag meer tijd met hem door wil brengen en dat onze relatie waardevol is voor mij en ik er daarom moeite in wil steken ook als het even niet zo goed gaat.
Maar 'je geeft me zo weinig aandacht, ik wil meer aandacht', lijkt mij persoonlijk iets wat je nooit verder zal helpen.Je bericht raakt me. Weekendje weg, lieve dingetjes kopen, er zijn, luisterend oor bieden, geprobeerd te praten, ik heb het allemaal geprobeerd toen ik zag dat mijn ex-lief steeds meer weggleed de weken voor zijn ontslag. Maar ik kwam er niet meer doorheen. Ondertussen zijn we uit elkaar. Met veel pijn van mijn kant (hij maakte het uit). En of het zo gelopen is vanwege het ontslag en we zo in de snelkookpan met onze relatie hebben gezeten en of zonder dat ontslag we het wel zouden hebben gered. Ik zal het nooit weten. Lang verhaal, ik wil denk ik alleen maar zeggen dat als je je lief ziet wegzakken het niet altijd lukt om hem weer te bereiken. Ik hoop dat jullie dit niet hoeven mee te maken. Want ook al voel ik nu acceptatie, en ga ik verder, in mijn hart houd ik nog steeds van hem.
zondag 27 september 2009 om 22:00
Riedeltje, dat begrijp ik en sorry als ik wat anders heb gesuggereerd met mijn bericht. Ik denk niet dat elke relatie gered kan worden en ik denk zeker niet dat één persoon dat kan doen (wel dat soms de één, soms de ander daar wat meer initiatief in moet nemen). Het lijkt me heel verdrietig als je zelf alles geprobeerd hebt om de relatie te redden en het is dan toch niet gelukt.
Wat ik meer bedoelde was eigenlijk dat áls je de relatie probeert te redden, ik persoonlijk denk dat zelf het initiatief nemen meer zal opleveren dan vragen om attenties, aandacht en verrassingen, maar dat is slechts mijn eigen idee.
Ik denk dat als je ziet dat je man je steeds minder aandacht geeft, het bij hem 'zeuren' om aandacht minder goed werkt dan zelf positieve actie ondernemen zodat hij je weer aandacht wíl gaan geven.
Niet dat dat een recept voor succes is natuurlijk.
Wat ik meer bedoelde was eigenlijk dat áls je de relatie probeert te redden, ik persoonlijk denk dat zelf het initiatief nemen meer zal opleveren dan vragen om attenties, aandacht en verrassingen, maar dat is slechts mijn eigen idee.
Ik denk dat als je ziet dat je man je steeds minder aandacht geeft, het bij hem 'zeuren' om aandacht minder goed werkt dan zelf positieve actie ondernemen zodat hij je weer aandacht wíl gaan geven.
Niet dat dat een recept voor succes is natuurlijk.
zondag 27 september 2009 om 22:05
Margaretha2, dank je voor je bericht. Ik denk ook dat het goed is om initiatief te nemen om een relatie te 'redden'. Daarnaast heb ik geleerd dat het ook van twee kanten moet komen. Je zit met zijn tweeen in een relatie. En een iemand kan het niet redden, de ander moet het ook willen. Niettemin, op jouw initiatief attenties, aandacht etc. aan je partner zijn goed. Ik ben ook niet voor zeuren. Maar niet te eenzijdig met de aandacht. It takes two to tango.
zondag 27 september 2009 om 22:29
zondag 27 september 2009 om 22:35
Mmmm. Mannen hebben ook handjes... Dus ik heb altijd principieel geweigerd mans overhemd te strijken. Hij streek mijn kleren ook niet
Zijn nieuwe borderline vriendin strijkt nu zijn overhemden, maar dit terzijde.... Dit vat vast het antwoord op jouw vragen wel samen. (O ja, zij smeert ook de boterhammen voor hem/haar/haar kinderen/stiefkinderen (6 kinderen) (ook al smeren ze liever zelf).
Zijn nieuwe borderline vriendin strijkt nu zijn overhemden, maar dit terzijde.... Dit vat vast het antwoord op jouw vragen wel samen. (O ja, zij smeert ook de boterhammen voor hem/haar/haar kinderen/stiefkinderen (6 kinderen) (ook al smeren ze liever zelf).
zondag 27 september 2009 om 22:36
quote:riedeltje schreef op 27 september 2009 @ 21:56:
[...]
Je bericht raakt me. Weekendje weg, lieve dingetjes kopen, er zijn, luisterend oor bieden, geprobeerd te praten, ik heb het allemaal geprobeerd toen ik zag dat mijn ex-lief steeds meer weggleed de weken voor zijn ontslag. Maar ik kwam er niet meer doorheen. Ondertussen zijn we uit elkaar. Met veel pijn van mijn kant (hij maakte het uit). En of het zo gelopen is vanwege het ontslag en we zo in de snelkookpan met onze relatie hebben gezeten en of zonder dat ontslag we het wel zouden hebben gered. Ik zal het nooit weten. Lang verhaal, ik wil denk ik alleen maar zeggen dat als je je lief ziet wegzakken het niet altijd lukt om hem weer te bereiken. Ik hoop dat jullie dit niet hoeven mee te maken. Want ook al voel ik nu acceptatie, en ga ik verder, in mijn hart houd ik nog steeds van hem.
Ik wil niet kwetsend zijn, maar ik denk dat het niet om de omstandigheden gaat, maar om de manier waarop twee mensen zich door de omstandigheden heen slaan. Of dat samen is, of afzonderlijk. En dat samen moet een keuze zijn van twee mensen, anders kun je nog zo veel proberen, maar dan heeft dat eigenlijk geen zin.
Was het niet het ontslag, dan was er vast wel (ooit) iets anders geweest. Misschien later, misschien op dat moment.
[...]
Je bericht raakt me. Weekendje weg, lieve dingetjes kopen, er zijn, luisterend oor bieden, geprobeerd te praten, ik heb het allemaal geprobeerd toen ik zag dat mijn ex-lief steeds meer weggleed de weken voor zijn ontslag. Maar ik kwam er niet meer doorheen. Ondertussen zijn we uit elkaar. Met veel pijn van mijn kant (hij maakte het uit). En of het zo gelopen is vanwege het ontslag en we zo in de snelkookpan met onze relatie hebben gezeten en of zonder dat ontslag we het wel zouden hebben gered. Ik zal het nooit weten. Lang verhaal, ik wil denk ik alleen maar zeggen dat als je je lief ziet wegzakken het niet altijd lukt om hem weer te bereiken. Ik hoop dat jullie dit niet hoeven mee te maken. Want ook al voel ik nu acceptatie, en ga ik verder, in mijn hart houd ik nog steeds van hem.
Ik wil niet kwetsend zijn, maar ik denk dat het niet om de omstandigheden gaat, maar om de manier waarop twee mensen zich door de omstandigheden heen slaan. Of dat samen is, of afzonderlijk. En dat samen moet een keuze zijn van twee mensen, anders kun je nog zo veel proberen, maar dan heeft dat eigenlijk geen zin.
Was het niet het ontslag, dan was er vast wel (ooit) iets anders geweest. Misschien later, misschien op dat moment.
zondag 27 september 2009 om 23:12
Er is onderzoek naar gedaan waar is uitgekomen dat de meeste mannen die uit een relatie stappen zeggen zich bij de nieuwe partner weer goed over zichzelf te voelen en dat ze dat bij hun exvrouw niet meer voelden. Die had vaak erg veel kritiek
en dat gaf ze het gevoel dat ze niks goed deden en daarom waardeloos waren. De nieuwe partner laat ze merken dat er tegen ze op gekeken wordt en dat ze gewaardeerd worden. Dat ze nodig zijn.
Zal misschien voor vrouwen ook wel zo zijn dat ze opfleuren door positieve aandacht. Als ze die te kort komen zal een vrouw er vast wel om vragen. Mannen zijn niet zo'n praters en zullen daar niet snel om vragen, kunnen het misschien ook niet zo makkelijk onder woorden brengen wat er precies aan mankeert, maar hebben wel heel erg waardering nodig.
Natuurlijk is het goed als je je elke dag afvraagt wat je nu eens kunt doen om het je partner naar de zin te maken. Ook al komt het tijdelijk van een kant, uiteindelijk gaat het toch een wisselwerking worden.
Ook denk ik wel dat het voorkomt dat een van de partners zich erg te kort gedaan voelt en daarvoor de ander bewust/onbewust gaat straffen door geen dingetjes meer voor die ander over te hebben.
en dat gaf ze het gevoel dat ze niks goed deden en daarom waardeloos waren. De nieuwe partner laat ze merken dat er tegen ze op gekeken wordt en dat ze gewaardeerd worden. Dat ze nodig zijn.
Zal misschien voor vrouwen ook wel zo zijn dat ze opfleuren door positieve aandacht. Als ze die te kort komen zal een vrouw er vast wel om vragen. Mannen zijn niet zo'n praters en zullen daar niet snel om vragen, kunnen het misschien ook niet zo makkelijk onder woorden brengen wat er precies aan mankeert, maar hebben wel heel erg waardering nodig.
Natuurlijk is het goed als je je elke dag afvraagt wat je nu eens kunt doen om het je partner naar de zin te maken. Ook al komt het tijdelijk van een kant, uiteindelijk gaat het toch een wisselwerking worden.
Ook denk ik wel dat het voorkomt dat een van de partners zich erg te kort gedaan voelt en daarvoor de ander bewust/onbewust gaat straffen door geen dingetjes meer voor die ander over te hebben.
zondag 27 september 2009 om 23:49
quote:HoiPippiLangkous schreef op 27 september 2009 @ 22:29:
Marg, ik denk dat echt dat het zo kan zijn dat jij vindt dat je een prima relatie hebt en de ander van alles mist. Omdat jij hem niet 'aanvoelt' maar voor hem invult.
Het is één ding om met elkaar te praten over wat je belangrijk vindt in een relatie.
Het is een ander om te vragen om attenties en verrassingen.
In mijn ogen dan.
Marg, ik denk dat echt dat het zo kan zijn dat jij vindt dat je een prima relatie hebt en de ander van alles mist. Omdat jij hem niet 'aanvoelt' maar voor hem invult.
Het is één ding om met elkaar te praten over wat je belangrijk vindt in een relatie.
Het is een ander om te vragen om attenties en verrassingen.
In mijn ogen dan.
maandag 28 september 2009 om 07:51
quote:HoiPippiLangkous schreef op 27 september 2009 @ 17:42:
Kastanjez, dat zijn van die dingen...... Ik stond afgelopen december in één of andere fantasy-spellen winkel serieus te vragen naar Chaos Space Marines
Okee, ik wou naar het einde toelezen voordat ik ging reageren, maar ik heb nu een grote glimlach op mijn gezicht. En mischien geen een huis vol met chaos marines, maar wel een paar kasten vol met dat spul. Mijn vriendin heeft me laats ook zo'n winkel mee ingetrokken die ik zelf niet gezien had en kijkt ook al hard mee naar knutselspulletjes voor mijn hobby. De enorme grijns op mijn gezicht als ik iets leuks vindt wordt ze ook heel gelukkig van
Maar even terug op het orginele topic, Onze relatie ging juist een tijd keihard bergafwaarts, niet specifiek door wat HPL hier noemde en ik herken wel één en ander. Als het minder gaat, helpen alle kleine beetjes namelijk snel met het nog minder leuk maken. Waar we eerst het leuk vonden dingetjes voor elkaar te doen, werd veel opeens een soort vereiste. Ik vond het bijvoorbeeld fantastisch om een ontbijtje voor mijn vriendin te maken en zei vond het leuk om lekker voor me te koken.
Tenminste totdat we het beiden druk kregen en het meer voor vanzelfsprekend namen en er ook onbewust om eisten. Dus niet meer op de manier van (blij klinkend)"zou je (weer) eens lekker kunnen koken/een ontbijtje kunnen verzorgen" vragen, maar meer (geïrriteerd klinkend):"Ik heb zin in ontbijt/eten, kan je niet iets maken?"
De lol ging er dan ook heel hard af en complimentjes of bedankjes kwamen ook minder. En dit was niet alleen bij het eten klaar maken, maar allround bij zo ongeveer alles. Nu zijn we (samen) hard op onze smoel gegaan en is alles "opeens" weer veel leuker geworden. Uiteindelijk doe je de kleine dingetjes omdat je van elkaar houdt, en dan wordt je er zelf ook blij van. Tenminste wij worden weer blij van elkaar door iets te doen waar de ander van gaat glimlachen. Daaraan heb ik gemerkt dat je iets doet omdat het moet (zoals bv. omdat iemand verwacht dat je zijn/haar bammetje gaat smeren) zonder dat je merkt dat het de ander blij maakt, is het een stuk lastiger om het zelf leuk te vinden. Waar ik natuurlijk niet mee wil zeggen dat je het niet zo nu en dan kan doen...
Kastanjez, dat zijn van die dingen...... Ik stond afgelopen december in één of andere fantasy-spellen winkel serieus te vragen naar Chaos Space Marines
Okee, ik wou naar het einde toelezen voordat ik ging reageren, maar ik heb nu een grote glimlach op mijn gezicht. En mischien geen een huis vol met chaos marines, maar wel een paar kasten vol met dat spul. Mijn vriendin heeft me laats ook zo'n winkel mee ingetrokken die ik zelf niet gezien had en kijkt ook al hard mee naar knutselspulletjes voor mijn hobby. De enorme grijns op mijn gezicht als ik iets leuks vindt wordt ze ook heel gelukkig van
Maar even terug op het orginele topic, Onze relatie ging juist een tijd keihard bergafwaarts, niet specifiek door wat HPL hier noemde en ik herken wel één en ander. Als het minder gaat, helpen alle kleine beetjes namelijk snel met het nog minder leuk maken. Waar we eerst het leuk vonden dingetjes voor elkaar te doen, werd veel opeens een soort vereiste. Ik vond het bijvoorbeeld fantastisch om een ontbijtje voor mijn vriendin te maken en zei vond het leuk om lekker voor me te koken.
Tenminste totdat we het beiden druk kregen en het meer voor vanzelfsprekend namen en er ook onbewust om eisten. Dus niet meer op de manier van (blij klinkend)"zou je (weer) eens lekker kunnen koken/een ontbijtje kunnen verzorgen" vragen, maar meer (geïrriteerd klinkend):"Ik heb zin in ontbijt/eten, kan je niet iets maken?"
De lol ging er dan ook heel hard af en complimentjes of bedankjes kwamen ook minder. En dit was niet alleen bij het eten klaar maken, maar allround bij zo ongeveer alles. Nu zijn we (samen) hard op onze smoel gegaan en is alles "opeens" weer veel leuker geworden. Uiteindelijk doe je de kleine dingetjes omdat je van elkaar houdt, en dan wordt je er zelf ook blij van. Tenminste wij worden weer blij van elkaar door iets te doen waar de ander van gaat glimlachen. Daaraan heb ik gemerkt dat je iets doet omdat het moet (zoals bv. omdat iemand verwacht dat je zijn/haar bammetje gaat smeren) zonder dat je merkt dat het de ander blij maakt, is het een stuk lastiger om het zelf leuk te vinden. Waar ik natuurlijk niet mee wil zeggen dat je het niet zo nu en dan kan doen...
maandag 28 september 2009 om 09:30
Gianna, ik begrijp je niet?
Madhe, eens. Al moet ik wel zeggen dat het verdomd moeilijk is om er samen door te komen als je allebei tegelijk in de shit zit. Als het met de één z'n gangetje gaat en met de ander niet dan is het toch een stuk makkelijker
Gelukkeling, ik denk dat het zo werkt, zie het verhaal van Gekkerd. Dan wordt het een 'moeten' en ben je teleurgesteld als de ander je ontbijtje niet meer maakt. En dan komt de kritiek en het gezeur.
Marg, dan zien we dat allebei anders
Gelukkeling, moet jouw vriendin ook altijd zo lachen als jij met een stel vrienden aan het battle-en bent? Ik lach hem echt niet uit hoor maar het is moeilijk om je gezicht strak te houden
Madhe, eens. Al moet ik wel zeggen dat het verdomd moeilijk is om er samen door te komen als je allebei tegelijk in de shit zit. Als het met de één z'n gangetje gaat en met de ander niet dan is het toch een stuk makkelijker
Gelukkeling, ik denk dat het zo werkt, zie het verhaal van Gekkerd. Dan wordt het een 'moeten' en ben je teleurgesteld als de ander je ontbijtje niet meer maakt. En dan komt de kritiek en het gezeur.
Marg, dan zien we dat allebei anders
Gelukkeling, moet jouw vriendin ook altijd zo lachen als jij met een stel vrienden aan het battle-en bent? Ik lach hem echt niet uit hoor maar het is moeilijk om je gezicht strak te houden
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
maandag 28 september 2009 om 14:46
Ik denk dat die laatste vraag aan mij gericht was?
Ze heeft het tot nu toe nog maar één keer aan den lijve mee gemaakt toen ze even bij een lokaal toernooi kwam kijken. Verder omdat we niet samen wonen hebben en ik de "battle"sessies niet op de avonden/dagen samen met haar plan ziet ze me niet echt spelen. Maar ze vindt de "mannetjes" wel leuk beschilderd. Ze is alleen op geen enkele manier te overtuigen is tot voor de grap het eens te proberen (dan bedoel ik zelfs lieve leuke mannetjes ipv het oorlogstuig). Maar ja, ieder zo zijn/haar hobby. Ik wordt er zelf iig wel lekker rustig van.
Ik zou er trouwens zelf ook wel hard om kunnen lachen als ik niet speel, soms worden er idd nogal wat vreemde sound effects gemaakt
Ze heeft het tot nu toe nog maar één keer aan den lijve mee gemaakt toen ze even bij een lokaal toernooi kwam kijken. Verder omdat we niet samen wonen hebben en ik de "battle"sessies niet op de avonden/dagen samen met haar plan ziet ze me niet echt spelen. Maar ze vindt de "mannetjes" wel leuk beschilderd. Ze is alleen op geen enkele manier te overtuigen is tot voor de grap het eens te proberen (dan bedoel ik zelfs lieve leuke mannetjes ipv het oorlogstuig). Maar ja, ieder zo zijn/haar hobby. Ik wordt er zelf iig wel lekker rustig van.
Ik zou er trouwens zelf ook wel hard om kunnen lachen als ik niet speel, soms worden er idd nogal wat vreemde sound effects gemaakt
maandag 28 september 2009 om 17:18
quote:Madhe schreef op 27 september 2009 @ 22:36:
[...]
Ik wil niet kwetsend zijn, maar ik denk dat het niet om de omstandigheden gaat, maar om de manier waarop twee mensen zich door de omstandigheden heen slaan. Of dat samen is, of afzonderlijk. En dat samen moet een keuze zijn van twee mensen, anders kun je nog zo veel proberen, maar dan heeft dat eigenlijk geen zin.
Was het niet het ontslag, dan was er vast wel (ooit) iets anders geweest. Misschien later, misschien op dat moment.
Eensch! (ook al zijn er natuurlijk altijd situaties waarbij er geen beginnen aan is, in je eentje).
En juist tijdens dergelijke omstandigheden kan de vicieuze cirkel van het lieve-dingetjes-voor-elkaar-doen tot ik-heb-zin-in-ontbijt-wil-je-niet-even-wat-voor-me-maken funest zijn.
Ben het ook erg eens met dat het IK zo belangrijk is tegenwoordig. Bah!
Mooi topic btw!
[...]
Ik wil niet kwetsend zijn, maar ik denk dat het niet om de omstandigheden gaat, maar om de manier waarop twee mensen zich door de omstandigheden heen slaan. Of dat samen is, of afzonderlijk. En dat samen moet een keuze zijn van twee mensen, anders kun je nog zo veel proberen, maar dan heeft dat eigenlijk geen zin.
Was het niet het ontslag, dan was er vast wel (ooit) iets anders geweest. Misschien later, misschien op dat moment.
Eensch! (ook al zijn er natuurlijk altijd situaties waarbij er geen beginnen aan is, in je eentje).
En juist tijdens dergelijke omstandigheden kan de vicieuze cirkel van het lieve-dingetjes-voor-elkaar-doen tot ik-heb-zin-in-ontbijt-wil-je-niet-even-wat-voor-me-maken funest zijn.
Ben het ook erg eens met dat het IK zo belangrijk is tegenwoordig. Bah!
Mooi topic btw!
