Relaties
alle pijlers
Relatie-armoede
zondag 27 september 2009 om 16:21
Nee, niet schrikken in Villa Kakelbont gaat het prima. Zelfs een paar weken zonder sex vanwege de besnijdenis van Mr Nilsson en mijn rugklachten overleven we wel.
Ik werd aan het denken gezet door een paar topics (deze en deze )
In het broodsmeer topic zijn er mensen die serieus zeggen het te vertikken om brood te smeren voor hun partner of het alleen doen als er iets tegenover staat. (Het kan ook gaan over het strijken van zijn overhemden, dagelijks koken of wekelijks een bloemetje meenemen, kortom iets voor de ander doen)
In het 'ongenuanceerde topic' gaat het over vrouwen wiens man er met een ander vandoor is en dat de nieuwe vriendin in kwestie in de verste verten niet kan tippen aan de in de steek gelaten partij.
Die 2 topics staan los van elkaar maar ik vraag me af of je ze echt los van elkaar kunt zien?
Volgens mij getuigt dat principieel weigeren zijn brood te smeren of het onverschillige nooit eens een bloemetje voor haar meebrengen van relatie-armoede. Wat is er moeilijk aan iets kleins doen voor de ander zodat hij / zij daar blij van wordt?
En waarom zijn zoveel mensen echt verbaasd als hun partner er 'opeens' met een (op het oog) vrolijker en leuker exemplaar vandoor gaat, terwijl ze tijdens hun relatie de ander for granted namen?
En nog een vraag die nu naar boven komt: wat maakt dat je je laat behandelen als een meubelstuk ipv die ene speciaal persoon? Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?
Ik werd aan het denken gezet door een paar topics (deze en deze )
In het broodsmeer topic zijn er mensen die serieus zeggen het te vertikken om brood te smeren voor hun partner of het alleen doen als er iets tegenover staat. (Het kan ook gaan over het strijken van zijn overhemden, dagelijks koken of wekelijks een bloemetje meenemen, kortom iets voor de ander doen)
In het 'ongenuanceerde topic' gaat het over vrouwen wiens man er met een ander vandoor is en dat de nieuwe vriendin in kwestie in de verste verten niet kan tippen aan de in de steek gelaten partij.
Die 2 topics staan los van elkaar maar ik vraag me af of je ze echt los van elkaar kunt zien?
Volgens mij getuigt dat principieel weigeren zijn brood te smeren of het onverschillige nooit eens een bloemetje voor haar meebrengen van relatie-armoede. Wat is er moeilijk aan iets kleins doen voor de ander zodat hij / zij daar blij van wordt?
En waarom zijn zoveel mensen echt verbaasd als hun partner er 'opeens' met een (op het oog) vrolijker en leuker exemplaar vandoor gaat, terwijl ze tijdens hun relatie de ander for granted namen?
En nog een vraag die nu naar boven komt: wat maakt dat je je laat behandelen als een meubelstuk ipv die ene speciaal persoon? Waarom vragen we niet om aandacht om een verrassing om kleine attenties?
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
dinsdag 29 september 2009 om 18:19
Pff, wat een boel kernen van waarheid hier zeg
Mijn vriend, inmiddels ex dus, heeft 3 weken geleden de relatie be-eindigd omdat het voor hem niet meer ging. Ik kon hem ook niet meer bereiken (zoals in Riedeltjes verhaal). Ik kom uit een burn-out (zit nog thuis maar ben voor mijn gevoel weer bijna beter, alleen de nieuwe baan ontbreekt nog), ex was overspannen aan het worden. Hij heeft mij goed kunnen ondersteunen tijdens mijn diepste dalen, maar hij liet mij niet helpen om het hem makkelijker te maken met zijn eigen problemen
Verder herken ik wel een beetje mezelf in het 'voor wat hoort wat' principe, want ik kon weken/maanden lang allerlei attente dingen voor hem doen (zijn brood smeren, fruitbakjes maken om mee te nemen naar het werk, wat vaker koken, cadeautjes kopen die hij erg leuk vond, ruimte geven als hij ruimte nodig had, aandacht geven als hij aandacht nodig had), maar op een gegeven moment voelde dat wel alsof het voor hem vanzelfsprekend was dat het eten bijvoorbeeld weer klaarstond en het huishouden meer dan grotendeels af was. Hij vond het wel erg makkelijk om aan te schuiven, een heel klein beetje op te ruimen (liever niet) en dan lekker met zijn hobby bezig gaan of avonden weg te zijn. Op een gegeven moment werd ik daar wel een beetje kriegel van en ging ik van hem wel weer wat meer hulp in het huishouden eisen bijvoorbeeld.
Het leek voor mijn gevoel alsof hij alle energie die hij voor 'ons' had in mijn herstel heeft gestoken, maar niet in 'hoe zorgen we dat de relatie werkt en hoe houden we het samen leuk'. Dat liet hij aan mij over zeg maar, maar dat kon ik helaas niet in mijn eentje. Het voelde zeg maar ook alsof ik een x aantal 'credits' had en dat ik die met mijn burn-out allemaal heb opgebruikt en alsof hij voor zijn gevoel eerst nog heel veel terug moest krijgen voordat ik weer 'credits' op mijn relatiebankaccount zou krijgen.
En nu is er dus geen 'ons' meer terwijl ik nog zoveel potentie zag in ons samen...
Helaas het heeft niet zo mogen zijn...
Liefs Miauwww
Mijn vriend, inmiddels ex dus, heeft 3 weken geleden de relatie be-eindigd omdat het voor hem niet meer ging. Ik kon hem ook niet meer bereiken (zoals in Riedeltjes verhaal). Ik kom uit een burn-out (zit nog thuis maar ben voor mijn gevoel weer bijna beter, alleen de nieuwe baan ontbreekt nog), ex was overspannen aan het worden. Hij heeft mij goed kunnen ondersteunen tijdens mijn diepste dalen, maar hij liet mij niet helpen om het hem makkelijker te maken met zijn eigen problemen
Verder herken ik wel een beetje mezelf in het 'voor wat hoort wat' principe, want ik kon weken/maanden lang allerlei attente dingen voor hem doen (zijn brood smeren, fruitbakjes maken om mee te nemen naar het werk, wat vaker koken, cadeautjes kopen die hij erg leuk vond, ruimte geven als hij ruimte nodig had, aandacht geven als hij aandacht nodig had), maar op een gegeven moment voelde dat wel alsof het voor hem vanzelfsprekend was dat het eten bijvoorbeeld weer klaarstond en het huishouden meer dan grotendeels af was. Hij vond het wel erg makkelijk om aan te schuiven, een heel klein beetje op te ruimen (liever niet) en dan lekker met zijn hobby bezig gaan of avonden weg te zijn. Op een gegeven moment werd ik daar wel een beetje kriegel van en ging ik van hem wel weer wat meer hulp in het huishouden eisen bijvoorbeeld.
Het leek voor mijn gevoel alsof hij alle energie die hij voor 'ons' had in mijn herstel heeft gestoken, maar niet in 'hoe zorgen we dat de relatie werkt en hoe houden we het samen leuk'. Dat liet hij aan mij over zeg maar, maar dat kon ik helaas niet in mijn eentje. Het voelde zeg maar ook alsof ik een x aantal 'credits' had en dat ik die met mijn burn-out allemaal heb opgebruikt en alsof hij voor zijn gevoel eerst nog heel veel terug moest krijgen voordat ik weer 'credits' op mijn relatiebankaccount zou krijgen.
En nu is er dus geen 'ons' meer terwijl ik nog zoveel potentie zag in ons samen...
Helaas het heeft niet zo mogen zijn...
Liefs Miauwww
dinsdag 29 september 2009 om 18:25
Aanvulling: En volgens mij zat het bij ons allemaal vast op een communicatieprobleem... Dat heb ik hem ook vaak aangegeven, dat ik het gevoel had hem niet meer te kunnen bereiken en dat we steeds vastliepen op dezelfde ruzies. Maar we kwamen er niet uit en hij wilde er helaas ook niet op een andere manier naar gaan kijken. De stap naar een psych was bovendien heel klein geweest samen (om eens samen handvatten te krijgen om goed te communiceren) want ik liep toch al bij een psych voor mijn burn-out, maar dat wilde hij niet meer nadat hij een keer meegeweest was en te horen heeft gekregen dat hij 'toch ook wel een beetje lui is en het zichzelf wel erg makkelijk wilde maken met bepaalde dingen'.
Zijn manier van doen was volgens hem ook wel nagenoeg perfect en als ik iets anders zag of wilde, vond hij wel dat ik een probleem had en nooit hij of wij samen. Hij kon mij ook goed een spiegel voorhouden (punten aangeven waar ik aan moest werken om mijn burn-out te boven te komen), maar die spiegel wilde of durfde hij zelf niet in te kijken helaas.
En toch, als hij er samen aan had willen werken, had het nog zo mooi kunnen zijn en dat doet dus zo'n pijn...
Sorry voor dit beetje off-topic, ik zal er nu over ophouden
Zijn manier van doen was volgens hem ook wel nagenoeg perfect en als ik iets anders zag of wilde, vond hij wel dat ik een probleem had en nooit hij of wij samen. Hij kon mij ook goed een spiegel voorhouden (punten aangeven waar ik aan moest werken om mijn burn-out te boven te komen), maar die spiegel wilde of durfde hij zelf niet in te kijken helaas.
En toch, als hij er samen aan had willen werken, had het nog zo mooi kunnen zijn en dat doet dus zo'n pijn...
Sorry voor dit beetje off-topic, ik zal er nu over ophouden
dinsdag 29 september 2009 om 18:37
Miauww, geeft nie hoor!
Denk dat t vaak zo loopt..
Zie het zelf vaak als dat het 'voor wat hoort wat' principe een soort symptoom is en de communicatie de oorzaak/ziekte zeg maar.
Uiteindelijk komt het er in mijn beleving echt op neer wat je committment is naar elkaar.
(en ik blijf er bij dat die committment dus 200% zou moeten zijn als je trouwt, maar dat veel mensen geen idee hebben wat hun committment is als het er echt op aan zou komen)
Denk dat t vaak zo loopt..
Zie het zelf vaak als dat het 'voor wat hoort wat' principe een soort symptoom is en de communicatie de oorzaak/ziekte zeg maar.
Uiteindelijk komt het er in mijn beleving echt op neer wat je committment is naar elkaar.
(en ik blijf er bij dat die committment dus 200% zou moeten zijn als je trouwt, maar dat veel mensen geen idee hebben wat hun committment is als het er echt op aan zou komen)
woensdag 30 september 2009 om 13:30
Beste Miauww, het spijt me om te horen dat er bij jullie geen 'ons' meer is. Bij deze in elk geval even een
Ik herken veel te veel in je verhaal en heb kan je alleen maar zeggen hoe jammer ik het vindt dat je ex het niet heeft willen proberen. Hij is waarschijnlijk zichzelf nog niet echt tegengekomen en blijven steken op het punt vlak daarvoor. Ik moet erbij zeggen dat ik me (te goed) kan voorstellen hoe hij zich voelt en weet hoe moeilijk het is als je daar zit. Het ergste is dat als je samen uit zoiets komt, je er (waarschijnlijk) ook sterker uitkomt.
Waarschijnlijk kon hij niet meer zien hoeveel je van hem houdt en ziet hij alleen maar hoeveel energie alles kost. "Been there, done that", Wij waren beide zwaar gestressed alleen, mijn vriendin zag het wel en ik niet. Voor mijn gevoel slokte mijn vriendin op een gegeven moment al mijn energie op als een zwart gat. Ik heb er toen geen moment bij stilgestaan dat ik daar zelf ook verantwoordelijk voor was... Ik heb destijds op het punt gestaan om het uit te maken, maar kon het niet omdat ik gewoon wel teveel van haar vriendin hou. 4 weken later ben ik echter wel compleet ingestort met een paniekaanval en ben (voor de eerste keer in mijn leven) mezelf tegengekomen en heb daarmee veel over mezelf en 'ons' geleerd.
Pas als je (beide) kan zien hoe je met elkaar omgegaan bent, zijn de credits op je relatiebankaccount niet meer van belang. Maar tot dat moment doet alles pijn...
Wat je zegt over communicatieprobleem.. Tsja, praten konden we inderdaad ook niet. Nu kunnen we het 'opeens' wel. Grappig genoeg kunnen we nu ook pas echt genieten van niets zeggen en gewoon heerlijk tegen elkaar aan liggen of elk onze eigen dingetjes doen. Eerder ging dat niet. Wat er voor nodig was om daar te komen, wens ik niemand toe en ik denkt dat het bij de meeste mensen ook niet nodig is. Achteraf gezien ben ik echter wel heel blij dit bij ons gebeurt is, want we begrijpen elkaar nu zoveel beter...
Ik herken veel te veel in je verhaal en heb kan je alleen maar zeggen hoe jammer ik het vindt dat je ex het niet heeft willen proberen. Hij is waarschijnlijk zichzelf nog niet echt tegengekomen en blijven steken op het punt vlak daarvoor. Ik moet erbij zeggen dat ik me (te goed) kan voorstellen hoe hij zich voelt en weet hoe moeilijk het is als je daar zit. Het ergste is dat als je samen uit zoiets komt, je er (waarschijnlijk) ook sterker uitkomt.
Waarschijnlijk kon hij niet meer zien hoeveel je van hem houdt en ziet hij alleen maar hoeveel energie alles kost. "Been there, done that", Wij waren beide zwaar gestressed alleen, mijn vriendin zag het wel en ik niet. Voor mijn gevoel slokte mijn vriendin op een gegeven moment al mijn energie op als een zwart gat. Ik heb er toen geen moment bij stilgestaan dat ik daar zelf ook verantwoordelijk voor was... Ik heb destijds op het punt gestaan om het uit te maken, maar kon het niet omdat ik gewoon wel teveel van haar vriendin hou. 4 weken later ben ik echter wel compleet ingestort met een paniekaanval en ben (voor de eerste keer in mijn leven) mezelf tegengekomen en heb daarmee veel over mezelf en 'ons' geleerd.
Pas als je (beide) kan zien hoe je met elkaar omgegaan bent, zijn de credits op je relatiebankaccount niet meer van belang. Maar tot dat moment doet alles pijn...
Wat je zegt over communicatieprobleem.. Tsja, praten konden we inderdaad ook niet. Nu kunnen we het 'opeens' wel. Grappig genoeg kunnen we nu ook pas echt genieten van niets zeggen en gewoon heerlijk tegen elkaar aan liggen of elk onze eigen dingetjes doen. Eerder ging dat niet. Wat er voor nodig was om daar te komen, wens ik niemand toe en ik denkt dat het bij de meeste mensen ook niet nodig is. Achteraf gezien ben ik echter wel heel blij dit bij ons gebeurt is, want we begrijpen elkaar nu zoveel beter...
donderdag 1 oktober 2009 om 16:04
Hoi Gekkerd,
Je slaat volgens mij de spijker op zijn kop, zo zie ik het namelijk ook allemaal hoe jij dat beschrijft. Helaas kon/wilde hij nog niet zien hoe we met elkaar omgingen en schuift hij inderdaad alles wat bij hem qua gevoel/energie niet lekker zat op mij en op de relatie. Terwijl ik ook kon zien dat hij overspannen aan het raken was van met name zijn werk/constant te laat naar bed gaan/slecht voor zichzelf zorgen qua voeding/sport...
Maargoed, helaas zag hij dat niet en kreeg ik hem niet weer 'de goede kant op'.
Hopelijk tref ik ooit (en niet over veel te lange tijd) eens iemand waar ik ook heel gek op kan worden en waarmee ik dan WEL goed kan communiceren... niet iemand die vindt dat hijzelf al nagenoeg perfect functioneert en dus maar vindt dat ik aan alle issues moet werken.
Erg fijn trouwens om hier te lezen dat zulke relaties dus wel bestaan!
Liefs Miauwww
Je slaat volgens mij de spijker op zijn kop, zo zie ik het namelijk ook allemaal hoe jij dat beschrijft. Helaas kon/wilde hij nog niet zien hoe we met elkaar omgingen en schuift hij inderdaad alles wat bij hem qua gevoel/energie niet lekker zat op mij en op de relatie. Terwijl ik ook kon zien dat hij overspannen aan het raken was van met name zijn werk/constant te laat naar bed gaan/slecht voor zichzelf zorgen qua voeding/sport...
Maargoed, helaas zag hij dat niet en kreeg ik hem niet weer 'de goede kant op'.
Hopelijk tref ik ooit (en niet over veel te lange tijd) eens iemand waar ik ook heel gek op kan worden en waarmee ik dan WEL goed kan communiceren... niet iemand die vindt dat hijzelf al nagenoeg perfect functioneert en dus maar vindt dat ik aan alle issues moet werken.
Erg fijn trouwens om hier te lezen dat zulke relaties dus wel bestaan!
Liefs Miauwww
