Relaties
alle pijlers
Relatie met moeder
vrijdag 19 juli 2019 om 21:46
Goedenavond,
Bij een vorig topic heb ik enorm veel aan jullie gehad. Daarom wil ik dit probleem graag aan jullie voorleggen.
Mijn vader is recent overleden. Hij was eigenlijk al maanden ziek en dit was helaas onvermijdelijk. Heel verdrietig.
Mijn moeder is altijd erg afhankelijk van hem geweest, voor de financiën, voor hulp bij gedoe op haar werk. Naar de buitenwereld is ze altijd erg zorgzaam en lief. Binnenshuis is ze veeleisend, praat ze graag (alleen) over zichzelf. Ik was/ben nooit goed genoeg, alleen toen ik heel klein was, was ik zo lief... Ook m'n vader was vaak de zondebok.
Nu hij is overleden ben ik veel bij haar geweest, heb haar gebracht en gehaald, nagedacht over muziek, kaart, bloemen etc.
Nu wil ze de muziek veranderen en word ik NU verwacht om langs te komen.
Ik ben daar nu te moe voor, maar wil later wel langskomen. Dat hoeft dan weer niet.
Ook qua genodigden, het is vooral haar uitvaart..ik mocht met moeite 4 kaarten sturen. Terwijl het ook mijn vader is.
Ik erken haar verdriet, ik vind het heel erg voor haar.
Mijn vraag is eigenlijk, zijn er tips hoe ik dit goed kan doen? Ik wil niet uitvallen omdat ze het wel degelijk zwaar heeft. Maar ik vind het zo moeilijk... Help!
Bij een vorig topic heb ik enorm veel aan jullie gehad. Daarom wil ik dit probleem graag aan jullie voorleggen.
Mijn vader is recent overleden. Hij was eigenlijk al maanden ziek en dit was helaas onvermijdelijk. Heel verdrietig.
Mijn moeder is altijd erg afhankelijk van hem geweest, voor de financiën, voor hulp bij gedoe op haar werk. Naar de buitenwereld is ze altijd erg zorgzaam en lief. Binnenshuis is ze veeleisend, praat ze graag (alleen) over zichzelf. Ik was/ben nooit goed genoeg, alleen toen ik heel klein was, was ik zo lief... Ook m'n vader was vaak de zondebok.
Nu hij is overleden ben ik veel bij haar geweest, heb haar gebracht en gehaald, nagedacht over muziek, kaart, bloemen etc.
Nu wil ze de muziek veranderen en word ik NU verwacht om langs te komen.
Ik ben daar nu te moe voor, maar wil later wel langskomen. Dat hoeft dan weer niet.
Ook qua genodigden, het is vooral haar uitvaart..ik mocht met moeite 4 kaarten sturen. Terwijl het ook mijn vader is.
Ik erken haar verdriet, ik vind het heel erg voor haar.
Mijn vraag is eigenlijk, zijn er tips hoe ik dit goed kan doen? Ik wil niet uitvallen omdat ze het wel degelijk zwaar heeft. Maar ik vind het zo moeilijk... Help!
mich_me wijzigde dit bericht op 19-07-2019 21:51
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
2.36% gewijzigd
woensdag 20 november 2019 om 22:08
Wat een rot situatie 
Hoewel jouw moeder behoorlijk op die van mij lijkt heb ik geen advies voor je. Om je grenzen te bewaken moet je snappen waarom je je niet schuldig hoeft te voelen. Geen broers/zussen maakt het moeilijker omdat je niet kunt sparren over je moeders gedrag. Misschien gaat het voor jou niet op, maar geadopteerde kinderen worstelen vaak met onderwerpen als "dankbaarheid" en "loyaliteit" en dat kan het voor jou nog moeilijker maken. Het is misschien geen slechte stap om een therapeut te zoeken die je ligt.
Hoewel jouw moeder behoorlijk op die van mij lijkt heb ik geen advies voor je. Om je grenzen te bewaken moet je snappen waarom je je niet schuldig hoeft te voelen. Geen broers/zussen maakt het moeilijker omdat je niet kunt sparren over je moeders gedrag. Misschien gaat het voor jou niet op, maar geadopteerde kinderen worstelen vaak met onderwerpen als "dankbaarheid" en "loyaliteit" en dat kan het voor jou nog moeilijker maken. Het is misschien geen slechte stap om een therapeut te zoeken die je ligt.
woensdag 20 november 2019 om 22:58
Hoi TO,
Er is hoop. Mijn schuldgevoel in een soortgelijke situatie is weg. Dit heeft jaren geduurd plus de gebruikelijke bloed, zweet en tranen, maar het is verdwenen. Ik voel nu niets meer. Geen schuldgevoel maar ook geen woede meer. Soms vind ik mijn moeder oprecht zielig. Maar dit vind ik vanaf een neutrale afstand, als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik denk dat therapie je echt zal helpen. En onthoud dat zoiets niet binnen een jaar opgelost is. Het is een lange zit....
Er is hoop. Mijn schuldgevoel in een soortgelijke situatie is weg. Dit heeft jaren geduurd plus de gebruikelijke bloed, zweet en tranen, maar het is verdwenen. Ik voel nu niets meer. Geen schuldgevoel maar ook geen woede meer. Soms vind ik mijn moeder oprecht zielig. Maar dit vind ik vanaf een neutrale afstand, als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik denk dat therapie je echt zal helpen. En onthoud dat zoiets niet binnen een jaar opgelost is. Het is een lange zit....
woensdag 20 november 2019 om 23:00
Via de huisarts doorgegaan naar de poh er in zijn praktijk. Deze heeft me doorverwezen na een aantal gesprekken naar een psycholoog gespecialiseerd in familiegedoe
woensdag 20 november 2019 om 23:15
Ah thanks weer. Fijn te lezen dat er licht is aan het einde van de tunnel!
(Al heb ik ook nu al licht in de tunnel, maar dan meer zo'n lelijk hoofdlampje. )
Mister husband en zijn familie, mijn vrienden helpen allemaal. En nu ook nog jullie
Ik heb nu wel al af en toe dat ik oprecht medelijden heb, ze maakt het zichzelf zo moeilijk.
Dank voor het luisterend oor en lezend oog.slaap lekker voor straks
(Al heb ik ook nu al licht in de tunnel, maar dan meer zo'n lelijk hoofdlampje. )
Mister husband en zijn familie, mijn vrienden helpen allemaal. En nu ook nog jullie
Ik heb nu wel al af en toe dat ik oprecht medelijden heb, ze maakt het zichzelf zo moeilijk.
Dank voor het luisterend oor en lezend oog.slaap lekker voor straks
zaterdag 21 december 2019 om 21:32
dinsdag 24 december 2019 om 11:47
dinsdag 24 december 2019 om 13:15
