Relatieproblemen

Mijn man en ik zijn nu al 9 jaar bij elkaar, 4 jaar getrouwd en twee jaar geleden ouders geworden van een geweldige zoon. Het leven ging ons voor de wind om het zo maar te zeggen.

Ik heb geen goede band met mijn ouders. Ik heb een zorgeloze jeugd gehad en kwam niets te kort. Alleen een emotionele band ontbreekt en dat is oke. Daar kan ik mee leven omdat ik niet beter weet. Mijn man daarentegen is zeer, zeer, zéér loyaal naar zijn ouders toe. Hij heeft een gehandicapt zusje waar geen contact meer mee is en ik denk dat mijn man het gevoel heeft alsof hij haar plaats ook moet innemen. Ik heb weinig met zijn ouders, we accepteren elkaar en daar is alles ook mee gezegd. Het was goed zo, we konden zo 8 jaar met elkaar leven.

Met de jaarwisseling gestopt met de pil en eind januari een positieve zwangerschapstest en sindsdien gaat alles mis. Ik heb een nieuwe baan aangenomen waar ik het totaal niet naar mijn zin heb. Een vriend van man is verongelukt en liet twee kleine kinderen achter. Man heeft het niet meer naar zijn zin op zijn werk maar voelt zich verantwoordelijk voor het hoofdinkomen dus durft niets anders te zoeken. Man raakt een beetje overspannen en gaat naar een psycholoog. Hij is 's avonds meestal weg om te sporten, naar vrienden, naar zijn ouders. We doen eigenlijk niets meer samen. De zwangerschap lijkt hem niets te interesseren, hij heeft in al die maanden nog geen enkele keer zijn hand op mijn buik gelegd om ons kindje te voelen. Na goede echo's is hij wel heel blij hoor. Man heeft een erg kort lontje, ik heb het gevoel alsof ik hem steeds een stapje voor moet zijn anders krijg ik weer een uitbrander. Ik vind het moeilijk. Ik heb mijzelf steeds voorgehouden dat dit tijdelijk is, dat het weer goedkomt en dat hij nu door een moeilijke periode gaat maar ondanks zijn sessies bij de psycholoog lijkt er geen vooruitgang in te zitten.

We krijgen een dochter, en ik heb zo mijn zorgen dat ik mijn dochter niet een warm moeder-dochter gevoel kan bieden omdat ik geen idee heb hoe dat moet. Ook zit ik natuurlijk met mijn werk waar ik het niet naar mijn zin heb hoewel ik het wel kan relativeren. Over twee weken verlof en vacatures in de gaten houden. Ik vind het moeilijk dat ik mijn gevoelens niet met man kan delen. Hij raakt in paniek als ik zeg dat ik ander werk wil want stel je voor dat dat niet lukt en dat we dan geen geld meer hebben.

Zojuist had ik een bananenschil in de prullenbak gegooid waardoor er een zwerm fruitvliegjes in de keuken te zien waren. Man ging door het lint en ik ging er eens tegenin. Ik ben het zo zat om alles maar te moeten slikken, ik kan niet meer. Hij word boos om de simpele dingetjes (elastiekjes die ik niet opruim, kaas die ik als laatste van de ontbijttafel opruim want dat moet toch meteen weer de koelkast in, vaatwasmachine niet goed inpakken) en wat ik ook doe, het lijkt alsof het nooit goed genoeg is. Ik mis de eenheid binnen ons gezin, de eenheid die er een jaar geleden nog wel was. De liefde tussen ons is ver te zoeken, gesprekken voeren lukt niet meer zonder naar elkaar te schreeuwen en samen een avondje weg wil hij niet want we vinden niet dezelfde films leuk en uiteten kost geld en dat hebben we zogenaamd niet. Dat laatste is ook weer een ding want wij mogen met onze inkomens echt niet klagen. Het lijkt alsof hij alleen nog maar denkt in problemen. Nee niet uiteten gaan want misschien gaat de wasmachine stuk. Nee we kunnen geen weekendje weg boeken in mijn verlof want misschien vind ik geen andere baan. Ik vind het zó moeilijk om hiermee om te gaan.

Net dus knallende ruzie waar zoontje bij was en man heeft hem (heel goed!!) meegenomen zodat we allebei even kunnen afkoelen. Nu wil hij zometeen, als zoontje in bed ligt, praten maar ik weet ook al hoe dat gaat. We beloven elkaar dat we lief voor elkaar zullen zijn en dat we beter moeten communiceren. En dan zal het morgen weer opnieuw beginnen.

Ik ben zwanger en misschien neem ik het allemaal wel te hoog op maar ik kan niet meer. Ik wil niet meer zo voorzichtig leven. Heeft iemand de gouden tip? Sorry voor dit rommelige verhaal. Ik weet zelf ook niet wat er nou allemaal is gebeurd en waar het nou aan ligt.