Relaties
alle pijlers
Ruzie zus
vrijdag 26 maart 2010 om 02:12
Hallo,
Ik weet niet echt wat ik met dit topic wil, misschien alleen van me afschrijven of weten wat jullie zouden doen/ervan denken...
Mijn situatie: kind 18 maanden, vriend al 15 in buitenland wegens studie, werk 3 dagen pw onregelmatige diensten, moeder vangt kind op vóór en na reguliere werktijden.
Situatie zus: kind 30 maanden, (ex)vriend kijkt amper naar kind om, werkt niet.
Sinds de geboorte van mijn kind lijkt het wel of mijn zus jaloers is. Ze irriteert zich aan het feit dat mijn moeder mijn kind opvangt en beweert dat mijn kind áltijd meer aandacht krijgt dan de hare.
Ze maakt dit soort opmerkingen steeds vaker naar mij toe en ik weet gewoon niet hoe ik hier mee moet omgaan. Ik heb mijn moeder momenteel écht nodig als opvang omdat ik soms om vijf uur 's ochtends begin en soms tot half elf 's avonds werk. Mijn zus werkt niet maar haar exvriend wilde tot voor kort niet voor hun kind zorgen zodat mijn zus even kon bijtrekken, uitslapen, uitgaan weet ik veel wat. Mijn zus is van mening dat omdat mijn moeder mijn kind opvangt dat haar dochter ook regelmatig bij mijn moeder terecht moet kunnen. Uiteraard vindt oma het leuk om op beide kinders te passen maar niet tegelijk, dat is gewoon te druk. Mijn zus kiest ook altijd dagen uit (waarvan ze weet dat ik werk) om aan mijn moeder te vragen of ze wil oppassen als mijn moeder dan nee zegt wordt ze helemaal gek. En begint het verhaal van voortrekkerij en meer aandacht geven aan de een weer van voor af aan.
Mijn vriend zegt dat ik er boven moet staan en het van me af moet laten glijden, mijn moeder zegt ook dat haar moet laten kletsen maar ik vind het zo irritant!
Vandaag is de bom gebarsten nadat zij mij voor de zoveelste keer ongevraagd opvoedkundig advies gaf met de opmerking erachter aan dat ik mijn dochter wat vaker moet corrigeren als ze dingen pakt die niet mogen. Ik zei dat ik vond dat haar dochter zelf niet zo heel best werd opgevoed en dat ik het zat was om te horen dat ze overal zo gigantisch op voorloopt voor haar leeftijd. Kind wordt de godganse dag opgehemeld :puke: en doet alles zó fantastisch.
Waarop mijn zusje zei dat ze mijn dochter een retard vond omdat ze nog niet echt praat.
Het liep natuurlijk gigantisch hoog op, ik voel me nu heel rot en ik ben helemaal klaar met mijn zus en haar gezeik.
Het is een beetje onsamenhangend maar ik heb geprobeerd het kort te houden wat ook niet helemaal gelukt is.
Ik weet niet echt wat ik met dit topic wil, misschien alleen van me afschrijven of weten wat jullie zouden doen/ervan denken...
Mijn situatie: kind 18 maanden, vriend al 15 in buitenland wegens studie, werk 3 dagen pw onregelmatige diensten, moeder vangt kind op vóór en na reguliere werktijden.
Situatie zus: kind 30 maanden, (ex)vriend kijkt amper naar kind om, werkt niet.
Sinds de geboorte van mijn kind lijkt het wel of mijn zus jaloers is. Ze irriteert zich aan het feit dat mijn moeder mijn kind opvangt en beweert dat mijn kind áltijd meer aandacht krijgt dan de hare.
Ze maakt dit soort opmerkingen steeds vaker naar mij toe en ik weet gewoon niet hoe ik hier mee moet omgaan. Ik heb mijn moeder momenteel écht nodig als opvang omdat ik soms om vijf uur 's ochtends begin en soms tot half elf 's avonds werk. Mijn zus werkt niet maar haar exvriend wilde tot voor kort niet voor hun kind zorgen zodat mijn zus even kon bijtrekken, uitslapen, uitgaan weet ik veel wat. Mijn zus is van mening dat omdat mijn moeder mijn kind opvangt dat haar dochter ook regelmatig bij mijn moeder terecht moet kunnen. Uiteraard vindt oma het leuk om op beide kinders te passen maar niet tegelijk, dat is gewoon te druk. Mijn zus kiest ook altijd dagen uit (waarvan ze weet dat ik werk) om aan mijn moeder te vragen of ze wil oppassen als mijn moeder dan nee zegt wordt ze helemaal gek. En begint het verhaal van voortrekkerij en meer aandacht geven aan de een weer van voor af aan.
Mijn vriend zegt dat ik er boven moet staan en het van me af moet laten glijden, mijn moeder zegt ook dat haar moet laten kletsen maar ik vind het zo irritant!
Vandaag is de bom gebarsten nadat zij mij voor de zoveelste keer ongevraagd opvoedkundig advies gaf met de opmerking erachter aan dat ik mijn dochter wat vaker moet corrigeren als ze dingen pakt die niet mogen. Ik zei dat ik vond dat haar dochter zelf niet zo heel best werd opgevoed en dat ik het zat was om te horen dat ze overal zo gigantisch op voorloopt voor haar leeftijd. Kind wordt de godganse dag opgehemeld :puke: en doet alles zó fantastisch.
Waarop mijn zusje zei dat ze mijn dochter een retard vond omdat ze nog niet echt praat.
Het liep natuurlijk gigantisch hoog op, ik voel me nu heel rot en ik ben helemaal klaar met mijn zus en haar gezeik.
Het is een beetje onsamenhangend maar ik heb geprobeerd het kort te houden wat ook niet helemaal gelukt is.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:00
Als zoveel mensen van mening zijn dat ik meer naar mezelf moet kijken, dan zal er wel het een en ander schorten aan mijn visie. Ik moet hier eventjes goed over nadenken. Tuurlijk wil ik het goedmaken met mijn zus! Maar vinden jullie dan dat ik die opmerkingen van haar mbt mijn moeder haar aandacht dan gewoon moet negeren of gewoon tijdelijk moet wegblijven als zij bij mijn moeder zijn? Hoe pak ik dit het handigst aan?
vrijdag 26 maart 2010 om 10:02
quote:Bergje65 schreef op 26 maart 2010 @ 09:41:
Even off-topic....
Een wijze oma (ondertussen overleden) heeft mij eens toegefluisterd dat je het als moeder goed hebt gedaan, als al je kinderen in de veronderstelling zijn dat zij het lievelings-kind waren.
[afbeelding]"Lievelings-kind" grammatisch zoiets als "Uber-Mensch"
Even off-topic....
Een wijze oma (ondertussen overleden) heeft mij eens toegefluisterd dat je het als moeder goed hebt gedaan, als al je kinderen in de veronderstelling zijn dat zij het lievelings-kind waren.
[afbeelding]"Lievelings-kind" grammatisch zoiets als "Uber-Mensch"
vrijdag 26 maart 2010 om 10:07
quote:Miauww schreef op 26 maart 2010 @ 09:15:
Ikzelf ben ik ook helemaal van slag door die 'retard' opmerking. Tuurlijk ben ik zelf begonnen over het feit dat ik háár dochter niet goed opgevoed vindt maar dan val ik mijn nichtje niet op haar persoon aan maar op haar ouders (fout, ik weet het maar bij mij lopen de emoties inmiddels erg hoog op). Ik heb gisteren de hele dag lopen janken omdat mijn kind, mijn oogappel, een retard en een kutkind is genoemd omdat zuslief vindt dat zij meer aandacht krijgt. Afgezien van het feit of dit waar is of niet, ik vind dit erg respectloos en pijnlijk.
En jij kan er gewoon niet tegen dat haar kind wél voorloopt. Anders had je die opmerking niet gemaakt. Als je niet eens tegen je eigen zus dit kan vertellen zonder dat je zus hier ziekelijk jaloers over wordt is het slecht gesteld met de verhoudingen onderling. En is dat hier niet de kern van het probleem? Dat het een ordinaire zussenruzie betreft net zoals vroeger: Zij heeft een blauwe beker en ik wilde die. Boehoe!
Leer eens volwassen met elkaar om te gaan want jullie kinderen worden nu de dupe van dit rare gedrag.
Ikzelf ben ik ook helemaal van slag door die 'retard' opmerking. Tuurlijk ben ik zelf begonnen over het feit dat ik háár dochter niet goed opgevoed vindt maar dan val ik mijn nichtje niet op haar persoon aan maar op haar ouders (fout, ik weet het maar bij mij lopen de emoties inmiddels erg hoog op). Ik heb gisteren de hele dag lopen janken omdat mijn kind, mijn oogappel, een retard en een kutkind is genoemd omdat zuslief vindt dat zij meer aandacht krijgt. Afgezien van het feit of dit waar is of niet, ik vind dit erg respectloos en pijnlijk.
En jij kan er gewoon niet tegen dat haar kind wél voorloopt. Anders had je die opmerking niet gemaakt. Als je niet eens tegen je eigen zus dit kan vertellen zonder dat je zus hier ziekelijk jaloers over wordt is het slecht gesteld met de verhoudingen onderling. En is dat hier niet de kern van het probleem? Dat het een ordinaire zussenruzie betreft net zoals vroeger: Zij heeft een blauwe beker en ik wilde die. Boehoe!
Leer eens volwassen met elkaar om te gaan want jullie kinderen worden nu de dupe van dit rare gedrag.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:12
Overigens, jij mag wel je nichtje afrekenen op het feit dat ze voorloopt maar jouw kind mag niet worden afgerekend op het feit dat zij achterloopt? Logisch hoor. Zie je dan niet in dat jullie gewoon allebei fout zitten en dat je helemaal niet kinderen mag afrekenen op hun ontwikkeling, voor of achter? Ze zijn zoals ze zijn met al hun goed en slechte dingen.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:13
quote:Miauww schreef op 26 maart 2010 @ 09:27:
Nogmaals ik denk dat ik in de openingspost teveel nadruk heb gelegd op het oppassen, dat is maar een maand of 6 aan de hand geweest.
Mijn vriend heeft (godzijdank!!!) bijna zijn opleiding afgerond en komt binnen nu en twee maanden terug. Dan is mijn gezin weer compleet en hoop dan zelf wat stabieler te worden qua emoties zodat ik inderdaad boven die opmerkingen kan gaan staan. Nu houd ik al al die tijd al mijn mond tegenover mijn zus en laat vaak die opmerking over mijn kant gaan.
De reden waarom mijn zus geen baan heeft weet ik niet precies, zij zegt dat ze overal wordt afgewezen. Ze is al ruim een jaar bezig via dat bureau.
Zoals eerder gezegd zijn er meer dingen die spelen; ik krijg vaak commentaar op mijn opvoedkundige 'skills' en natuurlijk is het prettig om opbouwende kritiek en tips te ontvangen van iemand die dichtbij je staat net als je zus maar niet als je kind steeds maar weer de grond in wordt geboord omdat ze dingen pakt die niet 'mogen' (ik ben vrij makkelijk daarin) of omdat ze tot op heden maar drie/vier woorden zegt.
Ik ben het anderzijds niet altijd met haar keuzes eens (bijv drie zakken vol sinterklaascadeau's, televisie op een 2 jarig kind haar kamer, 3 paar uggs etc) maar dan laat ik haar ook lekker haar gang gaan. Als zij denkt dat zij met materiele zaken andere dingen kan vervangen moet ze dat zelf weten. Want je oordeelt zelf niet hoor.
Nogmaals ik denk dat ik in de openingspost teveel nadruk heb gelegd op het oppassen, dat is maar een maand of 6 aan de hand geweest.
Mijn vriend heeft (godzijdank!!!) bijna zijn opleiding afgerond en komt binnen nu en twee maanden terug. Dan is mijn gezin weer compleet en hoop dan zelf wat stabieler te worden qua emoties zodat ik inderdaad boven die opmerkingen kan gaan staan. Nu houd ik al al die tijd al mijn mond tegenover mijn zus en laat vaak die opmerking over mijn kant gaan.
De reden waarom mijn zus geen baan heeft weet ik niet precies, zij zegt dat ze overal wordt afgewezen. Ze is al ruim een jaar bezig via dat bureau.
Zoals eerder gezegd zijn er meer dingen die spelen; ik krijg vaak commentaar op mijn opvoedkundige 'skills' en natuurlijk is het prettig om opbouwende kritiek en tips te ontvangen van iemand die dichtbij je staat net als je zus maar niet als je kind steeds maar weer de grond in wordt geboord omdat ze dingen pakt die niet 'mogen' (ik ben vrij makkelijk daarin) of omdat ze tot op heden maar drie/vier woorden zegt.
Ik ben het anderzijds niet altijd met haar keuzes eens (bijv drie zakken vol sinterklaascadeau's, televisie op een 2 jarig kind haar kamer, 3 paar uggs etc) maar dan laat ik haar ook lekker haar gang gaan. Als zij denkt dat zij met materiele zaken andere dingen kan vervangen moet ze dat zelf weten. Want je oordeelt zelf niet hoor.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:13
quote:Miauww schreef op 26 maart 2010 @ 10:00:
Als zoveel mensen van mening zijn dat ik meer naar mezelf moet kijken, dan zal er wel het een en ander schorten aan mijn visie. Ik moet hier eventjes goed over nadenken. Tuurlijk wil ik het goedmaken met mijn zus! Maar vinden jullie dan dat ik die opmerkingen van haar mbt mijn moeder haar aandacht dan gewoon moet negeren of gewoon tijdelijk moet wegblijven als zij bij mijn moeder zijn? Hoe pak ik dit het handigst aan?
Goed van je dat je zegt dat je over dingen na gaat denken,
Die opmerkingen van je zus mbt moeder moet je niet negeren, want dan voelt zus zich nog steeds niet gehoord. Jullie zullen moeten proberen met elkaar te praten zonder in verwijten te schieten. Dus echt luisteren naar elkaar, in plaats van te ja-maren.
Dat is erg moeilijk, vooral als de andere partij wel ja-maart. Toch denk ik dat dat de enige optie is die je hebt, echt oprecht open naar je zus luisteren. Het lijkt erop alsof je zus vooral gehoord wil worden.
Als zoveel mensen van mening zijn dat ik meer naar mezelf moet kijken, dan zal er wel het een en ander schorten aan mijn visie. Ik moet hier eventjes goed over nadenken. Tuurlijk wil ik het goedmaken met mijn zus! Maar vinden jullie dan dat ik die opmerkingen van haar mbt mijn moeder haar aandacht dan gewoon moet negeren of gewoon tijdelijk moet wegblijven als zij bij mijn moeder zijn? Hoe pak ik dit het handigst aan?
Goed van je dat je zegt dat je over dingen na gaat denken,
Die opmerkingen van je zus mbt moeder moet je niet negeren, want dan voelt zus zich nog steeds niet gehoord. Jullie zullen moeten proberen met elkaar te praten zonder in verwijten te schieten. Dus echt luisteren naar elkaar, in plaats van te ja-maren.
Dat is erg moeilijk, vooral als de andere partij wel ja-maart. Toch denk ik dat dat de enige optie is die je hebt, echt oprecht open naar je zus luisteren. Het lijkt erop alsof je zus vooral gehoord wil worden.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:14
quote:Poezewoes schreef op 26 maart 2010 @ 09:32:
[...]
En wat jij gezegd hebt is niet respectloos en pijnlijk? Hou toch op met het "Ja maar zij doet veel erger". Jullie zijn beiden ontzettend kinderachtig bezig en een wedstrijdje wie dan het kinderachtigst is is nog veel kinderachtiger. Ik zou als ik jullie was eens beginnen met excuses aan te bieden aan je moeder, die jullie in een heel lastig en naar parket brengen terwijl ze er zo probeert te zijn voor jullie. En misschien dat jij daarna je zus zou kunnen vragen of jij misschien haar dochter een keer op kan vangen zodat ze haar handen eens vrij heeft, want blijkbaar heeft ze daar behoefte aan. Alleenstaand moederschap kan niet alleen praktisch, maar ook mentaal heel zwaar zijn.
Stelletje kleuters. Ah, dit bedoelde ik dus ook.
[...]
En wat jij gezegd hebt is niet respectloos en pijnlijk? Hou toch op met het "Ja maar zij doet veel erger". Jullie zijn beiden ontzettend kinderachtig bezig en een wedstrijdje wie dan het kinderachtigst is is nog veel kinderachtiger. Ik zou als ik jullie was eens beginnen met excuses aan te bieden aan je moeder, die jullie in een heel lastig en naar parket brengen terwijl ze er zo probeert te zijn voor jullie. En misschien dat jij daarna je zus zou kunnen vragen of jij misschien haar dochter een keer op kan vangen zodat ze haar handen eens vrij heeft, want blijkbaar heeft ze daar behoefte aan. Alleenstaand moederschap kan niet alleen praktisch, maar ook mentaal heel zwaar zijn.
Stelletje kleuters. Ah, dit bedoelde ik dus ook.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:14
quote:Zwieber schreef op 26 maart 2010 @ 10:12:
[...]
Nou ja zeg, jij mag wel je nichtje afrekenen op het feit dat ze voorloopt maar jouw kind mag niet worden afgerekend op het feit dat hij achterloopt? Logisch hoor. Zie je dan niet in dat jullie gewoon allebei fout zitten en dat je helemaal niet kinderen mag afrekenen op hun ontwikkeling, voor of achter? Ze zijn zoals ze zijn met al hun goed en slechte dingen.Dat was TO niet die dat zei, Zwieber.
[...]
Nou ja zeg, jij mag wel je nichtje afrekenen op het feit dat ze voorloopt maar jouw kind mag niet worden afgerekend op het feit dat hij achterloopt? Logisch hoor. Zie je dan niet in dat jullie gewoon allebei fout zitten en dat je helemaal niet kinderen mag afrekenen op hun ontwikkeling, voor of achter? Ze zijn zoals ze zijn met al hun goed en slechte dingen.Dat was TO niet die dat zei, Zwieber.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:17
vrijdag 26 maart 2010 om 10:17
quote:Pink2510 schreef op 26 maart 2010 @ 09:57:
Jeetje, Kapara, wat een stoere stap. Ik ga dat ook doen met mijn grote zus. Wellicht dat wij elkaar ook (weer) kunnen vinden. Echt een super tip in mijn ogen.
Jeetje Pink dank je
En Jojo ook...
Jeetje, Kapara, wat een stoere stap. Ik ga dat ook doen met mijn grote zus. Wellicht dat wij elkaar ook (weer) kunnen vinden. Echt een super tip in mijn ogen.
Jeetje Pink dank je
En Jojo ook...
anoniem_69967 wijzigde dit bericht op 26-03-2010 10:18
Reden: Jojo vergeten!
Reden: Jojo vergeten!
% gewijzigd
vrijdag 26 maart 2010 om 10:30
quote:Miauww schreef op 26 maart 2010 @ 10:17:
Waarom zou ik er niet tegen kunnen dat mijn nichtje haar ontwikkeling op voor loopt? Ik ben juist trots op haar en kan vaak om haar wijze uitspraken lachen! Buiten dat vind ik niet dat mijn dochter achterloopt, ze is nog net geen anderhalf en zegt wel een paar dingen.Als dat is wat je echt vindt, dan had je dat tegen je zus kunnen zeggen. Ik vermoed dat zij jouw kind dan zomaar geen "retard" had genoemd.
Waarom zou ik er niet tegen kunnen dat mijn nichtje haar ontwikkeling op voor loopt? Ik ben juist trots op haar en kan vaak om haar wijze uitspraken lachen! Buiten dat vind ik niet dat mijn dochter achterloopt, ze is nog net geen anderhalf en zegt wel een paar dingen.Als dat is wat je echt vindt, dan had je dat tegen je zus kunnen zeggen. Ik vermoed dat zij jouw kind dan zomaar geen "retard" had genoemd.
vrijdag 26 maart 2010 om 10:30
Ik ben sommige punten wél met TO eens.
Als je onverwachts zwanger blijkt, je partner net een studie heeft opgestart zoals partner TO, dat is geen LOI opleiding die je even een jaartje uitstelt. Ze blijkt zwanger en ze gaan zoeken naar een oplossing hoe en wat. Moeder biedt aan tijdelijk in te springen, TO betaalt moeder daarvoor (ook al zou ze niet betalen), moeder vindt dat leuk om te doen, TO is blij dat het kindje kan komen, partner de studie kan doen en zij tijdelijk op haar moeder kan leunen totdat het gezin weer 'compleet' is.
Compliment voor TO. Weloverwogen besluit. Kan me voorstellen dat jullie het liever ook anders hadden gezien van tevoren (tja, wat is het ideale plaatje hè).. en heel fijn dat jouw moeder bereid is geweest te helpen.
Situatie met je zus.
Overigens ben ik de enige die niet weet wat een 'retard' is? Echt geen idee, maar het zal wel iets vreselijks zijn zo te lezen aan de reacties
Over en weer bekvechten met je zus en elkaar verwijten om de oren slingeren is kinderachtig en kabbelt voort uit iets wat niet lekker zit.
Belangrijkste in deze is echt dat jouw zus het gevoel heeft dat jij altijd voorgetrokken bent en dat jouw kind dat ook wordt. Jij geeft aan dat dat niet zo is, maar dat kan jij niet beslissen, hoe hard dat ook klinkt. De waarheid is namelijk niet relevant, het gaat om het gevoel bij je zus.
Mijn eigen zus vindt ook dat ik ben voorgetrokken vroeger, alles wat ik deed wat goed en leuk en bij haar was dat anders.... ik zie dat anders, echt anders. Maar ja wie ben ik om dat te beslissen. Heb er wel eens een paar heftige discussies met mijn zus over gehad. Zij vindt dat ik het lievelingetje ben van mijn vader en dat ze dat altijd gevoeld heeft. Ik ben inderdaad een vaderskindje net zoals zij een moederskindje is... dat heb je gewoon. Dit zijn lastige situaties en zijn te belachelijk om uit te vechten over de hoofden van jullie kinderen.
Ik denk dat jij je wel moet realiseren dat je zus in een heel andere situatie zit. Zij is ongelukkig omdat ze geen partner heeft, hij kijkt niet om naar hun kind, ze heeft geen werk en ze vindt ook nog dat ze wordt achtergesteld door moeder. Jij hebt tijdelijk een rotsituatie, man voor maanden weg, lastig met je werk, maar jij hebt uitzicht op beter. Jij wéét dat over een tijdje je man terug is en dat je dan weer 'happy together' bent als gezin.... dat heeft je zus niet.... dat maakt het voor haar een stuk lastiger om zich door een bepaalde periode heen te slepen.....
Ik denk dat je moet vasthouden aan het feit dat je gewoon echt met haar moet praten, niet over de kinderen, dat doet er niet toe, maar over haar, over jou, over jullie... en hoe jullie allebei je kind opvoeden, daar heeft de ander geen donder over te zeggen. Je mag denken wat je wilt.... dat wel.
En je moeder. Fuck, dit is lastig voor een moeder. Ik begrijp dat je moeder wel oppast op kindje van je zus, alleen dat ze het niet allebei tegelijk wil doen. Haar goed recht.
Praten met elkaar is het enige wat gaat helpen. Succes.
Als je onverwachts zwanger blijkt, je partner net een studie heeft opgestart zoals partner TO, dat is geen LOI opleiding die je even een jaartje uitstelt. Ze blijkt zwanger en ze gaan zoeken naar een oplossing hoe en wat. Moeder biedt aan tijdelijk in te springen, TO betaalt moeder daarvoor (ook al zou ze niet betalen), moeder vindt dat leuk om te doen, TO is blij dat het kindje kan komen, partner de studie kan doen en zij tijdelijk op haar moeder kan leunen totdat het gezin weer 'compleet' is.
Compliment voor TO. Weloverwogen besluit. Kan me voorstellen dat jullie het liever ook anders hadden gezien van tevoren (tja, wat is het ideale plaatje hè).. en heel fijn dat jouw moeder bereid is geweest te helpen.
Situatie met je zus.
Overigens ben ik de enige die niet weet wat een 'retard' is? Echt geen idee, maar het zal wel iets vreselijks zijn zo te lezen aan de reacties
Over en weer bekvechten met je zus en elkaar verwijten om de oren slingeren is kinderachtig en kabbelt voort uit iets wat niet lekker zit.
Belangrijkste in deze is echt dat jouw zus het gevoel heeft dat jij altijd voorgetrokken bent en dat jouw kind dat ook wordt. Jij geeft aan dat dat niet zo is, maar dat kan jij niet beslissen, hoe hard dat ook klinkt. De waarheid is namelijk niet relevant, het gaat om het gevoel bij je zus.
Mijn eigen zus vindt ook dat ik ben voorgetrokken vroeger, alles wat ik deed wat goed en leuk en bij haar was dat anders.... ik zie dat anders, echt anders. Maar ja wie ben ik om dat te beslissen. Heb er wel eens een paar heftige discussies met mijn zus over gehad. Zij vindt dat ik het lievelingetje ben van mijn vader en dat ze dat altijd gevoeld heeft. Ik ben inderdaad een vaderskindje net zoals zij een moederskindje is... dat heb je gewoon. Dit zijn lastige situaties en zijn te belachelijk om uit te vechten over de hoofden van jullie kinderen.
Ik denk dat jij je wel moet realiseren dat je zus in een heel andere situatie zit. Zij is ongelukkig omdat ze geen partner heeft, hij kijkt niet om naar hun kind, ze heeft geen werk en ze vindt ook nog dat ze wordt achtergesteld door moeder. Jij hebt tijdelijk een rotsituatie, man voor maanden weg, lastig met je werk, maar jij hebt uitzicht op beter. Jij wéét dat over een tijdje je man terug is en dat je dan weer 'happy together' bent als gezin.... dat heeft je zus niet.... dat maakt het voor haar een stuk lastiger om zich door een bepaalde periode heen te slepen.....
Ik denk dat je moet vasthouden aan het feit dat je gewoon echt met haar moet praten, niet over de kinderen, dat doet er niet toe, maar over haar, over jou, over jullie... en hoe jullie allebei je kind opvoeden, daar heeft de ander geen donder over te zeggen. Je mag denken wat je wilt.... dat wel.
En je moeder. Fuck, dit is lastig voor een moeder. Ik begrijp dat je moeder wel oppast op kindje van je zus, alleen dat ze het niet allebei tegelijk wil doen. Haar goed recht.
Praten met elkaar is het enige wat gaat helpen. Succes.
DTEEZ!
vrijdag 26 maart 2010 om 10:38
Je vroeg hoe je kon beginnen met je zus te praten..
Ik denk dat dat alleen kan door je zelf open te stellen en aan te geven dat jij je heel rot voelt over de manier waarop jullie met elkaar om gaan.... en dat je dat graag anders zou willen... en dat je daar samen met haar over wilt praten.... Geef aan dat je graag een liefdevolle relatie (of wat jij ook voor relatie wil met haar) met haar wil en wat die termen voor jou/haar betekenen.
Daarnaast helpt in dat gesprek vooral dat je je inlevend opstelt t.o.v. haar (ook wanneer zij dat niet doet t.o.v. jou).
Ik denk dat dat alleen kan door je zelf open te stellen en aan te geven dat jij je heel rot voelt over de manier waarop jullie met elkaar om gaan.... en dat je dat graag anders zou willen... en dat je daar samen met haar over wilt praten.... Geef aan dat je graag een liefdevolle relatie (of wat jij ook voor relatie wil met haar) met haar wil en wat die termen voor jou/haar betekenen.
Daarnaast helpt in dat gesprek vooral dat je je inlevend opstelt t.o.v. haar (ook wanneer zij dat niet doet t.o.v. jou).
vrijdag 26 maart 2010 om 23:53
Bedankt nogmaals voor al jullie reacties! Toch wel verhelderend de mening van buitenstaanders. Ik heb besloten om het nog verder te laten bezinken, ik ben bang als ik nu contact ga proberen te leggen dat het weer een jij doet dit-ik doe dat gebeuren gaat worden. Misschien moeten we beiden een paar dagen tot bezinning komen en dan pas een dialoog aangaan.
zaterdag 27 maart 2010 om 02:02
Ik zal ook nog even een zussen-bijdrage doen (ik heb er 4).
Ruim tien jaar geleden had ik ook een gespannen relatie met een van mijn zussen. Ik vond dat ze nogal slechte keuze's maakte in haar leven, mbt haar relatie, kinderen, geen werk etc. En ze deed het allemaal zo anders dan ik, heel kinderachtig zeg ik nu. Onze relatie was echt slecht te noemen.
En toen kreeg ik een telefoontje. Haar zoontje, mijn 5-jarige neefje, was overleden, verdronken, een drama, een afschuwelijk drama.
De volgende dag ben ik er heen gegaan met een andere zus. Ik was zo bang voor haar reactie op mij, had het kunnen begrijpen als ze de deur in mijn gezicht had dichtgesmeten.
Ik ook, met mijn oordeel, met mijn veroordeling op haar leefstijl, ineens leek het zo onbelangrijk en ik schaamde me kapot. Mrs. Know-it-all....
En gelukkig werden we met open armen ontvangen, ze had ons nodig, meer dan ooit. Want lapzwans echtgenoot was er niet, ook die deed het op zijn manier... De week die volgde was zo heftig, zo moeilijk, verdrietig en op een bepaalde manier ook zo mooi. Zo afschuwelijk en op een wrange manier ook fijn omdat we elkaar wel terug hadden gevonden.
Ik heb heel veel met haar gepraat en heb mijn excuses gemaakt voor mijn eerdere gedrag. Wie ben ik in hemelsnaam om zo te mogen oordelen over een ander, waarom zou ik alleen leuk met haar om willen gaan als ze leeft zoals ik het zou doen. Zij doet het op haar manier en ik op de mijne en dat is oke.
Het is triest dat er zoiets ergs heeft moeten gebeuren, maar ik heb mijn les geleerd.
Wie ben ik? Weet ik dan hoe het allemaal moet?
Weet TO hoe het allemaal moet, hoe haar zus haar leven zou moeten leiden? Welnee, ieder doet het op eigen wijze en een beetje respect naar elkaar toe zou niet misstaan.
TO schrijft ook dat ze heus aandachte heeft besteed aan zus een half jaar geleden, toen haar 14-jarige relatie stukliep..
My god, dat is traumatisch, daar heb je toen wel even aandacht aan besteed? En dat is al helemaal klaar? dat lijkt me sterk.
Ik denk dat je geen idee hebt hoe moeilijk zij het heeft. ze staat er alleen voor.
Op dit moment is het misschien beter om een beetje ruimte te creeeren, even op adem komen, allebei.
Maar echt, grow up.
Misschien hebben jullie elkaar nog wel eens hard nodig en heb je dan spijt dat deze kinderachtige situatie zo hoog op de spits is gedreven.
Ik heb het elders ook al gezegd, het zou fijn zijn als we allemaal de hoofdzaken van de bijzaken zouden kunnen onderscheiden. Dat zou zoveel ellende schelen.
Succes Miauw, steek de hand in eigen boezem, kijk eens diep bij jezelf naar binnen. Dan weet je misschien zelf wel wat je te doen staat. Iemand moet hier de wijze zijn, wees een held en zet jij de eerste stap.
Tussen mij en mijn zus is het nu goed, prima zelfs. Zij doet het nog steeds op haar manier en ik op de mijne en er is respect voor elkaar. Ja, ze is zo anders maar daar is eigenlijk niks mis mee.
Leven en laten leven
Ruim tien jaar geleden had ik ook een gespannen relatie met een van mijn zussen. Ik vond dat ze nogal slechte keuze's maakte in haar leven, mbt haar relatie, kinderen, geen werk etc. En ze deed het allemaal zo anders dan ik, heel kinderachtig zeg ik nu. Onze relatie was echt slecht te noemen.
En toen kreeg ik een telefoontje. Haar zoontje, mijn 5-jarige neefje, was overleden, verdronken, een drama, een afschuwelijk drama.
De volgende dag ben ik er heen gegaan met een andere zus. Ik was zo bang voor haar reactie op mij, had het kunnen begrijpen als ze de deur in mijn gezicht had dichtgesmeten.
Ik ook, met mijn oordeel, met mijn veroordeling op haar leefstijl, ineens leek het zo onbelangrijk en ik schaamde me kapot. Mrs. Know-it-all....
En gelukkig werden we met open armen ontvangen, ze had ons nodig, meer dan ooit. Want lapzwans echtgenoot was er niet, ook die deed het op zijn manier... De week die volgde was zo heftig, zo moeilijk, verdrietig en op een bepaalde manier ook zo mooi. Zo afschuwelijk en op een wrange manier ook fijn omdat we elkaar wel terug hadden gevonden.
Ik heb heel veel met haar gepraat en heb mijn excuses gemaakt voor mijn eerdere gedrag. Wie ben ik in hemelsnaam om zo te mogen oordelen over een ander, waarom zou ik alleen leuk met haar om willen gaan als ze leeft zoals ik het zou doen. Zij doet het op haar manier en ik op de mijne en dat is oke.
Het is triest dat er zoiets ergs heeft moeten gebeuren, maar ik heb mijn les geleerd.
Wie ben ik? Weet ik dan hoe het allemaal moet?
Weet TO hoe het allemaal moet, hoe haar zus haar leven zou moeten leiden? Welnee, ieder doet het op eigen wijze en een beetje respect naar elkaar toe zou niet misstaan.
TO schrijft ook dat ze heus aandachte heeft besteed aan zus een half jaar geleden, toen haar 14-jarige relatie stukliep..
My god, dat is traumatisch, daar heb je toen wel even aandacht aan besteed? En dat is al helemaal klaar? dat lijkt me sterk.
Ik denk dat je geen idee hebt hoe moeilijk zij het heeft. ze staat er alleen voor.
Op dit moment is het misschien beter om een beetje ruimte te creeeren, even op adem komen, allebei.
Maar echt, grow up.
Misschien hebben jullie elkaar nog wel eens hard nodig en heb je dan spijt dat deze kinderachtige situatie zo hoog op de spits is gedreven.
Ik heb het elders ook al gezegd, het zou fijn zijn als we allemaal de hoofdzaken van de bijzaken zouden kunnen onderscheiden. Dat zou zoveel ellende schelen.
Succes Miauw, steek de hand in eigen boezem, kijk eens diep bij jezelf naar binnen. Dan weet je misschien zelf wel wat je te doen staat. Iemand moet hier de wijze zijn, wees een held en zet jij de eerste stap.
Tussen mij en mijn zus is het nu goed, prima zelfs. Zij doet het nog steeds op haar manier en ik op de mijne en er is respect voor elkaar. Ja, ze is zo anders maar daar is eigenlijk niks mis mee.
Leven en laten leven
