Relaties
alle pijlers
Ruzie zus
vrijdag 26 maart 2010 om 02:12
Hallo,
Ik weet niet echt wat ik met dit topic wil, misschien alleen van me afschrijven of weten wat jullie zouden doen/ervan denken...
Mijn situatie: kind 18 maanden, vriend al 15 in buitenland wegens studie, werk 3 dagen pw onregelmatige diensten, moeder vangt kind op vóór en na reguliere werktijden.
Situatie zus: kind 30 maanden, (ex)vriend kijkt amper naar kind om, werkt niet.
Sinds de geboorte van mijn kind lijkt het wel of mijn zus jaloers is. Ze irriteert zich aan het feit dat mijn moeder mijn kind opvangt en beweert dat mijn kind áltijd meer aandacht krijgt dan de hare.
Ze maakt dit soort opmerkingen steeds vaker naar mij toe en ik weet gewoon niet hoe ik hier mee moet omgaan. Ik heb mijn moeder momenteel écht nodig als opvang omdat ik soms om vijf uur 's ochtends begin en soms tot half elf 's avonds werk. Mijn zus werkt niet maar haar exvriend wilde tot voor kort niet voor hun kind zorgen zodat mijn zus even kon bijtrekken, uitslapen, uitgaan weet ik veel wat. Mijn zus is van mening dat omdat mijn moeder mijn kind opvangt dat haar dochter ook regelmatig bij mijn moeder terecht moet kunnen. Uiteraard vindt oma het leuk om op beide kinders te passen maar niet tegelijk, dat is gewoon te druk. Mijn zus kiest ook altijd dagen uit (waarvan ze weet dat ik werk) om aan mijn moeder te vragen of ze wil oppassen als mijn moeder dan nee zegt wordt ze helemaal gek. En begint het verhaal van voortrekkerij en meer aandacht geven aan de een weer van voor af aan.
Mijn vriend zegt dat ik er boven moet staan en het van me af moet laten glijden, mijn moeder zegt ook dat haar moet laten kletsen maar ik vind het zo irritant!
Vandaag is de bom gebarsten nadat zij mij voor de zoveelste keer ongevraagd opvoedkundig advies gaf met de opmerking erachter aan dat ik mijn dochter wat vaker moet corrigeren als ze dingen pakt die niet mogen. Ik zei dat ik vond dat haar dochter zelf niet zo heel best werd opgevoed en dat ik het zat was om te horen dat ze overal zo gigantisch op voorloopt voor haar leeftijd. Kind wordt de godganse dag opgehemeld :puke: en doet alles zó fantastisch.
Waarop mijn zusje zei dat ze mijn dochter een retard vond omdat ze nog niet echt praat.
Het liep natuurlijk gigantisch hoog op, ik voel me nu heel rot en ik ben helemaal klaar met mijn zus en haar gezeik.
Het is een beetje onsamenhangend maar ik heb geprobeerd het kort te houden wat ook niet helemaal gelukt is.
Ik weet niet echt wat ik met dit topic wil, misschien alleen van me afschrijven of weten wat jullie zouden doen/ervan denken...
Mijn situatie: kind 18 maanden, vriend al 15 in buitenland wegens studie, werk 3 dagen pw onregelmatige diensten, moeder vangt kind op vóór en na reguliere werktijden.
Situatie zus: kind 30 maanden, (ex)vriend kijkt amper naar kind om, werkt niet.
Sinds de geboorte van mijn kind lijkt het wel of mijn zus jaloers is. Ze irriteert zich aan het feit dat mijn moeder mijn kind opvangt en beweert dat mijn kind áltijd meer aandacht krijgt dan de hare.
Ze maakt dit soort opmerkingen steeds vaker naar mij toe en ik weet gewoon niet hoe ik hier mee moet omgaan. Ik heb mijn moeder momenteel écht nodig als opvang omdat ik soms om vijf uur 's ochtends begin en soms tot half elf 's avonds werk. Mijn zus werkt niet maar haar exvriend wilde tot voor kort niet voor hun kind zorgen zodat mijn zus even kon bijtrekken, uitslapen, uitgaan weet ik veel wat. Mijn zus is van mening dat omdat mijn moeder mijn kind opvangt dat haar dochter ook regelmatig bij mijn moeder terecht moet kunnen. Uiteraard vindt oma het leuk om op beide kinders te passen maar niet tegelijk, dat is gewoon te druk. Mijn zus kiest ook altijd dagen uit (waarvan ze weet dat ik werk) om aan mijn moeder te vragen of ze wil oppassen als mijn moeder dan nee zegt wordt ze helemaal gek. En begint het verhaal van voortrekkerij en meer aandacht geven aan de een weer van voor af aan.
Mijn vriend zegt dat ik er boven moet staan en het van me af moet laten glijden, mijn moeder zegt ook dat haar moet laten kletsen maar ik vind het zo irritant!
Vandaag is de bom gebarsten nadat zij mij voor de zoveelste keer ongevraagd opvoedkundig advies gaf met de opmerking erachter aan dat ik mijn dochter wat vaker moet corrigeren als ze dingen pakt die niet mogen. Ik zei dat ik vond dat haar dochter zelf niet zo heel best werd opgevoed en dat ik het zat was om te horen dat ze overal zo gigantisch op voorloopt voor haar leeftijd. Kind wordt de godganse dag opgehemeld :puke: en doet alles zó fantastisch.
Waarop mijn zusje zei dat ze mijn dochter een retard vond omdat ze nog niet echt praat.
Het liep natuurlijk gigantisch hoog op, ik voel me nu heel rot en ik ben helemaal klaar met mijn zus en haar gezeik.
Het is een beetje onsamenhangend maar ik heb geprobeerd het kort te houden wat ook niet helemaal gelukt is.
dinsdag 15 februari 2011 om 06:19
Even een update voor de geinteresseerden:
Na die ruzie vorig voorjaar heb ik mijn zus een uitnodiging gestuurd voor een paasbrunch. Nooit iets op gehoord, van mijn moeder begreep ik dat zij niet zou komen maar dat ze misschien mij nichtje zou brengen, Ook niet gebeurd.
Twee maanden later stap ik in mijn auto bij mijn moeder komt zij net aangereden. Opeens riep ze me en liet mij haar nieuwe tatoeage zien. Met de initialen van mijn dochter!
Nou ja, iig is er nooit meer een woord over gerept en proberen we elkaar niet te bekritiseren qua opvoeding. Zij doet het hare en ik het mijne. Af en toe delen we wat ervaringen uit of proberen we elkaar te adviseren.
Tot zover is het probleem eigenlijk zo goed als opgelost. Aan de andere kant:
Mijn zus is nog steeds van mening dat ons kind wordt voorgetrokken door mijn moeder.
Daar word ik weleens moe van maar daar zeg ik niks meer van. Het is een gevoel bij haar en dat kan je gewoon niet wegpraten. Ik probeer zoveel mogelijk te vermijden om tegelijkertijd met beide kinderen bij mijn moeder te zijn. Vandaar dat we elkaar het meest bij ons thuis zien met zijn allen. Ik dacht dat het een mooie oplossing was maar het zit erg diep bij mijn zus.
Na die ruzie vorig voorjaar heb ik mijn zus een uitnodiging gestuurd voor een paasbrunch. Nooit iets op gehoord, van mijn moeder begreep ik dat zij niet zou komen maar dat ze misschien mij nichtje zou brengen, Ook niet gebeurd.
Twee maanden later stap ik in mijn auto bij mijn moeder komt zij net aangereden. Opeens riep ze me en liet mij haar nieuwe tatoeage zien. Met de initialen van mijn dochter!
Nou ja, iig is er nooit meer een woord over gerept en proberen we elkaar niet te bekritiseren qua opvoeding. Zij doet het hare en ik het mijne. Af en toe delen we wat ervaringen uit of proberen we elkaar te adviseren.
Tot zover is het probleem eigenlijk zo goed als opgelost. Aan de andere kant:
Mijn zus is nog steeds van mening dat ons kind wordt voorgetrokken door mijn moeder.
Daar word ik weleens moe van maar daar zeg ik niks meer van. Het is een gevoel bij haar en dat kan je gewoon niet wegpraten. Ik probeer zoveel mogelijk te vermijden om tegelijkertijd met beide kinderen bij mijn moeder te zijn. Vandaar dat we elkaar het meest bij ons thuis zien met zijn allen. Ik dacht dat het een mooie oplossing was maar het zit erg diep bij mijn zus.
