Relaties
alle pijlers
Scheiden? Maar de kinderen....
zondag 10 juli 2011 om 12:02
Hallo dames,
Na lang meelezer te zijn geweest nu maar een account aangemaakt in de hoop hier wat wijsheid op te doen.
Even voorstellen: ik ben Esther, 32 jaar, getrouwd, 2 kinderen onder de 5. Ik heb nu 14 jaar een relatie met mijn man waarvan 6 getrouwd. En nu dikke twijfels over mijn huwelijk.
Ik heb een huwelijk wat vol te houden is tot mijn 80ste, er zijn geen grote problemen zoals geweld of verslavingen. Mijn man is dol op onze kinderen, doet zijn best in het huishouden en is zo trouw als een hond. Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden.. Heel eerlijk gezegd verveel ik me 3 slagen in de rondte met hem. In het begin van onze relatie had ik hier geen last van want toen waren er allerlei dingen om naar uit te kijken: een eigen huis, een bruiloft, de kinderen.. Nu alles was rustiger is geworden merk ik eigenlijk pas dat er een heleboel dingen zijn waar ik niet goed tegen kan. Zo denkt en handelt hij erg langzaam, is niet ambitieus, is beperkt algemeen ontwikkeld.. Dit klinkt waarschijnlijk allemaal nogal klagerig, maar alles stoort me nu. Ik heb het idee dat we elkaar onwijs ontgroeid zijn, ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Scheiden is iets wat al een poos door mijn hoofd spookt. Bij de gedachte aan een plek voor mezelf, zonder zijn rotzooi en zonder verwachtingen naar hem toe die hij niet waar kan maken, word ik heel erg blij. Wat me uiteraard enorm remt zijn de kinderen. Ik wil hen absoluut geen verdriet doen. Ik vraag me alleen af waar zij beter mee af zijn, met 2 ouders onder 1 dak die elkaar zoveel mogelijk ontlopen en geen affectie naar elkaar kunnen tonen (wat nu gebeurt), of met ouders die apart van elkaar gelukkiger zijn. De kinderen zijn momenteel eerlijk gezegd wel de enige reden dat ik nog niet weg ben. Ik ben moe. Doodop van mijn relatie. Het vreet energie en levert niets meer op.
Ik denk dat ik de hele nuance nog niet heb kunnen vatten in deze post maar merk dat het al gauw een heel lang verhaal wordt. Ik vraag me af of er mensen zijn die dit verhaal herkennen en wat voor keuzes zij toen hebben gemaakt. Ook mensen die in een sortgelijke situatie in therapie zijn geweest hoor ik graag, dat is namelijk iets wat hij wel zou willen maar waar ik dus het nut echt niet van kan inzien.
Bedankt voor het lezen en ik hoop op een paar eye openers!
groet, Esther
Na lang meelezer te zijn geweest nu maar een account aangemaakt in de hoop hier wat wijsheid op te doen.
Even voorstellen: ik ben Esther, 32 jaar, getrouwd, 2 kinderen onder de 5. Ik heb nu 14 jaar een relatie met mijn man waarvan 6 getrouwd. En nu dikke twijfels over mijn huwelijk.
Ik heb een huwelijk wat vol te houden is tot mijn 80ste, er zijn geen grote problemen zoals geweld of verslavingen. Mijn man is dol op onze kinderen, doet zijn best in het huishouden en is zo trouw als een hond. Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden.. Heel eerlijk gezegd verveel ik me 3 slagen in de rondte met hem. In het begin van onze relatie had ik hier geen last van want toen waren er allerlei dingen om naar uit te kijken: een eigen huis, een bruiloft, de kinderen.. Nu alles was rustiger is geworden merk ik eigenlijk pas dat er een heleboel dingen zijn waar ik niet goed tegen kan. Zo denkt en handelt hij erg langzaam, is niet ambitieus, is beperkt algemeen ontwikkeld.. Dit klinkt waarschijnlijk allemaal nogal klagerig, maar alles stoort me nu. Ik heb het idee dat we elkaar onwijs ontgroeid zijn, ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Scheiden is iets wat al een poos door mijn hoofd spookt. Bij de gedachte aan een plek voor mezelf, zonder zijn rotzooi en zonder verwachtingen naar hem toe die hij niet waar kan maken, word ik heel erg blij. Wat me uiteraard enorm remt zijn de kinderen. Ik wil hen absoluut geen verdriet doen. Ik vraag me alleen af waar zij beter mee af zijn, met 2 ouders onder 1 dak die elkaar zoveel mogelijk ontlopen en geen affectie naar elkaar kunnen tonen (wat nu gebeurt), of met ouders die apart van elkaar gelukkiger zijn. De kinderen zijn momenteel eerlijk gezegd wel de enige reden dat ik nog niet weg ben. Ik ben moe. Doodop van mijn relatie. Het vreet energie en levert niets meer op.
Ik denk dat ik de hele nuance nog niet heb kunnen vatten in deze post maar merk dat het al gauw een heel lang verhaal wordt. Ik vraag me af of er mensen zijn die dit verhaal herkennen en wat voor keuzes zij toen hebben gemaakt. Ook mensen die in een sortgelijke situatie in therapie zijn geweest hoor ik graag, dat is namelijk iets wat hij wel zou willen maar waar ik dus het nut echt niet van kan inzien.
Bedankt voor het lezen en ik hoop op een paar eye openers!
groet, Esther
zondag 10 juli 2011 om 12:06
TO: ik neem aan dat je heel goed zelf kunt begrijpen wat het nut kan zijn van een relatietherapie.
Jij ziet dat nut niet, dus denk ik dat je zelf wel weet dat je eigenlijk niet meer in jouw huwelijk wil zijn.
En natuurlijk is het vervelend voor de kinderen , maar ook voor jou en je man wanneer jullie uit elkaar gaan.
Ik bedoel hiermee te zeggen: Bovenal geloof ik dat kinderen hun ouders gelukkig willen zien en het liefst met elkaar, maar soms gaat dat dus niet....
Jij ziet dat nut niet, dus denk ik dat je zelf wel weet dat je eigenlijk niet meer in jouw huwelijk wil zijn.
En natuurlijk is het vervelend voor de kinderen , maar ook voor jou en je man wanneer jullie uit elkaar gaan.
Ik bedoel hiermee te zeggen: Bovenal geloof ik dat kinderen hun ouders gelukkig willen zien en het liefst met elkaar, maar soms gaat dat dus niet....
zondag 10 juli 2011 om 12:09
En wat heb JIJ er al aan gedaan om de passie terug te brengen? Om de relatie beter te maken?
Ik vind dit soort redenaties zo ontzettend zwak en slachtofferig. In plaats van hard te werken en alles er aan te doen het beter te maken, kies je liever voor de optie te scheiden. Aangezien je kinderen nog onder de 5 zijn is het in het zeer recente verleden nog prima tussen jullie geweest. Pak jezelf bij kop en kont en ga werken aan je relatie! Bah....wat een instelling.
Ik vind dit soort redenaties zo ontzettend zwak en slachtofferig. In plaats van hard te werken en alles er aan te doen het beter te maken, kies je liever voor de optie te scheiden. Aangezien je kinderen nog onder de 5 zijn is het in het zeer recente verleden nog prima tussen jullie geweest. Pak jezelf bij kop en kont en ga werken aan je relatie! Bah....wat een instelling.
zondag 10 juli 2011 om 12:10
Ja, je maakt van jouw probleem, zijn schuld.
Doe er zelf wat aan, heb je er al eens over gesproken met je je partner. Of speelt het allemaal af in je hoofd?
Koop de volkskrant van dit weekend, zit een leuk magazine bij over mensen in scheiding, gescheiden zijn of erover nadenken.
Zit ook een kwis bij, wee je gelijk waar je aan toe ben.
(maar om eerlijk te zijn, ik hoor in je verhaal alleen maar ikke heb het slecht en hij moet maar veranderen)
Doe er zelf wat aan, heb je er al eens over gesproken met je je partner. Of speelt het allemaal af in je hoofd?
Koop de volkskrant van dit weekend, zit een leuk magazine bij over mensen in scheiding, gescheiden zijn of erover nadenken.
Zit ook een kwis bij, wee je gelijk waar je aan toe ben.
(maar om eerlijk te zijn, ik hoor in je verhaal alleen maar ikke heb het slecht en hij moet maar veranderen)
zondag 10 juli 2011 om 12:10
quote:alexisss schreef op 10 juli 2011 @ 12:09:
En wat heb JIJ er al aan gedaan om de passie terug te brengen? Om de relatie beter te maken?
Ik vind dit soort redenaties zo ontzettend zwak en slachtofferig. In plaats van hard te werken en alles er aan te doen het beter te maken, kies je liever voor de optie te scheiden. Aangezien je kinderen nog onder de 5 zijn is het in het zeer recente verleden nog prima tussen jullie geweest. Pak jezelf bij kop en kont en ga werken aan je relatie! Bah....wat een instelling.
hearhear!
En wat heb JIJ er al aan gedaan om de passie terug te brengen? Om de relatie beter te maken?
Ik vind dit soort redenaties zo ontzettend zwak en slachtofferig. In plaats van hard te werken en alles er aan te doen het beter te maken, kies je liever voor de optie te scheiden. Aangezien je kinderen nog onder de 5 zijn is het in het zeer recente verleden nog prima tussen jullie geweest. Pak jezelf bij kop en kont en ga werken aan je relatie! Bah....wat een instelling.
hearhear!
zondag 10 juli 2011 om 12:12
quote:galadriel schreef op 10 juli 2011 @ 12:10:
Ja, je maakt van jouw probleem, zijn schuld.
Doe er zelf wat aan, heb je er al eens over gesproken met je je partner. Of speelt het allemaal af in je hoofd?
Koop de volkskrant van dit weekend, zit een leuk magazine bij over mensen in scheiding, gescheiden zijn of erover nadenken.
Zit ook een kwis bij, wee je gelijk waar je aan toe ben.
(maar om eerlijk te zijn, ik hoor in je verhaal alleen maar ikke heb het slecht en hij moet maar veranderen)Ook eens.
Ja, je maakt van jouw probleem, zijn schuld.
Doe er zelf wat aan, heb je er al eens over gesproken met je je partner. Of speelt het allemaal af in je hoofd?
Koop de volkskrant van dit weekend, zit een leuk magazine bij over mensen in scheiding, gescheiden zijn of erover nadenken.
Zit ook een kwis bij, wee je gelijk waar je aan toe ben.
(maar om eerlijk te zijn, ik hoor in je verhaal alleen maar ikke heb het slecht en hij moet maar veranderen)Ook eens.
zondag 10 juli 2011 om 12:12
Wat ik lees is dat je het leuk vond toen er nog leuke dingen in het vooruitzicht waren. Die dingen zijn nu weg en nu is het niet leuk meer.
Moet jij zo door anderen vermaakt worden om het leuk te hebben?
En inderdaad, stap 1 is praten met je man. En eens goed bedenken wat jij zelf kan veranderen. Want het is wel heel makkelijk hoor, weggaan als anderen niet meer leuk genoeg zijn voor je.
Moet jij zo door anderen vermaakt worden om het leuk te hebben?
En inderdaad, stap 1 is praten met je man. En eens goed bedenken wat jij zelf kan veranderen. Want het is wel heel makkelijk hoor, weggaan als anderen niet meer leuk genoeg zijn voor je.
zondag 10 juli 2011 om 12:12
Je voelt je al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken tot je man, maar jullie hebben wel 2 kinderen onder de 5.
Beetje tegenstrijdig, niet?
jezelf ontplooien, daar heb je niet iemand anders voor nodig. Praat met je man over wat je graag anders zou zien en of hij je tegemoet kan komen. Bedenk je, dat veel ouders met kleine kinderen, wat vermoeider zijn, minder tijd hebben voor zichzelf en elkaar.
Beetje tegenstrijdig, niet?
jezelf ontplooien, daar heb je niet iemand anders voor nodig. Praat met je man over wat je graag anders zou zien en of hij je tegemoet kan komen. Bedenk je, dat veel ouders met kleine kinderen, wat vermoeider zijn, minder tijd hebben voor zichzelf en elkaar.
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 10 juli 2011 om 12:13
zondag 10 juli 2011 om 12:14
Als je nog met elkaar door één deur kunt, lekker samen blijven wonen. Je hebt zo meer vrijheid om 'n eigen leven te gaan leiden met je man nog in huis. Hij kan mooi op de kinderen passen 's avonds als jij lekker met vriendinnen gaat sporten of borrelen. Als je uit elkaar gaat, moet je veel meer zelf doen.
