Relaties
alle pijlers
Scheiden? Maar de kinderen....
zondag 10 juli 2011 om 12:02
Hallo dames,
Na lang meelezer te zijn geweest nu maar een account aangemaakt in de hoop hier wat wijsheid op te doen.
Even voorstellen: ik ben Esther, 32 jaar, getrouwd, 2 kinderen onder de 5. Ik heb nu 14 jaar een relatie met mijn man waarvan 6 getrouwd. En nu dikke twijfels over mijn huwelijk.
Ik heb een huwelijk wat vol te houden is tot mijn 80ste, er zijn geen grote problemen zoals geweld of verslavingen. Mijn man is dol op onze kinderen, doet zijn best in het huishouden en is zo trouw als een hond. Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden.. Heel eerlijk gezegd verveel ik me 3 slagen in de rondte met hem. In het begin van onze relatie had ik hier geen last van want toen waren er allerlei dingen om naar uit te kijken: een eigen huis, een bruiloft, de kinderen.. Nu alles was rustiger is geworden merk ik eigenlijk pas dat er een heleboel dingen zijn waar ik niet goed tegen kan. Zo denkt en handelt hij erg langzaam, is niet ambitieus, is beperkt algemeen ontwikkeld.. Dit klinkt waarschijnlijk allemaal nogal klagerig, maar alles stoort me nu. Ik heb het idee dat we elkaar onwijs ontgroeid zijn, ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Scheiden is iets wat al een poos door mijn hoofd spookt. Bij de gedachte aan een plek voor mezelf, zonder zijn rotzooi en zonder verwachtingen naar hem toe die hij niet waar kan maken, word ik heel erg blij. Wat me uiteraard enorm remt zijn de kinderen. Ik wil hen absoluut geen verdriet doen. Ik vraag me alleen af waar zij beter mee af zijn, met 2 ouders onder 1 dak die elkaar zoveel mogelijk ontlopen en geen affectie naar elkaar kunnen tonen (wat nu gebeurt), of met ouders die apart van elkaar gelukkiger zijn. De kinderen zijn momenteel eerlijk gezegd wel de enige reden dat ik nog niet weg ben. Ik ben moe. Doodop van mijn relatie. Het vreet energie en levert niets meer op.
Ik denk dat ik de hele nuance nog niet heb kunnen vatten in deze post maar merk dat het al gauw een heel lang verhaal wordt. Ik vraag me af of er mensen zijn die dit verhaal herkennen en wat voor keuzes zij toen hebben gemaakt. Ook mensen die in een sortgelijke situatie in therapie zijn geweest hoor ik graag, dat is namelijk iets wat hij wel zou willen maar waar ik dus het nut echt niet van kan inzien.
Bedankt voor het lezen en ik hoop op een paar eye openers!
groet, Esther
Na lang meelezer te zijn geweest nu maar een account aangemaakt in de hoop hier wat wijsheid op te doen.
Even voorstellen: ik ben Esther, 32 jaar, getrouwd, 2 kinderen onder de 5. Ik heb nu 14 jaar een relatie met mijn man waarvan 6 getrouwd. En nu dikke twijfels over mijn huwelijk.
Ik heb een huwelijk wat vol te houden is tot mijn 80ste, er zijn geen grote problemen zoals geweld of verslavingen. Mijn man is dol op onze kinderen, doet zijn best in het huishouden en is zo trouw als een hond. Ik mis alleen zo vreselijk de passie. Niet perse lichamelijk (alhoewel ik me al tijden niet meer lichamelijk aangetrokken voel tot hem), maar gewoon de passie in hem! Hij vindt alles altijd wel best en ik vind het zo gezapig worden.. Heel eerlijk gezegd verveel ik me 3 slagen in de rondte met hem. In het begin van onze relatie had ik hier geen last van want toen waren er allerlei dingen om naar uit te kijken: een eigen huis, een bruiloft, de kinderen.. Nu alles was rustiger is geworden merk ik eigenlijk pas dat er een heleboel dingen zijn waar ik niet goed tegen kan. Zo denkt en handelt hij erg langzaam, is niet ambitieus, is beperkt algemeen ontwikkeld.. Dit klinkt waarschijnlijk allemaal nogal klagerig, maar alles stoort me nu. Ik heb het idee dat we elkaar onwijs ontgroeid zijn, ik wil nog verder in mijn leven en hij heeft het idee dat zijn hoogtepunt al is geweest en nu het leven maar 'lekker rustig' uitleven...
Scheiden is iets wat al een poos door mijn hoofd spookt. Bij de gedachte aan een plek voor mezelf, zonder zijn rotzooi en zonder verwachtingen naar hem toe die hij niet waar kan maken, word ik heel erg blij. Wat me uiteraard enorm remt zijn de kinderen. Ik wil hen absoluut geen verdriet doen. Ik vraag me alleen af waar zij beter mee af zijn, met 2 ouders onder 1 dak die elkaar zoveel mogelijk ontlopen en geen affectie naar elkaar kunnen tonen (wat nu gebeurt), of met ouders die apart van elkaar gelukkiger zijn. De kinderen zijn momenteel eerlijk gezegd wel de enige reden dat ik nog niet weg ben. Ik ben moe. Doodop van mijn relatie. Het vreet energie en levert niets meer op.
Ik denk dat ik de hele nuance nog niet heb kunnen vatten in deze post maar merk dat het al gauw een heel lang verhaal wordt. Ik vraag me af of er mensen zijn die dit verhaal herkennen en wat voor keuzes zij toen hebben gemaakt. Ook mensen die in een sortgelijke situatie in therapie zijn geweest hoor ik graag, dat is namelijk iets wat hij wel zou willen maar waar ik dus het nut echt niet van kan inzien.
Bedankt voor het lezen en ik hoop op een paar eye openers!
groet, Esther
zondag 10 juli 2011 om 12:16
quote:evelynsalt schreef op 10 juli 2011 @ 12:14:
Dat denk ik dus niet. Ze geeft zelf aan dat ze wil scheiden en een plek voor haar zelf wil. Relatietherapie wil ze zelfs niet.
Lees nu eens goed.
Ze ziet het nut van therapie niet, daarom wil ze hier advies over.
Ze schrijft niet dat ze geen therapie wil.
Dat denk ik dus niet. Ze geeft zelf aan dat ze wil scheiden en een plek voor haar zelf wil. Relatietherapie wil ze zelfs niet.
Lees nu eens goed.
Ze ziet het nut van therapie niet, daarom wil ze hier advies over.
Ze schrijft niet dat ze geen therapie wil.
zondag 10 juli 2011 om 12:16
zondag 10 juli 2011 om 12:16
quote:alexisss schreef op 10 juli 2011 @ 12:09:
En wat heb JIJ er al aan gedaan om de passie terug te brengen? Om de relatie beter te maken?
Ik vind dit soort redenaties zo ontzettend zwak en slachtofferig. In plaats van hard te werken en alles er aan te doen het beter te maken, kies je liever voor de optie te scheiden. Aangezien je kinderen nog onder de 5 zijn is het in het zeer recente verleden nog prima tussen jullie geweest. Pak jezelf bij kop en kont en ga werken aan je relatie! Bah....wat een instelling.Eens. Ook zo makkelijk om je saaie, onderontwikkelde domme man de schuld te geven van jullie passieloze relatie. Zelfreflectie is niet een van je deugden zo te lezen.
En wat heb JIJ er al aan gedaan om de passie terug te brengen? Om de relatie beter te maken?
Ik vind dit soort redenaties zo ontzettend zwak en slachtofferig. In plaats van hard te werken en alles er aan te doen het beter te maken, kies je liever voor de optie te scheiden. Aangezien je kinderen nog onder de 5 zijn is het in het zeer recente verleden nog prima tussen jullie geweest. Pak jezelf bij kop en kont en ga werken aan je relatie! Bah....wat een instelling.Eens. Ook zo makkelijk om je saaie, onderontwikkelde domme man de schuld te geven van jullie passieloze relatie. Zelfreflectie is niet een van je deugden zo te lezen.
zondag 10 juli 2011 om 12:17
14 jaar al bij elkaar, 2 kinderen, en dan begin je je nu pas te ergeren aan zijn gedrag? Hij doet niks fout volgens mij, het ligt aan jouw interpretatie. Misschien kun je daar wat aan doen?
Of zoek nieuwe, grote projecten om jezelf op te gaan focussen. Als jij een spannend leven wilt, hoeft dat niet per se met je partner te zijn. Waarom ga je niet zelf een spannende hobby zoeken? Klimmen, surfen, nieuwe studie oppakken, enz.
Je hoeft die uitdaging toch niet per se met je man aan te gaan, als hij daar geen behoefte aan heeft? Volgens mij kun je prima samen zijn en daarnaast passie zoeken in een hobby die je alleen of met vrienden doet.
Of zoek nieuwe, grote projecten om jezelf op te gaan focussen. Als jij een spannend leven wilt, hoeft dat niet per se met je partner te zijn. Waarom ga je niet zelf een spannende hobby zoeken? Klimmen, surfen, nieuwe studie oppakken, enz.
Je hoeft die uitdaging toch niet per se met je man aan te gaan, als hij daar geen behoefte aan heeft? Volgens mij kun je prima samen zijn en daarnaast passie zoeken in een hobby die je alleen of met vrienden doet.
zondag 10 juli 2011 om 12:17
Ik snap dit soort problemen nooit zo goed. Twee kinderen jonger dan 5 jaar betekent dat de man van TO eerst goed genoeg was en nu is hij opeens gezapig en vervelend.
Kun je zoiets nu niet bedenken voordat je 2 kinderen op de wereld zet? Egoïsme ten top, om te verwachten dat je leven altijd hosanna zal zijn en vervolgens 2 kinderen in een echtscheiding betrekken. 'Dag saaie papa, daar is het gat van de deur!'
Kun je zoiets nu niet bedenken voordat je 2 kinderen op de wereld zet? Egoïsme ten top, om te verwachten dat je leven altijd hosanna zal zijn en vervolgens 2 kinderen in een echtscheiding betrekken. 'Dag saaie papa, daar is het gat van de deur!'
zondag 10 juli 2011 om 12:17
Dat zijn snelle reacties zeg, bedankt!
Uiteraard hebben we het er door de jaren heen al vaker over gehad, over irritaties en over dromen. Ik heb nog wel dromen, ik wil nog vooruit met mijn carriere, wat van de wereld zien, meer ontwikkelen: in beweging blijven op alle fronten. Hij kan niets benoemen, vindt het prima zoals het is. En blokkeert me daarmee onbedoeld.
En wat heb ik zelf gedaan om het spannend te maken, tja weinig moet ik eerlijk zeggen. Weet ook niet hoe, dus tips zijn welkom. Ik heb mijn spanning tot nu toe maar gezocht door steeds een andere baan te zoeken ofzo. Zijn redenering is dat als er meer seks komt, hij vrolijker is en dat het dan weer leuker wordt. Mijn redendering is dat het eerst leuk moet zijn voor er seks komt. En buiten dat vind ik dat een te simpel bedachte oplossing.
@ evelynsalt, wat je zegt triggert me wel, ben jij van mening dat het altijd beter is om bij elkaar te blijven omwille van de kinderen, ook als je dan zelf helemaal niet gelukkig bent en dat ook uitstraalt naar diezelfde kinderen?
Uiteraard hebben we het er door de jaren heen al vaker over gehad, over irritaties en over dromen. Ik heb nog wel dromen, ik wil nog vooruit met mijn carriere, wat van de wereld zien, meer ontwikkelen: in beweging blijven op alle fronten. Hij kan niets benoemen, vindt het prima zoals het is. En blokkeert me daarmee onbedoeld.
En wat heb ik zelf gedaan om het spannend te maken, tja weinig moet ik eerlijk zeggen. Weet ook niet hoe, dus tips zijn welkom. Ik heb mijn spanning tot nu toe maar gezocht door steeds een andere baan te zoeken ofzo. Zijn redenering is dat als er meer seks komt, hij vrolijker is en dat het dan weer leuker wordt. Mijn redendering is dat het eerst leuk moet zijn voor er seks komt. En buiten dat vind ik dat een te simpel bedachte oplossing.
@ evelynsalt, wat je zegt triggert me wel, ben jij van mening dat het altijd beter is om bij elkaar te blijven omwille van de kinderen, ook als je dan zelf helemaal niet gelukkig bent en dat ook uitstraalt naar diezelfde kinderen?
zondag 10 juli 2011 om 12:19
zondag 10 juli 2011 om 12:19
quote:koko67 schreef op 10 juli 2011 @ 12:16:
[...]
Lees nu eens goed.
Ze ziet het nut van therapie niet, daarom wil ze hier advies over.
Ze schrijft niet dat ze geen therapie wil.Je kunt alleen therapie volgen als je er zelf achter staat en dus ook in staat bent om je aandeel in het geheel te bekijken. En dan heb ik het dus niet over de schuldvraag. TO legt nu alles bij haar partner neer en doet voorkomen alsof haar geen blaam treft. Vooralsnog geeft ze aan het nut van therapie niet in te zien en dan heeft therapie dus ook geen zin.
[...]
Lees nu eens goed.
Ze ziet het nut van therapie niet, daarom wil ze hier advies over.
Ze schrijft niet dat ze geen therapie wil.Je kunt alleen therapie volgen als je er zelf achter staat en dus ook in staat bent om je aandeel in het geheel te bekijken. En dan heb ik het dus niet over de schuldvraag. TO legt nu alles bij haar partner neer en doet voorkomen alsof haar geen blaam treft. Vooralsnog geeft ze aan het nut van therapie niet in te zien en dan heeft therapie dus ook geen zin.
zondag 10 juli 2011 om 12:19
quote:evelynsalt schreef op 10 juli 2011 @ 12:16:
Kan me niks schelen. Ik word giftig van zoveel egoïsme. Er zijn wel 2 kinderen onder de 5 bij betrokken. Laat mensen gvd eens beter nadenken voordat ze aan kinderen beginnen.
Ow, dat ben ik helemaal met je eens hoor! Maar je bent te kort door de bocht om dan maar te stellen dat ze dan maar in de rondte moet gaan slettebakken, omdat ze dat kennelijk wil?
Ze is moeder en ze stelt toch ook dat ze nadenkt over het welzijn van de kinderen?
En bepaalde dingen weet je nooit vantevoren! Ik mag aannemen dat ze niet aan kinderen met deze man was begonnen als ze alles op voorhand had geweten!
Ik schreef ook al dat relatietherapie in deze geen nut (meer) heeft, ze is er teveel mee 'aan' .
Enige oplossing: vertrekken en de boel heel goed regelen voor iedereen die erbij betrokken is
Kan me niks schelen. Ik word giftig van zoveel egoïsme. Er zijn wel 2 kinderen onder de 5 bij betrokken. Laat mensen gvd eens beter nadenken voordat ze aan kinderen beginnen.
Ow, dat ben ik helemaal met je eens hoor! Maar je bent te kort door de bocht om dan maar te stellen dat ze dan maar in de rondte moet gaan slettebakken, omdat ze dat kennelijk wil?
Ze is moeder en ze stelt toch ook dat ze nadenkt over het welzijn van de kinderen?
En bepaalde dingen weet je nooit vantevoren! Ik mag aannemen dat ze niet aan kinderen met deze man was begonnen als ze alles op voorhand had geweten!
Ik schreef ook al dat relatietherapie in deze geen nut (meer) heeft, ze is er teveel mee 'aan' .
Enige oplossing: vertrekken en de boel heel goed regelen voor iedereen die erbij betrokken is
zondag 10 juli 2011 om 12:20
zondag 10 juli 2011 om 12:21
quote:estherh79 schreef op 10 juli 2011 @ 12:17:
Dat zijn snelle reacties zeg, bedankt!
Uiteraard hebben we het er door de jaren heen al vaker over gehad, over irritaties en over dromen. Ik heb nog wel dromen, ik wil nog vooruit met mijn carriere, wat van de wereld zien, meer ontwikkelen: in beweging blijven op alle fronten. Hij kan niets benoemen, vindt het prima zoals het is. En blokkeert me daarmee onbedoeld.
En wat heb ik zelf gedaan om het spannend te maken, tja weinig moet ik eerlijk zeggen. Weet ook niet hoe, dus tips zijn welkom. Ik heb mijn spanning tot nu toe maar gezocht door steeds een andere baan te zoeken ofzo. Zijn redenering is dat als er meer seks komt, hij vrolijker is en dat het dan weer leuker wordt. Mijn redendering is dat het eerst leuk moet zijn voor er seks komt. En buiten dat vind ik dat een te simpel bedachte oplossing.
@ evelynsalt, wat je zegt triggert me wel, ben jij van mening dat het altijd beter is om bij elkaar te blijven omwille van de kinderen, ook als je dan zelf helemaal niet gelukkig bent en dat ook uitstraalt naar diezelfde kinderen?Als je niet gelukkig bent in je relatie, dan ben je in ieder geval verplicht - maar dat vind ik dus - om er alles aan te doen om je relatie te laten slagen. Dus ga in therapie, ga wat vaker samen weg, ontmoet nieuwe mensen, ga naar plekken waar je nog nooit geweest bent and so on. Je bent ooit op je man gevallen, je hebt samen ooit voor kinderen gekozen. Er moet toch iets zijn, waardoor de passie weer terugkomt.
Dat zijn snelle reacties zeg, bedankt!
Uiteraard hebben we het er door de jaren heen al vaker over gehad, over irritaties en over dromen. Ik heb nog wel dromen, ik wil nog vooruit met mijn carriere, wat van de wereld zien, meer ontwikkelen: in beweging blijven op alle fronten. Hij kan niets benoemen, vindt het prima zoals het is. En blokkeert me daarmee onbedoeld.
En wat heb ik zelf gedaan om het spannend te maken, tja weinig moet ik eerlijk zeggen. Weet ook niet hoe, dus tips zijn welkom. Ik heb mijn spanning tot nu toe maar gezocht door steeds een andere baan te zoeken ofzo. Zijn redenering is dat als er meer seks komt, hij vrolijker is en dat het dan weer leuker wordt. Mijn redendering is dat het eerst leuk moet zijn voor er seks komt. En buiten dat vind ik dat een te simpel bedachte oplossing.
@ evelynsalt, wat je zegt triggert me wel, ben jij van mening dat het altijd beter is om bij elkaar te blijven omwille van de kinderen, ook als je dan zelf helemaal niet gelukkig bent en dat ook uitstraalt naar diezelfde kinderen?Als je niet gelukkig bent in je relatie, dan ben je in ieder geval verplicht - maar dat vind ik dus - om er alles aan te doen om je relatie te laten slagen. Dus ga in therapie, ga wat vaker samen weg, ontmoet nieuwe mensen, ga naar plekken waar je nog nooit geweest bent and so on. Je bent ooit op je man gevallen, je hebt samen ooit voor kinderen gekozen. Er moet toch iets zijn, waardoor de passie weer terugkomt.
zondag 10 juli 2011 om 12:22
. Zijn redenering is dat als er meer seks komt, hij vrolijker is en dat het dan weer leuker wordt. Mijn redendering is dat het eerst leuk moet zijn voor er seks komt. En buiten dat vind ik dat een te simpel bedachte oplossing.
Mannen worden nou eenmaal blij van seks..en soms moet je als vrouw wel eens een beetje moeite doen om het weer leuk te vinden..
Mannen worden nou eenmaal blij van seks..en soms moet je als vrouw wel eens een beetje moeite doen om het weer leuk te vinden..
zondag 10 juli 2011 om 12:22
Tja Esther, gezien de reacties vindt bijna iedereen dat je beter je best moet doen. Maar ik deel een andere mening met je.
Toen ik 23 was, 5 jaar getrouwd en een dochter van 4, voelde ik me ook zo. Eigenlijk bleek toen dat we niet bij elkaar pasten. Maar ik was erg jong toen we trouwden (thuissituatie) en ik ben toen gaan praten bij mijn huisarts, nadat ik een paar jaar zelf had lopen worstelen.
Die gesprekken bij de huisarts waren fijn. Hij zei toen: Als je voor jezelf weet dat je nog van hem houdt, dan zou relatietherapie een optie zijn.
Toen ik daar weer over nagedacht had en constateerde dat i.p.v. verliefdheid geen diepere gevoelens waren, geen houden van, heb ik (na 3 jaar worstelen) een beslissing genomen:Ik wilde niet zo oud worden.
Mijn (ex)man vond alles best, we hadden een leuke flat, zijn eten en was was elke keer klaar, een leuke dochter en dat was het.
Dus ben ik gescheiden toe ik 26 was en een dochter van 7. Het was een hele moeilijke beslissing, maar ik dacht: Zij is beter af met 2 ouders die (elk apart) gelukkig zijn, dan met 2 ouders die samen woonden, maar waar geen echte liefde was. Van mijn kant dan.
En ik kan je zeggen dat het de beste beslissing was die ik non nemen. Uiteraard was zij erg verdrietig, hij ook. Alhoewel hij na 2 maanden alweer een andere vrouw had gevonden, die wel bij hem paste. Zij zag haar vader elke week, dat is nooit veranderd. Toen ze ouder werd, zag ze in dat het beter was. Nu is ze 39 en zegt nog wel eens: Jullie pasten ook echt niet bij elkaar. Hij is dus inmiddels al 32 jaar met deze vrouw en als ik zie hoe zij leven, dacht ik: Ik ben blij dat ik niet meer in dat huwelijk zit....
Toen ik 23 was, 5 jaar getrouwd en een dochter van 4, voelde ik me ook zo. Eigenlijk bleek toen dat we niet bij elkaar pasten. Maar ik was erg jong toen we trouwden (thuissituatie) en ik ben toen gaan praten bij mijn huisarts, nadat ik een paar jaar zelf had lopen worstelen.
Die gesprekken bij de huisarts waren fijn. Hij zei toen: Als je voor jezelf weet dat je nog van hem houdt, dan zou relatietherapie een optie zijn.
Toen ik daar weer over nagedacht had en constateerde dat i.p.v. verliefdheid geen diepere gevoelens waren, geen houden van, heb ik (na 3 jaar worstelen) een beslissing genomen:Ik wilde niet zo oud worden.
Mijn (ex)man vond alles best, we hadden een leuke flat, zijn eten en was was elke keer klaar, een leuke dochter en dat was het.
Dus ben ik gescheiden toe ik 26 was en een dochter van 7. Het was een hele moeilijke beslissing, maar ik dacht: Zij is beter af met 2 ouders die (elk apart) gelukkig zijn, dan met 2 ouders die samen woonden, maar waar geen echte liefde was. Van mijn kant dan.
En ik kan je zeggen dat het de beste beslissing was die ik non nemen. Uiteraard was zij erg verdrietig, hij ook. Alhoewel hij na 2 maanden alweer een andere vrouw had gevonden, die wel bij hem paste. Zij zag haar vader elke week, dat is nooit veranderd. Toen ze ouder werd, zag ze in dat het beter was. Nu is ze 39 en zegt nog wel eens: Jullie pasten ook echt niet bij elkaar. Hij is dus inmiddels al 32 jaar met deze vrouw en als ik zie hoe zij leven, dacht ik: Ik ben blij dat ik niet meer in dat huwelijk zit....
zondag 10 juli 2011 om 12:22
quote:evelynsalt schreef op 10 juli 2011 @ 12:21:
[...]
Als je niet gelukkig bent in je relatie, dan ben je in ieder geval verplicht - maar dat vind ik dus - om er alles aan te doen om je relatie te laten slagen. Dus ga in therapie, ga wat vaker samen weg, ontmoet nieuwe mensen, ga naar plekken waar je nog nooit geweest bent and so on. Je bent ooit op je man gevallen, je hebt samen ooit voor kinderen gekozen. Er moet toch iets zijn, waardoor de passie weer terugkomt.Hier ben ik het dan wel weer erg mee eens.
[...]
Als je niet gelukkig bent in je relatie, dan ben je in ieder geval verplicht - maar dat vind ik dus - om er alles aan te doen om je relatie te laten slagen. Dus ga in therapie, ga wat vaker samen weg, ontmoet nieuwe mensen, ga naar plekken waar je nog nooit geweest bent and so on. Je bent ooit op je man gevallen, je hebt samen ooit voor kinderen gekozen. Er moet toch iets zijn, waardoor de passie weer terugkomt.Hier ben ik het dan wel weer erg mee eens.
zondag 10 juli 2011 om 12:23
Niet scheiden voor de kinderen is echt zo'n grote onzin.
Ze zijn nu nog klein, maar over een tijdje gaan ze echt wel snappen dat mama niet gelukkig is bij papa.
Mijn vader en moeder zijn ook zo lang mogelijk bij elkaar gebleven voor mij, terwijl ik echt wel door had dat er iets niet goed zat.
Al met al, denk ik dat als je ongelukkig in een relatie blijft, dit je kinderen ook beinvloed.
maar dat is mijn mening.
x
Ze zijn nu nog klein, maar over een tijdje gaan ze echt wel snappen dat mama niet gelukkig is bij papa.
Mijn vader en moeder zijn ook zo lang mogelijk bij elkaar gebleven voor mij, terwijl ik echt wel door had dat er iets niet goed zat.
Al met al, denk ik dat als je ongelukkig in een relatie blijft, dit je kinderen ook beinvloed.
maar dat is mijn mening.
x
zondag 10 juli 2011 om 12:23
zondag 10 juli 2011 om 12:23
Ik ben van mening dat als het echt niet anders kan, kinderen beter af zijn met twee gelukkig gescheiden ouders dan met twee ongelukkige ouders die nog samen zijn. MAAR, dus alleen als de ouders er alles aan gedaan hebben om het samen nog te proberen en er echt geen andere uitweg is.
Wat je man zegt over de seks, hij wil dus ook graag dat er meer passie in jullie relatie terug komt. Seks is toch vaak een afspiegeling van de relatie. Jullie denken alleen beiden op een andere manier over het bereiken van een beter seksleven/verbeterde relatie. Misschien dat jullie hier een middenweg in kunnen vinden?
En als jij meer aandacht aan hem besteed, een verrassing, samen een weekendje weg, een leuk smsje stuurt, complimentjes maakt, helpt dat al een boel om het leuker te maken.
Wat je man zegt over de seks, hij wil dus ook graag dat er meer passie in jullie relatie terug komt. Seks is toch vaak een afspiegeling van de relatie. Jullie denken alleen beiden op een andere manier over het bereiken van een beter seksleven/verbeterde relatie. Misschien dat jullie hier een middenweg in kunnen vinden?
En als jij meer aandacht aan hem besteed, een verrassing, samen een weekendje weg, een leuk smsje stuurt, complimentjes maakt, helpt dat al een boel om het leuker te maken.
zondag 10 juli 2011 om 12:24
quote:estherh79 schreef op 10 juli 2011 @ 12:17:
Zijn redenering is dat als er meer seks komt, hij vrolijker is en dat het dan weer leuker wordt. Mijn redendering is dat het eerst leuk moet zijn voor er seks komt. En buiten dat vind ik dat een te simpel bedachte oplossing.
Ah, dat is een klassieke!
Heb je hem al eens het voordeel van de twijfel gegeven en alles uit de kast getrokken en je seksleven een flinke boost gegeven?
Misschien heeft hij wel gelijk?
(hier thuis werkt dat zo, als ik voel dat we indutten, gooi ik er veel seks tegenaan en gaat het weer tijden beter).
Zijn redenering is dat als er meer seks komt, hij vrolijker is en dat het dan weer leuker wordt. Mijn redendering is dat het eerst leuk moet zijn voor er seks komt. En buiten dat vind ik dat een te simpel bedachte oplossing.
Ah, dat is een klassieke!
Heb je hem al eens het voordeel van de twijfel gegeven en alles uit de kast getrokken en je seksleven een flinke boost gegeven?
Misschien heeft hij wel gelijk?
(hier thuis werkt dat zo, als ik voel dat we indutten, gooi ik er veel seks tegenaan en gaat het weer tijden beter).
zondag 10 juli 2011 om 12:25
quote:Ikbenanoniem schreef op 10 juli 2011 @ 12:23:
Ja, scheidingen zijn schadelijk voor kinderen. Zeker als er in de thuissituatie geen acute problemen zijn zoals geweld of veel ruzies. Een gezapig huwelijk met ouders die als broer en zus naast elkaar leven is voor kinderen beter dan gescheiden ouders. Volgens mij is dat uit den treure onderzocht.Ja, daar zijn onderzoeken naar geweest.
Ja, scheidingen zijn schadelijk voor kinderen. Zeker als er in de thuissituatie geen acute problemen zijn zoals geweld of veel ruzies. Een gezapig huwelijk met ouders die als broer en zus naast elkaar leven is voor kinderen beter dan gescheiden ouders. Volgens mij is dat uit den treure onderzocht.Ja, daar zijn onderzoeken naar geweest.
zondag 10 juli 2011 om 12:25
G*dverd*mme.....hier kan ik zo kwaad van worden hè! Je hebt NIKS gedaan om de situatie te veranderen en daardoor wil je nu je 2 kinderen meeslepen in een scheiding!? Je bent niet goed bij je hoofd.
En je weet niet hoe? Net zo ''dommig'' als je man dus.....
Kom op zeg.... Ga dingen met elkaar doen. Besteed tijd aan en met elkaar zonder de kinderen erbij. Wees oprecht geinteresseerd. Bovendien van seks komt seks. Wachten met seks totdat het weer 'leuk' is helpt echt niet.
Bovendien....wat houdt je tegen om je carriere verder te ontwikkelen? Daar heb je je man niet voor nodig toch? Het is misschien juist wel handig dat hij minder ambitie heeft. Kan hij de stabiele thuisfactor voor de kinderen zijn.
En je weet niet hoe? Net zo ''dommig'' als je man dus.....
Kom op zeg.... Ga dingen met elkaar doen. Besteed tijd aan en met elkaar zonder de kinderen erbij. Wees oprecht geinteresseerd. Bovendien van seks komt seks. Wachten met seks totdat het weer 'leuk' is helpt echt niet.
Bovendien....wat houdt je tegen om je carriere verder te ontwikkelen? Daar heb je je man niet voor nodig toch? Het is misschien juist wel handig dat hij minder ambitie heeft. Kan hij de stabiele thuisfactor voor de kinderen zijn.
zondag 10 juli 2011 om 12:25
quote:galadriel schreef op 10 juli 2011 @ 12:10:
Ja, je maakt van jouw probleem, zijn schuld.
Doe er zelf wat aan, heb je er al eens over gesproken met je je partner. Of speelt het allemaal af in je hoofd?
Koop de volkskrant van dit weekend, zit een leuk magazine bij over mensen in scheiding, gescheiden zijn of erover nadenken.
Zit ook een kwis bij, wee je gelijk waar je aan toe ben.
(maar om eerlijk te zijn, ik hoor in je verhaal alleen maar ikke heb het slecht en hij moet maar veranderen)Helemaal mee eens. En het is echt erg pijnlijk hoor, om uit elkaar te gaan terwijl er kinderen bij betrokken zijn. Onderschat dat niet, Dat kost je echt wat jaren van je leven. En dan heb ik het niet eens over wat het met je kinderen doet. Mits er geen ernstige dingen zijn (huiselijk geweld oid), zou ik toch echt zelf energie in je relatie gaan steken.
Ja, je maakt van jouw probleem, zijn schuld.
Doe er zelf wat aan, heb je er al eens over gesproken met je je partner. Of speelt het allemaal af in je hoofd?
Koop de volkskrant van dit weekend, zit een leuk magazine bij over mensen in scheiding, gescheiden zijn of erover nadenken.
Zit ook een kwis bij, wee je gelijk waar je aan toe ben.
(maar om eerlijk te zijn, ik hoor in je verhaal alleen maar ikke heb het slecht en hij moet maar veranderen)Helemaal mee eens. En het is echt erg pijnlijk hoor, om uit elkaar te gaan terwijl er kinderen bij betrokken zijn. Onderschat dat niet, Dat kost je echt wat jaren van je leven. En dan heb ik het niet eens over wat het met je kinderen doet. Mits er geen ernstige dingen zijn (huiselijk geweld oid), zou ik toch echt zelf energie in je relatie gaan steken.